pominąć w pozostałym zakresie dowód z opinii biegłego jako powołany na fakty nieistotne dla rozstrzygnięcia. 2. na podstawie art.
pominąć dowód z zeznań świadka (...) jako powołany na fakty nieistotne dla rozstrzygnięcia sprawy i jako dowód częściowo nieprzydatny dla wykazania wskazanych we wniosku faktów. Sąd pominął w części dowód z opinii biegłego oraz w całości dowód z zeznań świadka z uwagi na nieistotność dla rozstrzygnięcia sprawy. W ocenie Sądu zeznania świadka nadto nie byłyby adekwatnym środkiem dowodowym dla wykazania stanu technicznego pojazdu przed szkodą (w tym przedmiocie mógł się wypowiadać biegły), kwestia zaś motywacji świadka stojących za nieskorzystaniem z oferty warsztatu należącego do sieci naprawczej strony pozwanej była dla rozstrzygnięcia pozbawiona znaczenia. Sąd oparł się w pełni przy dokonywaniu ustaleń na opinii pisemnej sporządzonej przez biegłego sądowego z zakresu techniki samochodowej mgra inż. (...). Sąd dokonał oceny opinii biegłego sądowego przy zastosowaniu reguł wynikających z art. 233 § 1 k.p.c. – na podstawie właściwej dla jej przedmiotu kryteriów zgodności z zasadami logiki i wiedzy powszechnej, poziomu wiedzy biegłego, podstaw teoretycznych opinii, a także sposobu motywowania oraz stopnia stanowczości wyrażonych w niej wniosków, uznając złożoną opinię za rzeczową, jasną i logiczną. Biegły jednoznacznie i wyczerpująco odniósł się do tezy dowodowej zakreślonej postanowieniem natomiast Sąd ocenił, że biegły sporządził rzetelną, klarowną, stanowczą i wyczerpującą opinię. Wobec powyższego Sąd 3 marca 2026 r. na podstawie art.
pominął dowód z uzupełniającej opinii biegłego, uznając zarzuty stawiane jej przez stronę pozwaną za niezasadne, ponieważ wbrew jej stanowisku: 1) biegły wskazał warsztaty (...), których ceny służyły weryfikacji rynkowości stawki za rbg zastosowanej przez stronę powodową, odwołując się do 4 wymienionych na k. 9 akt. Kwestia autoryzacji tych warsztatów stanowi natomiast fakt notoryjny i nie wymagała składania przez biegłego opinii uzupełniającej. Informację taką uzyskać można choćby na stronie internetowej (...) w Polsce: (...). Również strona powodowa przedstawiła zastawienie stawek stosowanych przez inne warsztaty dla napraw pojazdów Tesla. Zasadniczo przy tym zgromadzenie takich informacji nie wymaga wiadomości specjalnych, lecz zwrócenia się do warsztatów, celem przedstawienia ich Sądowi; 2) charakter warsztatu dokonującego naprawę również nie budził wątpliwości. Wynikało to zarówno z opinii biegłego, jak i z informacji na ww. polskiej stronie internetowej producenta; 3) informacje o stawkach rynkowych podanych przez biegłego i stronę powodową były miarodajne. Strona pozwana zarzuciła, że adekwatne są stawki obowiązujące we wrześniu/październiku 2022 r., tymczasem informacje w tym zakresie przedstawione przez stronę powodową pochodziły z początku 2023 r. i zgadzały się z ustaleniami biegłego. Jest przy tym faktem notoryjnym, że stawki nie maleją, lecz rosną, a w najlepszym, wypadku utrzymują się na stałym poziomie, stąd stawki ustalane za okres późniejszy mogły być miarodajne. Sąd zważył, co następuje: Powództwo podlegało uwzględnieniu w całości. Zasada odpowiedzialności strony pozwanej była bezsporna. Wynikała z przepisów kodeksu cywilnego i ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2500 z późn. zm., dalej: ustawa o ubezpieczeniach obowiązkowych). Zgodnie z art. 822 § 1 i 2 k.c. przez umowę ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej ubezpieczyciel zobowiązuje się do zapłacenia określonego w umowie odszkodowania za szkody wyrządzone osobom trzecim, wobec których odpowiedzialność za szkodę ponosi ubezpieczający albo ubezpieczony (§1). Jeżeli strony nie umówiły się inaczej, umowa ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej obejmuje szkody, o jakich mowa w § 1, będące następstwem przewidzianego w umowie zdarzenia, które miało miejsce w okresie ubezpieczenia (§2). Zgodnie zaś z art. 34 ust. 1 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych z ubezpieczenia OC posiadaczy pojazdów mechanicznych przysługuje odszkodowanie, jeżeli posiadacz lub kierujący pojazdem mechanicznym są obowiązani do odszkodowania za wyrządzoną w związku z ruchem tego pojazdu szkodę, będącą następstwem śmierci, uszkodzenia ciała, rozstroju zdrowia bądź też utraty, zniszczenia lub uszkodzenia mienia. Prawo do odszkodowania z tytułu ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów mechanicznych ustalane jest zasadniczo przy uwzględnieniu zasady odpowiedzialności wyrażonej art. 436 § 1 k.c. Przepis ten stanowi, że odpowiedzialność przewidzianą w artykule poprzedzającym ponosi samoistny posiadacz mechanicznego środka komunikacji poruszanego za pomocą sił przyrody. Jednakże gdy posiadacz samoistny oddał środek komunikacji w posiadanie zależne, odpowiedzialność ponosi posiadacz zależny. Przepis ten odwołuje się do regulacji z art. 435 § 1 k.c., który przewiduje odpowiedzialność za szkodę na osobie lub mieniu, wyrządzoną komukolwiek przez ruch przedsiębiorstwa lub zakładu, chyba że szkoda nastąpiła wskutek siły wyższej albo wyłącznie z winy poszkodowanego lub osoby trzeciej, za którą nie ponosi odpowiedzialności. Odpowiedzialność ta ukształtowana jest na zasadzie ryzyka i uwolnienie się od niej możliwe jest jedynie przy wykazaniu wskazanych w przepisie okoliczności. Zgodnie z art. 436 § 2 k.c. w razie zderzenia się mechanicznych środków komunikacji poruszanych za pomocą sił przyrody wymienione osoby mogą wzajemnie żądać naprawienia poniesionych szkód tylko na zasadach ogólnych. Również tylko na zasadach ogólnych osoby te są odpowiedzialne za szkody wyrządzone tym, których przewożą z grzeczności. Szkoda ustalana jest natomiast zgodnie z ogólnymi regułami, określonymi w art. 361 § 1 i 2 k.c., które stanowią że zobowiązany do odszkodowania ponosi odpowiedzialność tylko za normalne następstwa działania lub zaniechania, z którego szkoda wynikła (§ 1). W powyższych granicach, w braku odmiennego przepisu ustawy lub postanowienia umowy, naprawienie szkody obejmuje straty, które poszkodowany poniósł, oraz korzyści, które mógłby osiągnąć, gdyby mu szkody nie wyrządzono (§ 2). Przesłankami odpowiedzialności są zatem: 1) ruch mechanicznego środka komunikacji, 2) powstanie szkody, 3) adekwatny związek przyczynowy między szkodą a ruchem pojazdu, 4) wina sprawcy w razie zderzenia się mechanicznych środków komunikacji. Zaznaczenia wymaga, że „szkodą jest powstała wbrew woli poszkodowanego różnica między jego obecnym stanem majątkowym a takim stanem, jaki zaistniałby, gdyby nie nastąpiło zdarzenie wywołujące szkodę (tak w szczególności w orzeczeniu SN z dnia 11 lipca 1957 r., 2 CR 304/57, OSN 1958, nr III, poz. 76, oraz w uchwale składu siedmiu sędziów SN z dnia 22 listopada 1963 r., III PO 31/63)(T. Wiśniewski [w:] Kodeks cywilny. Komentarz. Tom III. Zobowiązania. Część ogólna, wyd. II, red. J. Gudowski, Warszawa 2018, art. 361). Spór dotyczył wysokości odszkodowania należnego stronie powodowej od strony pozwanej. Za punkt wyjścia dla ustalenia odszkodowania Sąd wziął ustalenia biegłego oraz twierdzenia stron, co do częściowego zaspokojenia strony powodowej przez pozwany zakład ubezpieczeń (wypłata 32.113,42). Sąd uwzględnił, że poszkodowany (poprzednik prawny strony powodowej) miał możliwość odliczenia podatku od towarów i usług w wysokości 50%, co nie było sporne pomiędzy stronami. Sąd przyjął za zasadną stawkę za roboczogodzinę faktycznie zastosowaną przez zakład naprawczy (której rynkowość potwierdzili biegły i strona powodowa przy pomocy oświadczeń pochodzących od innych warsztatów naprawczych). W tym zakresie to na stronie pozwanej spoczywał ciężar wykazania, iż stawka taka miała charakter nierynkowy. Podkreślenia bowiem wymaga, że poszkodowany nie ma obowiązku korzystania z najtańszego dostępnego warsztatu, czy też warsztatu współpracującego z ubezpieczycielem. Na gruncie ubezpieczenia OC poszkodowany może skorzystać z usług dowolnego wybranego przez siebie warsztatu i oczekiwać rekompensaty rzeczywiście poniesionych kosztów naprawy. Granicą odpowiedzialności ubezpieczyciela jest w takim wypadku rynkowość stawki zastosowanej przez warsztat. W razie wykazania, że odbiega ona od stawek rynkowych ubezpieczyciel uprawniony jest do redukcji odszkodowania do kwoty wyliczonej w oparciu o stawkę rynkową. Przede wszystkim Sąd przyjął, w oparciu o opinię biegłego sądowego, że koszt naprawy pojazdu przywracającej jego stan sprzed zdarzenia wynosił 32.771,68 złotych netto (36.540,42 zł brutto, przy uwzględnieniu 50% podatku VAT) – zgodnie z fakturą VAT nr (...). Biegły wyliczył wysokość szkody na poziomie nieznacznie wyższym, aniżeli dochodziła strona powodowa. Zasądzona została zatem kwota stanowiąca różnicę pomiędzy odszkodowaniem dochodzonym pozwem a odszkodowaniem wypłaconym przez stronę pozwaną, tj. 