II W 570/25

Sygn. akt II W 570/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 września 2025 r. Sąd Rejonowy w Grudziądzu - II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: Sędzia SR Tomasz Hausman Protokolant: starszy sekretarz sądowy Paulina Grzybowska Oskarżyciel: --- po rozpoznaniu na rozprawie w dniach 11.06.2025r., 8.09.2025r. sprawy przeciwko U. C. s. X. i P. zd. Ł., ur. (...) w D., PESEL: (...) obwinionemu o to, że: W dniu 28.01.2024 r. około godziny 3:50 na ul. (...) w I. kierując pojazdem marki O. (...) o numerze rejestracyjnym (...), znajdując się w stanie nietrzeźwości stworzył zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym w ten sposób, że jadąc w kierunku ul. (...) zjechał na przeciwny pas ruchu i doprowadził do czołowego zderzenia z pojazdem G. o numerze rejestracyjnym (...), tj. o czyn z art. 86 § 2 kw orzekł:

1. Obwinionego U. C. uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu, tj. wykroczenia z art. 86 § 2 kw i za to na podstawie art. 86 § 2 kw wymierza mu karę grzywny w wysokości 2.500 (dwa tysiące pięćset) złotych.
2. Zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa 250 zł (dwieście pięćdziesiąt złotych) tytułem opłaty sądowej oraz 100 zł (siedemdziesiąt złotych) tytułem zryczałtowanych wydatków postępowania. II W 570/25 UZASADNIENIE W dniu 28 stycznia 2024r. ok. godz. 3.50 obwiniony U. C. kierował samochodem marki O. (...) o nr rej. (...) na ulicy (...) w I.. Kierując samochodem znajdował się w stanie nietrzeźwości. W okolicach posesji (...) obwiniony zjechał na przeciwległy pas jezdni i zderzył się czołowo z jadącym prawidłowo samochodem marki G. o nr rej. (...) kierowanym przez U. B.. Wyniki badania krwi obwinionego na zawartość alkoholu to (...) promila alkoholu. Obwiniony został poddany badaniu sądowo-psychiatrycznemu do sprawy karnej kierowania w stanie nietrzeźwości i biegli nie znaleźli podstaw do kwestionowania jego poczytalności. (dowód: zeznania U. B. – k.115a; notatka – k.1; protokoły – k.2, 11, 17, 21 ; fotografie – k.6-7; wyniki badań – k.15, 20, 22; opinie sądowo-psychiatryczne – k. 60-62, 100-101). Obwiniony U. C. przyznał się do zarzucanego mu czynu. Dodał, że zdarzenie było spowodowane jego stanem psychicznym. Zdaniem Sądu przyznanie się obwinionego do zarzucanego mu czynu pozostaje w zgodzie z rzeczywistym stanem rzeczy i znajduje odzwierciedlenie w pozostałym zebranym w sprawie materiale dowodowym. Jednakże w ocenie Sądu tłumaczenie obwinionego w żaden sposób go nie usprawiedliwia i nie zasługuje na akceptację. Należy zauważyć, że obwiniony był poddany badaniu sądowo – psychiatrycznemu w sprawie SR w Grudziądzu II K 857/24 tj. do sprawy dotyczącej tego samego zdarzenia jednak o przestępstwo z art. 178a§1 kk. Biegli w dwóch opiniach nie znaleźli podstaw do kwestionowania poczytalności oskarżonego w chwili czynu. Sąd dał wiarę zeznaniom U. B., albowiem są one jasne, logiczne i potwierdzone pozostałym zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Brak podstaw do kwestionowania wiarygodności świadka. Wątpliwości Sądu nie budzą również opinie biegłych, które są jasne, rzeczowe i zawierają precyzyjne odpowiedzi na postawione pytania. Biegli to uznani specjaliści w swoich dziedzinach. Brak jest również podstaw do kwestionowania wartości dowodowej pozostałych dowodów. W świetle powyższego wina obwinionego nie budzi wątpliwości, a czyn jego wyczerpuje znamiona wykroczenia z art. 86b§2 kw. Obwiniony, bowiem kierując samochodem w stanie nietrzeźwości na drodze publicznej, nie zachowując należytej ostrożności stworzył zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym doprowadzając do kolizji z innym pojazdem poprzez zjechanie na przeciwległy pas ruchu. Jako okoliczność obciążającą Sąd potraktował wysoką społeczną szkodliwość czynu wyrażającą się w stworzeniu realnego niebezpieczeństwa dla innych uczestników ruchu, w tym pieszych, uprzednią karalność oraz kierowanie w stanie nietrzeźwości. Sąd nie dopatrzył się okoliczności łagodzących. Zdaniem Sądu kara grzywny wymierzona obwinionemu jest adekwatna do stopnia winy, społecznej szkodliwości czynu oraz bierze pod uwagę cele wychowawcze i zapobiegawcze, które ma osiągnąć w stosunku do obwinionego. Zważywszy na okoliczność, że wysokość grzywny to dolna granica zagrożenia nie można mówić o rażącej surowości. O kosztach orzeczono na podstawie art. 119§1 kpw.