(2)o numerze rejestracyjnym (...) uszkodzonego w wyniku zdarzenia z dnia 07 czerwca 2023 roku wskazanej w pozwie („sprawca wypadku kierował pojazdem ubezpieczonym od odpowiedzialności cywilnej u pozwanego”) w kontekście zarzutów pozwanego i dokumentów znajdujących się w aktach szkody, z których wynika, że szkoda była likwidowana z dobrowolnego ubezpieczenia autocasco, w terminie tygodniowym od dnia doręczenia niniejszego zobowiązania, pod rygorem uznania, że powód wywodzi swoje roszczenie zgodnie z treścią pozwu. W odpowiedzi na powyższe powódka w piśmie z datą w nagłówku „dnia 29 października 2025 roku” (data prezentaty: 2025-11-05, k. 82 akt) oświadczyła, że swoje roszczenie wywodzi jednak z dobrowolnego ubezpieczenia majątkowego autocasco (k. 82 akt). Wobec powyższego postanowieniem z dnia 13 listopada 2025 roku (k. 84 akt) Sąd działając na podstawie art. 505 4 § 1 k.p.c. zmianę powództwa wskazaną w piśmie powódki z datą w nagłówku „dnia 29 października 2025 roku” polegającą na zmianie podstawy roszczenia uznał za niedopuszczalną. Sąd miał bowiem na uwadze, że zmiana powództwa w myśl art. 505 4 § 1 k.p.c. w postępowaniu uproszczonym jest niedopuszczalna. Wskazać przy tym należy, że powództwo identyfikowane jest przez żądanie i jego podstawę faktyczną. Przedmiotowa zmiana powództwa może polegać na przekształceniu obu tych elementów składowych bądź jednego z nich. Może zatem wyrażać się w zmianie ilościowej, polegającej na rozszerzeniu albo ograniczeniu pierwotnego żądania, bądź jakościowej prowadzącej do zmiany żądania – jego przedmiotu albo rodzaju żądanej ochrony prawnej – lub polegać na przekształceniu podstawy faktycznej powództwa (tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 02 grudnia 2004 roku, sygn. akt II CK 144/04, podobnie w wyroku z dnia 20 października 2005 roku w sprawie o sygn. akt IV CK 298/05). Zmiana podstawy faktycznej żądania polega zaś na uzasadnieniu tego samego żądania innymi okolicznościami faktycznymi. O zastąpieniu podanej pierwotnie podstawy faktycznej nową podstawą w sprawie o świadczenie można mówić wtedy, gdy zmiana okoliczności faktycznych powoduje, że żądanie (choć tak samo sformułowane, np. dotyczące zapłaty takiej samej sumy pieniężnej) nie jest już tym samym, gdyż inne jest materialnoprawne źródło obowiązku, którego realizacji powód dochodzi (tak Sąd Najwyższy w uzasadnieniu postanowienia z dnia 09 listopada 2004 roku, sygn. akt V CK 246/04, czy w uzasadnieniu wyroku z dnia 19 listopada 1998 roku, sygn. akt III CKN 32/98). W niniejszej sprawie powódka początkowo swoje roszczenie wywodziła z odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu mechanicznego za szkodę wyrządzoną w związku z ruchem tego – bliżej przez nią nieokreślonego – pojazdu, by następnie dokonać zmiany podstawy swojego żądania i roszczenie swoje uzasadniać umową dobrowolnego ubezpieczenia majątkowego autocasco. Konsekwencją tejże niedopuszczalnej zmiany było zaś jej pominięcie i rozstrzygnięcie o żądaniu powódki na pierwotnej, wskazanej w pozwie, podstawie. Sąd nie miał bowiem możliwości czynić rozważań co do później określonego przez powódkę roszczenia wynikającego z dobrowolnego ubezpieczenia autocasco. Określenie żądania oraz przytoczenie okoliczności faktycznych je uzasadniających winno mieć bowiem miejsce w pozwie. Wskazać także wymaga, że z treści art. 321 § 1 k.p.c. wynika, że Sąd może orzekać wyłącznie o roszczeniach, które wynikają z faktów przytoczonych przez powoda. Związanie Sądu granicami żądania obejmuje nie tylko związanie, co do samej treści (wysokości) żądania zasadniczego, ale także co do uzasadniających je elementów motywacyjnych, czyli podstawy faktycznej. Podstawa ta musi być zatem jednoznacznie określona przez stronę dochodzącą roszczenia, a niedopuszczalne jest w postępowaniu uproszczonym, aby wbrew treści art. 505 4 § 1 k.p.c. Sąd samodzielnie aprobował zmianę podstawy dochodzonego w pozwie roszczenia rozstrzygając w tym zakresie. Jeżeli takie rozstrzygnięcie zapadłoby w zakresie niedopuszczalnie zmienionego powództwa, stanowiłoby to wyrokowanie co do przedmiotu, który nie był objęty żądaniem pozwu (art. 321 § 1 k.p.c., tak też Sąd Okręgowy w Gdańsku w uzasadnieniu wyroku z dnia 22 stycznia 2019 roku (sygn. akt XII Ga 498/18). Na przedmiotową decyzję Sądu żadna ze stron nie złożyła zastrzeżenia w trybie art. 162 k.p.c. W związku z powyższym – przedmiotem rozpoznania było wyłącznie żądanie oparte, jak wskazano w pozwie – na odpowiedzialności cywilnej posiadacza pojazdu mechanicznego za szkodę wyrządzoną F. T. w związku z ruchem pojazdu i tak określone żądanie w ocenie Sądu nie zasługiwało na uwzględnienie. W tym miejscu wskazać należy, że wydanym na rozprawie w dniu 20 marca 2026 roku postanowieniem Sąd na podstawie art.

