(1)w pozwie wniesionym przeciwko bankowi ważności bądź skuteczności umowy kredytu, wezwał pozwanych do zapłaty kwoty 124.064,76 zł w terminie 1 miesiąca od dnia doręczenia pisma tytułem zwrotu udzielonego pozwanym kapitału kredytu. Wezwanie zostało doręczone pozwanym w dniu 11 lipca 2024 r. (dowód: wezwanie do zapłaty z dn. 18.06.2024 r. k. 30, k.33., potwierdzenie nadania wraz z potwierdzeniem odbioru k. 31, k.34) W dniu 6 marca 2023 roku przed Sądem Okręgowym w Piotrkowie Tryb. W sprawie sygn.. akt I C 809/22 zapadł wyrok mocą którego Sąd ustalił nieistnienie pomiędzy stronami stosunku prawnego kredytu wynikającego z (...) z dnia 25 marca 2005 r., zasądził od pozwanego (...) Kasy (...) S.A. z siedzibą w B. na rzecz powodów X. Z., P. Z.

(1)kwotę 192. 476,05 zł (sto dziewięćdziesiąt dwa tysiące czterysta siedemdziesiąt sześć 05/100 złotych) z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 7 października 2021 roku do dnia zapłaty i orzekł o kosztach procesu. W dniu 28.03.2025 r. Sąd Apelacyjny w Łodzi I Wydział Cywilny w sprawie sygn. akt I ACa 2004/23 wydał wyrok na mocy którego oddalił apelację i zasądził na rzecz powodów kwotę 8.100 złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego. (okoliczność znana z urzędu, nadto dowód: wyrok z dn. 06.03.2023 r. k. 19-29v.) W dniu 26.08.2024 r. Pozwani złożyli Powodowi oświadczenie o potrąceniu przysługujących im wierzytelności w łącznej wysokości 294.929,76 zł – na którą to kwotę złożyły się: - kwota 41.515,25 zł tytułem nienależnie pobranych świadczeń w okresie od dnia 3 sierpnia 2021 roku do dnia 1 marca 2024 roku; - kwota 60.938,46 zł tytułem skapitalizowanych odsetek ustawowych za opóźnienie liczonych za okres od dnia 7 października 2021 roku do dnia sporządzenia oświadczenia tj. 28 sierpnia 2024 roku od kwoty 192.476.05 zł tytułem wierzytelności dochodzonej w sprawie sygn. akt I C 809/22; - kwoty 192.476,05 zł tytułem nienależnie pobranych od pozwanych świadczeń w okresie od 2 maja 2005 roku do dnia 2 sierpnia 2021 roku z wierzytelnością przysługującą bankowi tytułem wypłaconego kapitału kredytu w kwocie 124.064,76 zł. Oświadczenie o potrąceniu zostało doręczone Powodowi w dniu 02.09.2024 r. (dowód: oświadczenie o potrąceniu z dnia 26.08.2024 r. k. 128) W dniu 5 maja 2025 roku (...).A. w B. dokonał przelewu na rzecz pozwanych w kwocie 288.440,61 złotych tytułem należności głównej, koszty procesu z odsetkami. ( dowód: przelew k. 142). W dniu 23 maja 2025 roku X. Z. i P. Z.

(2)dokonali przelewu na rzecz (...).A. w B. w łącznej kwocie 84.151,82 złote tytułem rozliczenia kapitału kredytu umowy z dnia 25 marca 2005 roku. (dowód: przelewy k. 139-141) Sąd postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 6 lutego 2025 r. pominął wniosek dowodowy zgłoszony przez pełnomocnika powódki – z przesłuchania stron z ograniczeniem do strony pozwanej na podstawie art. 235 2 § 1 pkt 2 i 5 k.p.c. jako mający wykazać fakt bezsporny, nieistotny dla rozstrzygnięcia sprawy zmierzający jedynie do przedłużenia postępowania. Sąd Okręgowy zważył co następuje: W związku z prawomocnym zakończeniem postępowania o ustalenie nieważności umowy zawartej przez strony, wszystkie świadczenia spełnione w jej wykonaniu przez powodów na rzecz banku, są świadczeniami nienależnymi i podlegają zwrotowi na podstawie art. 410 § 1 k.c. niezależnie od tego, czy i w jakim zakresie powodowie są dłużnikiem banku z tytułu zwrotu nienależnie otrzymanej kwoty kredytu. Stwierdzenie, że świadczenie spełnione (nadpłacone) przez kredytobiorcę na podstawie postanowienia abuzywnego jest świadczeniem nienależnym oznacza, iż co do zasady podlega ono zwrotowi, choćby kredytobiorca był równolegle dłużnikiem banku. W art. 410 § 1 k.c. ustawodawca przesądził, iż samo spełnienie świadczenia nienależnego jest źródłem roszczenia zwrotnego, przysługującego zubożonemu i nie ma potrzeby ustalania, czy i w jakim zakresie spełnione świadczenie wzbogaciło accipiensa ani czy na skutek tego