4.427 złotych ( netto plus 50% VAT). Żądanie strony powodowej w zakresie kompensacji szkody wynikłej z uszkodzenia pojazdu winno być zasadniczo zaspokojone w terminie 30 dni od dnia zawiadomienia ubezpieczyciela o szkodzie. Zgodnie z art. 14 ust. 1 i 2 ustawy z dnia z dnia 22 maja 2003r. o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych zakład ubezpieczeń wypłaca odszkodowanie w terminie 30 dni licząc od dnia złożenia przez poszkodowanego lub uprawnionego zawiadomienia o szkodzie. W przypadku gdyby wyjaśnienie w terminie, o którym mowa w ust. 1, okoliczności niezbędnych do ustalenia odpowiedzialności zakładu ubezpieczeń albo wysokości odszkodowania okazało się niemożliwe, odszkodowanie wypłaca się w terminie 14 dni od dnia, w którym przy zachowaniu należytej staranności wyjaśnienie tych okoliczności było możliwe Skoro likwidacja szkody winna była nastąpić w terminie 30 dni od daty zgłoszenia szkody, to po upływie tego terminu powstało prawo poszkodowanego (kolejnych podmiotów uprawnionych z tytułu cesji) do domagania się odsetek, zgodnie z art. 481 § 1 w zw. z art. 455 k.c. Jeżeli dłużnik opóźnia się ze spełnieniem świadczenia pieniężnego, wierzyciel może żądać odsetek za czas opóźnienia, chociażby nie poniósł żadnej szkody i chociażby opóźnienie było następstwem okoliczności, za które dłużnik odpowiedzialności nie ponosi. Termin spełnienia świadczenia wyznaczany był treścią art. 14 ust. 1 i 2 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych, Ubezpieczeniowym Funduszu Gwarancyjnym i Polskim Biurze Ubezpieczycieli Komunikacyjnych. Ze zgromadzonych dokumentów wynikało, że ubezpieczyciel potwierdził (...) zgłoszenie szkody 13 września 2022 r. Sąd miał jednak na uwadze, że strona powodowa liczyła odsetki od późniejszej daty, bowiem od 9 listopada 2022 r., tj. z uwzględnieniem terminu płatności faktury VAT wystawionej z tytułu naprawy pojazdu, który przypadał na 8 listopada 2022 r. i był zgodny z art. 14 ust. 2 ustawy o ubezpieczeniach obowiązkowych. Odsetki zasądzono zgodnie z żądaniem pozwu od dnia następującego po terminie płatności z faktury, czyli od 9 listopada 2022 r. do dnia zapłaty. Strona powodowa legitymację czynną do występowania z roszczeniem przeciwko stronie pozwanej wywodziła z załączonych do pozwu umów przelewu wierzytelności. Przelew wierzytelności (cesja) uregulowany został w art. 509 k.c. Zgodnie z jego § 1 wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. Przelew może zasadniczo obejmować wierzytelności wynikające nie tylko z umownych stosunków zobowiązaniowych, lecz także ze stosunków obligacyjnych wynikających z jednostronnych czynności prawnych, bezpodstawnego wzbogacenia, czynów niedozwolonych bądź aktów administracyjnych (wyr. Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 14 marca 2013 r., I (...)). W świetle art. 509 § 2 k.c. stwierdzić należy, że zasadą jest przeniesienie wraz z przelaną wierzytelnością wszelkich związanych z nią praw. Strona pozwana nie formułowała zarzutów dotyczących skuteczności lub ważności przedłożonej umowy cesji. Również Sąd nie dopatrzył w tym zakresie jakichkolwiek uchybień, które prowadziłyby do wniosku, że stronie powodowej nie przysługuje w niniejszej sprawie legitymacja czynna. Z uwagi na powyższe, orzeczono, jak w punkcie I sentencji wyroku. O kosztach Sąd orzekał na podstawie art. 98 § 1 k.p.c., tj. zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu. Przepis ten stanowi, że strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). Mając na uwadze, że powództwo uwzględniono, strona pozwana przegrała sprawę w całości. Sąd zasądził na rzecz strony powodowej koszty przez nią poniesione, tj.: 1) 400,00 złotych opłaty od pozwu uiszczonej zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1228 z późn. zm.), 2) 900,00 złotych kosztów zastępstwa adwokackiego zgodnie z § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 z późn. zm.), 3) 1.418,88 zł tytułem wydatków związanych ze sporządzeniem opinii przez biegłego sądowego. Suma: 2.718,88 złotych. Od kosztów zasądzono odsetki od dnia prawomocności wyroku, ponieważ stosownie do przepisu art. 98 §1 1 zdanie pierwsze k.p.c. od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu należą się odsetki, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono do dnia zapłaty. Ze względu na powyższe, orzeczono jak w punkcie II sentencji wyroku.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.