poprzez jego niewłaściwą interpretację, a w konsekwencji uznanie, że powód nie dopełnił obowiązku nałożonego przez powyższy przepis i nie złożył do akt potwierdzenia doręczenia pisma za pośrednictwem Komornika albo dowodu, że adres wskazany w postanowieniu Komornika jest adresem aktualnym pozwanego, podczas gdy w przedmiotowej sprawie powód złożył do akt pisma wraz z załącznikami zgodnie z zobowiązaniami wydanymi w sprawie przez Sąd, jak też wykonał zobowiązanie dotyczące uiszczenia zaliczki na poczet wynagrodzenia Kuratora. Powód w pismach wskazał, że podjęte próby doręczenia korespondencji dla pozwanego na ustalone i wskazane adresy okazały się bezskuteczne, w związku z powyższym powód złożył wniosek o ustanowienie Kuratora dla nieznanego z miejsca pobytu pozwanego; 6. art. 233 §1 k.p.c. poprzez zaniechanie wszechstronnego rozważenia całości zebranego w sprawie materiału dowodowego, a przez to poczynienie ustaleń faktycznych pozostających w sprzeczności z tym materiałem, oraz naruszenie zasady swobodnej oceny dowodów, a w konsekwencji przyjęcie, że:
k.p.c., pozwalającą powodowi na podjęcie skutecznych działań w tym zakresie, co jednak wymaga dysponowaniem przez powoda zobowiązaniem pochodzącym od sądu. W niniejszej sprawie należy także wskazać, art.
po nowelizacji aktualnie stanowi, iż powód w terminie dwóch miesięcy od dnia doręczenia mu zobowiązania, o którym mowa w § 1 tegoż artykułu, składa do akt potwierdzenie doręczenia korespondencji pozwanemu za pośrednictwem komornika albo zwraca korespondencję wraz z dowodem na piśmie, że pozwany zamieszkuje pod adresem wskazanym w pozwie. Po bezskutecznym upływie tego terminu w procesie stosuje się wówczas przepis art. 177 § 1 pkt 6 k.p.c. Podkreślić przy tym należy, że celem wprowadzenia unormowań zawartych art.
KPC było dążenie ustawodawcy do rozwiania wszelkich wątpliwości odnośnie do skuteczności doręczenia w procesach sądowych pierwszych pism adresatowi, wywołujących potrzebę podjęcia obrony jego praw, gdy przesyłka sądowa skierowana na adres podany w tym piśmie nie została przez adresata odebrana pomimo podwójnego awizo, aby uniknąć możliwości powstania tytułów wykonawczych przeciwko osobom, które z uwagi na wadliwości w doręczeniach nie mogły podjąć obrony swoich praw. (porównaj: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 listopada 2023r., II CSKP 1504/22, V. nr (...).) Zwrócić także należy uwagę, że zgodnie z art. 3 ust. 4 pkt 1 i 1a ustawy z dnia 22 marca 2018r. o komornikach sądowych (tekst jednolity: Dz.U. z 2024r., poz. 1458), komornik na wniosek sądu lub powoda zobowiązanego przez sąd na podstawie art.
k.p.c., doręcza bezpośrednio adresatowi zawiadomienia, pisma i inne dokumenty procesowe za potwierdzeniem odbioru i oznaczeniem daty, albo stwierdza, że adresat pod podanym adresem nie zamieszkuje, a nadto na zlecenie tych podmiotów podejmuje czynności zmierzające do ustalenia aktualnego adresu zamieszkania adresata. Powód może zatem wnioskować o doręczenie pozwanemu korespondencji przez komornika lub o poszukiwanie adresu pozwanego, o ile posiada obligujące go do tego zobowiązanie sądu. Należy mieć też na uwadze, że – wedle art. 8 ust. 1 ustawy o komornikach sądowych – komornik działa na obszarze swojego rewiru, a przewidziane w art. 10 tej ustawy prawo wyboru komornika, nie dotyczy czynności wskazanych w art. 3 ust. 4 pkt 1 i 1a komentowanej ustawy. O ile zatem, powód zobowiązany przez Sąd Rejonowy do doręczenia pozwanemu korespondencji za pośrednictwem komornika w trybie art.