świadczenia majątek solvensa uległ zmniejszeniu. Samo bowiem spełnienie świadczenia wypełnia przesłankę zubożenia po stronie powoda, a uzyskanie tego świadczenia przez pozwanego - przesłankę jego wzbogacenia (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia 24 listopada 2011 r., I CSK 66/11, z dnia 9 sierpnia 2012 r., V CSK 372/11, z dnia 28 sierpnia 2013 r., V CSK 362/12, z dnia 15 maja 2014 r., II CSK 517/13, z dnia 29 listopada 2016 r., I CSK 798/15, z dnia 11 maja 2017 r., II CSK 541/16 i z dnia 11 grudnia 2019 r., V CSK 382/18). Decydujące dla rozstrzygnięcia okazało się złożone przez pozwanych oświadczenie o potraceniu. Zgodnie bowiem z art. 498 § 1 kc gdy dwie osobowy są jednocześnie względem siebie dłużnikami i wierzycielami, każda z nich może potrącić swoją wierzytelność z wierzytelnością drugiej strony, jeżeli przedmiotem wierzytelności są pieniądze lub rzeczy tej samej jakości oznaczone tylko co do gatunku, a obie wierzytelności są wymagalne i mogą być dochodzone przed sądem lub innym organem państwowym. Przyjmując, że umowa kredytu jest nieważna, wskazane przesłanki zostały spełnione w odniesieniu do zarówno wierzytelności Powoda jak i Pozwanych. Oba roszczenia były wymagalne, gdyż w myśl art. 455 k.c. każda ze stron wezwała drugą stronę do wykonania zobowiązania (zwrotu nienależnego świadczenia). Według art. 499 k.c. potrącenia dokonywa się przez oświadczenie złożone drugiej stronie. Oświadczenie ma moc wsteczną od chwili kiedy potrącenie stało się możliwe. Kwoty wskazane w oświadczeniu o potrąceniu znajdują uzasadnienie w dokumentach zgromadzonych w aktach sprawy oraz w treści umowy. W świetle art. 498 § 2 k.c. wskutek potrącenia obie wierzytelności umarzają się nawzajem do wysokości wierzytelności niższej. Pozwani w swoim oświadczeniu o potrąceniu dokonali potrącenia nie tylko kwot wpłaconych tytułem rat kapitałowo odsetkowych ale również odsetek ustawowych za opóźnienie w kwocie 60.938,46 złotych za okres od dnia 7 października 2021 roku do dnia sporządzenia oświadczenia t.j. 26 sierpnia 2024 roku. Łącznie do potrącenia pozwani postawili kwotę 294.929,76 złotych. Tak wskazane wierzytelności potrącili z kwotą należnego od nich kapitału w wysokości 124.064,76 złotych wskazując kolejność zaliczenia poszczególnych wierzytelności (294.929,76 – 124.064,76 =170.865 złotych). Zatem pozwanym należała się kwota 170.865 złotych. Powodowy bank dokonał przelewu na rzecz pozwanych w kwocie 288.440,61 złotych. Pozwani z przylanej im kwoty potrącili należne im koszty sądowe w I i II instancji w łącznej kwocie 19.934 złote oraz odsetki ustawowe za opóźnienie od kwoty 170.865 złotych liczone po dniu złożenia oświadczenia o potrąceniu do dnia zapłaty w kwocie 13.271,30 złotych. To skutkowało tym, że pozwani dokonali zwrotu nienależnej im części wierzytelności z tytułu rozliczenia nieważnej umowy kredytu w kwocie 84. 151,82 złotych. W świetle powyższego przepisu należy uznać, że Pozwani składając w dniu 28 sierpnia 2024 r. oświadczenie o potrąceniu doprowadzili do umorzenia przysługujących Powodowi względem pozwanych wierzytelności o zapłatę kwoty 124.064,76 zł. Potrącenie prowadzi do wygaśnięcia zobowiązania tak samo jak wykonanie przez dłużnika. Skoro powód pomimo złożonego przez pozwanych w dniu 28 sierpnia 2024 r. oświadczenie o potrąceniu skierował do Sądu w dniu 20 listopada 2024 r. powództwo domagając się zapłaty na jego rzecz kwoty wypłaconego kapitału kredytu, to w istocie dochodził zobowiązania już nieistniejącego. Pozwani na dzień złożenia pozwu nie byli już zobowiązani wobec Pozwanego z tytułu zapłaty kwoty 124.064,76 zł z żądanymi odsetkami. Zatem w ocenie Sądu brak jest podstaw do uwzględnienia powództwa w zakresie kwoty 5.717,87 złotych. Wobec okoliczności, iż powód cofnął powództwo w zakresie kwoty 118.346,89 złotych Sąd na podstawie art. 355 § 1 k.p.c. umorzył postępowanie w zakresie tej kwoty. Sąd uznał, że nie doszło do przedawnienia roszczeń strony powodowej.