I C 162/26

(1)pojazdu marki I. (...)

(1)o numerze rejestracyjnym (...). W dacie zdarzenia pojazd ten był objęty ochroną ubezpieczeniową w zakresie dobrowolnego ubezpieczenia (...) (AC) w wariancie serwisowym u strony pozwanej na podstawie zawartej polisy ubezpieczeniowej. Pozwany po przeprowadzeniu postępowania likwidacyjnego zarejestrowanego pod numerem (...).01 uznał swoją odpowiedzialność za szkodę i wypłacił odszkodowanie obejmujące jedynie część zgłoszonych kosztów naprawy uszkodzonego pojazdu. Powód wskazał, że w toku postępowania likwidacyjnego poszkodowany zlecił naprawę swojego pojazdu warsztatowi naprawczemu (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością. Powód wskazał też, że w toku postępowania likwidacyjnego sporządził własną kalkulację naprawy wykonaną w programie eksperckim. Pozwany zweryfikował przedstawioną kalkulację i w całości uwzględnił wskazany w niej zakres naprawy. Mimo to obniżył stawki za roboczogodzinę pracy warsztatu i nie uwzględnił dodatkowych kosztów związanych z likwidacją szkody oraz myciem pojazdu przed i po naprawie. Powód wskazał, że wykonał naprawę pojazdu poszkodowanego, a następnie wystawił fakturę VAT nr (...) na kwotę 23 993,71 zł. Pozwany wypłacił natomiast warsztatowi naprawczemu kwotę 21 811,44 zł. Zdaniem powoda stanowisko pozwanego jest nieuzasadnione, gdyż koszt naprawy pojazdu wynikający z faktury stanowi rzeczywisty koszt przywrócenia pojazdu do stanu sprzed szkody, ustalony z uwzględnieniem rynkowych stawek roboczogodzin stosowanych w warsztatach naprawczych o porównywalnym standardzie oraz cen oryginalnych części zamiennych sygnowanych logo producenta. Powód wskazał też, że koszt ten został faktycznie poniesiony, udokumentowany i pozostaje zgodny z Rekomendacjami Ogólnopolskiej Motoryzacyjnej Rady Technicznej zawartymi w Komunikacie nr 1 z 12 czerwca 2018 roku. Powód twierdził, że powszechną praktyką jest zlecanie przez ubezpieczycieli oględzin pojazdu warsztatom naprawczym. W takim wypadku to warsztat działając na zlecenie ubezpieczyciela ponosi obowiązek przygotowania dokumentacji zdjęciowej, co wymaga uprzedniego oczyszczenia karoserii pojazdu w celu zapewnienia pełnej widoczności uszkodzeń. Zdaniem powoda, mycie pojazdu przed przystąpieniem do oględzin i naprawy jest zatem czynnością niezbędną zarówno ze względów dokumentacyjnych i technologicznych. Powód twierdził też, że pozwany obniżył w kosztorysie wartość niektórych prac oraz cen części zamiennych, co uniemożliwiło przeprowadzenie naprawy zgodnie z technologią i jakością producenta. Powód wskazał, że po przedstawieniu przez warsztat rzetelnego i kompletnego kosztorysu pozwany uznał rzeczywiste koszty naprawy. Powód zaznaczył, że opracowanie właściwej wyceny przez warsztat wiązało się z dodatkowymi nakładami ze strony personelu oraz kosztami licencyjnymi niezbędnymi do sporządzenia profesjonalnego kosztorysu. Powód podniósł, że czynności przygotowawcze, diagnostyczne oraz związane z czyszczeniem pojazdu, zarówno przed, jak i po naprawie, należy uznać za zasadne. Zdaniem powoda koszty wykonania tych czynności powinny zostać w całości uwzględnione w rozliczeniu z warsztatem naprawczym jako nieodzowne elementy procesu likwidacji szkody. Powód wskazał, że poszkodowany miał pełne prawo do wyboru warsztatu naprawczego, któremu zlecił naprawę pojazdu. Powód twierdził, że poniesione, udokumentowane fakturą VAT koszty naprawy pozostają zgodne z postanowieniami umowy dobrowolnego ubezpieczenia AC oraz OWU. Powód zaznaczył, że odszkodowanie należne w ramach ubezpieczenia autocasco obejmuje wszystkie koszty przywrócenia pojazdu do stanu sprzed szkody. Powód wskazał, że dochodzona pozwem kwota stanowi różnicę między faktycznymi kosztami naprawy a wypłaconym przez pozwanego odszkodowaniem (k. 4-6). W dniu 8 stycznia 2026 roku starszy referendarz sądowy w Sądzie Rejonowym w T. wydał w sprawie I Nc (...) nakaz zapłaty w postępowaniu upominawczym w całości uwzględniający żądanie pozwu (k. 26). W ustawowym terminie pozwany wniósł sprzeciw od nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym zaskarżając go w całości. W sprzeciwie od nakazu zapłaty pozwany wniósł o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz kosztów opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. Pozwany uzasadniając swoje stanowisko podał, iż bezspornym jest fakt, iż uszkodzeniu uległ pojazd marki I. o numerze rejestracyjnym (...) należący do poszkodowanego J. J.

(1). Pozwany wskazał, że świadczył w tym okresie na rzecz poszkodowanego ochronę ubezpieczeniową z tytułu dobrowolnego ubezpieczenia majątkowego. Przedmiotem ochrony był uszkodzony pojazd, zaś poszkodowany wybrał wariant ubezpieczenia „Serwis (...)”. Pozwany wskazał, że podstawą określenia wysokości odszkodowania za przedmiotową szkodę była umowa ubezpieczenia autocasco potwierdzona polisą o nr (...) zawarta na podstawie Ogólnych Warunków Ubezpieczeń Komunikacyjnych. Pozwany wskazał, że stosunek ubezpieczenia pomiędzy nim a poszkodowanym regulowany był przez Ogólne Warunki Ubezpieczenia (OWU) autocasco. Przywołane ogólne warunki ubezpieczenia regulowały między innymi sposób ustalania wysokości odszkodowania oraz zasady jego wypłaty. Pozwany zaznaczył, że dokonał weryfikacji wystawionej przez powoda faktury, w tym pod kątem zapisów OWU i zweryfikował zasadne koszty naprawy do kwoty 21 811,44 zł. Taką kwotę pozwany wypłacił powodowi na podstawie decyzji z dnia 18 grudnia 2024 roku. Pozwany zakwestionował powództwo w całości co do wysokości. Pozwany zaznaczył, że roszczenie powoda jest niewykazane co do wysokości. Pozwany wskazał, że to powoda obciąża ciężar dowodowy i to powód powinien wykazać, że koszty naprawy były zasadne, w tym w zakresie zastosowanej stawki roboczogodziny. Pozwany wskazał, że powód nie przedstawił na te okoliczności żadnych dowodów. Pozwany podkreślił, że zgodnie z Rozdziałem I, ust. 8 pkt 8.3. ppkt b) lit ii OWU, stawki za roboczogodzinę stosowane przez warsztat autoryzowany ((...)) danej marki pojazdu, nie więcej jednak niż do wysokości średniej stawki stosowanej przez (...) na terenie, gdzie pojazd był naprawiany. Pozwany zaznaczył, że powód nie udowodnił zastosowanej przez siebie, znacznie zawyżonej, stawki roboczogodziny wynoszącej 196 zł netto za roboczogodzinę zarówno prac blacharskich, jak i lakierowania. Pozwany zauważył też, że powód wyliczył wynagrodzenie za czynności, które nie były objęte umową ubezpieczenia i nie pozostawały w związku przyczynowo-skutkowym ze szkodą oraz pracami blacharsko-lakierniczymi. Pozwany zakwestionował koszty naprawy pojazdu, w których powód uwzględnił m. in. mycie pojazdu przed naprawą i czyszczenie go po naprawie, a także koszt obsługi szkody. Zdaniem pozwanego koszty te są tworzone sztucznie, tylko na potrzeby obciążenia ubezpieczyciela. Pozwany wskazał też, że wykupiony przez poszkodowanego wariant ubezpieczenia nie zawierał czynności takich jak mycie pojazdu, a tym bardziej obsługa szkody. Pozwany wskazał, że wypłacone odszkodowanie winno wynieść maksymalnie kwotę 21 811,44 zł, a zatem roszczenie powoda zostało w całości spełnione na dzień wytoczenia powództwa. Pozwany zakwestionował też roszczenie powoda o odsetki w całości wskazując, że dług główny nie powstał, więc nie powstało także roszczenie o odsetki (k. 32-35). Na dalszym etapie postępowania, aż do zamknięcia rozprawy stanowiska stron pozostały bez zmian. Sąd ustalił, co następuje: J. J.

