Sygn. akt X C 135/26 upr WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 28 kwietnia 2026 r. Sąd Rejonowy w Toruniu X Wydział Cywilny w składzie: Przewodnicząca: Asesor sądowy Anna Bindas-Smoderek Prot

§ 1k.c.

postanowienia umowy zawieranej z konsumentem nieuzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (niedozwolone postanowienia umowne). Nie dotyczy to postanowień określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny. Jeżeli postanowienie umowy zgodnie z § 1 nie wiąże konsumenta, strony są związane umową w pozostałym zakresie (§ 2). Nieuzgodnione indywidualnie są te postanowienia umowy, na których treść konsument nie miał rzeczywistego wpływu. W szczególności odnosi się to do postanowień umowy przejętych z wzorca umowy zaproponowanego konsumentowi przez kontrahenta (§ 3). Ciężar dowodu, że postanowienie zostało uzgodnione indywidualnie, spoczywa na tym, kto się na to powołuje (§ 4). Na podstawie art. 385 2 k.c. oceny zgodności postanowienia umowy z dobrymi obyczajami dokonuje się według stanu z chwili zawarcia umowy, biorąc pod uwagę jej treść, okoliczności zawarcia oraz uwzględniając ugody pozostające w związku z umową obejmującą postanowienie będące przedmiotem oceny. Niewątpliwe pożyczkodawca (poprzednik prawny powoda) jest przedsiębiorcą zajmującym się prowadzeniem działalności gospodarczej w zakresie udzielania pożyczek i przy zawieraniu umów posługuje się wzorcami umownymi. Sąd może, a nawet powinien dokonywać oceny postanowień zawartych umów, a także postanowień samych wzorców umów, co do ich zgodności z prawem. Umowa pożyczki będąca przedmiotem postępowania została zawarta pomiędzy pożyczkodawcą (...) Spółka Akcyjna z siedzibą w R. jako przedsiębiorcą a pozwaną P. S.

k.c. przewiduje szerszą ochroną konsumenta niż przepisy dyrektywy 93/13 gdyż jego brzmienie umożliwia badanie adekwatności ceny czy też wynagrodzenia jeżeli nie dotyczą one świadczenia głównego. W motywach 69-78 Trybunał w sposób wyraźny wskazał, że świadczeniem głównym w przypadku umowy pożyczki jest co do zasady jej spłata z odsetkami. Pozostałe koszty mogą być uznane za świadczenie główne jeżeli sformułowane zostały w sposób jasny i przejrzysty, w tym w sposób umożliwiający konsumentowi zrozumienie różnic między nimi i ekonomicznego sensu ich wprowadzenia. Podobnie stwierdzono w uchwale SN z 27 października 2021 r. III CZP 43/20, zgodnie z którą wynagrodzenie prowizyjne (prowizja), stanowiące wynagrodzenie z tytułu udzielenia pożyczki, przewidziane w umowie pożyczki, do której mają zastosowanie przepisy ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim (jedn. tekst: Dz.U. z 2019 r., poz. 1083 ze zm.), nie jest świadczeniem głównym w rozumieniu art.

§ 1

k.c., a okoliczność, że pozaodsetkowe koszty kredytu konsumenckiego nie przekraczają wysokości określonej w art. 36a ust. 1 i 2 ustawy z dnia 12 maja 2011 r. o kredycie konsumenckim, nie wyłącza oceny, czy postanowienia określające te koszty są niedozwolone (art.

§ 1k.c.).

