I C 22/26

WYROK ZAOCZNY W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 23 kwietnia 2026 roku Sąd Rejonowy w Człuchowie I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący: Sędzia Marek Osowicki Protokolant: sekretarz sądowy S. S. po rozpoznaniu w dniu 23 kwietnia 2026 roku w P. na rozprawie sprawy z powództwa (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w H. przeciwko S. V. o zapłatę oddala powództwo. Sygn. akt I C 22/26 UZASADNIENIE Powód (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w H., reprezentowany przez radcę prawnego, wniósł przeciwko pozwanej S. V. pozew o zapłatę kwoty 4.551,22 zł z odsetkami umownymi w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie od dnia 29 kwietnia 2025 roku do dnia zapłaty oraz o zasądzenie od pozwanej na rzecz powoda kosztów procesu wg norm przepisanych. W uzasadnieniu pozwu wskazano, że w dniu 29 kwietnia 2025 roku powód wniósł przeciwko pozwanej pozew o zapłatę w (...). Sąd Rejonowy Lublin-Zachód w Lublinie w dniu 20 października 2025 roku umorzył postępowanie. Powód wskazał, że 8 lutego 2021 roku pozwana zawarła ze sprzedawcą umowę sprzedaży ratalnej nr (...), a pozwany odebrał zamówione produkty. Zawarta umowa zobowiązała pozwaną do płatności rat, składających się na cenę zapłaty za produkty. Oprócz ceny, pozwana zobowiązała się do zapłaty dodatkowych należności w postaci m.in. odsetek kapitałowych oraz kosztów miesięcznej obsługi umowy sprzedaży ratalnej. Zobowiązanie zostało podzielone na 48 rat kapitałowo – odsetkowych. Raty miały być płatne do 28-go dnia miesiąca począwszy od miesiąca kolejnego po miesiącu zawarcia umowy. Wraz z umową pozwana otrzymała na trwałym nośniku formularz informacyjny oraz wzór oświadczenia o odstąpieniu od umowy, które stanowiły jej integralną część. Sprzedawca przed zawarciem umowy z pozwaną dokonał zbadania jej zdolności kredytowej oraz potwierdził jej dane osobowe i dane adresowe. Powód podniósł, że pozwana nie odstąpiła od umowy i wykonywała ciążące na niej zobowiązania do czasu popadnięcia w opóźnienie z zapłatą należności ratalnych. Zgodnie z umową sprzedawca mógł po uprzednim wezwaniu kupującego do uiszczenia zaległości postawić całą kwotę zobowiązania w stan natychmiastowej wymagalności, jeżeli kupujący będzie w zwłoce z zapłatą co najmniej dwóch rat, łączna zaś suma zaległych rat przewyższać będzie 1/5 część całkowitej kwoty do zapłaty określonej w §2 ust. 4 umowy. Z uwagi na zaległość w zapłacie kwot zobowiązania oraz bierność strony pozwanej w zakresie przedmiotowego zobowiązania, sprzedawca wypowiedział umowę ze skutkiem na dzień 28 sierpnia 2023 roku. Powód podkreślił, że odsetki (kapitałowe) stanowią sumę części odsetkowych niespłaconych rat a wymagalnych przed postawieniem w stan natychmiastowej wymagalności roszczeń wynikających z umowy, w wysokości odpowiadającej odsetkom maksymalnym kapitałowym zgodnie z przepisami k.c., określonym w umowie sprzedaży ratalnej. Powód wskazał, że strony ustaliły w umowie, że komunikacja dotycząca przedmiotowej umowy odbywać się będzie z wykorzystaniem oświadczeń woli składanych za pomocą środków porozumiewania się na odległość. Powód wyszczególnił, że na kwotę wskazaną w żądaniu pozwu składają się: 3.132,37 zł tytułem niespłaconego kapitału, 849,89 zł tytułem niespłaconych odsetek umownych (kapitałowych), kwota 216,00 zł tytułem kosztów pozaodsetkowych takich jak opłaty, prowizje, kwota 352,96 zł tytułem odsetek umownych za opóźnienie w wysokości odsetek maksymalnych za opóźnienie, skapitalizowanych od dnia poprzedzającego wniesienie pozwu w (...), naliczanych od kwoty udzielonego finansowania powiększonej o pozaodsetkowe koszty finansowania, tj. od kwoty 352,96 zł za okres od dnia