(1)zawarł z (...) Towarzystwo (...) Spółką Akcyjną w F. umowę ubezpieczenia: aneks do polisy numer (...) obowiązujący od dnia 31 października 2023 roku. Pojazdem objętym ubezpieczeniem był samochód marki I. (...)

(2), rok produkcji 2017, nr rejestracyjny (...). Umowa przewidywała wariant ubezpieczenia w zakresie Autocasco z sumą ubezpieczenia w wysokości 135 520 zł brutto. Udział własny w szkodzie naprawianej w ramach ubezpieczenia autocasco wynosił 500 zł. J. J.

(1)zawarł z pozwanym umowę ubezpieczenia autocasco w wariancie Serwis (...) ((...)). Szczegółowe informacje dotyczące ubezpieczenia zostały zawarte w Ogólnych Warunkach Ubezpieczenia Komunikacyjnego (...) Towarzystwo (...) S.A. (OWUK) przyjęte Uchwałą Zarządu z dnia 27 czerwca 2023 roku, które zostały załączone w e-mailu wysłanym do J. J.

(1)oraz podane na stronie internetowej: https://www.(...). Okres ubezpieczenia na podstawie polisy nr (...)-(...) to okres od 31 października 2023 roku do 30 października 2024 roku. Integralną część umowy, a także podstawę zawartej umowy stanowiły Ogólne Warunki Ubezpieczenia Komunikacyjnego (dalej: OWUK). Zgodnie z Rozdziałem I pkt 7.1 OWUK, odszkodowanie nie może przekroczyć sumy ubezpieczenia. Zgodnie z Rozdziałem I pkt 7.6 OWUK, odszkodowanie wypłacane jest Ubezpieczonemu bądź osobie przez niego upoważnionej. Zgodnie z Rozdziałem I pkt 7.7. OWUK, odszkodowanie wypłacane jest w kwocie pomniejszonej o udział własny zastosowany w umowie ubezpieczenia. Zastosowany udział własny odnosi się oddzielnie do każdego zdarzenia. Zgodnie z Rozdziałem I pkt 8.1 lit. a OWUK, sposób ustalenia wysokości odszkodowania zależy od wybranego przez osobę zawierającą z ubezpieczycielem umowę ubezpieczenia wariantu ubezpieczenia. W wariancie Serwis (...) albo Warsztat (uregulowane w pkt 8.3) – odszkodowanie (...) Towarzystwo (...) Spółka Akcyjna ustala na podstawie faktur i rachunków dokumentujących usługę naprawy pojazdu, wyposażenia dodatkowego lub wyposażenia specjalnego; na życzenie Ubezpieczonego wysokość odszkodowania może zostać ustalona na podstawie wyceny kosztów naprawy. Zgodnie z Rozdziałem I pkt 8.2 OWUK, przy ustalaniu wysokości odszkodowania pozwany uwzględnia uzgodnione z ubezpieczonym koszty i sposób naprawy pojazdu, wyposażenia dodatkowego lub wyposażenia specjalnego wyłącznie w zakresie będącym następstwem zdarzenia, określone na podstawie zakresu uszkodzeń stwierdzonego w wyniku oceny technicznej. Jeżeli pozwany odstąpi od wykonania oceny technicznej, w wysokości odszkodowania uwzględni koszty naprawy w zakresie zgłoszonym przez Ubezpieczonego i zaakceptowanym przez pozwanego. Zgodnie z Rozdziałem I pkt 8.3 OWUK, jeśli wysokość szkody częściowej jest określana w oparciu o faktury i rachunki dokumentujące usługę naprawy uszkodzonego pojazdu, wyposażenia dodatkowego lub wyposażenia specjalnego, odszkodowanie pokrywa koszty naprawy uszkodzeń pozostających w związku przyczynowym ze zdarzeniem, tj.:

1. a)koszt zakupu części zamiennych i materiałów ustalany na podstawie cen:
2. i)w wariancie Serwis (...) – oryginalnych części zamiennych i materiałów sygnowanych logo producenta pojazdu, nie więcej jednak niż do wysokości kwot maksymalnych cen oryginalnych części i materiałów, określonych w systemie (...), a jeżeli te nie są dostępne, to w dalszej kolejności pozwany sprawdza w (...)’S, a potem w DAT,
3. ii)w wariancie Warsztat – części zamiennych i materiałów o porównywalnej jakości dystrybuowanych w sieciach funkcjonujących poza siecią oficjalnego producenta lub importera pojazdu (zamienniki), nie więcej jednak niż do wysokości cen części zamiennych i materiałów, określonych w systemie (...), a jeżeli te nie są dostępne, to w dalszej kolejności pozwany sprawdza w (...)’S, a potem w (...), a w przypadku braku cen tych części zamiennych i materiałów, w wysokości cen oryginalnych części zamiennych i materiałów;
4. b)koszt robocizny ustalony w oparciu o:
5. i)system kosztorysowania (...), a jeżeli ten nie jest dostępny, to w dalszej kolejności pozwany sprawdza w (...)’S, a potem w DAT, dla wymiaru robocizny,
6. ii)w wariancie Serwis (...) – stawki za roboczogodzinę stosowane przez warsztat autoryzowany ((...)) danej marki pojazdu, nie więcej jednak niż do wysokości średniej stawki stosowanej przez (...) na terenie, gdzie pojazd był naprawiany, iii) w wariancie Warsztat – stawki za roboczogodzinę stosowane przez warsztat, nie więcej jednak niż do wysokości średniej stawki stosowanej przez warsztaty nieautoryzowane działające na terenie miejsca zamieszkania lub siedziby Ubezpieczonego. Fakty bezsporne, a nadto dowód : częściowo decyzja z dnia 28 marca 2025 r. – k. 41-41v, a także w aktach szkody na płycie CD – k. 70, plik: reklamacja + odpowiedź, wydruk aneksu do polisy numer (...) obowiązującego od 31 października 2023 r. - k. 63-64, a także w aktach szkody na płycie CD - k. 70, plik: polisa, Ogólne warunki ubezpieczenia - k. 42-62v W dniu 27 czerwca 2024 roku doszło do zdarzenia drogowego, w wyniku którego uszkodzeniu uległ pojazd marki I. (...)

(1)o numerze rejestracyjnym (...) należący do poszkodowanego J. J.

(1). Fakty bezsporne, a nadto dowód : kopia dowodu rejestracyjnego pojazdu - k. 11-11v, a także w aktach szkody na płycie CD – k. 70, plik: dow rej, fotografie uszkodzonego pojazdu – w aktach szkody na płycie CD - k. 70, plik: zdjęcia Szkoda została zgłoszona pozwanemu w dniu 28 czerwca 2024 roku wiadomością e-mail. Po zgłoszeniu szkody pozwany rozpoczął postępowanie likwidacyjne pod numerem (...).01.1. W dniu 2 lipca 2024 roku pozwany dokonał oględzin uszkodzonego pojazdu, a także wykonał kalkulację naprawy pojazdu nr (...).01 określając koszty naprawy pojazdu marki I. (...)

