zarzucając mu: 1. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 228 §
poprzez przyjęcie w sposób nieuzasadniony przez Sąd pierwszej instancji następujących poglądów jako faktów powszechnie znanych, bez zwrócenia na nie uwagi stronom na rozprawie, tj.: - stwierdzenia, iż przez 30 lat zmianie uległy tak stosunki polityczne i gospodarcze, jak i mentalność ludzka, a zatem wskazywanie na pochodzenie powódki jako czynnika utrudniającego znalezienie zatrudnienia nie ma znaczenia dla sprawy; - stwierdzenia, iż rok 2008 i 2009 były okresem jeszcze wzrostu gospodarczego i były różne możliwości zatrudnienia dla osób z długoletnim doświadczeniem w handlu jak w przypadku powódki, mimo jej wieku; co w konsekwencji skutkowało błędnymi ustaleniami faktycznymi polegającymi na przyjęciu, że powódka miała możliwość znalezienia zatrudnienia, lecz nie podjęła wystarczających działań w tym zakresie; b) art. 233 §
poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów przeprowadzonych w sprawie, dokonanej wybiórczo, wbrew zasadom logiki i doświadczenia życiowego, polegającej na zupełnym pominięciu dla oceny faktu aktywnego poszukiwania zatrudnienia przez powódkę po odebraniu jej prawa do emerytury oraz wpływu pierwotnej decyzji pozwanej o przyznaniu emerytury na sytuację życiową powódki, a w konsekwencji błędnym przyjęciu, zarówno na etapie subsumcji, jak i wyrokowania, że szkoda powstała nie na skutek decyzji pozwanej, lecz na skutek braku działania powódki; 2. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 361 §
poprzez jego błędną wykładnię w analizowanym stanie faktycznym, co w konsekwencji doprowadziło do niewłaściwego zastosowania tego przepisu i do przyjęcia, że nie istnieje związek przyczynowo – skutkowy pomiędzy decyzją pozwanej a szkodą powódki. W oparciu o tak sformułowane zarzuty apelująca wniosła o zmianę zaskarżonego wyroku i uwzględnienie powództwa; ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji. W odpowiedzi na apelację powódki strona pozwana wniosła o jej oddalenie w całości oraz o zasądzenie od powódki na rzecz pozwanej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego za instancję odwoławczą według norm przepisanych. Sąd Okręgowy w Łodzi zważył, co następuje: Apelacja powódki nie jest zasadna i jako taka podlegała oddaleniu. Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w wyniku prawidłowo ustalonego stanu faktycznego, które to ustalenia Sąd Okręgowy podziela i przyjmuje za własne, jak również w następstwie bezbłędnie zastosowanych przepisów prawa materialnego. Nieuzasadniony okazał się przede wszystkim zarzut uchybienia przez Sąd Rejonowy dyspozycji art. 233 §
poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów przeprowadzonych w sprawie i całkowite pominięcie przy tej ocenie faktu aktywnego poszukiwania zatrudnienia przez powódkę po odebraniu jej prawa do emerytury oraz wpływu pierwotnej decyzji pozwanej o przyznaniu emerytury na sytuację życiową powódki, a w konsekwencji błędne przyjęcie, że szkoda powstała nie na skutek decyzji pozwanej, lecz na skutek braku działania powódki. W myśl powołanego wyżej przepisu ustawy Sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia zebranego materiału. Ocena dowodów polega na ich zbadaniu i podjęciu decyzji, czy została wykazana prawdziwość faktów, z których strony wywodzą skutki prawne. Celem Sądu jest tu dokonanie określonych ustaleń faktycznych, pozytywnych bądź negatywnych i ostateczne ustalenie stanu faktycznego stanowiącego podstawę rozstrzygnięcia. Ocena wiarygodności mocy dowodów przeprowadzonych w danej sprawie wyraża istotę sądzenia w części obejmującej ustalenie faktów, ponieważ obejmuje rozstrzygnięcie o przeciwnych twierdzeniach stron na podstawie własnego przekonania sędziego powziętego w wyniku bezpośredniego zetknięcia ze świadkami, stronami, dokumentami i innymi środkami dowodowymi. Powinna odpowiadać regułom logicznego rozumowania wyrażającym formalne schematy powiązań między podstawami wnioskowania i wnioskami oraz uwzględniać zasady doświadczenia życiowego wyznaczające granice dopuszczalnych wniosków i stopień prawdopodobieństwa ich występowania w danej sytuacji. Jeżeli z określonego materiału dowodowego Sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym, to ocena Sądu nie narusza reguł swobodnej oceny dowodów (art. 233 § 1 k.p.c.) i musi się ostać choćby w równym stopniu, na podstawie tego materiału dowodowego, dawały się wysnuć wnioski odmienne. Tylko w przypadku, gdy brak jest logiki w wiązaniu wniosków z zebranymi dowodami, lub gdy wnioskowanie Sądu wykracza poza schematy logiki formalnej albo, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, nie uwzględnia jednoznacznych praktycznych związków przyczynowo-skutkowych to przeprowadzona przez Sąd ocena dowodów może być skutecznie podważona. W kontekście powyższych uwag należy stwierdzić, iż wbrew twierdzeniom apelującej w rozpoznawanej sprawie Sąd Rejonowy dokonał prawidłowych ustaleń faktycznych w oparciu o cały zgromadzony materiał dowodowy i nie naruszył dyspozycji art. 233 § 1 k.p.c. Przeprowadzona przez tenże Sąd ocena materiału dowodowego jest w całości logiczna i zgodna z zasadami doświadczenia życiowego, zaś wszelkie podniesione w tym zakresie zarzuty stanowią w istocie jedynie niczym nieuzasadnioną polemikę z prawidłowymi i nieobarczonymi jakimkolwiek błędem ustaleniami Sądu pierwszej instancji. Sąd ten w szczególności trafnie uznał, że działania organu rentowego nie były w okolicznościach rozpoznawanej sprawy prawidłowe, pracownicy organu rentowego na wstępnym etapie nie dochowali bowiem należytej staranności i podjęli decyzję niezgodną z obowiązującym porządkiem prawnym, wprowadzając powódkę w błąd co do jej sytuacji życiowej i statusu społecznego, skutkiem czego było podjęcie przez N. H.
poprzez jego błędną wykładnię, skutkującą przyjęciem, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy nie istnieje związek przyczynowo – skutkowy pomiędzy decyzją strony pozwanej a szkodą powódki. Jak już wyżej bowiem podkreślono, istnienia takiego związku strona powodowa nie zdołała w niniejszej sprawie udowodnić. Ostatecznie za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia art. 228 §
poprzez przyjęcie przez Sąd pierwszej instancji wskazanych w treści apelacji poglądów jako faktów powszechnie znanych, bez zwrócenia na nie uwagi stronom na rozprawie. Zarzut ten odnosił się w szczególności do poglądu Sądu o tym, iż przez 30 lat zmianie uległy tak stosunki polityczne i gospodarcze, jak i mentalność ludzka, a także poglądu, iż rok 2008 i 2009 były okresem jeszcze wzrostu gospodarczego – co w konsekwencji prowadziło do wniosku o braku istotniejszych okoliczności utrudniających powódce znalezienie zatrudnienia. W ocenie Sądu odwoławczego zarzut ten w świetle okoliczności rozpoznawanej sprawy nie znajduje jakiegokolwiek uzasadnienia. Przede wszystkim podkreślenia wymaga to, iż w myśl art. 228 §
przytoczone na rozprawie w celu umożliwienia wypowiedzenie się co do nich stronom postępowania, muszą być jedynie te fakty, które są znane Sądowi urzędowo, tj. z działalności urzędowej Sądu, z którymi to faktami zetknął się on bezpośrednio przy dokonywaniu czynności procesowych (tak np. orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 17 grudnia 1958 r., III CR 462/58, OSNC 1962, nr 1, poz. 6). Odnosząc się zaś do twierdzenia o zmianie w ciągu ostatnich 30 lat stosunków politycznych, gospodarczych, czy też mentalności ludzkiej, a także poglądu, iż lata 2008 i 2009 były okresem trwającego jeszcze wzrostu gospodarczego, trudno jest stwierdzić, aby fakty te należały do grupy faktów znanych Sądowi urzędowo, tj. z dotychczasowej działalności orzeczniczej. Co najwyżej mogą to być zatem fakty powszechnie znane, a ściślej rzecz biorąc zjawiska, na które to okoliczności Sąd, w świetle treści art. 228 k.p.c. nie ma obowiązku zwracać uwagi stronom na rozprawie. Mając na uwadze powyższe Sąd odwoławczy na podstawie art. 385 k.p.c. oddalił apelację. O kosztach postępowania apelacyjnego Sąd orzekł stosując zasadę odpowiedzialności za wynik sporu, tj. w oparciu o art. 98 §
3 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c. i zasądził od powódki na rzecz strony pozwanej tytułem zwrotu tychże kosztów kwotę 1.800 zł, na którą to kwotę złożyło się jedynie wynagrodzenie pełnomocnika pozwanej w postępowaniu odwoławczym ustalone na podstawie § 12 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 6 pkt 6 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.)
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.