(1)o numerze rejestracyjnym (...) w dniu 07 czerwca 2023 roku, jakim pojazdem sprawca ją spowodował, ale również tego, że był on (ów sprawca) ubezpieczony w zakresie odpowiedzialności cywilnej u pozwanego. Pozwany zaś okoliczności takiej nie potwierdzał podnosząc, że poszkodowanego F. T. jako poprzednika prawnego powódki oraz pozwanego łączyła umowa dobrowolnego ubezpieczenia majątkowego autocasco, na podstawie której wypłacono odszkodowanie za uszkodzenie pojazdu marki H. (...)

(1)o numerze rejestracyjnym (...). Sąd zważył jednakże, że umowa ta (dobrowolnego ubezpieczenia majątkowego autocasco) stanowiła zupełnie inne materialnoprawne źródło odpowiedzialności pozwanego, zaś – jak już obszernie wyjaśniono powyżej – zmiana w tym zakresie nie była dopuszczalna. Tymczasem przedmiotem ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej (art. 822 k.c.), w tym posiadacza pojazdu mechanicznego, na której powódka oparła swoje roszczenie skierowane wobec pozwanego wskazując to wprost w treści żądania i jego uzasadnieniu, jest odpowiedzialność ubezpieczającego za szkody wyrządzone osobom trzecim na zasadzie winy lub na zasadzie ryzyka. Mając powyższe na uwadze i uznając, że powódka z wyżej wskazanych względów nie udowodniła, że wobec pozwanego ubezpieczyciela przysługuje jej roszczenie o zapłatę odszkodowania obejmującego pozostałą część kosztów naprawy pojazdu marki H. (...)

(1)o numerze rejestracyjnym (...) po jego uszkodzeniu w dniu 07 czerwca 2023 roku i że owa odpowiedzialność pozwanego ubezpieczyciela wynika z wyrządzenia szkody F. T. przez sprawcę – osobę ubezpieczoną u pozwanego w tym zakresie, powództwo jako niezasadne należało oddalić, o czym Sąd orzekł w punkcie pierwszym wyroku na podstawie art. 436 § 1 k.c. w zw. z art. 822 k.c. zw. z art. 1 i art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 22 marca 2003 roku o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjny i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2025 roku, poz. 367 ze zmianami) w zw. z art. 6 k.c. a contrario. O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie drugim wyroku na podstawie art. 98 k.p.c. w zw. z art. 98 § 1 1 k.p.c. w zw. z art. 108 § 1 k.p.c. i zasądził od powódki na rzecz pozwanego jako strony wygrywającej niniejszy proces kwotę 287 złotych wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie liczonymi za okres od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów procesu, na którą składały się kwoty: 270 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego (na podstawie § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jednolity Dz. U. z 2025 roku, poz. 1935 ze zmianami) oraz 17 złotych tytułem zwrotu opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Natomiast na podstawie powyższych przepisów w zw. z art. 113 ust.1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 roku o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2025 roku, poz. 1228 ze zmianami) Sąd pozostałymi kosztami procesu, w tym opłatą sądową od pozwu, obciążył powódkę uznając je za uiszczone. ZARZĄDZENIE 1. (...) 2. (...) 3. (...) 4. (...). SSR Justyna Supińska Gdynia, dnia 30 marca 2026 roku