(1)o numerze rejestracyjnym (...) po szkodzie z dnia 27 czerwca 2024 roku na kwotę 16 110,10 zł brutto. Fakty bezsporne, a nadto dowód : wiadomość e-mail z dnia 28 czerwca 2024 r. zawierająca zgłoszenie szkody – w aktach szkody na płycie CD - k. 70, plik: zgłoszenie szkody, kalkulacja naprawy nr (...).01 z dnia 2 lipca 2024 r. – w aktach szkody na płycie CD – k. 70, plik: kosztorys (...), protokół szkody w pojeździe nr (...) z dnia 2 lipca 2024 r. – w aktach szkody na płycie CD – k. 70, plik: OT Naprawę pojazdu poszkodowany zlecił (...) spółce z ograniczoną odpowiedzialnością w I. w dniu 9 lipca 2024 roku. W § 1 umowy zlecenia naprawy wskazano, że wolą zleceniodawcy jest przywrócenie pojazdu do stanu sprzed wypadku poprzez jego naprawę przy użyciu części nowych i oryginalnych oraz dokonanie wszelkich czynności przed i po naprawczych takich jak holowanie, badanie pokolizyjne, parkowanie i przygotowanie do oględzin. W § 2 umowy zlecenia naprawy strony umowy uzgodniły, że wysokość wynagrodzenia zleceniobiorcy za naprawę będzie stanowić równowartość kwoty wynikającej z faktury VAT wystawionej w oparciu o kalkulację naprawy wykonaną przez zleceniobiorcę w systemie L., z uwzględnieniem zakresu uszkodzeń oraz stawki za roboczogodzinę prac naprawczych stosowanej przez powoda w wysokości 196 zł netto. Zleceniodawca upoważnił zleceniobiorcę do wystawienia faktury VAT za naprawę pojazdu bez podpisu osoby uprawnionej do jej odbioru. Umowa zlecenia naprawy zakładała także możliwość bezgotówkowego rozliczenia naprawy pojazdu, pod warunkiem skutecznego przelania prawa do odszkodowania przysługującego zleceniodawcy z tytułu szkody komunikacyjnej. Poszkodowany w dniu 9 lipca 2024 roku złożył także powodowi oświadczenie, zgodnie z którym nie może odliczyć podatku VAT w związku z rozliczeniem kosztów naprawy pojazdu. Również w dniu 9 lipca 2024 roku J. J.

(1)zawarł z (...) spółką z ograniczoną odpowiedzialnością w I. umowę przelewu wierzytelności z tytułu zwrotu kosztów naprawy pojazdu marki I. (...)

(1)o nr rej. (...) powstałych w związku ze szkodą komunikacyjną z dnia 27 czerwca 2024 roku. W umowie przelewu wskazano także, że szkoda likwidowana jest przez pozwanego w postępowaniu likwidacyjnym (...).01. J. J.

(1)przelał na (...) spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością w I. wierzytelność celem pokrycia całkowitego kosztu naprawy pojazdu zgodnie ze zleceniem naprawy. Poszkodowany podpisał umowę przelewu wierzytelności osobiście, natomiast w imieniu (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w I. umowę zawarł jej pełnomocnik, X. S.. Tego samego dnia, tj. 9 lipca 2024 roku powód X. S. wysłała w imieniu powoda wiadomość e-mail do pozwanego, do którego załączyła umowę cesji wierzytelności, umowę zlecenia naprawy oraz oświadczenie poszkodowanego dotyczące podatku VAT. dowód : umowa zlecenia naprawy z dnia 9 lipca 2024 r. – w aktach szkody na płycie CD – k. 70, plik: zlecenie naprawy, oświadczenie poszkodowanego z dnia 9 lipca 2024 r. – k. 22, a także w aktach szkody na płycie CD – k. 70, plik: zlecenie naprawy, umowa o przelew wierzytelności z dnia 9 lipca 2024 r. – k. 13, a także w aktach szkody na płycie CD – k. 70, plik: zlecenie naprawy, wiadomości e-mail z dnia 9 lipca 2024 r. - w aktach szkody na płycie CD – k. 70, plik: zlecenie naprawy, kopia pełnomocnictwa z dnia 1 lipca 2019 r. – k. 14 W dniu 10 lipca 2024 roku pozwany wydał decyzję w sprawie szkody i poinformował powoda o przyznaniu odszkodowania w wysokości 16 110,10 zł brutto ustalonego w oparciu o wykonany przez siebie uprzednio kosztorys z dnia 2 lipca 2024 roku. Kwota odszkodowania stanowiła koszty naprawy w wysokości 16 110,10 zł wskazane w kalkulacji naprawy obniżone o kwotę 500 zł z tytułu udziału własnego wynikającego z umowy ubezpieczenia autocasco – polisy nr (...). dowód : decyzja z dnia 10 lipca 2024 r. - k. 15, a także w aktach szkody na płycie CD – k. 70, plik: dec cz bezsporna W dniu 11 lipca 2024 roku powód sporządził kalkulację naprawy pojazdu nr (...).01 określając koszty naprawy pojazdu marki I. (...)

(1)o numerze rejestracyjnym (...) po szkodzie z dnia 27 czerwca 2024 roku na kwotę 24 477,92 zł brutto. W kosztorysie ujęto m. in. w części dotyczącej kosztów robocizny koszty mycia pojazdu przed dokonaniem naprawy pojazdu (30 zł netto), mycia pojazdu po naprawie (60 zł netto), a także koszty obsługi szkody (250 zł netto). Kosztorys wraz z fotografiami uszkodzonego pojazdu został wysłany pozwanemu przez powoda w dniu 12 lipca 2024 roku w załączeniu do wiadomości e-mail. Pozwany w dniu 15 lipca 2024 roku zweryfikował nadesłany kosztorys dokonując korekty w zakresie stawki za jedną roboczogodzinę prac blacharskich, mechanicznych i lakierniczych obniżając ją ze stawki wskazanej w kosztorysie powoda w wysokości 196 zł netto do akceptowanej przez siebie stawki 125 zł netto, a także odmawiając uznania kosztów mycia pojazdu przed szkodą i po szkodzie oraz kosztów obsługi szkody. Pozwany uzasadniając odmowę uznania kosztów mycia pojazdu przed szkodą i po szkodzie oraz kosztów obsługi szkody wskazał w zweryfikowanym kosztorysie, że są to operacje pozatechniczne, niezwiązane z naprawą blacharsko-lakierniczą. Pozwany wskazał też w zweryfikowanym kosztorysie, że brak jest uzasadnienia dla pozycji materiał spawalniczy. Pozwany zweryfikował także częściowo koszty materiału lakierniczego na lakierowanie drzwi. Koszt naprawy pojazdu według zweryfikowanego przez pozwanego kosztorysu naprawy wynosił 21 811,44 zł. Zweryfikowany kosztorys został odesłany powodowi w formie załącznika do wiadomości e-mail wysłanej w dniu 15 lipca 2024 roku. dowód : kalkulacja naprawy nr (...).0 z dnia 11 lipca 2024 r. – w aktach szkody na płycie CD – k. 70, plik: kosztorys warsztatu, wiadomość e-mail z dnia 12 lipca 2024 r. – w aktach szkody na płycie CD, plik: kosztorys warsztatu, zweryfikowany kosztorys z dnia 15 lipca 2024 r. – k. 19-21v, k. 65-67v, a także w aktach szkody na płycie CD – k. 70, plik: weryfikacja kosztorysu, wiadomość e-mail z dnia 15 lipca 2024 r. - w aktach szkody na płycie CD – k. 70, plik: weryfikacja kosztorysu Powód (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w I. przeprowadził naprawę uszkodzonego pojazdu i z tego tytułu wystawił poszkodowanemu fakturę VAT nr (...) z dnia 9 grudnia 2024 roku na kwotę 23 993,71 złotych. Usługa naprawcza została wykonana w dniu 9 grudnia 2024 roku. W fakturze ujęto m. in. pozycję kosztów dodatkowych za kwotę 144,65 zł oraz kosztów obsługi szkody w kwocie 418,20 zł. Faktura została wysłana pozwanemu przez powoda w załączniku do wiadomości e-mail z dnia 9 grudnia 2024 roku. W dniu 13 grudnia 2024 roku pozwany zweryfikował nadesłaną przez powoda fakturę VAT ustalając, że właściwy koszt naprawy pojazdu według umowy autocasco wynosi 21 811,44 zł brutto. Pozwany ponownie dokonał korekty w zakresie stawki za jedną roboczogodzinę prac blacharskich, mechanicznych i lakierniczych obniżając ją ze stawki wskazanej w kosztorysie powoda w wysokości 196 zł netto do akceptowanej przez siebie stawki 125 zł, a także odmawiając uznania kosztów obsługi szkody. Uzasadniając odmowę uznania kosztów obsługi szkody wskazał w zweryfikowanej fakturze, że jest to operacja pozatechniczna, niezwiązana z naprawą blacharsko-lakierniczą. Zweryfikowana faktura została odesłana powodowi w formie załącznika do wiadomości e-mail wysłanej w dniu 13 grudnia 2024 roku. dowód : wiadomość e-mail z dnia 9 grudnia 2024 r. - w aktach szkody na płycie CD - k. 70, plik: fv naprawa, faktura VAT nr (...) z dnia 9 grudnia 2024 r. – k. 12, a także w aktach szkody na płycie CD – k. 70, plik: fv naprawa, wiadomość e-mail z dnia 13 grudnia 2024 r. – w aktach szkody na płycie CD – k. 70, plik: weryfikacja fv, zweryfikowana faktura z dnia 13 grudnia 2024 r. – k. 17-18, k. 39v-40v, k. 68-69, a także w aktach szkody na płycie CD – k. 70, plik: weryfikacja fv W dniu 18 grudnia 2024 roku pozwany wydał decyzję w sprawie szkody i poinformował powoda o przyznaniu dodatkowej kwoty odszkodowania w wysokości 5 701,34 zł brutto ustalonego w oparciu o zweryfikowaną fakturę VAT nr (...). Łączna kwota wypłaconego powodowi odszkodowania z tytułu naprawienia szkody pojazdu marki I. (...)

