w zw. z art. 365 § 1 k.p.c. Należy zauważyć, że pozwany domagał się przeprowadzenia dowodu z zeznań tych świadków w celu wykazania przebiegu zdarzenia z dnia 27 maja 2021 roku, uszkodzeń powstałych w pojeździe S. o numerze rejestracyjnym (...) oraz H. w tym zdarzeniu. Okoliczności te zostały już natomiast ustalone w postępowaniu prowadzonym przez Sąd Rejonowy w T. w sprawie (...). Wyrok wydany w tej sprawie w dniu 10 kwietnia 2025 roku stanowi prejudykat w niniejszym postępowaniu, a ustalenia w nim poczynione są dla Sądu wiążące. Zgodnie z art. 365 § 1 k.p.c., orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Jak wskazuje H. H. ((w:) Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz aktualizowany. Tom I. Art. 1-477
w zw. z art. 365 § 1 k.p.c. oraz na podstawie art.
Pozwany w punkcie 4 sprzeciwu od nakazu zapłaty wniósł o przeprowadzenie dowodu z zeznań tego świadka na fakty dotyczące stanu pojazdu S. o numerze rejestracyjnym (...) w chwili jego zakupu, uszkodzeń jakie miały powstać w tym pojeździe w wyniku zdarzenia z dnia 27 maja 2021 roku, uszkodzeń powstałych w wyniku innych zdarzeń, do których doszło przed zdarzeniem z dnia 27 maja 2021 roku i kosztów holowania pojazdów. Jeśli chodzi o uszkodzenia powstałe pojeździe S. o numerze rejestracyjnym (...) w wyniku szkody z dnia 27 maja 2021 roku ponownie należy zauważyć, że sąd jest związany w tym zakresie wyrokiem Sądu Rejonowego w T. z dnia 10 kwietnia 2025 roku wydanym w sprawie (...) i poczynionymi w tej sprawie ustaleniami faktycznymi. Jeśli chodzi natomiast o stan pojazdu S. o numerze rejestracyjnym (...) w chwili jego zakupu i uszkodzeń powstałych w wyniku innych zdarzeń, do których doszło przed zdarzeniem fakty te pozostawały nieistotne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Powód dochodził bowiem od pozwanego zapłaty odszkodowania z tytułu kosztów holowania uszkodzonego pojazdu marki S. (...) o numerze rejestracyjnym (...) po zdarzeniu szkodowym z dnia 27 maja 2021 roku – bez znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy było to w jakim stanie pojazd ten był w dacie jego zakupu przez poszkodowaną bądź jakich uszkodzeń pojazd doznał przed 27 maja 2021 roku. Z ustaleń poczynionych w sprawie I (...), a nawet ustaleń poczynionych w toku postępowania likwidacyjnego przez samego pozwanego wynikało, że wartość pojazdu S. (...) nawet w stanie powypadkowym była na tyle wysoka, że poniesienie kosztów jego holowania w kwocie 738 zł było wydatkiem ekonomicznie uzasadnionym. Jeśli natomiast chodzi o fakty dotyczące kosztów holowania pojazdu, dowód z zeznań świadka Z. Z. był nieprzydatny do wykazania tego faktu. Koszty holowania pojazdu są wskazane na fakturze VAT nr (...) z dnia 1 czerwca 2021 roku, zaś poszkodowana Z. Z. koszty te poniosła metodą bezgotówkową – przelewając na powoda wierzytelność przysługującą jej z tytułu odszkodowania za koszty holowania pojazdu od pozwanego, co z kolei wynika z § 2 ust. 1 umowy przelewu wierzytelności z dnia 27 maja 2021 roku. Dowód z zeznań świadka Z. Z. zmierzający do wykazania faktów dotyczących kosztów holowania pojazdu był zatem nieprzydatny do wykazania tych okoliczności, bowiem wynikają one z dokumentów przedłożonych przez powoda, a tym samym dowód ten zmierzał wyłącznie do przedłużenia postępowania. Zgodnie zaś z art.
pkt 2 k.p.c., sąd może pominąć dowód mający wykazać fakt bezsporny, nieistotny dla rozstrzygnięcia sprawy lub udowodniony zgodnie z twierdzeniem wnioskodawcy. Zgodnie z art.
