II W 386/24

(1)skręcał w lewo w ul. (...) jadąc od strony ul. (...). Wykonując ten manewr, swoim lewym bokiem zahaczył o lewy tylny narożnik pojazdu A., a następnie oddalił się z miejsca zdarzenia. W momencie uderzenia J. S. wychylił się i zauważył czerwonego busa, który uderzył w jego samochód, zapamiętał dwie litery z numeru rejestracyjnego i charakterystyczne aluminiowe czarne felgi. Zauważył również odchylenie listwy plastikowej bocznej tego samochodu. Swoim zachowaniem K. K.

(1)znajdując się na drodze publicznej nie zachował należytej ostrożności i spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Dowód: - zeznania J. S., k. 2-3,58-58v; - notatka urzędowa, k. 1, 16, - wyjaśnienia obwinionego w części, k. 13, 57v - informacja dotycząca pojazdu marki R. (...), k. 9-10; - zeznania świadka P. B., k. 15, 59, J. S. w celu wyjaśnienia zaistniałego zdarzenia i porozumienia się z jego sprawcą wyszedł wcześniej z pracy i po godzinie 13:00 odnalazł pojazd marki R., który rozpoznał po charakterystycznych felgach na placu budowy naprzeciwko (...) w W.. Dowód: - zeznania J. S., k. 2-3,58-58v; - notatka urzędowa, k. 1, 16, - wyjaśnienia obwinionego w części, k. 13, 57v - informacja dotycząca pojazdu marki R. (...), k. 9-10; W wyniku zdarzenia nikt nie odniósł obrażeń. W wyniku zderzenia w pojeździe marki A. doszło do wgniecenia i zarysowania na zderzaku tylnym z lewej strony i błotniku lewym tylnym. W pojeździe marki R. nie było widocznych uszkodzeń. Dowód: - zeznania J. S., k. 2-3,58-58v - dokumentacja fotograficzna, k. 27-35, - protokół oględzin pojazdu marki A., k. 6-7, - protokół oględzin pojazdu marki R., k. 9-10, Obwiniony K. K.

(1)nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu wykroczenia. Słuchany w toku czynności wyjaśniających przyznał, że w dniu zdarzenia w godzinach porannych jechał w stronę placu budowy w W., mijając sklep (...) skręcił w lewo i zatrzymał się przed przejściem dla pieszych, a potem na wprost udał się na teren budowy. Jego zdaniem nie doszło w tym czasie do żadnej kolizji, przy czym obwiniony przyznał, że około godz. 13:00 na budowie pojawił się nieznany mu dotąd mężczyzna twierdząc, że „zahaczył” on o jego pojazd. Słuchany przed Sądem K. K.

(1)potwierdził swoją dotychczasową wersję zaznaczając, że zdarzenie takie nie miało miejsca, gdyż w dniu 29 maja 2024 roku przyjechał on wraz z synem na budowę o godzinie 7:00 i od tego czasu do godziny 18:00 nikt z tego pojazdu nie korzystał. Ocena materiał dowodowego: Sąd ocenił wyjaśnienia obwinionego w zakresie, w jakim nie przyznawał się do popełnienia zarzucanego mu czynu jako niewiarygodne. Wyjaśnienia te pozostawały w sprzeczności z zeznaniami świadka J. S. i P. B.. Ustalając stan faktyczny Sąd opierał się przede wszystkim na zeznaniach pokrzywdzonego, uznając je za w pełni wiarygodne. Jego wypowiedzi były spójne, konsekwentne, rzeczowe, logiczne i szczegółowe. Świadek wskazał bowiem, że zaraz po najechaniu na jego pojazd obwiniony oddalił się z miejsca zdarzenia, przy czym zapamiętał markę, kolor pojazdu i jego charakterystyczne felgi dlatego bez problemu rozpoznał wskazany pojazd na placu budowy, na który udał się wychodząc wcześniej z pracy w celu odnalezienia pojazdu i jego właściciela. Jednocześnie wbrew twierdzeniom obwinionego na nagraniu z kamer (...) w W. z dnia 29 maja 2024 roku widać, iż od strony skrzyżowania ul. (...) z ul. (...) porusza się czerwony pojazd typu bus z charakterystycznymi felgami o godzinie 7:45 skręcając na teren budowy, przy czym innych tego typu samochodów na monitoringu nie ujawniono. W tej sytuacji należy uznać, iż wyjaśnienia obwinionego w tym zakresie nie polegają na prawdzie. Zeznania świadka P. B. Sąd uznał za wiarygodne, jego wypowiedzi były spójne, konsekwentne, rzeczowe, logiczne i szczegółowe Sąd ustalając stan faktyczny sprawy nie opierał się na zeznaniach syna obwinionego- świadka K. K.