(1)o numerze rejestracyjnym (...) powstałej w wyniku zdarzenia z dnia 27 czerwca 2024 roku wyniosła 21 811,44 zł. O wydaniu decyzji z dnia 18 grudnia 2024 roku pozwany poinformował powoda wiadomością e-mail z dnia 19 grudnia 2024 roku. dowód : wiadomość e-mail z dnia 19 grudnia 2024 r. – k. 38, a także w aktach szkody na płycie CD – k. 70, plik: dec dopłay, decyzja z dnia 18 grudnia 2024 r. – k. 16-16v, k. 38v-39, a także w aktach szkody na płycie CD – k. 70, plik: dec dopłay Wiadomością e-mail z dnia 15 marca 2025 roku powód wezwał pozwanego do zapłaty kwoty 2 182,27 zł tytułem brakującego odszkodowania wraz z odsetkami od daty wymagalności oraz kwoty 40 euro od zaległości zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu nadmiernym opóźnieniom w transakcjach handlowych. W wezwaniu do zapłaty powód podał, że niezasadne było przyjęcie stawki 125 zł za roboczogodzinę na terenie I. oraz odmowa uwzględnienia w przyznanym odszkodowaniu obsługi szkody, mycia i kosztorysowania. Decyzją z dnia 28 marca 2025 roku (...) Spółka Akcyjna w F. odmówiła przyznania odszkodowania w kwocie wyższej niż dotychczas wypłacona. Uzasadniając swoje stanowisko pozwany zaznaczył, że szkoda w pojeździe I. o numerze rejestracyjnym (...) była likwidowana w ramach umowy dobrowolnego ubezpieczenia autocasco zawartej na podstawie Ogólnych Warunków Ubezpieczeń Komunikacyjnych (...) S.A. (OWUK), przyjętych Uchwałą Zarządu z dnia 27 czerwca 2023 roku, kształtujących treść umowy. W decyzji wskazano, że zgodnie z postanowieniami ogólnych warunków ubezpieczeń komunikacyjnych przedłożona faktura nr (...) została zweryfikowana w zakresie stawki roboczogodziny do kwoty 125 zł netto. W związku z tym pozwany oświadczył, że nie znajduje podstaw do zmiany swojego stanowiska, tj. uznania stawki w wysokości 196 zł netto i dopłaty odszkodowania ponad wypłaconą dotychczas kwotę 21 811,44 zł brutto. Pozwany zaznaczył też, że obsługa szkody stanowi operację, której ubezpieczenie AC nie obejmuje swoim zakresem. O wydaniu decyzji z dnia 28 marca 2025 roku pozwany poinformował powoda wiadomością e-mail z dnia 28 marca 2025 roku. dowód : wiadomość e-mail z dnia 15 marca 2025 r. – w aktach szkody na płycie CD – k. 70, plik: reklamacja + odpowiedź, wiadomość e-mail z dnia 28 marca 2025 r. – w aktach szkody na płycie CD – k. 70, plik: reklamacja + odpowiedź, decyzja z dnia 28 marca 2025 r. – k. 41-41v, a także w aktach szkody na płycie CD – k. 70, plik: reklamacja + odpowiedź Sąd zważył, co następuje: Stan faktyczny w sprawie Sąd ustalił na podstawie okoliczności bezspornych, dowodów z dokumentów załączonych do pozwu, do sprzeciwu od nakazu zapłaty oraz akt szkody nr (...).01 złożonych przez pozwanego. Dokumenty przedstawione przez strony nie były kwestionowane co do wiarygodności, sąd także nie znalazł podstaw, by ich wiarygodność kwestionować. Dostarczone dokumenty przedstawiają przebieg postępowania likwidacyjnego prowadzonego przez ubezpieczyciela. Z kolei dokumenty dołączone przez powoda do pozwu przedstawiają także okoliczności nabycia przez niego wierzytelności, której zapłaty dochodził pozwem, zlecenia naprawy pojazdu, jego naprawy i wystawienia faktury. Dokumenty dostarczone przez strony miały walor dokumentów prywatnych stanowiących dowód tego, że osoba, która go podpisała, złożyła oświadczenie zawarte w dokumencie (art. 245 k.p.c.). Dokumenty złożone przez strony przedstawiają logiczny i spójny ciąg wydarzeń od momentu zawarcia umowy ubezpieczenia z pozwanym przez poszkodowanego J. J.

(1), przez zdarzenie szkodowe z dnia 27 czerwca 2024 roku do zakończenia postępowania likwidacyjnego przez pozwanego. Poza tym w znacznej mierze dokumenty złożone przez obie strony w znacznej mierze były dokumentami tożsamymi, co wskazuje, że strony nie były niezgodne co do faktów dotyczących przebiegu postępowania likwidacyjnego poprzedzającego postępowanie przed sądem. Postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 23 marca 2026 roku sąd pominął dowód z opinii biegłego z zakresu techniki samochodowej wnioskowany w punkcie 8 sprzeciwu od nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 29 stycznia 2026 roku na podstawie art. 235 2 § 1 pkt 2 k.p.c. Pozwany wniósł o przeprowadzenie tego dowodu w celu ustalenia stawki za roboczogodzinę na poziomie stosowanych przez warsztaty partnerskie działające na terenie miejsca zamieszkania lub siedziby ubezpieczonego, tj. w województwie (...), ustalenia koniecznych i niezbędnych do przywrócenia stanu sprzed szkody, kosztów naprawy pojazdu marki I. o nr rej. (...) biorąc pod uwagę rozdział I ust. 8 OWU AC oraz ustalenia czy koszty likwidacji szkody, w tym koszty mycia pojazdu przed i po naprawie są kosztami związanymi z technologią naprawy, czy może pozostają w związku jedynie z prowadzoną przez serwis naprawczy działalnością. Należy jednak zauważyć, że w niniejszej sprawie to powód domagał się zasądzenia odszkodowania w wysokości przewyższającej kwotę wypłaconą przez pozwanego, a więc to na powodzie, zgodnie z art. 6 k.c. spoczywa obowiązek wykazania, że spełniła wszystkie warunki umowy ubezpieczenia. Z tego też powodu ciężar dowodowy w zakresie wykazania, że stawka przyjęta w zweryfikowanej przez pozwanego kalkulacji i fakturze jest ustalona w sposób sprzeczny z OWU – spoczywał na powodzie. Pozwany zakwestionował roszczenie powoda co do wysokości, wobec czego to na powodzie, a nie na pozwanym spoczywał ciężar dowodu w zakresie wykazania, że kwota należnego na podstawie umowy dobrowolnego ubezpieczenia autocasco odszkodowania odpowiada kwocie wskazanej na fakturze (...) nr (...), a co za tym idzie, że roszczenie, którego dochodził w niniejszej sprawie jest zasadne. Powód natomiast nie wniósł o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego. Pozwany zaś nie miał obowiązku wykazywać faktów, na które domagał się przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego wnioskowanego w punkcie 8 sprzeciwu od nakazu zapłaty w postępowaniu upominawczym. Tym samym dowód z opinii biegłego wnioskowany przez pozwanego w punkcie 8 sprzeciwu od nakazu zapłaty podlegał pominięciu na podstawie art. 235 2 § 1 pkt 2 k.p.c., ponieważ dowód ten zmierzał do wykazania faktu udowodnionego już zgodnie z twierdzeniem pozwanego. Co więcej, dowód z opinii biegłego według tezy sformułowanej przez pozwanego zmierzał też do ustalenia faktów częściowo nieistotnych, bowiem ustalenie stawki za roboczogodzinę na poziomie stosowanych przez warsztaty partnerskie działające na terenie miejsca zamieszkania lub siedziby ubezpieczonego. Ustalenie stawki za roboczogodzinę na poziomie stosowanych przez warsztaty partnerskie działające na terenie miejsca zamieszkania lub siedziby ubezpieczonego nie ma bowiem znaczenia dla ustalenia należnego poszkodowanemu (w niniejszej sprawie powodowi jako następcy prawnemu poszkodowanego) w świetle postanowień ogólnych warunków ubezpieczenia (por. Rozdział I pkt 8.3 lit. b ppkt ii OWUK). Istotne w świetle postanowień ogólnych warunków ubezpieczenia byłoby ustalenie stawek za roboczogodzinę stosowanych przez warsztaty autoryzowane danej marki, ale nie więcej niż do wysokości średniej stawki stosowanej przez autoryzowane warsztaty na terenie gdzie pojazd był naprawiany. Pomiędzy stronami bezsporne były okoliczności związane z zaistniałym zdarzeniem drogowym, istnieniem po stronie pozwanej legitymacji procesowej biernej jako ubezpieczyciela zobowiązanego do wypłaty odszkodowania w oparciu o stosunek umowny łączący go z poszkodowanym, a także legitymacji procesowej czynnej po stronie powoda jako następcy prawnego (w wyniku zawarcia cesji) poszkodowanej wobec czego - mając na względzie postulowaną zwięzłość uzasadnień wyroków (art. 327 1 § 2 k.p.c.) - brak jest podstaw do przedstawiania szczegółowych rozważań odnoszących się do wskazanej problematyki. Bezsporny w przedmiotowej sprawie pozostawał fakt zgłoszenia szkody z tytułu uszkodzenia samochodu, odpowiedzialności pozwanego za szkodę oraz wypłata odszkodowania w łącznej kwocie 21 811,44 zł z tytułu kosztów naprawy pojazdu. Sporna pomiędzy stronami pozostawała natomiast kwestia wysokości należnego odszkodowania umownego. Poza sporem w niniejszej sprawie pozostawało, że poszkodowanego J. J.