W przypadku umowy pożyczki w ocenie Sądu jako główne świadczenia stron należy określić po stronie pożyczkodawcy wypłatę kapitału, bieżącą obsługę umowy, a po stronie pożyczkobiorcy terminowy zwrot kapitału i zapłatę wynagrodzenia (odsetek kapitałowych). W ocenie Sądu charakteru takiego nie można nadać zapłacie chociażby prowizji pożyczkodawcy. Tym samym kluczowe staje się określenie, czy postanowienia dotyczące kosztów pozaodsetkowych były sprzeczne z dobrymi obyczajami i jednocześnie rażąco naruszały interesy konsumenta. Podkreślić należy oczywiście, że obciążenie pożyczkobiorcy prowizją i podobnymi opłatami jest dopuszczalne na gruncie przepisów ustawy o kredycie konsumenckim. Zgodnie z art. 5 pkt 6 tej ustawy całkowity koszt kredytu - wszelkie koszty, które konsument jest zobowiązany ponieść w związku z umową o kredyt, w szczególności:

1. a)odsetki, opłaty, prowizje, podatki i marże jeżeli są znane kredytodawcy oraz
2. b)koszty usług dodatkowych, w szczególności ubezpieczeń, w przypadku gdy ich poniesienie jest niezbędne do uzyskania kredytu lub do uzyskania go na oferowanych warunkach - z wyjątkiem kosztów opłat notarialnych ponoszonych przez konsumenta. Jednakże sama dopuszczalność obciążenia pożyczkobiorcy prowizją z udzielenie pożyczki nie oznacza jednak, że może ona zostać ustalona przez pożyczkodawcę w sposób dowolny, oderwany od rzeczywistych kosztów, jakie zostały przez niego poniesione w związku z udzieleniem pożyczki. W sprawie umowa pożyczki została zawarta na kwotę 5.800 zł, a nadto prowizja ustalona w tej umowie wyniosła 2.164,39 zł, opłata przygotowawcza 40 zł oraz opłata za elastyczny plan spłat 927,60 zł. Łącznie 3.131,99 zł. W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że po pierwsze kwota pozaodsetkowych kosztów kredytu została wyznaczona na granicy wysokości maksymalnych kosztów pozaodsetkowych zgodnie z brzmieniem art. 36a ustawy o kredycie konsumenckim na datę zawarcia umowy. Maksymalne pozaodsetkowe koszty kredytu obliczone według wzoru zawartego w art. 36a ustawy o kredycie konsumenckim (w brzmieniu na datę zawarcia umowy) dla kwoty 5.800 zł w okresie spłaty 12 miesięcy wynosiły ok. 3.166 zł. Niemniej, jeszcze raz należy podkreślić, że formalna zgodność co do kwoty z ustawowym limitem maksymalnych pozaodsetkowych kosztów kredytu nie prowadzi do samoistnego uznania takich kosztów za uzasadnione. W ocenie Sądu relacja wysokości kosztów pozaodsetkowych w zawartej umowie pożyczki w kwocie 3.131,99 zł do udzielonego kapitału w kwocie 5.800 zł była rażąco nieproporcjonalna oraz ekonomicznie nieuzasadniona. Łączne obciążenie pozwanej dodatkowymi kosztami stanowiło bowiem około 50% wartości udzielonej pożyczki. Sąd zważył, również, że na wskazaną kwotę kosztów pozaodsetkowych składały się różnego rodzaju opłaty, w szczególności prowizja, opłata przygotowawcza oraz opłata za tzw. „elastyczny plan spłat”. Konstrukcja umowy prowadziła zatem do wielokrotnego obciążenia konsumenta dodatkowymi należnościami o zbliżonym charakterze ekonomicznym, które faktycznie pełniły funkcję dodatkowego wynagrodzenia pożyczkodawcy, pozostając bez rzeczywistego związku z poniesionymi kosztami czy zakresem świadczonych usług. W szczególności za abuzywne należało uznać postanowienia dotyczące „elastycznego planu spłat”. Zgromadzony materiał dowodowy, w tym zeznania pozwanej, wskazuje bowiem, iż usługa ta miała charakter wyłącznie iluzoryczny. Pozwana zeznała, że pomimo trudności finansowych nie uzyskała możliwości odroczenia spłaty ani przedłużenia terminu płatności rat. Oznacza to, że pobrana opłata nie odpowiadała rzeczywiście świadczonej usłudze, a konsument nie otrzymał realnej korzyści ekwiwalentnej do poniesionego kosztu. Brak było obiektywnego uzasadnienia dla