(2)z uwagi na fakt, iż świadek w swoich zeznaniach przedstawiał okoliczności mające wpłynąć na umniejszenie udziału obwinionego w zaistniałym zdarzeniu. Przedstawioną do akt sprawy prywatną opinię z zakresu rzeczoznawstwa samochodowego, z której wynika, iż oględziny i badania pojazdu marki R. potwierdzają brak uszkodzeń przodu pojazdu, brak śladów demontażu błotników przednich oraz nowopołożonej powłoki lakierowej. Sąd uznał za wiarygodną. Z opinii tej wynika także, że badania drzwi oraz poszycia boków potwierdzając brak uszkodzeń boków i tyłu pojazdu, uszkodzenie listew bocznych strony lewej w części tylnej wskazują na dłuższą eksploatację z ich uszkodzeniami. Niemniej jednak nie należy pomijać faktu, że istota sprawy nie tkwi w powstałych uszkodzenia lecz w spowodowaniu zagrożenia bezpieczeństwa w ruchu drogowym o czym mowa w art. 86 § 1 k.w. Sąd w pełni zaakceptował także pozostałe dowody z dokumentów, takie jak: notatka urzędowa, protokoły oględzin pojazdu, dokumentacja fotograficzna, informacja dotycząca pojazdu. Strony postępowania nie podnosiły zastrzeżeń oraz nie przedstawiały okoliczności mogących rodzić wątpliwość co do autentyczności wymienionych dokumentów oraz prawdziwości zawartych w nich twierdzeń. Także Sąd nie znalazł podstaw do ich kwestionowania, uznając je za wiarygodne. Sąd zważył, co następuje: K. K.

(1)został obwiniony o to, że w dniu 29 maja 2024r. ok. godz. 7:43 w W. woj. (...) wyjeżdżając w lewo z ul. (...) w ul. (...) samochodem marki R. (...) o nr rej. (...) najechał na stojący samochód marki A. (...) o nr rej. (...), czym spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, po czym oddalił się z miejsca zdarzenia, co stanowi wykroczenie z art. 86 § 1 k.w. Sąd oceniając zgromadzony materiał dowodowy w sprawie zmienił opis czynu zarzucanego obwinionemu uzupełniając go o sformułowanie „na drodze publicznej, nie zachowując należytej ostrożności”. Stosownie do treści art. 86 § 1 k.w. wykroczenie stypizowane w tym przepisie popełnia ten, kto nie zachowując należytej ostrożności, powoduje zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Dla odpowiedzialności z art. 86 § 1 k.w. konieczne jest ustalenie, że sprawca nie zachował „należytej ostrożności”, a więc takiej, jaka była wymagana w danej sytuacji. Każdy uczestnik ruchu drogowego jest obowiązany do zachowania ostrożności, czyli do postępowania uważnego, przezornego, stosowania się do sytuacji istniejącej na drodze. W niektórych sytuacjach ustawa wymaga jednak od uczestnika ruchu drogowego ostrożności szczególnej, a więc większej, niż zwykle wymagana. Podkreślić należy, że pojęcie „szczególnej ostrożności” definiuje art. 2 pkt 22 cyt. wyżej ustawy. Szczególna ostrożność to ostrożność polegająca na zwiększeniu uwagi i dostosowaniu zachowania uczestnika ruchu do warunków i sytuacji zmieniających się na drodze, w stopniu umożliwiającym odpowiednio szybkie reagowanie. Dokonując oceny zachowania obwinionego wskazać należy, że z przepisu art. z art. 3 ust. 1 cyt. ustawy wynika, iż uczestnik ruchu i inna osoba znajdująca się na drodze są obowiązani zachować ostrożność albo gdy ustawa tego wymaga - szczególną ostrożność, unikać wszelkiego działania, które mogłoby spowodować zagrożenie bezpieczeństwa lub porządku ruchu drogowego, ruch ten utrudnić albo w związku z ruchem zakłócić spokój lub porządek publiczny oraz narazić kogokolwiek na szkodę. Należy mieć na uwadze także reguły bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Są to także reguły nie skodyfikowane w sposób szczegółowy, ale wynikające z istoty bezpieczeństwa w ruchu. Muszą one być respektowane mimo braku szczegółowego przepisu. Do takich reguł należy obowiązek prowadzenia pojazdu rozważnie i ostrożnie, w sposób dostosowany do warunków na drodze. Poważne i ostrożne prowadzenie pojazdu oznacza możliwość przedsięwzięcia przez kierowcę we właściwym czasie wszelkich czynności, które są niezbędne do zapewnienia bezpieczeństwa w ruchu. Z okoliczności niniejszej sprawy wynika, iż obwiniony nie zastosował się do powyższego obowiązku upewnienia się czy ma wystarczająco dużo miejsca do kontynuowania dalszej jazdy i zachowania bezpiecznego odstępu od poprzedzającego go pojazdu. Jazda w takich warunkach wymagała szczególnej ostrożności i rozwagi, upewnienia się czy obwiniony dysponuje wystarczającym miejscem do dalszej jazdy w bezkolizyjny sposób . K. K.

(1)wskutek niezachowania należytej ostrożności nie zachowując należytej, bezpiecznej w danych okolicznościach odległości od pojazdu pokrzywdzonego doprowadził do kolizji z tym pojazdem. W tej sytuacji, w ocenie Sądu, zachowaniem swoim obwiniony wywołał zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu lądowym. Sąd nie miał wątpliwości, że obwiniony działał nieumyślnie i nie miał zamiaru doprowadzenia do zderzenia pojazdów. W chwili popełnienia tego czynu nie znajdował się jednak w stanie wyłączającym lub ograniczającym możliwość podejmowania decyzji. Konkludując, w ocenie Sądu obwiniony K. K.

(1)swoim zachowaniem wyczerpał zatem znamiona wykroczenia z art. 86 § 1 k.w. Stopień społecznej szkodliwości popełnionego przez obwinionego wykroczenia nie jest nieznaczny albowiem spowodował on zagrożenie co najmniej dla zdrowia jednej osoby – J. S.. Za popełnione wykroczenie Sąd wymierzył obwinionemu karę 500 złotych grzywny. Jako okoliczność obciążającą Sąd wziął pod uwagę okoliczności czynu – obwiniony nie zachował należytej ostrożności przez co sam odebrał sobie możliwość panowania nad pojazdem i podejmowania skutecznych manewrów. Co więcej, obwiniony swoim zachowaniem naraził na niebezpieczeństwo zarówno siebie i innych uczestników ruchu drogowego. Okolicznością łagodzącą był ustabilizowany tryb życia obwinionego przed popełnieniem wykroczenia oraz fakt, że nikt nie odniósł w nim obrażeń. Sąd uznał, że tak ukształtowana kara jest adekwatna do stopnia zawinienia K. K.

(1)i wystarczy ona dla zrealizowania celów prewencji zarówno indywidualnej, jak i generalnej, a także będzie miała odpowiednie wychowawcze oddziaływanie na obwinionego w zakresie uzmysłowienia mu naganności jego zachowania. Mając na uwadze, że obwiniony K. K.

(1)posiada stały dochód, to w ocenie Sądu będzie on w stanie uiścić zasądzoną grzywnę oraz koszty sądowe, na które składa się opłata od kary w kwocie 50 zł oraz zryczałtowane wydatki postępowania w wysokości 100 złotych. Zarządzenia: 1. Odnotować uzasadnienie, 2. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem doręczyć obwinionemu 3. K.. 7 dni. W., 3 października 2024 r.