(1)i pozwanego łączyła umowa ubezpieczenia autocasco (AC), wobec czego miarodajne dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy były przepisy art. 805 i następne k.c. Zgodnie z art. 805 § 1 k.c. przez umowę ubezpieczenia ubezpieczyciel zobowiązuje się, w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, spełnić określone świadczenie w razie zajścia przewidzianego w umowie wypadku, a ubezpieczający zobowiązuje się zapłacić składkę. Z treści przepisu 805 § 2 k.c. wynika nadto, że przy ubezpieczeniu majątkowym świadczenie zakładu ubezpieczeń polega przede wszystkim na zapłacie określonego odszkodowania za szkodę powstałą wskutek przewidzianego w umowie wypadku. Zgodnie natomiast z przepisem art. 824 1 § 1 k.c. o ile nie umówiono się inaczej, suma pieniężna wypłacona przez ubezpieczyciela z tytułu ubezpieczenia nie może być wyższa od poniesionej szkody. Sąd zważył, że umowa ubezpieczenia autocasco jest ubezpieczeniem dobrowolnym, pełniącym głównie funkcję ochronną, zaś warunki tego ubezpieczenia określa zakład ubezpieczeń w tzw. ogólnych warunkach ubezpieczenia. Z chwilą doręczenia ubezpieczonemu ogólnych warunków ubezpieczenia stają się one integralną częścią umowy i należy je stosować. W ubezpieczeniach autocasco bowiem kompensacja szkody dokonywana jest w granicach określonych warunkami ubezpieczeń (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 27 stycznia 1981 r., IV CR 555/80, Lex nr 8304). W przedmiotowej sprawie z załączonej do pozwu polisy nr (...) wynikało, że integralną częścią umowy stanowią Ogólne Warunki Ubezpieczenia Komunikacyjnego. Tymi ogólnymi warunkami ubezpieczenia były Ogólne Warunki Ubezpieczenia Komunikacyjnego (...) Towarzystwo (...) S.A. ((...)) przyjęte Uchwałą Zarządu z dnia 27 czerwca 2023 roku. W niniejszej sprawie zastosowanie miały właśnie wymienione powyżej Ogólne Warunki Ubezpieczenia Komunikacyjnego (...) Towarzystwo (...) S.A. ((...)) przyjęte Uchwałą Zarządu z dnia 27 czerwca 2023 roku. Zgodnie z Rozdziałem I pkt 7.1 OWUK, odszkodowanie nie może przekroczyć sumy ubezpieczenia. Zgodnie z Rozdziałem I pkt 7.6 OWUK, odszkodowanie wypłacane jest Ubezpieczonemu bądź osobie przez niego upoważnionej. Zgodnie z Rozdziałem I pkt 7.7. (...), odszkodowanie wypłacane jest w kwocie pomniejszonej o udział własny zastosowany w umowie ubezpieczenia. Zastosowany udział własny odnosi się oddzielnie do każdego zdarzenia. Zgodnie z Rozdziałem I pkt 8.1 lit. a OWUK, sposób ustalenia wysokości odszkodowania zależy od wybranego przez Ciebie wariantu ubezpieczenia. W wariancie Serwis (...), Warsztat (...) albo Warsztat (uregulowane w pkt 8.3) – odszkodowanie (...) Towarzystwo (...) Spółka Akcyjna ustala na podstawie faktur i rachunków dokumentujących usługę naprawy pojazdu, wyposażenia dodatkowego lub wyposażenia specjalnego; na życzenie Ubezpieczonego wysokość odszkodowania może zostać ustalona na podstawie wyceny kosztów naprawy. Zgodnie z Rozdziałem I pkt 8.2 OWUK, przy ustalaniu wysokości odszkodowania pozwany uwzględnia uzgodnione z ubezpieczonym koszty i sposób naprawy pojazdu, wyposażenia dodatkowego lub wyposażenia specjalnego wyłącznie w zakresie będącym następstwem zdarzenia, określone na podstawie zakresu uszkodzeń stwierdzonego w wyniku oceny technicznej. Jeżeli pozwany odstąpi od wykonania oceny technicznej, w wysokości odszkodowania uwzględni koszty naprawy w zakresie zgłoszonym przez Ubezpieczonego i przez zaakceptowany przez pozwanego. Zgodnie z Rozdziałem I pkt 8.3 OWUK, jeśli wysokość szkody częściowej jest określana w oparciu o faktury i rachunki dokumentujące usługę naprawy uszkodzonego pojazdu, wyposażenia dodatkowego lub wyposażenia specjalnego, odszkodowanie pokrywa koszty naprawy uszkodzeń pozostających w związku przyczynowym ze zdarzeniem, tj.:

1. a)koszt zakupu części zamiennych i materiałów ustalany na podstawie cen:
2. i)w wariancie Serwis (...) lub Warsztat (...) – oryginalnych części zamiennych i materiałów sygnowanych logo producenta pojazdu, nie więcej jednak niż do wysokości kwot maksymalnych cen oryginalnych części i materiałów, określonych w systemie (...), a jeżeli te nie są dostępne, to w dalszej kolejności sprawdzamy w (...)’S, a potem w DAT,
3. ii)w wariancie Warsztat – części zamiennych i materiałów o porównywalnej jakości dystrybuowanych w sieciach funkcjonujących poza siecią oficjalnego producenta lub importera pojazdu (zamienniki), nie więcej jednak niż do wysokości cen części zamiennych i materiałów, określonych w systemie (...), a jeżeli te nie są dostępne, to w dalszej kolejności sprawdzamy w (...)’S, a potem w (...), a w przypadku braku cen tych części zamiennych i materiałów, w wysokości cen oryginalnych części zamiennych i materiałów;
4. b)koszt robocizny ustalony w oparciu o:
5. i)system kosztorysowania (...), a jeżeli ten nie jest dostępny, to w dalszej kolejności sprawdzamy w (...)’S, a potem w DAT, dla wymiaru robocizny,
6. ii)w wariancie Serwis (...) – stawki za roboczogodzinę stosowane przez warsztat autoryzowany ((...)) danej marki pojazdu, nie więcej jednak niż do wysokości średniej stawki stosowanej przez (...) na terenie, gdzie pojazd był naprawiany, iii) w wariancie Warsztat (...) lub Warsztat – stawki za roboczogodzinę stosowane przez warsztat, nie więcej jednak niż do wysokości średniej stawki stosowanej przez warsztaty nieautoryzowane działające na terenie miejsca zamieszkania lub siedziby Ubezpieczonego. Co do wysokości stawek zastosowanych przez powoda, to w pierwszej kolejności Sąd badał w jakich granicach pozwany w świetle obowiązujących w niniejszej sprawie OWU AC miał prawo je zweryfikować. Niewątpliwie podstawowym źródłem zobowiązania ubezpieczyciela jest umowa ubezpieczenia AC, której integralną częścią są ogólne warunki ubezpieczenia, a te w niniejszym przypadku upoważniają zakład ubezpieczeń do weryfikacji kosztów naprawy w oparciu, w wariancie serwisowym, o średnie ceny usług stosowane przez autoryzowane warsztaty ((...)) działające na terenie, na którym pojazd był naprawiany. Nie ulega wątpliwości, iż powyższe postanowienia OWU upoważniały pozwanego do ustalenia odszkodowania w zakresie robocizny w granicach średniej stawki za roboczogodzinę. Wskazać należy, że umowa ubezpieczenia autocasco jest umową dobrowolną, której szczegółowe warunki strony określają w jej treści, natomiast zgodnie z art. 15 ust. 5 ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (t.j. Dz.U. z 2025 r., poz. 1526), postanowienia umowy ubezpieczenia, ogólnych warunków ubezpieczenia oraz innych wzorców umowy sformułowane niejednoznacznie interpretuje się na korzyść ubezpieczającego, ubezpieczonego lub uprawnionego z umowy ubezpieczenia. Ponadto ustęp 3 tego przepisu stanowi, że umowa ubezpieczenia, ogólne warunki ubezpieczenia oraz inne wzorce umowy są formułowane jednoznacznie i w sposób zrozumiały. W art. 65 k.c. zostały określone ogólne dyrektywy wykładni mające zastosowanie do wszelkich oświadczeń woli (§ 1) oraz umów (§ 2). Przepis art. 65 § 1 k.c. stanowi o tym, jak „tłumaczyć” oświadczenia woli. Oznacza to, że kwestia interpretacji oświadczenia woli strony jest zakreślona zasadami ujętymi w tym przepisie. Oświadczenia woli wymagają wykładni w celu ustalenia właściwego ich znaczenia, a w rezultacie w celu rozpoznania skutków prawnych, jakie one wywołują. Ustalenie treści oświadczenia woli stron należy do ustaleń faktycznych. Natomiast wykładnia oświadczenia woli to zagadnienie prawne. Odbywa się na podstawie art. 65 k.c. W orzecznictwie na gruncie art. 65 k.c. przyjmuje się tzw. metodę kombinowaną (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 7 marca 2007 roku, sygn. akt II CSK 489/06, Lex nr 274245), która zakłada interpretację oświadczeń woli uwzględniającą jednoczesną realizację dwóch wartości: konieczność respektowania woli podmiotu składającego oświadczenie i potrzebę ochrony zaufania osób trzecich do treści złożonego oświadczenia. Stosowanie tej metody składa się z dwóch faz: w pierwszej decydujące znaczenie należy przypisać rzeczywistej woli stron, jeżeli natomiast okaże się, że strony nie przypisywały złożonemu oświadczeniu takiego samego znaczenia, należy przejść do drugiej fazy, w której w sposób obiektywny ustala się właściwe znaczenie oświadczenia, biorąc pod uwagę, jak adresat rozumiał jego sens i jak powinien ten sens rozumieć. W drugiej fazie podstawową dyrektywą wykładni jest przypisanie oświadczeniu sensu, jaki z treścią komunikatu wiązać mógł potencjalny, racjonalny odbiorca. Oświadczeniu należy nadać sens, jaki nadałby mu typowy odbiorca, znajdujący się w pozycji adresata. Zgodnie z treścią art. 384 § 1 k.c. ustalony przez jedną ze stron wzorzec umowy, w szczególności ogólne warunki umów, wzór umowy, regulamin, wiąże drugą stronę, jeżeli został jej doręczony przed zawarciem umowy. Dokonując wykładni powyższego przepisu, sąd miał na uwadze, że zgodnie z art. 65 § 1 i 2 k.c. oświadczenie woli należy tak tłumaczyć, jak tego wymagają ze względu na okoliczności, w których złożone zostało, zasady współżycia społecznego oraz ustalone zwyczaje. W umowach należy raczej badać, jaki był zgodny zamiar stron i cel umowy, aniżeli opierać się na jej dosłownym brzmieniu. W ocenie sądu mając na względzie przywołane dyrektywy interpretacyjne dotyczące stosunków umownych nie sposób było jednak dokonywać wykładni odmiennej od językowej warstwy przepisów zawartych w ogólnych warunkach ubezpieczenia. Dokonując analizy postanowień (...) AC, w tym w szczególności postanowienia Rozdziału I pkt 8.3 lit. b ppkt ii OWUK, Sąd uznał, że postanowienie to nie budzi wątpliwości interpretacyjnych. Przeciętny odbiorca powyższego oświadczenia zrozumiałby je w ten sposób, że wolą stron było przyjęcie stawek za roboczogodzinę naprawy odpowiadających średnim arytmetycznym stawkom za roboczogodzinę stosowanym przez warsztaty autoryzowane ((...)), działające na terenie miasta, w którym znajduje się warsztat, w którym dokonano naprawy. We wskazanym postanowieniu (...) wyraźnie zaznaczono, że średnią stawkę za 1 roboczogodzinę naprawy wylicza się ze średniej stawki stosowanej przez autoryzowane warsztaty na określonym obszarze (terenie, gdzie pojazd był naprawiany) stawek. Określenie to wyraźnie wskazuje na obowiązek uśrednienia stawek i w efekcie ustalenie średnich arytmetycznych stawek – stawka ta stanowi górną granicę kosztów robocizny pozwalającą ustalić koszty szkody częściowej na podstawie umowy ubezpieczenia i ogólnych warunków ubezpieczenia. Jednocześnie postanowienie to wskazuje, że w pierwszej kolejności koszty robocizny w wariancie serwisowym ustala się na podstawie stawki za roboczogodzinę stosowanej przez warsztat autoryzowany ((...)) danej marki i jedynie gdy przekracza ona wysokość średniej stawki stosowanej przez (...) na terenie, gdzie pojazd był naprawiany zastosowanie znajdują wspomniane średnie stawki. W ocenie Sądu postanowienie to jest jasne i pozwala w sposób precyzyjny i obiektywny ustalić wysokość stawki, biorąc pod uwagę jasne kryteria zarówno co do wysokości, jak i co do obszaru, na którym występują warsztaty stanowiące grupę porównawczą. Zdaniem Sądu takie ukształtowanie mechanizmu ustalenia wysokości odszkodowania nie prowadzi do jednostronnego, ani dowolnego kształtowania jego wysokości. Kryteria zastosowane w Rozdziale I pkt 8.3 lit. b ppkt ii (...) pozwalają w sposób obiektywny ustalić wysokość odszkodowania wyliczoną w oparciu o średnią stawkę za roboczogodzinę. Wobec powyższego Sąd oparł się na tym cytowanym powyżej postanowieniu umowny zgodnie z tak przyjętą wykładnią oświadczenia woli i przyjął, że należne odszkodowanie należy wyliczyć według średniej stawki arytmetycznej za roboczogodzinę stosowanej przez autoryzowane warsztaty. Żadna ze stron nie przedstawiła zresztą jakiejkolwiek alternatywnej kalkulacji średnich stawek. Zaznaczyć należy, że w przypadku odpowiedzialności wynikającej z dobrowolnego ubezpieczenia Autocasco - to nie rynkowość stawki decyduje o wysokości odszkodowania, lecz postanowienia umowy określające sposób jego ustalenia. Jak już wskazywano wcześniej, z tych przyczyn ciężar dowodowy w zakresie wykazania, że stawka przyjęta w zweryfikowanej przez pozwanego kalkulacji jest ustalona w sposób sprzeczny z (...) spoczywał na powodzie. Zgodnie z treścią przepisu art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Stosownie zaś do treści przepisu art. 3 k.p.c. strony i uczestnicy postępowania obowiązani są dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek oraz przedstawiać dowody. Przepis art. 232 k.p.c. stanowi natomiast, że strony zobowiązane są wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Powód domagając się odszkodowania na podstawie umowy powinien wykazać wszystkie podstawy odpowiedzialności pozwanego, w tym zasadność zastosowania stawki w sposób odmienny od zastosowanego przez pozwanego w kalkulacji naprawy. Zdaniem Sądu w przedmiotowej sprawie możliwe było ustalenie wysokości odszkodowania w oparciu o określone dowody (np. w oparciu o dowód z opinii biegłego). Tymczasem powód nie złożył wniosku o dopuszczenie dowodu z opinii biegłego sądowego, ani nie wykazał innymi dowodami, że dochodzone przez niego roszczenie jest zasadne. Powód nie zdołał wykazać swojego roszczenia co do wysokości. W zasadzie o wysokości roszczenia świadczy wyłącznie wystawiona przez powoda faktura, która została następnie zweryfikowana przez pozwanego. Powód nie załączył do pozwu nawet własnego kosztorysu naprawy, oferując jedynie kalkulację w wersji zweryfikowanej przez pozwanego. A z tej kalkulacji wynika, że koszt naprawy pojazdu wynosi 21 811,44 złotych. Zatem wbrew twierdzeniom powoda nie przedstawił on dokumentacji świadczącej o wysokości poniesionych kosztów naprawy pojazdu w postaci kalkulacji sporządzonej w oparciu o ogólne warunki ubezpieczenia, chyba że powód miał na myśli kalkulację sporządzoną przez ubezpieczyciela, lecz ta opiewa na sumę odpowiadającą kwocie wypłaconej tytułem odszkodowania. Z samej kopii faktury załączonej do pozwu nie wynika natomiast jakie konkretnie czynności zostały podjęte w ramach naprawy, ani jakie konkretnie koszty zostały ujęte w ramach naprawy. Kwota wskazana na fakturze jest natomiast niższa aniżeli kwota kosztów ujętych w kalkulacji naprawy sporządzonej przez powoda w dniu 11 lipca 2024 roku. Należy także zauważyć, że w umowie ubezpieczenia autocasco zawartej przez pozwanego z poszkodowanym J. J.