pobierania tak wysokich opłat w stosunku do udzielonej kwoty kapitału, co czyni je sprzecznymi z dobrymi obyczajami i rażąco narusza interes konsumenta. Sąd wziął pod uwagę, że w niniejszej sprawie umowę zawarto z wykorzystaniem wzorca umownego wykreowanego przez pożyczkodawcę, a przedmiotowy zapis umowy stanowił jej integralny i niezmodyfikowany w żaden sposób element. Nie był on więc przedmiotem jakichkolwiek negocjacji stron. Nie stanowi natomiast indywidualnego uzgodnienia postanowień umownych dokonanie przez konsumenta wyboru pomiędzy różnego rodzaju umowami oferowanymi przez pożyczkodawcę lub potencjalna możliwość negocjacji umowy. Kluczowe jest tylko to, czy postanowienia przedstawionej pozwanej umowy były faktycznie przedmiotem uzgodnień i negocjacji stron, a nie miało to miejsca w niniejszej sprawie. O indywidualnym uzgodnieniem umowy nie świadczy fakt, że zapoznaniu się z ofertą pożyczkodawcy, pozwana jako konsument złożyła wniosek o udzielenie konkretnego rodzaju pożyczki i dążyła do podpisania umowy. Wskazana okoliczność nie świadczy o indywidualnym uzgadnianiu postanowień umowy. Sama akceptacja propozycji pożyczkodawcy zawarcia takiej umowy czy przyjęcie oferty nie oznacza bowiem realnej możliwości, wpływu na kształt postanowień umowy przygotowanych na wzorcu przez przedsiębiorcę. Z uwagi na to uznać należy, że pozwana nie miała żadnego wpływu na treść tych postanowień poza jednoznaczną i prostą aprobatą równą zawarciu umowy lub też negacją wyrażającą się odmową nawiązania stosunku obligacyjnego. W ocenie Sądu naliczona w sprawie opłata z tytułu prowizji, opłata przygotowawcza oraz opłata za elastyczny plan spłat pozostaje oderwana od faktycznych kosztów poniesionych przez pożyczkodawcę, w istocie nie stanowi więc „kosztu okołoodsetkowego”, te bowiem powinny być związane - zgodnie z zasadą ekwiwalentności świadczeń - z określonymi kosztami poniesionymi przez pożyczkodawcę w związku z udzieleniem pożyczki bądź usługami świadczonymi na rzecz pożyczkobiorcy. Strona powodowa nie powołała się na żadne czynności, za które należałaby się opłata prowizyjna w tak wygórowanej wysokości, wskazując jedynie że jej wysokość nie przekracza limitu określonego ustawą. Co więcej zaakceptowanie opłaty wskazanej w umowie, faktycznie stanowiłoby obejście przepisów o odsetkach maksymalnych (art. 359 § 2 1 k.c.), pełniąc funkcję dodatkowego, nienależnego wynagrodzenia dla dającego pożyczkę. W tej sytuacji brak jest zatem podstaw do uznania zasadności domagania się należności z tego tytułu. Z tych powodów Sąd z umowy pożyczki z dnia 4 grudnia 2019 r. wyeliminował jako abuzywne postanowienia dotyczące prowizji w kwocie 2.164,36 zł, opłaty przygotowawczej w kwocie 40 zł oraz opłaty za Elastyczny plan spłat w kwocie 927,60 zł. Łącznie 3.131,99 zł. Wobec wyeliminowania z umowy pożyczki postanowień o prowizji co do zasady pozwana była zobowiązana do zapłaty kwoty kapitału tj. 5.800 zł oraz należnych odsetek kapitałowych w kwocie 450,36 zł wynikające z umowy oraz ewentualne odsetki za opóźnienie w spłacie. Natomiast do grudnia 2020 r. pozwana wpłaciła łączną kwotę 5.330 zł. Nadto w ramach realizacji ugody z 23 stycznia 2023 r. pozwana dokonywała dalszych spłat na kwotę 4.321,36 zł. Pozwana dokonała łącznej spłaty w kwocie 9.651,36 zł, która w rzeczywistości doprowadziła do całkowitej spłaty kapitału pożyczki w wysokości 5.800 zł i należnych z tego tytułu opłat. W świetle powyższego Sąd uznał zawarcie umowy ugody z pozwaną w dniu 17 stycznia 2023 r. za nieważne w świetle art. 58 § 2 k.c. Na wstępie dla porządku należało odnotować, że pozwana w istocie zaprzeczyła aby zawierała umowę ugody o treści przedłożonej przez powoda, albowiem zakwestionowała udzielenie pełnomocnictwa V. I.. Niemniej wobec wykonywania spłaty tej ugody, należało uznać, że została ona zawarta w sposób dorozumiany. Zgodnie z art. 58 § 1 k.c. czynność prawna sprzeczna z ustawą albo mająca na celu obejście ustawy jest nieważna, chyba że właściwy przepis przewiduje inny skutek, w szczególności ten, iż na miejsce nieważnych postanowień czynności prawnej wchodzą odpowiednie przepisy ustawy. Działanie w celu obejścia prawa polega na tym, że strony podejmują czynność prawną, która, choć formalnie nie narusza żadnego ustawowego zakazu, w istocie zmierza do osiągnięcia celu niedozwolonego przez ustawę. Zawierając pozór legalności, pozostaje w sprzeczności z intencją ustawy. Warunkiem uznania, że czynność prawna zmierza do obejścia prawa jest świadomość wszystkich stron czynności takiego stanu rzeczy i świadome (nie przypadkowe) dokonanie czynności w celu obejścia prawa (A. Janas [w:] Kodeks cywilny. Komentarz. Tom I. Część ogólna (art. 1-125), red. M. Fras, M. Habdas, Warszawa 2018, art. 58, s. 495). Przepis art. 58 § 2 k.c. zapobiega nieakceptowanej przez system prawny sprzeczności między treścią norm postępowania ustanowionych na podstawie zasady autonomii woli przez czynności prawne a treścią przyjętych w społeczeństwie zasad moralnych. Negatywna ocena czynności prawnej może być ukształtowana tylko po dokonaniu oceny moralnej jej treści, celu lub skutków. Nieważność takiej czynności następuje tylko przez odwołanie się do ogólnie przyjętej w kulturze naszego społeczeństwa zasady, że prawo nie może tolerować stosunków prawnych, które pozostawałyby w kolizji z powszechnie akceptowanymi wartościami. Sprzeczność czynności prawnej tylko z dobrymi obyczajami, bez równoczesnej sprzeczności z zasadami współżycia społecznego, nie powoduje jej nieważności, ponieważ norma wyrażona w art. 58 § 2 k.c. nie może być interpretowana rozszerzająco. Zastosowanie tego przepisu może mieć miejsce jedynie w odniesieniu do stosunków prawnych mających charakter cywilnoprawny, np. tytułów prawnych, których źródłem jest stosunek zobowiązaniowy. W najnowszym orzecznictwie wskazuje się, że do ustalenia bezwzględnej nieważności czynności prawnej z powodu sprzeczności z zasadami współżycia społecznego bierze się pod uwagę okoliczności konkretnego przypadku, ponieważ jest to zagadnienie kontekstu faktycznego, np. działanie pod wpływem nacisku kontrahenta, wykorzystanie swoich wpływów albo pozycji związanej z zajmowanym stanowiskiem, z którym wiąże się decydowanie o sytuacji prawnej kontrahenta, wszelkie działania podjęte przed zawarciem umowy, a mające wpływ na jej treść, w tym na ekwiwalentność świadczeń. Z tego względu sprzeczność z zasadami współżycia społecznego (art. 58 § 2 k.c.) wymaga oceny umowy w świetle pozaprawnych standardów uczciwości i lojalności kontraktowej (por. B. J. Kowalczyk [w:] Kodeks cywilny. Komentarz aktualizowany, red. M. Balwicka-Szczyrba, A. Sylwestrzak, Gdańsk 2026, art. 58.). W świetle powyższych rozważań dotyczących uznania pozaodsetkowych kosztów pożyczki z 4 grudnia 2019 r. za abuzywne, ww. umowa ugody prowadziła do zwielokrotnienia zobowiązania pozwanej, które w świetle okoliczności sprawy nie było zasadne i stanowiło czynność prawną sprzeczną z zasadami współżycia społecznego i stanowiło wykorzystanie nadrzędnej pozycji powoda wobec konsumenta. Na datę zawarcia ugody niespłacony zasadny kapitał wynosił bowiem ewentualnie kwotę ok. 470 zł, a nie jak wskazano w ugodzie kwotę 4.230,87 zł, co natomiast prowadziło do zwielokrotnienia zobowiązania z tytułu odsetek od niespłaconej kwoty kapitału. Zdaniem Sądu przedmiotową umową ugody pozwana nie mogła objąć kwot tytułem pozaodsetkowych kosztów kredytu albowiem ww. postanowienia umowne nie tylko nie wiążą pozwanej jako konsumenta na podstawie art.

§ 1

k.c., ale również w tym zakresie stanowią nieważne postanowienia umowne które w świetle art. 58 § 2 k.c. i pozwana nie mogła uznać w tym zakresie swojego długu. Obciążenie pozwanej należnościami z tytułu pozaodsetkowych kosztów kredytu w wysokości tak nadmiernej było bowiem sprzeczne z prawem i zasadami współżycia społecznego. Wskazać należy, że zgodnie z Dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2008/48/WE z dnia 23 kwietnia 2008 r. w sprawie umów o kredyt konsumencki oraz uchylająca dyrektywę Rady 87/102/EWG z dnia 23 kwietnia 2008 r. (Dz. Urz.UE.L Nr 133, str. 66) konsumentom powinno zapewnić się ochronę przed nieuczciwymi lub wprowadzającymi w błąd praktykami, zgodnie z dyrektywą 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącą nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym (Dyrektywa o nieuczciwych praktykach handlowych). Już tylko dla porządku Sąd dostrzegł, że umowa ugoda z dnia 17 stycznia 2023 r. przewidywała dodatkowy mechanizm waloryzacji zobowiązania, który stanowił dodatkowe obciążenie konsumenta. W § 2 ust. 1 ugody wskazano, że w kolejnym dniu roboczym po terminie płatności dwunastej raty aktualna kwota kapitału zobowiązania wskazanego w § 1 ust. 2 zostanie zwaloryzowana o wartość średniorocznego wskaźnika cen towarów i usług konsumpcyjnych ogółem, publikowanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Waloryzacja miała nastąpić poprzez pomnożenie kwoty kapitału zobowiązania przez wskaźnik waloryzacji (§ 2 ust. 2 ugody). Powyższe postanowienia prowadziły zatem do dalszego zwiększania obciążeń finansowych pozwanej, mimo że istotna część należności odpowiadającej rzeczywiście udostępnionemu kapitałowi została już wcześniej spłacona. W tym stanie rzeczy Sąd podkreśla, że zawarcie ugody z dnia 17 stycznia 2023 r. nie może zostać potraktowane jako odnowienie zobowiązania w rozumieniu art. 506 k.c., albowiem jej treść powiela niedozwolone postanowienia pierwotnej umowy pożyczki. Co więcej, zawarcie tej ugody było sprzeczne z zasadami współżycia społecznego w myśl przepisu art. 58 § 2 k. c., jako że konsument będący stroną słabszą nie miał rzeczywistej możliwości negocjacji jej postanowień. Przy uwzględnieniu, że zawarta ugoda odnosi się do pierwotnego zobowiązania zawierającego postanowienia abuzywne, nie można przyjąć, iż miała ona skutek sanowania nieważności lub eliminacji klauzul abuzywnych z obrotu prawnego. Ponownie należy podkreślić, że z uwagi na to, że po stronie pozwanej występuje konsument, któremu narzucono warunki umowne w samej umowie, to takie narzucenie miało również miejsce w przypadku umowy ugody. Z treści zeznań pozwanej, że strona pozwana dążyła do spłaty swojego zobowiązania albowiem obawiała się windykacji, chciała również pozostać lojalna wobec wierzyciela. Powód natomiast oczekiwał od niej podpisania dokumentu ugody, pozwana nie miała możliwości negocjowania jakichkolwiek warunków ugody, a z jej treści nie wynika by powód czynił jakiekolwiek ustępstwa na rzecz pozwanej. Przedłożenie przedmiotowego dokumentu do podpisu pozwanej miało legitymizować naliczenie przez pożyczkodawcę wysokich pozaodsetkowych kosztów kredytu, jednakże było to działanie pozorne. Konsument nie miał żadnego wpływu na ustalenie wysokości kosztów i zapisów umowy w tym zakresie, a jego rola sprowadzała się do jego zaakceptowania. Jednocześnie ponownie należy podkreślić, że wykonując umowę ugody pozwana wpłaciła dodatkową oprócz wcześniejszych wpłat, kwotę 4.320,36 zł, a zatem obecnie nie tylko całość kapitału, lecz cała kwota pożyczki wraz ze wszelkimi kosztami została przez pozwaną już spłacona. Suma wpłat wynosiła bowiem kwotę 9.650,36 zł, przy kwocie pierwotnego zobowiązania w wysokości 9.382,35 zł. Wobec tego nie ma żadnych podstaw aby uznać za usprawiedliwione dochodzenie przez powoda kwoty wskazanej w pozwie. Wobec powyższego należało uznać, że