W realiach niniejszej sprawy zachodziły wszystkie wskazane przesłanki, co w pełni uzasadniało pominięcie wnioskowanych przez pozwanego dowodów z zeznań świadków. Na rozprawie w dniu 16 marca 2026 roku sąd oddalił także wniosek pozwanego o zobowiązanie przez Sąd Ubezpieczeniowego Funduszu Gwarancyjnego do dostarczenia pisemnej informacji o historii szkód z ubezpieczeń komunikacyjnych dotyczących Z. Z. i Z. G., w tym dat zdarzenia oraz towarzystw ubezpieczeniowych likwidujących te szkody. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że żądanie to nie miało podstawy prawnej. Zgodnie z art. 248 § 1 k.p.c., każdy obowiązany jest przedstawić na zarządzenie sądu w oznaczonym terminie i miejscu dokument znajdujący się w jego posiadaniu i stanowiący dowód faktu istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy, chyba że dokument zawiera informacje niejawne. Pozwany tymczasem w pkt 5 pozwu nie żądał przedstawienia przez Ubezpieczeniowy Fundusz Gwarancyjny dokumentu, lecz wykreowania na potrzeby postępowania dowodu w postaci pisemnej informacji o historii szkód z ubezpieczeń komunikacyjnych dotyczących Z. Z. i Z. G.. Art. 248 § 1 k.p.c. nie przewiduje natomiast uprawnienia do domagania się wytworzenia na potrzeby postępowania nowych dowodów z dokumentów, ani nie daje stronom podstaw do formułowania takich żądań. Poza tym żądanie to było także całkowicie bezzasadne, ponieważ pozwany domagał się przeprowadzenia dowodu ze wspomnianej pisemnej informacji o historii szkód na fakty wcześniejszej szkodowości i wysokości otrzymanych odszkodowań – faktów nieistotnych dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Pozwany nawet nie uzasadnił należycie potrzeby pozyskania tego dowodu na potrzeby niniejszego postępowania dotyczącego wszak wyłącznie odszkodowania z tytułu kosztów holowania pojazdu marki S. (...) o numerze rejestracyjnym (...) po zdarzeniu szkodowym z dnia 27 maja 2021 roku. Okoliczności zdarzenia szkodowego z dnia 27 maja 2021 roku oraz zasada odpowiedzialności za to zdarzenie zostały już prawomocnie przesądzone w sprawie rozpoznawanej przez Sąd Rejonowy w T. pod sygn. akt I (...). Zdaniem Sądu dowód z pisemnej informacji o historii szkód ubezpieczeń komunikacyjnych dotyczących Z. Z. i Z. G., stanowił dowód nie mających wpływu na rozstrzygnięcie w niniejszym postępowaniu, a tym samym jest zbędny i nieprzydatny dla rozstrzygnięcia. Biorąc to pod uwagę sąd pominął ten dowód. Jednocześnie zdaniem Sądu pominięcie dowodów nie naruszało prawa strony do obrony jej interesów, a wpłynęło pozytywnie na ekonomikę procesową. Sąd pominął wnioskowane przez powoda dowody z opinii biegłego, uznając je za zbędny dla rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie. W pierwszej kolejności, jeśli chodzi o dowód z opinii biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków i motoryzacji wnioskowany w punkcie 7 sprzeciwu od nakazu zapłaty należy podkreślić, że zagadnienia, które miałyby być przedmiotem opinii, było już poprzednio przedmiotem oceny w postępowaniu zakończonym prawomocnym orzeczeniem stanowiącym prejudykat w niniejszej sprawie, tj. w postępowaniu w sprawie (...). W tamtym postępowaniu przeprowadzono stosowny dowód z opinii biegłego, którego wnioski pozostają aktualne i musiały być uwzględnione przy dokonywaniu ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie. Jak już wskazywano, Sąd jest związany ustaleniami poczynionymi przez Sąd Rejonowy w T. w wyroku z dnia 10 kwietnia 2025 roku w sprawie (...) w zakresie przebiegu zdarzenia szkodowego z dnia 27 maja 2021 roku i zakresu uszkodzeń pojazdów uczestniczących w tym zdarzeniu. Ponadto, dopuszczenie kolejne opinii wiązałoby się z nadmiernymi kosztami, które przy tak niskiej wartości przedmiotu sporu, byłyby niewspółmierne i przekraczałyby jej wysokość. W realiach tej sprawy przekraczałoby to zasady ekonomiki procesowej. Nie bez znaczenia pozostaje również oko/liczność, że przeprowadzenie wnioskowanego dowodu skutkowałoby nieuzasadnionym przedłużeniem postępowania, podczas gdy zgromadzony materiał dowodowy, w tym ustalenia wynikające z prejudykatu, pozwalał na dokonanie pełnej i miarodajnej oceny roszczenia dochodzonego przez powoda w sprawie. W tych okolicznościach pominięcie dowodu z opinii biegłego z zakresu rekonstrukcji wypadków i motoryzacji wnioskowanego w punkcie 7 sprzeciwu od nakazu zapłaty było w pełni uzasadnione. Jeśli chodzi o dowód z opinii biegłego z zakresu techniki motoryzacyjnej wnioskowany w punkcie 8 sprzeciwu od nakazu zapłaty, sąd pominął ten dowód na podstawie art.