k.p.c., uzyskuje od komornika informację o innym adresie pozwanego, niż wskazany w pozwie i adres ten wskazuje Sądowi, to weryfikacja prawidłowości tego adresu może być ponownie dokonana przez zastosowanie zobowiązania powoda doręczenia pisma w trybie art.
k.p.c., za pośrednictwem właściwego komornika. Z przytoczonych powyżej regulacji prawnych jednoznacznie wynika, że powód ma szeroki wachlarz możliwości do nadania procesowi cywilnemu dalszego biegu, także przed zgłoszeniem wniosku o ustanowienie kuratora dla nieznanego z miejsca z pobytu, jednak co istotne, musi wykazać, że zainicjował doręczenie odpisu pozwu za pośrednictwem komornika sądowego zgodnie ze zobowiązaniem sądu. W niniejszym przypadku taka okoliczność nie zaistniała. Zarządzenie zobowiązujące powoda do doręczenia odpisu pozwu zgodnie z art.
zostało doręczone powodowi 7 marca 2023r. (k. 33). Powód pismem z dnia 4 września 2023r. przedstawił protokół czynności komornika oraz wskazał, że nie zna innego adresu zamieszkania, w związku z czym wniósł o ustanowienie dla pozwanego pełnomocnika z urzędu (k. 35). Następnie referendarz sądowy w Sądzie Rejonowym w Gliwicach postanowieniem z dnia 19 września 2023r. zawiesił postępowanie w sprawie (k. 42). Nadto zarządzeniem z dnia 6 listopada 2023r. zobowiązano powoda do wykazania, że adres pozwanego jest nieznany pod rygorem odmowy ustanowienia kuratora. (k. 45) Nadto, w toku postepowania, Sąd z urzędu ustalił nowy adres pozwanego (k. 64, 70, 71) oraz spróbował doręczyć korespondencję pozwanemu, co również okazało się nieskuteczne (k. 77). Następnie, Sąd wskazał, że został ustalony nowe adres pozwanego i zobowiązał powoda do doręczenia korespondencji zgodnie z art.
zostało doręczone powodowi 26 listopada 2024r. (k. 88). Powód nie zareagował w żaden sposób na to zobowiązanie. Wskazać należy, że zawieszenie postępowania nastąpiło na skutek postanowienia referendarza sądowego w Sądzie Rejonowym w Gliwicach z dnia 19 września 2023r. w oparciu o art. 177 par 1 pkt 6 k.p.c., wobec niewskazania przez powoda aktualnego adresu zamieszkania pozwanego. Z tych względów nie było podstaw do uznania, że Sąd naruszył art. 177 § 1 pkt 6 k.p.c. poprzez jego niezastosowanie wobec braku wykonania przez powoda zobowiązania Sądu z dnia 20 listopada 2024r. albowiem postępowanie było już wcześniej zawieszone, a zobowiązania Sadu zobowiązujące powoda do wskazania prawidłowego adresu pozwanego były wyłącznie czynnościami zmierzającymi do podjęcia zawieszonego postępowania, co wynika z art. 179 § 3 k.p.c. Postanowieniem z dnia 6 marca 2025r Referendarz Sądowy w Sądzie Rejonowym w Gliwicach umorzył postepowanie i oddalił wniosek o ustanowienie kuratora. Orzeczenie to zostało poddane kontroli przez Sad Rejonowy w Gliwicach w ramach postępowania ze skargi powoda na orzeczenie referendarza sądowego. W wyniku jej rozpoznania, Sąd Rejonowy w Gliwicach postanowieniem z dnia 1 grudnia 2025r. oddalił wniosek o ustanowienie kuratora dla pozwanego i umorzył postępowanie. Zgodnie z art. 144 § 1 k.p.c. Przewodniczący ustanowi kuratora, jeżeli wnioskodawca uprawdopodobni, że miejsce pobytu strony nie jest znane. Wskazane w powyższym przepisie uprawdopodobnienie, że miejsce pobytu strony lub uczestnika