pozwana spłaciła pożyczkę i umowę ugody w całości. Nadto zdaniem Sądu nawet gdyby roszczenie pozwu uznać za zasadne w świetle art. 36a u.k.k. i art. 58 k.c., to pozostaje ono przedawnione. Zawarcie umowy pożyczki miało miejsce 4 grudnia 2019 r., a umowa miała obowiązywać do 4 stycznia 2021 r. Zgodnie z art. 117 § 2 k.c., w odniesieniu do konsumenta Sąd z urzędu bada kwestię przedawnienia roszczenia. Zgodnie z treścią art. 117 § 2 k.c. po upływie terminu przedawnienia ten, przeciwko komu przysługuje roszczenie może uchylić się od jego zaspokojenia, chyba, że zrzeka się zarzutu przedawnienia. Jednakże zrzeczenie się zarzutu przedawnienia przez upływem terminu jest nieważne. Stosownie do art. 117 § 2 1 k.c. po upływie terminu przedawnienia nie można domagać się zaspokojenia roszczenia przysługującego przeciwko konsumentowi. Jedynie w wyjątkowych przypadkach sąd może, po rozważeniu interesów stron, nie uwzględnić upływu terminu przedawnienia roszczenia przysługującego przeciwko konsumentowi, jeżeli wymagają tego względy słuszności (art. 117 1 § 1 k.c.). W tym miejscu należy więc rozważyć czy zawarcie ugody z powodem, zawierało w sobie zrzeczenie się zarzutu przedawnienia i odnowienie zobowiązania i zmianę daty wymagalności roszczenia. Podkreślić należy, że składający oświadczenie o zrzeczeniu się zarzutu przedawnienia musi wprost lub w sposób dorozumiany objawić swoją wolę, że rezygnuje z przywileju jaki stwarza przedawnienie, tzn. iż pomimo upływu okresu przedawnienia można będzie nadal skutecznie dochodzić od niego spełnienia świadczenia. Nie wystarczy, aby było to tylko oświadczenie wiedzy, tak jak to jest przy uznaniu roszczenia, lecz oświadczenie o zrzeczeniu się zarzutu przedawnienia powinno zawierać wyraźny zamiar rezygnacji przez dłużnika z możliwości podniesienia wobec wierzyciela tego zarzutu (por. wyrok z 15 października 2004 r. II CK 68/04). Przerwa biegu przedawnienia, której źródłem jest uznanie roszczenia polega, bowiem na tym, że z datą uznania dochodzi do anulowania skutków biegu terminu następującego przed przerwą, a po zdarzeniu skutkującym przerwę biegnie ono od nowa (por. Z. Radwański, Prawo cywilne część ogólna, Warszawa 2003, s. 346). W realiach gospodarczych częstą praktyką jest przesunięcie terminu płatności poszczególnych świadczeń, jednakże na bieg terminu nie ma wpływu określenie daty ich spełnienia, lecz moment zawarcia umowy (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 maja 1974 r., II PR 81/74, OSP Nr 10, poz. 213). Gdyby strony chciały uniknąć tego skutku musiałyby doprowadzić do zawarcia umowy nowacji, której cechą charakterystyczną i wyróżniającą jest zaciągnięcie nowego zobowiązania połączone z wygaśnięciem poprzedniego (art. 506 k.c.). Zdaniem Sądu zawarcie przedmiotowej ugody nie może wpływać na termin przedawnienia w sytuacji, gdy już wcześniej nastąpiła wymagalność roszczenia. Raty pożyczki stawały się wymagalne w okresach miesięcznych od stycznia 2020 r. do stycznia 2021 r., a do dnia 23 grudnia 2020 r. pozwana uiściła na rzecz pożyczkodawcy łączną kwotę 5.330 zł. W dacie gdy zaproponowano jej ugodę i rozłożenie pozostałego świadczenia na raty nie pouczono pozwanej ani o dacie przedawnienia roszczeń, ani o możliwości weryfikowania zasadności naliczania pozaodsetkowych kosztów kredytu. Powód oczekiwał jedynie zawarcia umowy ugody na jego warunkach, a pozwana mogła jedynie do takiej umowy przystąpić lub nie, nie miała możliwości negocjacji, a nawet zapoznania się z treścią umowy. Powód wykorzystał mechanizm zawarcia umowy przez pełnomocnika – osoby która nie jest znana pozwanej, a pozwana zaprzeczyła by udzielała mu pełnomocnictwa do działania w sprawie. Pozwana obawiając się zadłużeń spłacała raty o których wiedziała z aplikacji (...), jednak nie miało to żadnego świadomego znaczenia w zakresie uznania długu czy też zgody na ponowną wymagalność roszczenia. Jednocześnie jak wynika z przeprowadzonego postępowania dowodowego pozwana nie mogła zapoznać się z umową ugody, nie umocowywała też V. I. do jej podpisania. Pozwana jedynie realizowała spłaty na rzecz powoda wobec danych zawartych w aplikacji (...). W tym stanie rzeczy zachowaniu pozwanej nie sposób przypisać waloru świadomej rezygnacji z możliwości skorzystania z zarzutu przedawnienia związanego z pierwszą wymagalnością roszczenia. Podkreślenia wymaga, że zrzeczenie się zarzutu przedawnienia jest szczególnym, osobistym uprawnieniem dłużnika, w wyniku którego jako oświadczenia woli dłużnika prowadzącego do unicestwienia przysługującego mu prawa podmiotowego kształtującego dochodzi w drodze jednostronnej czynności prawnej do przekształcenia zobowiązania niezupełnego ponownie w zupełne. Stąd też z uwagi na daleko idące skutki prawne zamiar i znaczenie tych następstw działania dłużnika muszą być niewątpliwe. Sumując, ugoda zawarta na dane pozwanej i powoda z dnia 17 stycznia 2023 r., nie zawierała w sobie dorozumianego zrzeczenia się zarzutu przedawnienia. Nie można mówić o tym, że pozwana zawierając z powodem przedmiotową ugodę zrzekła się jednocześnie zarzutu przedawnienia, gdyż nie wynika to ani z treści tej ugody, ani z okoliczności przedmiotowej sprawy. W szczególności ugoda zawierała szereg zapisów dotyczących zaciągniętego zobowiązania, jednakże w żadnym z nich nie było mowy o przedawnieniu i o tym, że pozwana mimo, iż roszczenie jest przedawnione, zobowiązuje się go spłacić w określonych ratach. Strona powodowa przygotowując treść ugody wykorzystała niewiedzę pozwanej co do jej sytuacji prawnej. Bank czy fundusz dysponujący fachową obsługą prawną mógł zadbać również i w swoim interesie, aby takie wyraźne oświadczenie o zrzeczeniu się zarzutu przedawnienia znalazło się w zapisach umowy. Tak się jednak nie stało i przerzucanie obecnie na pozwaną konsekwencji prawnych takiego stanu rzeczy byłoby nadużyciem i wykorzystaniem niewiedzy podmiotu słabszego jakim jest pozwana. Z akt sprawy w żaden sposób nie wynika, że pozwana zrzekła się zarzutu przedawnienia. Jednocześnie trudno wyobrazić sobie sytuację, w której konsument należycie pouczony o terminie przedawnienia pierwotnego roszczenia, a także wszystkich skutków zawarcia ugody, świadomie zrzekłaby się zarzutu, który pozwoliłby jej zmniejszyć zadłużenie. W ocenie Sądu aby doszło do zrzeczenia się zarzutu przedawnienia roszczenia oświadczenie w tym przedmiocie musi być jasno i jednoznacznie wyartykułowane, i nie może być dorozumiane poprzez to, że strona płaciła początkowo zobowiązanie pozostając w niewiedzy, co do swojej sytuacji prawnej i przysługujących jej praw. W tym stanie rzeczy zachodziły podstawy do przyjęcia przedawnienia roszczenia. Umowa pożyczki została zawarta w dniu 4 grudnia 2019 r. przy czym do dnia 23 grudnia 2020 r. pozwana dokonała spłat obejmujących niemal całość udostępnionego kapitału. Następnie zaprzestała dalszego regulowania należności, co skutkowało postawieniem całego zobowiązania w stan natychmiastowej wymagalności. W tym stanie rzeczy roszczenie z tytułu przedmiotowej pożyczki uległo przedawnieniu najpóźniej z dniem 31 grudnia 2024 r. – z uwagi na datę płatności ostatniej raty w dniu styczniu 2021 r. (art. 118 k.c. jako roszczenie związane z działalnością gospodarczą), a podstawy do jego odnowienia nie stanowiła umowa ugody. W tym stanie rzeczy Sąd oddalił powództwo w całości. W świetle oddalenia powództwa w całości, powód przegrał proces w całości, wobec czego zobowiązany był do zwrotu poniesionych przez stronę pozwaną kosztów procesu. Pozwana nie poniosła w przedmiotowym postępowaniu kosztów, w związku z tym Sąd nie zasądził na jej rzecz żadnej kwoty. Tym samym w pkt II wyroku Sąd jedynie dla porządku, stwierdził, że koszty niniejszego procesu ponosi (...) Inwestycyjny Zamknięty z siedzibą we R..