w zw. z art. 505 7 § 2 k.p.c. w zw. z art.
oraz w zw. z art. 278 § 1 k.p.c. Pozwany dowodem tym zmierzał do ustalenia rynkowej stawki holowania pojazdu na rynku lokalnym właściwym ze względu na miejsce zamieszkania poszkodowanego. Po pierwsze, istotna dla rozstrzygnięcia byłaby nie stawka holowania pojazdu na rynku lokalnym właściwym ze względu na miejsce zamieszkania poszkodowanego, lecz ze względu na miejsce zdarzenia szkodowego, bowiem to w tym miejscu nastąpiło wykonanie usługi holowania. Oczywiście w przedmiotowej sprawie byłyby to tożsame rynki – usługa holowania została wykonana na terenie miasta M., a poszkodowani także mieszkają w M.. Koszt dowodu z opinii biegłego wnioskowanego przez pozwanego z całą pewnością przekroczyłby wartość przedmiotu sporu w niniejszej sprawie (738 zł). Zgodnie z treścią art. 505 7 § 2 k.p.c., opinii biegłego nie zasięga się, jeżeli jej przewidywany koszt miałby przekroczyć wartość przedmiotu sporu, chyba że uzasadniają to wyjątkowe okoliczności. W niniejszej sprawie w ocenie sądu żadne wyjątkowe okoliczności nie uzasadniały dopuszczenia dowodu z opinii biegłego. Stawki stosowane przez powoda były po wielokroć uznawane przez ubezpieczycieli w innych sprawach rozpoznawanych przez Sąd Rejonowy w T., ponadto na rynkowość zastosowanej przez powoda stawki za usługę holowania wykonaną w dniu 27 maja 2021 roku wskazuje także dowód z dokumentu w postaci opinii biegłego S. K. z dnia 12 listopada 2021 roku sporządzonej na zlecenie Sądu Rejonowego w T. w sprawie X (...). Biegły ustalił w tej opinii jakie stawki za usługi holowania pojazdów stosowane były na terenie M. i okolic w listopadzie 2021 roku, a zatem jedynie sześć miesięcy po wykonaniu przez powoda usługi holowania na rzecz poszkodowanej Z. Z.. Uzasadniony zdaniem sądu jest wniosek, że skoro stawka powoda miała charakter rynkowy w listopadzie 2021 roku, to miała taki charakter także w dacie wykonania usługi holowania, czyli w dniu 27 maja 2021 roku. Przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego wiązałoby się z dodatkowymi kosztami, które przekroczyłyby wartość przedmiotu sporu, a ponadto spowodowałoby jedynie przedłużenie postępowania – wydaje się zupełnie nieprawdopodobne, by biegły miał stwierdzić, że stawki stosowane przez powoda były nierynkowe i rażąco wygórowane biorąc pod uwagę treść opinii biegłego S. K. z dnia 12 listopada 2021 roku sporządzonej na zlecenie Sądu Rejonowego w T. w sprawie X C 828(...). Tym samym w ocenie Sądu biorąc pod uwagę zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, wartość przedmiotu sporu, sam przedmiot sprawy (odszkodowanie za holowanie pojazdu), a także że przewidywany koszt opinii przekroczyłby wartość przedmiotu sporu, w sprawie nie było konieczności zasięgnięcia wiadomości specjalnych (art. 278 § 1 k.p.c.) i tym samym dowód z opinii biegłego podlegał pominięciu. Sąd na rozprawie w dniu 16 marca 2026 roku dopuścił i przeprowadził dowód z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy Sądu Rejonowego w T. o sygn. akt I C (...) na fakty związane z przebiegiem tego postępowania oraz fakty dotyczące przebiegu zdarzenia szkodowego mającego miejsce w dniu 27 maja 2021 roku, przyczyn tego zdarzenia oraz odpowiedzialności kierującej pojazdem H. o numerze rejestracyjnym (...) oraz pozwanego będącego jej ubezpieczycielem z tytułu obowiązkowego ubezpieczenia posiadaczy pojazdów mechanicznych za skutki tego zdarzenia. Jak wskazywano wcześniej, sąd był we wskazanym w tezie dowodowej zakresie związany na podstawie art. 365 § 1 k.p.c. wyrokiem Sądu Rejonowego w T. z dnia 10 kwietnia 2025 roku o sygn. akt I C (...), wobec czego uzasadnionym było dopuszczenie dowodu z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy rozpoznawanej pod tą sygnaturą. Dowodami tymi był wyrok Sądu Rejonowego w T. z dnia 10 kwietnia 2025 roku wydany w sprawie o sygn. akt I C (...) wraz z uzasadnieniem oraz wyrok Sądu Okręgowego w T. z dnia 16 lipca 2025 roku wydanego w sprawie VIII Ca (...) wraz z uzasadnieniem. Sporna pomiędzy stronami pozostawała wysokość szkody z tytułu kosztów holowania oraz zasadność odpowiedzialności ubezpieczyciela, którą poddano pod rozważanie w równolegle toczącym się postępowaniu o sygn. akt I C (...), którego rozstrzygnięcie stanowiło prejudykat dla decyzji w niniejszym postępowaniu, a także godzina kolizji. Bezsporna była okoliczność przelewu przez poszkodowaną na rzecz powódki wierzytelności względem pozwanej wynikających ze szkody z dnia 27 maja 2021 roku. Zasada odpowiedzialności pozwanego za szkodę wywołanym kolizją drogową z dnia 27 maja 2021 roku w wyniku której uszkodzeniu uległ pojazd marki S. (...) o numerze rejestracyjnym (...) została przesądzona przez Sąd Rejonowy w T. w wyroku z dnia 10 kwietnia 2025 roku w sprawie o sygn. akt (...). Podstawę prawną powództwa stanowiły przepisy art. 822 § 1 i 2 k.c., art. 34 ust. 1 ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczeń Komunikacyjnych (t.j. Dz.U. z 2025, poz. 367, dalej: ustawa), art. 436 § 1 k.c. i 415 k.c. Jak wynika z art. 822 § 1 k.c., przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, względem których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony. Odpowiedzialność odszkodowawczą z tytułu obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych regulują przepisy ustawy z 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych. Zgodnie z art. 4 pkt 1 ustawy, ubezpieczeniem obowiązkowym jest ubezpieczenie OC posiadaczy pojazdów mechanicznych za szkody powstałe w związku z ruchem tych pojazdów. W sprawach nieuregulowanych w ustawie stosuje się przepisy Kodeksu cywilnego (art. 22 ust. 1 ustawy). Zgodnie z art. 34 ust. 1 i art. 36 ust. 1 w/w ustawy z tytułu ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym są zobowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę, której następstwem jest śmierć, uszkodzenie ciała, rozstrój zdrowia bądź też utrata, zniszczenie lub uszkodzenia mienia, a odszkodowanie ustala się i wypłaca w granicach odpowiedzialności cywilnej posiadacza lub kierującego pojazdem mechanicznym, najwyżej jednak do ustalonej w umowie ubezpieczenia sumy gwarancyjnej. Sprawca szkody ponosi odpowiedzialność za zdarzenie komunikacyjne wywołujące szkodę na zasadach ogólnych - o których mowa w art. 436 § 2 k.c. oraz według zasad określonych w art. 363 § 1 k.c. Na podstawie art. 436 § 2 k.c. w razie zderzenia się mechanicznych środków komunikacji poruszanych za pomocą sił przyrody wymienione osoby mogą wzajemnie żądać naprawienia poniesionych szkód tylko na zasadach ogólnych. Stosownie zaś do treści przepisu art. 436 § 1 k.c. odpowiedzialność przewidzianą w przepisie art. 435 k.c. ponosi również samoistny posiadacz mechanicznego środka komunikacji poruszanego za pomocą sił przyrody. Jednakże gdy posiadacz samoistny oddał środek komunikacji w posiadanie zależne, odpowiedzialność ponosi posiadacz zależny. Przepis art. 415 k.c. stanowi natomiast, że kto z winy swej wyrządził drugiemu szkodę, obowiązany jest do jej naprawienia. Zgodnie zaś z art. 363 § 1 k.c. naprawienie szkody powinno nastąpić, według wyboru poszkodowanego, bądź przez przywrócenie stanu poprzedniego, bądź przez zapłatę odpowiedniej sumy pieniężnej. Jednakże gdyby przywrócenie stanu poprzedniego było niemożliwe albo gdyby pociągało za sobą dla zobowiązanego nadmierne trudności lub koszty, roszczenie poszkodowanego ogranicza się do świadczenia w pieniądzu. Ustalenie odszkodowania z ubezpieczenia OC następuje według ogólnych zasad, określonych w art. 361 – 363 k.c., z tym jedynie zastrzeżeniem, że zakład ubezpieczeń zobowiązany jest tylko do świadczenia pieniężnego, ograniczonego do wysokości, ustalonej w umowie, sumy gwarancyjnej (art. 822 § 1 k.c. i art. 36 ust. 1 ustawy). W uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 17 listopada 2011 r., III CZP 5/11, OSNC 2012, Nr 3, poz. 28, Sąd Najwyższy wyraził pogląd, iż odpowiedzialność ubezpieczyciela z tytułu umowy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych za uszkodzenie albo zniszczenie pojazdu mechanicznego, niesłużącego do prowadzenia działalności gospodarczej, obejmuje celowe i ekonomicznie uzasadnione wydatki na najem pojazdu zastępczego. W uzasadnieniu uchwały wskazano, że nie wszystkie wydatki, pozostające w związku przyczynowym z wypadkiem komunikacyjnym, mogą być refundowane, istnieje bowiem obowiązek wierzyciela zapobiegania szkodzie i zmniejszania jej rozmiarów (art. 354 § 2, art. 362 i art. 826 § 1 k.c.). Na dłużniku ciąży w związku z tym obowiązek zwrotu wydatków celowych i ekonomicznie uzasadnionych, pozwalających na wyeliminowanie negatywnych dla poszkodowanego następstw, nienadających się wyeliminować w inny sposób, z zachowaniem rozsądnej proporcji między korzyścią wierzyciela a obciążeniem dłużnika. Za celowe i ekonomicznie uzasadnione mogą być – co do zasady – uznane wydatki poniesione na najęcie pojazdu zastępczego tego samego typu co uszkodzony i na czas niezbędny do naprawy albo zakupu nowego pojazdu. Do normalnych następstw zniszczenia pojazdu należy zaliczyć również niewątpliwie holowanie uszkodzonego pojazdu do zakładu naprawczego, jeśli stan techniczny tego pojazdu uniemożliwia bezpieczne i zgodne z prawem poruszanie się nim. Ubezpieczyciel odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych zobowiązany jest wyłącznie do przeprowadzenia tzw. postępowania likwidacyjnego i spełnienia świadczenia pieniężnego (wypłaty odszkodowania). Koszty holowania stanowią element szkody, podlegającej naprawieniu przez dłużnika. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, Sąd nie miał wątpliwości, że do następstw szkody, która miała miejsce dnia 27 maja 2021 roku należało zaliczyć także koszty holowania uszkodzonego pojazdu S. (...) o numerze rejestracyjnym (...). Holowanie uszkodzonego pojazdu jest normalnym następstwem wypadku komunikacyjnego, wobec czego jego koszty stanowią element szkody podlegającej naprawieniu przez dłużnika. Pojazd nie mógł poruszać się samodzielnie i legalnie, o czym świadczy zatrzymanie dowodu rejestracyjnego przez funkcjonariuszy Policji. Szkoda miała natomiast miejsce na drodze publicznej o znacznym natężeniu ruchu, wobec czego pojazd musiał zostać z niej niezwłocznie odholowany. Zobowiązany do odszkodowania powinien więc wypłacić kwotę odpowiadającą wysokości zobowiązania pieniężnego, obciążającego majątek poszkodowanego w związku z zawarciem umowy o holowanie pojazdu, a jeżeli poszkodowany spełnił już swoje świadczenie (zapłacił należność za holowanie) – wysokości uiszczonej sumy (art. 361 § 2 k.c.). Ciężar przytoczenia i udowodnienia okoliczności, określających wysokość odszkodowania, obciąża powoda (art. 6 k.c.). Odszkodowanie może ulec zmniejszeniu jeżeli poszkodowany przyczynił się do zwiększenia szkody (art. 362 k.c.). Ciężar przytoczenia i udowodnienia okoliczności, uzasadniających obniżenie odszkodowania, obciąża pozwanego (art. 6 k.c.). W przedmiotowej sprawie pozwany nie przedstawił żadnych dowodów wykazujących winę poszkodowanego, ani okoliczności uzasadniających obniżenie odszkodowania z powodu przyczynienia się do powstania szkody przez poszkodowanego. Wykonanie usługi holowania po wypadku w dniu 27 maja 2021 roku było konieczne, brak było podstaw, by uznać, że poszkodowany mógł uzyskać wykonanie tej usługi niższym kosztem aniżeli wynikający z wystawionej przez powoda faktury (...). Holowanie uszkodzonego pojazdu było bezpośrednim następstwem wypadku z dnia 27 maja 2021 roku. Koszty usługi holowania powstały i zostały poniesione przez poszkodowaną Z. Z.. W ocenie Sądu powód udowodnił okoliczności określające wysokość należnego odszkodowania z tytułu holowania pojazdu marki S. (...) o numerze rejestracyjnym (...) po kolizji z dnia 27 maja 2021 roku. Odszkodowanie to odpowiada kwocie wynikającej z faktury (...). Dodatkowa opłata za transport pojazdu o masie powyżej 1 500 kg w firmach posiadających sprzęt umożliwiający transport takich pojazdów wynosiła plus 50%. Analiza stawek rynkowych stosowanych w M. i jego okolicach z roku 2021 prowadzi do wniosku, że stawki zastosowane przez powoda za usługę holowania pojazdu marki S. (...) o numerze rejestracyjnym (...) po zdarzeniu z 27 maja 2021 roku, nie są nadmierne – przyjęty przez powódkę ryczałt odpowiada wartościom, które mogłaby ona naliczyć za poszczególne elementy zrealizowanej usługi. To samo także dotyczy okoliczności naliczenia i wysokości dodatkowej opłaty w wysokości 50 % kosztów holowania wobec użycia lawety o (...) powyżej 3,5 tony dla pojazdu o wadze przekraczającej 1,5 tony. Pojazd holowany faktycznie był cięższy, jego masa wynosiła 2 065 kg, nadto występowały dodatkowe koszty związane z obsługą większego pojazdu holowniczego, zatrudnieniem kierowcy obsługującego taki holownik i kosztami eksploatacji takiego holownika. Na marginesie zresztą to pozwany, biorąc pod uwagę fakt, iż zarzuca powodowi, iż stosowane przez niego stawki są nierynkowe powinien ten fakt wykazać. Odpowiedzialność pozwanego za szkodę z dnia 27 maja 2021 roku została już uprzednio przesądzona prawomocnym wyrokiem z dnia 10 kwietnia 2025 roku wydanym przez Sąd Rejonowy w T. w sprawie o sygn. akt (...). Tym samym wszystkie zarzuty zgłoszone przez pozwanego w sprzeciwie od nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym okazały się nieuzasadnione. Sąd nie znalazł podstaw, by uznać, że koszty holowania były niezasadne lub zawyżone. Podsumowując wszystkie powyższe okoliczności, zasada odpowiedzialności za szkodę wywołaną zdarzeniem z dnia 27 maja 2021 roku, w wyniku której uszkodzeniu uległ pojazd marki S. (...) o numerze rejestracyjnym (...) została przesądzona wyrokiem Sądu Rejonowego w T. z dnia 10 kwietnia 2025 roku wydanym w sprawie (...), w związku z czym ustaleniu podlegała wyłącznie kwota należnego powodowi jako następcy prawnemu (w wyniku zawartej umowy przelewu wierzytelności) poszkodowanej odszkodowania z tytułu kosztów holowania pojazdu. W ocenie sądu wysokość tego odszkodowania została przez powoda wykazana i wynosiła ona kwotę, której domagał się pozwem. Tym samym powództwo podlegało uwzględnieniu w całości. Biorąc pod uwagę wszystkie powyższe okoliczności, Sąd w punkcie I wyroku zasądził od pozwanego (...) Spółki Akcyjnej w J. na rzecz powoda (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością spółki komandytowo-akcyjnej w M. kwotę 738 zł, stanowiącą równowartość faktury VAT (...). O odsetkach od kwoty zasądzonej w punkcie I wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 481 § 1 i 2 k.c. oraz art. 14 ust. 1 ustawy. W niniejszej sprawie powód żądał zasądzenia odsetek ustawowych za opóźnienie od kwoty 738 zł od dnia 15 lipca 2021 roku do dnia zapłaty. Zgodnie z art. 481 § 1 k.c., zgodnie z którym, jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik nie ponosi odpowiedzialności. Z kolei zgodnie z art. 481 § 2 k.c., jeżeli stopa odsetek za opóźnienie