(2)(polisie numer (...)) przewidziana została klauzula w postaci udziału własnego w szkodzie w wysokości 500 zł. Zgodnie z Rozdziałem I pkt 7.7. OWUK, odszkodowanie wypłacane jest w kwocie pomniejszonej o udział własny zastosowany w umowie ubezpieczenia. W tym zakresie należy wyjaśnić, iż zawarcie w umowie dobrowolnego ubezpieczenia autocasco postanowienia dotyczącego udziału własnego powoduje przerzucenie na ubezpieczającego części poniesionej szkody. Ten udział własny w szkodzie, polega na tym, że ubezpieczyciel bez względu na wysokość szkody obniża odszkodowanie o część określoną w pieniądzu (wysokość franszyzy) lub jako procent sumy ubezpieczenia. Innymi słowy udział własny w szkodzie to pewna wysokość szkody, którą ubezpieczony będzie zobowiązany pokryć we własnym zakresie, a pozostałą część pokryje zakład ubezpieczeń. Określany jest też jako franszyza redukcyjna w odszkodowaniu. Oznacza to, że zakład ubezpieczeń zobowiązany jest do naprawienia szkody jedynie częściowo, tzn. należne odszkodowanie może pomniejszyć o udział własny w szkodzie (franszyzę redukcyjną). Kwota należnego odszkodowania podlegała zatem limitowaniu do kwoty o 500 zł niższej aniżeli koszt naprawy pojazdu marki I. (...)

(1)o numerze rejestracyjnym (...) po szkodzie z dnia 27 czerwca 2024 roku ustalony na podstawie postanowień umowy ubezpieczenia autocasco numer (...) i stanowiących jej integralną część ogólnych warunków ubezpieczenia. Powód natomiast, jak już wskazywano wcześniej, nie wykazał, że należne mu jako następcy prawnemu poszkodowanego odszkodowanie na podstawie umowy autocasco i ogólnych warunków ubezpieczenia jest wyższe aniżeli odszkodowanie dotychczas wypłacone przez pozwanego w kwocie 21 811,44 zł. W fakturze VAT nr (...) z dnia 9 grudnia 2024 roku wskazano, że na kwotę w niej wskazaną składa się też suma 418,20 zł tytułem kosztów obsługi szkody. Powód nie wykazał, co wchodziło w zakres czynności związanych z obsługą szkody, ani aby odpłatne dokonanie tych czynności pozostawało w normalnym związku przyczynowym ze zdarzeniem szkodowym. Powód w uzasadnieniu pozwu wskazywał, że opracowanie właściwej wyceny kosztów naprawy wymagało dodatkowych nakładów ze stronu pracowników jego warsztatu oraz uiszczenia kosztów licencyjnych niezbędnych do sporządzenia profesjonalnego kosztorysu. Powód nie wykazał jednak jakie były to koszty i co dokładnie się na nie składało, ani nawet, że to właśnie te koszty składają się na koszty obsługi szkody. Powód nie wskazał nawet w jaki sposób kwota składająca się na koszty obsługi szkody została obliczona. Poza tym koszty związane z funkcjonowaniem warsztatu naprawczego polegające na przyjęciu pojazdu do naprawy, jego oględzinach itp. stanowią zwykłe czynności w procesie naprawy pojazdu i nie ma podstaw, by wyszczególniać je jako koszty dodatkowe. Jest oczywiste, że warsztat naprawczy ponosi koszty związane z zatrudnianiem pracowników, infrastrukturą biurową, materiałami, narzędziami, przestrzenią warsztatu itd. Są to zwykłe koszty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, które wpisują się w ryzyko prowadzenia takowej. Nie ma podstaw, by takimi kosztami obciążać pozwane towarzystwo ubezpieczeń, bowiem te koszty zostałyby poniesione przez warsztat naprawczy niezależnie od tego czy doszłoby do szkody z dnia 27 czerwca 2024 roku czy nie. Sąd nie wyklucza z góry, że w pewnych okolicznościach faktycznych dodatkowe koszty związane z procesem naprawczym mogą powstać, ale w przedmiotowym postępowaniu brak jest podstaw do przyjęcia, że takie okoliczności zaszły. Brak jest podstaw faktycznych, by uznać, iż proces naprawy szkody przez (...) spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością w I. odbiegał od standardu, wobec czego doliczanie dodatkowych kosztów związanych z obsługą szkody nie było uzasadnione i w efekcie, abstrahując od tego, że powód nie wykazał jakie właściwie czynności dodatkowe zostały wycenione na 418,20 zł (pomijając koszty mycia pojazdu przed i po szkodzie), nie sposób uznać tych kosztów za celowe i ekonomicznie uzasadnione koszty naprawy pojazdu. W związku z tym, pozwany miał podstawy, by zweryfikować wystawioną fakturę z dnia 9 grudnia 2024 roku w tym zakresie. Poza tym należy pamiętać, że do ustalania zakresu odpowiedzialności pozwanego zastosowanie znajdą przepisy Rozdziału I pkt 8.1-8.3 Ogólnych Warunków Ubezpieczenia Komunikacyjnego (...) S.A. przyjętych Uchwałą Zarządu z dnia 27 czerwca 2023 roku. Przepisy te nie przewidują zaś, by odszkodowanie obejmowało koszty obsługi szkody. (...) szkody nie jest w ogóle elementem technicznym. Umowa ubezpieczenia przewidywała zaś obliczenie odszkodowania według kosztu naprawy ustalanego w konkretny, opisany sposób. Nie zobowiązywała zaś pozwanego do opłacania czynności zmierzających do dochodzenia od niego roszczenia. Inaczej niż w przypadku odszkodowania z OC sprawcy, w przypadku odpowiedzialności ubezpieczyciela wynikającej z umowy dobrowolnego ubezpieczenia autocasco to nie zakres szkody, lecz postanowienia umowne decydują o zakresie odszkodowania, jakie otrzymać może poszkodowany. Ponadto, powód w niniejszej sprawy dochodzi roszczenia stanowiącego wierzytelność nabytą od poszkodowanego. Z treści uzasadnienia pozwu można wywnioskować, że „obsługa szkody” jest w istocie rzeczy elementem kosztów własnej działalności gospodarczej powoda, a nie roszczeniem nabytym od poszkodowanego. Powód nie mógł zatem dochodzić od pozwanego odszkodowania z tytułu kosztów „obsługi szkody”, bowiem nie nabył od poszkodowanego wierzytelności z tego tytułu. Podobnie rzecz się ma z kosztami mycia pojazdu przed dokonaniem naprawy i po jej dokonaniu. Po pierwsze należy zauważyć, że w fakturze VAT nr (...) nie została ujęta pozycja dotycząca mycia pojazdu przed dokonaniem naprawy i po jej dokonaniu. Czynności te figurowały w kalkulacji naprawy nr (...).01 sporządzonej przez powoda w dniu 11 lipca 2024 roku, lecz kalkulacja ta określała koszty naprawy pojazdu marki I. (...)