następującego po dacie płatności roszczenia, tj. od dnia 29 sierpnia 2023 roku. Powód wskazał, że w zakresie prowadzonej działalności gospodarczej podejmował się bezpośredniej sprzedaży zestawów ekskluzywnej porcelany, szkła i elementów dekoracji wnętrz. Zamówienia, będące podstawą zawartej umowy, stanowiły wskazany przez klienta zestaw produktów z oferty sprzedaży. Sprzedaż ratalna, została dokonana, wobec podjęcia przez pozwaną kontaktu ze sprzedawcą i wskutek założenia konta klienta na platformie elektronicznej sprzedawcy, służącej do rejestrowania, wysyłania dokumentacji oraz potwierdzania odbioru elektronicznych dokumentów. Weryfikacja danych pozwanej, wskazanych we wniosku, została dokonana podczas zakładania konta użytkownika na tej platformie. Sprzedawca i pozwana złożyli oświadczenia woli dobrowolnie. Pozwana, wybierając tę ofertę zakupy towarów, świadomie zaakceptowała postanowienia umowne, w tym obowiązek zapłaty kosztów i odsetek. Fakt zawarcia umowy dowodzi zgodnego porozumienia stron. Pozwana, dokonując wyboru spośród licznych i łatwo dostępnych ofert rynkowych dotyczących sprzedaży ratalnej, świadomie zdecydowała się na skorzystanie z usług sprzedawcy. Tym samym zaakceptowała ona w pełni świadomie postanowienia umowne, w tym wyraźnie określony w umowie obowiązek zapłaty kosztów oraz odsetek umownych lub karnych w ustalonej wysokości. Powód podniósł, że w niniejszej sprawie mają zastosowanie przepisy art. 36 a-c u.k.k. Wskazane w żądaniu pozwu opłaty stanowią prawidłowo określone wynagrodzenie za świadczone przez sprzedawcę usługi, pozostające w pełni zgodne z obowiązującymi regulacjami prawnymi. Wysokość opłat nie narusza interesów konsumenta, będąc adekwatnym ekwiwalentem za szereg czynności podjętych przez sprzedawcę, w tym: utworzenie i utrzymanie specjalistycznej platformy internetowej, weryfikację danych kontrahenta, profesjonalną obsługę procesu sprzedaży, przygotowania niezbędnej dokumentacji oraz kosztów obsługi umowy. wszystkie koszty określone w umowie zostały ustalone z poszanowaniem zasad dobrych obyczajów i ochrony praw konsumenta. Wysokość tych kosztów, rozpatrywana jest w relacji do całkowitej kwoty sprzedaży. W załączonej do pozwu Umowie szczegółowo określono metodę kalkulacji opłat, co zapewnia przeciętnemu konsumentowi zrozumiałość tych zapisów. Uwzględniając nakłady ponoszone na utrzymanie infrastruktury technicznej, systemów weryfikacyjnych oraz zatrudnienie wykwalifikowanego personelu oraz koszty obsługi umowy, należy stwierdzić, że stanowią one słuszne wynagrodzenie za rzeczywiście świadczone usługi o charakterze pomocniczym wobec głównego świadczenia. VIII. Powód dodatkowo wskazał, że strona pozwana została w pełni poinformowana o wszystkich kosztach związanych ze sprzedażą ratalną - zarówno poprzez publikację informacji na stronie internetowej, z którymi mogła zapoznać się przed podjęciem czynności, zmierzających do zawarcia umowy, jak i poprzez szczegółowy formularz informacyjny. Proces zawarcia umowy wymagał wyraźnej akceptacji jej warunków oraz potwierdzenia prawdziwości danych, co jednoznacznie świadczy o tym, że strona pozwana miała pełną możliwość zapoznania się z postanowieniami umowy, dokonania ich analizy oraz ewentualnej rezygnacji z zawarcia umowy. W dniu 3 grudnia 2024 roku została zawarta umowa sprzedaży wierzytelności przysługującej spółce (...) SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ, na mocy której (...) SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ stał się następcą prawnym, a tym samym uprawnionym do występowania z wszelkimi roszczeniami przysługującymi P. względem strony pozwanej. Strona pozwana została zawiadomiona o sprzedaży wierzytelności, tym samym dochowano warunków przewidzianych w art. 509 k.c., co powoduje, że umowa cesji jest w pełni skuteczna wobec roszczenia objętego niniejszym pozwem. Zdaniem powoda ani umowa sprzedaży ratalnej, ani umowa cesji nie zawierały postanowień warunkujących skuteczność cesji od zawiadomienia dłużnika. Zgromadzone w aktach sprawy dokumenty, przedłożone w należytej formie i poświadczone za zgodność przez pełnomocnika strony powodowej, potwierdzają spełnienie wymogów dotyczących przelewu wierzytelności. Analiza załączonych do pozwu dowodów i ich wzajemnych powiązań, prowadzi do jednoznacznego wniosku o skutecznym przeniesieniu wierzytelności na rzecz powoda. Fakt posiadania przez powoda dokumentacji dotyczącej umowy oraz danych pozwanego stanowi dodatkowe potwierdzenie dokonania skutecznej cesji wierzytelności. Nabycie wierzytelności przez powoda znajduje również potwierdzenie w okoliczności, iż przedmiotowe dokumenty znajdowały się wyłącznej dyspozycji stron dokonujących przelewu. Powód podkreślił, że przedłożony załącznik, zawierający tabelę zanonimizowanych wierzytelności, w pełni spełnia wymogi dowodowe, gdyż w sposób wystarczający indywidualizuje przeniesioną wierzytelność, poprzez wskazanie danych pozwanego (w tym numeru PESEL), numeru umowy sprzedaży ratalnej, daty aktywacji karty kredytowej oraz szczegółowych składników zadłużenia. Anonimizacja pozostałych danych znajdujących się w załączniku do umowy cesji nie wpływa na możliwość weryfikacji przedmiotowej wierzytelności. Sąd ustalił następujący stan faktyczny: 29 stycznia 2021 pozwana S. V., będąca konsumentem, zawarła z ze sprzedawcą, (...) sp. z o.o. z siedzibą w H. umowę sprzedaży ratalnej nr (...), na podstawie której sprzedawca zobowiązał się do przeniesienia na własność kupującego produktu -C. X. 35 cl, a kupujący zobowiązał się do zapłaty ceny w wysokości 931,00 zł oraz innych należności w wysokości, zasadach i terminach określonych w § 2 umowy. Zapłata ceny została rozłożona na 48 równych rat miesięcznych, płatnych do 28 dnia każdego kolejnego miesiąca kalendarzowego, następującego po miesiącu kalendarzowym zawarcia umowy. Do każdej z rat doliczano odsetki i inne koszty rozłożenia płatności na raty. Umowa obowiązywała do 28 stycznia 2025 roku, ale dopiero spełnienie wszelkich zobowiązań wynikających z umowy zwalniało kupującego z obowiązku zapłaty. Całkowitą wysokość raty miesięcznej ustalono na 51,38 zł, w tym zawarty miesięczny koszt usługi 29,00 zł oraz oprocentowanie wynoszące 7,2% w skali roku. Wysokość odsetek ogółem wskazano na 143,26 zł, całkowity koszt kredytu na 1.535,26 zł (w którego skład wchodziła suma wszystkich kosztów, w tym odsetek oraz opłat i podatków). Całkowitą kwotę do zapłaty ustalono na 2.466,26 zł, miesięczne nominalne oprocentowanie na 0,6%, (...) 79,43%. Całkowita kwota do zapłaty kupującego z tytułu poprzednio zawartej umowy (...) wynosiła 3.926,88 zł, w związku z czym połączono raty, a całkowita wysokość raty miesięcznej wyniosła 145,78 zł, odsetki 747,52 zł, całkowity koszt kredytu 2.139,52 zł, całkowita kwota do zapłaty 6.997,40 zł, okres spłaty połączonych rat do 28 stycznia 2025 roku, ilość rat 48, nominalna stopa oprocentowania pozostała bez zmian, a (...) ustalono na 21,01%. W przypadku opóźnienia w spłacie którejkolwiek z rat, sprzedawca ma prawo naliczenia odsetek w wysokości maksymalnych odsetek za opóźnienie oraz podjęcia działań mających na celu zwrot należnych kwot. Wysokość odsetek za opóźnienie obliczana będzie na dzień powstania roszczenia o zapłatę odsetek za opóźnienie. W przypadku opóźnienia kupującego sprzedawca miał wezwać kupującego do zapłaty telefonicznie lub wysyłając wiadomość SMS, e – mail bądź pisemne wezwanie do zapłaty. Po uprzednim wezwaniu kupującego do uiszczenia zaległości sprzedawca może postawić całą kwotę zobowiązania kupującego w stan natychmiastowej wymagalności, jeżeli kupujący będzie w zwłoce z zapłatą co najmniej dwóch rat, a łączna suma zaległych rat przewyższać będzie 1/5 część całkowitej kwoty do zapłaty. dowód: wydruk umowy sprzedaży ratalnej nr (...) – k. 25-25v, wydruk formularza informacyjnego – k. 26-26v, wydruk faktury VAT nr (...) – k. 27, Sprzedawca wygenerował zawiadomienie o przekazaniu zadłużenia do kancelarii prawnej, w którym jako adresata wpisano pozwaną S. V.. Wskazano, że na koncie pozwanej z tytułu umowy sprzedaży ratalnej nr (...) odnotowano zaległość, która obligowała sprzedawcę do podjęcia kolejnych kroków celem odzyskania swojej wierzytelności, w związku z czym sprzedawca wzywa do uregulowania całej kwoty zobowiązania w wysokości podanej w załączonym rachunku. W załączniku wskazano, że zadłużenie S. V. wynosi 3.328,33 zł, płatne jest do 28 sierpnia 2023 roku. dowody: wydruk zawiadomienia wraz z wydrukiem załącznika nr 1 – k. 27v-28, 3 grudnia 2024 roku została zawarta umowa cesji wierzytelności pomiędzy (...) sp. z o.o. z siedzibą w H., a powodem spółką (...) SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ z siedzibą w H.. Zgodnie z treścią §1 ust. 2 umowy - cedent oświadczył, że na dzień zawarcia umowy jest uprawniony do dokonania cesji wierzytelności wskazanych w załączniku nr

1. Zgodnie z §2 ust. 2 cedent przelał na rzecz cesjonariusza wierzytelności, a cesjonariusz nabył je z uwzględnieniem zapisów umowy. Ustęp 3 mówił, że cedent przelewa na rzecz cesjonariusza wierzytelności wskazane w umowie, a cesjonariusz wierzytelności te nabywa w całości, przy czym skutek przeniesienia własności wierzytelności następuje z dniem zapłaty przez cesjonariusza pełnej kwoty ceny określonej w umowie. Do umowy załączono wykaz wierzytelności. 5 grudnia 2024 roku cesjonariusz dokonał przelewu środków pieniężnych na rzecz cesjonariusza, w tytule operacji wpisano „Umowa cesji wierzytelnośc z dnia 03.12.2024”. dowód: poświadczona za zgodność z oryginałem przez radcę prawnego występującego w sprawie kserokopia umowy cesji wierzytelności z 3 grudnia 2024 roku z załącznikami– k. 16-20, poświadczony za zgodność z oryginałem przez radcę prawnego występującego w sprawie wyciąg z wykazu wierzytelności – k. 23, potwierdzenie przelewu – k. 24, W piśmie z 30 stycznia 2025 roku adresowanym do pozwanej powód zawiadomił o umowie cesji wierzytelności z 3 grudnia 2024 roku, zawartej między powodem a (...) sp. z o.o. Wskazał, że nabył wierzytelność z tytułu umowy nr (...) wraz z wszelkimi prawami, w tym należnościami ubocznymi. Wysokość zobowiązania pozwanej względem powoda przedstawiono jako kwotę 4.369,59 zł, w tym należność 4.198,26 zł i odsetki 171,33 zł, a pismo należy potraktować jako ostateczne wezwanie do zapłaty. Należność z odsetkami powinna być wpłacona w terminie do 6 lutego 2025 roku. dowód: kserokopia zawiadomienia o przelewie wierzytelności – k. 29-29v. Sąd zważył co następuje: Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie. Zaznaczyć należy, że jeżeli pozwany nie stawi się na posiedzenie wyznaczone na rozprawę albo mimo stawienia się nie bierze udziału w rozprawie, sąd na mocy art. 339 § 1 k.p.c. wyda wyrok zaoczny, przyjmując za prawdziwe twierdzenia powoda o okolicznościach faktycznych przytoczonych w pozwie lub w pismach procesowych doręczonych pozwanemu przed rozprawą, chyba że budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa. W judykaturze utrwalony został pogląd, który nie jest kwestionowany również w nauce, iż przyjęcie za prawdziwe twierdzeń powoda dotyczy wyłącznie okoliczności faktycznych i nie zwalnia Sądu orzekającego od obowiązku rozważenia, czy oświadczenia te uzasadniają należycie w całości żądania pozwu i czy uwzględnienie tych żądań nie narusza obowiązujących przepisów. Przepis art. 339 § 2 k.p.c. ustanawia domniemanie prawdziwości twierdzeń powoda dotyczących okoliczności faktycznych w wypadku bezczynności pozwanego, chyba że budzą one uzasadnione wątpliwości albo zostały przytoczone w celu obejścia prawa. Domniemanie to dotyczy wyłącznie strony faktycznej wyroku i nie obowiązuje w zakresie prawa materialnego. Domniemanie to zastępuje jedynie postępowanie dowodowe. Ten wyjątkowy przepis nie może być wykładany rozszerzająco. Zatem sąd zawsze jest zobowiązany rozważyć, czy w świetle przepisów obowiązującego prawa materialnego, twierdzenia powoda uzasadniają uwzględnienie żądań pozwu, w zakresie tym bowiem nie obowiązuje domniemanie z art. 339 § 2 k.p.c. Sąd nie jest zatem zwolniony z obowiązku dokonania prawidłowej oceny materialnoprawnej zasadności żądania pozwu opartego na tych twierdzeniach. Negatywny wynik takich rozważań powoduje wydanie wyroku zaocznego, oddalającego powództwo (por. wyroki Sądu Najwyższego z dnia: 07.06.1972 r. III (...) 30/72, 31.03.1999 r., I CKU 176/97, 06.06.1997 r., I CKU 87/97, 15.03.1996 r., I (...) 26/96, 15.09.1967 r., III (...) 175/67, 18.02.1972 r., III (...) 539/71, J.). Ocena zgodności z prawdą twierdzeń powoda następuje na podstawie materiału procesowego znajdującego się w aktach sprawy. Nie budzi wątpliwości, że obowiązkiem strony powodowej jest dołączenie do pozwu dowodów, które umożliwią Sądowi weryfikację twierdzeń pozwu pod kątem spełnienia przesłanek z art. 339 k.p.c. Z treści art. 3 k.p.c. wynika obowiązek stron i ich pełnomocników do przedstawiania dowodów istotnych w sprawie. Zgodnie z art. 458 15 § 1 k.p.c. przedsiębiorca będący powodem jest obowiązany powołać wszystkie twierdzenia i dowody w pozwie. W myśl § 4 tego artykułu twierdzenia i dowody powołane z naruszeniem § 1 i 3 podlegają pominięciu, chyba że strona będąca przedsiębiorcą uprawdopodobni, że ich powołanie nie było możliwe albo że potrzeba ich powołania wynikła później. Przepis ma na celu wzmocnienie statusu konsumenta w stosunku do przedsiębiorcy jako strony postępowania, a także zapewnienie szybszego rozpoznania sprawy. W tym celu wprowadzono reżim prekluzji dowodowej, którego istotą jest obowiązek powoływania przez przedsiębiorcę będącego powodem wszystkich twierdzeń i dowodów w pozwie ( K. Flaga-Gieruszyńska, A. Zieliński, Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz, wyd. 13, 2025). Podkreślenia wymaga fakt, iż to strona powodowa powinna udowodnić, że określona wierzytelność jej przysługuje, tym bardziej, że jako wierzyciel dochodzący zaspokojenia wierzytelności, powinien wykazać podstawę (źródło) zobowiązania pozwanego, jak i jego wysokość. Zgodnie bowiem z art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi określone dla siebie skutki prawne, tym bardziej, że ciężar dowodu pozostaje w ścisłym związku z problematyką procesową dowodów. Sąd tylko wyjątkowo winien ingerować w przebieg postępowania dowodowego dopuszczając dowody z urzędu, które to uprawnienie wynika z treści przepisu art. 232 k.p.c. Zgodnie bowiem z przyjętą linią orzecznictwa obowiązek wskazania dowodów, potrzebnych dla rozstrzygnięcia sprawy, obciąża przede wszystkim strony (por. wyrok Sądu Najwyższego z 24.10.1996 r., III CKN 6/96, OSNC 1997/3/29), ponieważ Sąd został wyposażony jedynie w uprawnienie a nie obowiązek dopuszczenia dalszych jeszcze niewskazanych przez żadną ze stron dowodów, kierując się przy tym własną oceną, czy zebrany w sprawie materiał jest - czy też nie jest - dostateczny do jej rozstrzygnięcia (art. 316 § 1 in principio k.p.c.). Dlatego też Sąd powinien korzystać z przewidzianego w art. 232 zd. 2 k.p.c. uprawnienia powściągliwie i z umiarem, pamiętając, że taka inicjatywa należy przede wszystkim do samych stron i że cały rozpoznawany spór jest ich sprawą, a nie sądu. Podkreślić również należy, że zasada kontradyktoryjności winna być całkowicie zachowana zwłaszcza wówczas, gdy strony korzystają z pomocy profesjonalnych pełnomocników. Zdaniem Sądu brak było podstaw do ustalenia stanu faktycznego jedynie w oparciu o twierdzenia, które zostały zawarte w uzasadnieniu pozwu. Przedmiotem powództwa było roszczenie wynikające z umowy sprzedaży ratalnej nr (...) z 29 stycznia 2021 roku, która została zawarta przez pozwaną występującą jako konsument. Powód przedłożył do pozwu m.in. kserokopię załącznika nr 3 do umowy przelewu wierzytelności z 3 grudnia 2024 roku. Zgodnie z treścią § 1 ust. 2 umowy - cedent oświadczył, że na dzień zawarcia umowy jest uprawniony do dokonania cesji wierzytelności wskazanych w załączniku nr
2. Zgodnie z § 2 ust. 2 cedent przelał na rzecz cesjonariusza wierzytelności, a cesjonariusz nabył je z uwzględnieniem zapisów umowy. W wyciągu z załącznika nr 3 nie wynika, że wierzytelność pozwanej S. V. weszła w skład przelanych wierzytelności. W przedłożonym dokumencie brak jest rubryki z danymi identyfikującymi pozwaną, np. imienia i nazwiska czy numeru PESEL. Pod pozycją nr 456, w której wpisano numer umowy (...) wskazano kilka różnych kwot. Trzy z nich są nieczytelne z powodu postawionej na nich pieczątki, natomiast pozostałe opisane są w języku angielskim. Z uwagi na nieczytelność i niejasność danych zawartych w wykazie wierzytelności nie sposób określić, czy w skład tych wierzytelności wchodzi wierzytelność wobec pozwanej. Wątpliwości Sądu wzbudziły także rozbieżności co do kwoty, której domaga się w niniejszym postępowaniu powód. W pozwie wskazano kwotę 4.551,22 zł, na którą składała się kwota 3.132,37 zł tytułem niespłaconego kapitału, kwota 849,89 zł tytułem niespłaconych odsetek umownych, kwota 216,00 zł tytułem kosztów pozaodsetkowych takich jak opłaty, prowizje, kwota 352,96 zł tytułem odsetek umownych za opóźnienie. W umowie sprzedaży ratalnej nr (...) wskazano, że cena produktu wynosi 931,00 zł i taka kwota została również wskazana w fakturze VAT nr (...). Natomiast w wezwaniu do zapłaty wysokość zadłużenia pozwanej wobec poprzednika prawnego powoda ustalono na 3.328,33 zł. W wezwaniu zaznaczono, że należność pochodzi z faktury nr (...), jednak nie określono, co wchodzi w skład żądanej kwoty. W piśmie z 30 stycznia 2025 roku zawiadomieniu o przelewie wierzytelności saldo zadłużenia pozwanej wskazano na jeszcze inną wysokość – 4.369,59 zł, w skład czego wchodziło 4.198,26 zł należności głównej oraz 171,33 zł odsetek. W formularzu informacyjnym całkowitą kwotę kredytu określono jako 2.466,26 zł. Samo stwierdzenie powoda o wysokości długu, nie mające poparcia w przedłożonym materiale dowodowym nie pozwala Sądowi ocenić, czy roszczenie powoda jest uzasadnione. Ponadto, w uzasadnieniu pozwu powód podniósł, że z uwagi na zaległość w zapłacie kwot zobowiązania oraz bierność pozwanej w zakresie spłaty przedmiotowego zobowiązania sprzedawca wypowiedział umowę ze skutkiem na 28 sierpnia 2023 roku, jednakże nie wykazał swojego twierdzenia żadnym dokumentem potwierdzającym złożenie skutecznego oświadczenia o wypowiedzeniu umowy. Nie może być zatem uznane za twierdzenie faktyczne niebudzące wątpliwości samo sformułowanie w treści uzasadnienia pozwu dotyczące wypowiedzenia umowy bez wskazania innych okoliczności pozwalających na weryfikację tego twierdzenia. Powyższe wątpliwości sprawiły, że powództwo w przedmiotowej sprawie zostało oddalone.