postępowania jest nieznane stanowi podstawowy warunek ustanowienia kuratora. (wyrok Sądu Apelacyjnego w Krakowie I Wydziału Cywilnego z dnia 1 grudnia 2017 roku, I ACa (...), V. nr (...)). Jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 18 czerwca 2024r. (II CSKP 414/23, V. nr (...)) ustanowienie kuratora może nastąpić, gdy zostały wyczerpane powszechnie dostępne technicznie środki, w oparciu o które podjęte czynności poszukiwawcze nie przyniosły pozytywnych rezultatów. Chodzi więc o takie czynności poszukiwawcze, na które wskazują znane stronie wnioskującej o ustanowienie kuratora oraz sądowi okoliczności dotyczące osoby, dla której ma zostać ustanowiony kurator, a zatem aktywność powoda, winna być ukierunkowana na ustalenie adresu pozwanego bądź doprowadzenia do skutecznego doręczenia korespondencji przez komornika i mieć podstawę w realnych czynnościach, których wynik, będzie uzasadniał przekonanie, iż niemożliwość ustalenia adresu ma charakter obiektywny, zaś wniosek o ustalenie kuratora, nie stanowi próby obejścia rygoru z art.
2 k.p.c. Na taką konieczność wskazywał w treści swoich orzeczeń Sąd Najwyższy, wskazując, że: „konieczne jest wykazanie, że nie tylko żądający ustanowienia kuratora, lecz także inne osoby, które mogą mieć informacje o miejscu pobytu strony, a w szczególności krewni, powinowaci i inne osoby bliskie, nie mają wiadomości potrzebnych do doręczenia stronie pisma procesowego lub zawiadomienia o posiedzeniu sądu (porównaj także:. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 1979 r., II CZ 44/79, OSNCP 1979, nr 11, poz. 224; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 30 czerwca 1997 r., II CKU 71/97, Prok. i Pr.-wkł. 1997, nr 12, poz. 38). Tymczasem, jak wskazał Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, w toku postępowania zostały ustalone inne adresy pozwanego, które nie zostały jakkolwiek zweryfikowane w toku przedmiotowego postępowania. W związku z powyższym słusznie Sąd ten uznał, że wniosek o ustanowienie kuratora został wniesiony przedwcześnie i nie mógł odnieść zamierzonego skutku albowiem, w świetle poczynionych ustaleń, nieznajomość miejsca zamieszkania pozwanego nie została uprawdopodobniona. Zgodnie z art. 182 § 1 zd. 1 k.p.c. sąd umarza postępowanie zawieszone na zgodny wniosek stron lub na wniosek spadkobiercy, jak również z przyczyn wskazanych w art. 177 § 1 pkt 5 i 6, jeżeli wniosek o podjęcie postępowania nie został zgłoszony w ciągu roku od daty postanowienia o zawieszeniu. Przewidziany w art. 182 § 1 k.p.c. termin biegnie od daty postanowienia o zawieszeniu, a nie np. od daty jego prawomocności. (porównaj: postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 21 listopada 2023r., II CSKP 1504/22, Legalis nr 3015588). Wobec stwierdzenia upływu czasu wymaganego przytoczoną powyżej normą prawną albowiem zawieszenie postępowania nastąpiło w dniu 19 września 2023r., zasadne stało się umorzenie postępowanie w oparciu o art. 182 § 1 zd. 1 k.p.c. w związku z art. 391 § 1 k.p.c. i art. 13 § 2 k.p.c. Ze wskazanych powyżej względów Sąd Okręgowy oddalił zażalenie powoda na podstawie art. 385 k.p.c. w związku z art. 397 § 1 i 3 k.p.c. SSO Andrzej Dyrda
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.