(1)o numerze rejestracyjnym (...) po szkodzie z dnia 27 czerwca 2024 roku na kwotę 24 477,92 zł brutto. Koszty mycia pojazdu przed naprawą i po jej dokonaniu ujęte w kosztorysie wynosiły w sumie 90 zł netto. Z kolei ujęte w kosztorysie koszty obsługi szkody wynosiły 250 zł netto. Suma kwot 250 zł netto z tytułu kosztów obsługi szkody i 90 zł netto z tytułu kosztów mycia pojazdu przed naprawą i po naprawie wynosiła 340 zł, zaś po powiększeniu jej o podatek od towarów i usług w wysokości 23 % jest to suma 418,20 zł, a zatem kwota odpowiadająca sumie kosztów obsługi szkody wskazanej na fakturze. Wydaje się zatem prawdopodobne, że koszty mycia pojazdu przed naprawą i po naprawie zostały przez powoda uwzględnione wraz z kosztami obsługi szkody pod pozycją nazwaną obsługą szkody. Z drugiej strony jednak, faktura określała koszt naprawy pojazdu na kwotę 23 993,71 zł, a zatem kwotę o 484,21 zł niższą niż kwota kosztu naprawy pojazdu wskazana w kalkulacji naprawy z dnia 11 lipca 2024 roku wykonanej przez powoda. Nie wiadomo zatem o jakie koszty naprawy widniejące w kosztorysie powoda z dnia 11 lipca 2024 roku zostały obniżone koszty naprawy, których finalna wysokość znalazła swoje odzwierciedlenie na fakturze VAT nr (...) z dnia 9 grudnia 2024 roku. Mogły to być także koszty mycia pojazdu przed dokonaniem naprawy i po jej dokonaniu – powód nie przedstawił w pozwie żadnych twierdzeń wyjaśniających różnicę pomiędzy kwotą kosztów naprawy pojazdu wskazaną w kosztorysie, a tą wskazaną na fakturze VAT nr (...) z dnia 9 grudnia 2024 roku. W fakturze przedłożonej przez powoda próżno też szukać informacji o tym jaki właściwie był koszt mycia pojazdu przed naprawą i po jej dokonaniu. Powód nie przedstawił także w pozwie żadnych twierdzeń wskazujących na to jakie były koszty mycia pojazdu przed dokonaniem jego naprawy i po przeprowadzeniu naprawy. Należy przy tym zauważyć, że nawet jeśli przyjąć, że powód dokonał umycia pojazdu przed i po szkodzie oraz uwzględnił te koszty w fakturze VAT nr (...), to nie udowodnił, że koszty mycia pojazdu przed i po szkodzie wchodzą w zakres czynności wynikających z technologii napraw producenta, ani że stanowią koszty naprawy zgodnie z polisą autocasco. Koszt mycia pojazdu przed naprawą powinien być uwzględniony w normach czasowych czynności naprawczych, wobec czego naliczanie go jako osobnego kosztu prowadzi do nieuzasadnionego dublowania kosztów robocizny. Jest oczywistym, że aby ustalić czy dana część pojazdu wymaga naprawy bądź wymiany, musi zostać oczyszczona – jest to cześć procesu naprawy pojazdu. Powód nie udowodnił, że mycie pojazdu przed szkodą wymagało dodatkowych nakładów pracy i czasu wymagających rozszerzenia kosztów naprawy, a to na nim spoczywał ciężar dowodu w tym zakresie. Powód nie udowodnił nawet, że mycie pojazdu przed dokonaniem naprawy pojazdu w niniejszej sprawie było konieczne, by zapewnić prawidłowy tok dalszych czynności naprawczych, ani nie wykazał, że koszt ten powinien wynosić dodatkową, niewskazaną przez powoda kwotę. Z kolei mycie pojazdu po naprawie jest zabiegiem wizerunkowym i jego koszt nie może być potraktowany jako koszt naprawy pojazdu, tym bardziej na podstawie umowy autocasco. Zresztą i ten koszt nie został przez powoda określony w pozwie, ani na fakturze VAT nr (...) z dnia 9 grudnia 2024 roku co do wysokości. Należy przy tym zauważyć, że podobnie jak w przypadku kosztów obsługi szkody, przepisy Ogólnych Warunków Ubezpieczenia Komunikacyjnego nie przewidują, by odszkodowanie należne na podstawie umowy ubezpieczenia autocasco obejmowało także koszty mycia pojazdu przed przeprowadzeniem jego naprawy i po jej przeprowadzeniu. Koszty te są zatem poza zakresem odpowiedzialności kontraktowej pozwanego i nie podlegają refundacji w ramach wykonania przez pozwanego obowiązków wynikających z polisy numer (...). Warto zauważyć, że pozwany weryfikując fakturę VAT nr (...) zakwestionował w zasadzie wyłącznie stawkę za roboczogodzinę zastosowaną przez powoda obniżając ją z kwoty 196 zł netto do kwoty 125 zł netto oraz kwotę 418,20 zł tytułem kosztów obsługi szkody. Jeśli chodzi stawkę powód nie wykazał, że pozwany nieprawidłowo zweryfikował zastosowaną przez niego stawkę, tj. nie wykazał, że zastosowana przez niego stawka jest równa stawce za roboczogodzinę stosowanej przez warsztat autoryzowany ((...)) marki I. i nie przekracza ona wysokości średniej stawki stosowanej przez (...) na terenie, na którym pojazd marki I. (...)

(1)o numerze rejestracyjnym (...) został naprawiony po szkodzie z dnia 27 czerwca 2024 roku (por. Rozdział I pkt 8.3 lit. b ppkt ii OWUK). Powód nie wykazał także, że stawka w wysokości zweryfikowanej przez pozwanego, tj. w kwocie 125 zł nie jest stawką zgodną z postanowieniami ogólnych warunków ubezpieczenia. Jeśli zaś chodzi o kwotę 418,20 zł z tytułu kosztów obsługi szkody, powód zarówno nie udowodnił szkody co do wysokości w tym zakresie, jak i koszty te nie mieszczą się w ramach odpowiedzialności kontraktowej pozwanego i nie podlegają zwrotowi w ramach zapewnianej przez niego ochrony ubezpieczeniowej na podstawie umowy numer (...). Biorąc pod uwagę wszystkie powyższe okoliczności, sąd doszedł do przekonania, że powód nie udowodnił roszczenia co do wysokości i na podstawie art. 805 § 1 i 2 k.c., a także art. 6 k.c. oddalił powództwo w punkcie I wyroku. O kosztach procesu Sąd orzekł w punkcie II wyroku w oparciu o zasadę odpowiedzialności za wynik procesu, tj. na podstawie art. 98 § 1, 1 1 i § 3 k.p.c. oraz art. 99 k.p.c. Jako, że pozwany wygrał sprawę w całości, powód obowiązany jest zwrócić mu, zgodnie z żądaniem wyrażonym w sprzeciwie od nakazu zapłaty, koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony. Na koszty procesu poniesione przez pozwanego składają się koszty zastępstwa procesowego udzielonego pozwanemu przez fachowego pełnomocnika w osobie radcy prawnego, określone na podstawie § 2 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (T.j. Dz.U. z 2026 r., poz. 118) w wysokości 900 złotych oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł. Łączne koszty procesu poniesione przez pozwanego wyniosły 917 zł i tę kwotę Sąd zasądził od powoda na rzecz pozwanego. Kwota 917 zł została zasądzona od powoda na rzecz pozwanego wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty, zgodnie z brzmieniem art. 98 § 1 1 k.p.c., w myśl którego, od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu należą się odsetki, w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego, za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty.