z art. 359 § 1 kpc poprzez nie uchylenie postanowienia z dnia 4 czerwca 2013 r., obejmującego pominięcie dowodu z opinii biegłych ortopedy i neurologa, dopuszczonych wcześniejszym postanowieniem - pomimo tego, że doszło do zmiany okoliczności sprawy, zaś powód, przed zamknięciem rozprawy złożył dowód uiszczenia zaliczki, przez co ustała przeszkoda dla przeprowadzenia tych dowodów, - art. 207 § 3 kpc w zw. z art. 278 § 1 kpc przez oddalenie wniosku o dopuszczenie dowodu z opinii biegłych w sytuacji, gdy winien zostać uwzględniony, - art. 227 kpc w zw. z art. 278 § 1 kpc poprzez bezpodstawne nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłego chirurga, choć ze złożonych do akt dokumentów wynikało, że powód był i nadal jest leczony neurologicznie Strona pozwana wniosła o oddalenie apelacji, jak również o zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania apelacyjnego. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: apelacja nie jest zasadna. Wbrew zarzutom skarżącego należy ocenić, że Sąd Rejonowy przeprowadził postępowanie dowodowe zgodnie z przepisami procedury, oraz należycie ocenił jego wyniki. Umożliwia to Sądowi Okręgowemu przyjęcie tych ustaleń za własne, co niniejszym Sąd czyni. Zasada odpowiedzialności strony pozwanej nie jest kwestionowana, z tym jednak, że Sąd Rejonowy podzielił zapatrywanie strony pozwanej, iż nie ma podstaw do przyjmowania, że odpowiedzialność ubezpieczyciela uległa aktualizacji. W sprawie nie ma powodów by kwestionować, że w wypadku, do którego doszło w nocy z 30 czerwca na 1 lipca 2011 r. Ł. A. był pasażerem samochodu marki R.. W sytuacji, gdy powództwo opiera się o twierdzenie, że następstwami tego wypadku były po stronie powoda obrażenia, których konsekwencje mają uzasadniać zasądzenie zadośćuczynienia, kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia ma uchwycenie związku przyczynowego między wypadkiem, jego skutkami zdrowotnymi, a ewentualnym ziszczeniem przesłanek powództwa odszkodowawczego. Z tego względu konieczne jest odniesienie się w pierwszej kolejności do zarzutu naruszenia przepisów art.
z art. 359 § 1 kpc oraz art. 207 § 3 kpc w zw. z art. 278 § 1 kpc. Z akt sprawy wynika, że zarządzeniem z dnia 9 listopada 2012 r. Sąd Rejonowy zakreślił pełnomocnikowi powoda 14-dniowy termin do zgłoszenia wszelkich twierdzeń i dowodów, pod rygorem utraty możliwości ich powoływania w dalszym toku postępowania (k. 53). Następnie, w dniu 30 stycznia 2013 r., na wniosek powoda, dopuszczono dowody z opinii biegłych ortopedy i neurologa, zobowiązując jednocześnie powoda do uiszczenia zaliczki na poczet wynagrodzenia tych biegłych, w kwocie 900 zł, w terminie 21 dni, pod rygorem pominięcia tychże dowodów (k. 70). Poza sporem pozostaje, że zakreślony w ten sposób termin upłynął bezskutecznie, co skutkowało pominięciem dowodu, co Sąd Rejonowy uczynił postanowieniem z dnia 4 czerwca 2013 r. (k. 79). Dopiero na terminie rozprawy w dniu 2 lipca 2013 r. pełnomocnik powoda złożył pismo ponawiające wniosek dowodowy i wyjaśniające, że wykonanie zobowiązania do uiszczenia zaliczki było niemożliwe z uwagi na nieobecność powoda w kraju i brak możliwości nawiązania z nim kontaktu. Wniosek ten został oddalony, wobec czego pełnomocnik złożył do protokołu rozprawy zastrzeżenie w trybie przepisu art. 162 kpc. Wywód autora apelacji, dotyczący prawidłowości zastosowania powołanych wyżej przepisów należy uznać za chybiony. Sąd Okręgowy dostrzega, że w niektórych orzeczeniach Sąd Najwyższy dopuścił możliwość dopuszczenia ponowionych wniosków dowodowych, po upływie terminu zastrzeżonego pod rygorem z przepisu art. 207 § 3 kpc, a nawet wyjątkową możliwość przeprowadzenia w takiej sytuacji dowodu z urzędu. Możliwość taka może jednak znajdować zastosowanie jedynie wyjątkowo. W przeciwnym wypadku, zastrzeganie rygoru, o którym mowa w art. 207 § 3 kpc byłoby pozbawione wszelkiej doniosłości prawnej. Trudno zaś przyjmować, że ustawodawca ustanowił tę instytucję jedynie pro forma. Podobny tok rozumowania należy odnieść do unormowania zawartego w przepisie art.
Niecelowe byłoby zastrzeganie rygoru pominięcia dowodu z uwagi na nieuiszczenie zaliczki na poczet wydatków, gdyby - jak chce tego autor apelacji - dopuszczalne było ponowienie wniosku, względnie uiszczenie zaliczki z uchybieniem terminu. Powoływanie się zaś przez apelującego na treść art. 359 § 1 kpc świadczy jedynie o nieprawidłowym zrozumieniu zawartego w nim unormowania. Dokonanie czynności procesowej po upływie terminu nie może być traktowane jako zmiana okoliczności sprawy w rozumieniu tego przepisu. Obie powołane instytucje służą koncentracji postępowania dowodowego i jego usprawnieniu. Powołana w piśmie z dnia 2 lipca 2013 r. przyczyna uchybienia terminowi do uiszczenia zaliczki w żaden sposób nie może być uznana za okoliczność nieprzewidzianą i niemożliwą do uniknięcia przez stronę. To, że powód wyjechał za granicę, nie przewidując możliwości bycia zobowiązanym do uiszczenia zaliczki (skądinąd w terminie aż 21-dniowym), oraz to, że w okresie tym nie było możliwe nawiązanie kontaktu pomiędzy powodem a pełnomocnikiem, świadczy jedynie o niezachowaniu należytej staranności w prowadzeniu czynności procesowych i w przygotowaniu procesu przez stronę. Skądinąd twierdzona przyczyna uchybienia terminowi w żaden sposób nie została nawet uprawdopodobniona. W tej sytuacji hipotetyczne dopuszczenie ponowionego wniosku dowodowego należałoby wręcz uznać za przejaw stronniczości Sądu i dyskryminowania strony pozwanej. Należy ocenić, że nieprzeprowadzenie wnioskowanych dowodów było jedynie konsekwencją prawidłowego zastosowania przez Sąd Rejonowy wcześniej zastrzeżonych rygorów, wynikających z przepisów art.
207 § 3 kpc. Skoro zaś w sprawie nie zgromadzono dowodów umożliwiających poczynienie ustaleń odnoście okoliczności powstania oraz następstw ewentualnych urazów, jakich miał doznać powód, to trafnie postąpił Sąd Rejonowy oddalając powództwo jako nie udowodnione. W tej sytuacji apelacja podlegała oddaleniu (art. 385 kpc). O kosztach postępowania apelacyjnego Sąd Rejonowy rozstrzygnął na podstawie art. 98 § 1 kpc, nie znajdując podstaw, by odstąpić od wyrażonej w tym przepisie zasady odpowiedzialności za wynik postępowania. Wysokość zasądzonej kwoty została ustalona stosownie do § 6 pkt 5 § 12 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz.U.2013.490).
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.