nie była oznaczona, należą się odsetki ustawowe za opóźnienie w wysokości równej sumie stopy referencyjnej Narodowego Banku Polskiego i 5,5 punktów procentowych. Jednakże gdy wierzytelność jest oprocentowana według stopy wyższej, wierzyciel może żądać odsetek za opóźnienie według tej wyższej stopy. Zgodnie zaś z art. 14 § 1 ustawy, zakład ubezpieczeń wypłaca odszkodowanie w terminie 30 dni licząc od dnia złożenia przez poszkodowanego lub uprawnionego zawiadomienia o szkodzie. Stosownie zaś do ust. 2 cytowanego artykułu w przypadku gdyby wyjaśnienie w terminie, o którym mowa w ust. 1, okoliczności niezbędnych do ustalenia odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń albo wysokości odszkodowania okazało się niemożliwe, odszkodowanie wypłaca się w terminie 14 dni od dnia, w którym przy zachowaniu należytej staranności wyjaśnienie tych okoliczności było możliwe, nie później jednak niż w terminie 90 dni od dnia złożenia zawiadomienia o szkodzie, chyba że ustalenie odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń albo wysokości odszkodowania zależy od toczącego się postępowania karnego lub cywilnego. W terminie, o którym mowa w ust. 1, zakład ubezpieczeń zawiadamia na piśmie uprawnionego o przyczynach niemożności zaspokojenia jego roszczeń w całości lub w części, jak również o przypuszczalnym terminie zajęcia ostatecznego stanowiska względem roszczeń uprawnionego, a także wypłaca bezsporną część odszkodowania. Pozwany ubezpieczyciel został zawiadomiony o fakcie wykonania usługi holowania przez powoda oraz o fakcie przelewu wierzytelności wynikającej z powstania szkody w zakresie kosztów holowania już w dniu 14 czerwca 2021 roku. Tego dnia powód wysłał do pozwanego wiadomość e-mail ze zgłoszeniem roszczenia w zakresie kosztów holowania przesyłając w załączeniu umowę przelewu wierzytelności oraz fakturę VAT o numerze (...). Trzydziestodniowy termin na wypłatę odszkodowania upływał z dniem 14 lipca 2021 roku. Biorąc to pod uwagę należało przyjąć, iż podana przez powoda data początkowa, od której żądał zasądzenia odsetek ustawowych za opóźnienie, czyli 15 lipca 2021 roku stanowiła datę zarówno po upływie terminu wynikającego z art. 14 § 1 ustawy, jak i po uzyskaniu wszelkich danych niezbędnych do wypłacenia w tym zakresie odszkodowania. Tym samym w dniu 14 lipca 2021 roku roszczenie powoda z tytułu odszkodowania w zakresie kosztów holowania pojazdu stało się wymagalne, a pozwany od dnia 15 lipca 2021 roku pozostawał w opóźnieniu w spełnieniu świadczenia na rzecz powoda. Dlatego też sąd zasądził w punkcie I wyroku od pozwanego na rzecz powoda odsetki ustawowe za opóźnienie od kwoty 738 zł od dnia 15 lipca 2021 roku do dnia zapłaty. O kosztach procesu w punkcie II wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 99 k.p.c. Zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu pozwany w związku z tym, że przegrał sprawę w całości, był zobowiązany do zwrotu całości poniesionych przez powoda kosztów procesu w łącznej wysokości 387 złotych. Na koszty te złożyły się: 100 złotych tytułem opłaty od pozwu, 270 złotych tytułem kosztów zastępstwa procesowego udzielonego powodowi przez fachowego pełnomocnika w osobie radcy prawnego, obliczonych na podstawie § 2 pkt 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 118) oraz 17 złotych tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Kwota 387 zł tytułem zwrotu kosztów procesu została zasądzona od pozwanego na rzecz powoda wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty, zgodnie z treścią brzmieniem art. 98 § 1 1 k.p.c., w myśl którego, od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu należą się odsetki, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.