1, 2, 3 i 4 (...) kredyt miał zostać uruchomiony przelewem, transzami, na rachunek obsługi kredytu, przy czym wypłata pierwszej z nich nastąpić miała nie później niż w ciągu 90 dni od daty zawarcia umowy, po spełnieniu warunków szczegółowo określonych ust. 5 § 4, z uwzględnieniem warunków określonych w § 4 ust. 6, 7 i 8. W Części Ogólnej Umowy ((...)), w § 1 ust. 1 wskazane zostało, że kredyt mieszkaniowy (...) jest udzielany w złotych.
2 i 3 (...) w przypadku kredytu denominowanego w walucie obcej, kwota kredytu wypłacana w złotych miała być określona poprzez przeliczenie na złote kwoty wyrażonej w walucie, w której kredyt był denominowany, według kursu kupna tej waluty, zgodnie z Tabelą kursów obowiązującą w Banku w dniu uruchomienia środków, w momencie dokonywania przeliczeń kursowych. Zmiana kursu waluty wpływa na wypłacane w złotych przez Bank kwoty transz kredytu oraz na spłacane w złotych przez Kredytobiorcę kwoty rat kapitałowo-odsetkowych. Ryzyko związane ze zmianą kursu waluty ponosi Kredytobiorca (z uwzględnieniem § 12 ust. 2-4 oraz § 20 ust. 6). W § 2 ust. 1 i 2 (...) wskazane zostało, że oprocentowanie kredytu ustalane jest według zmiennej stopy procentowej, stanowiącej sumę odpowiedniej stopy bazowej oraz marży Banku, zaś stopa bazowa odpowiadała obowiązującej w ostatnim dniu roboczym przed dniem uruchomienia środków stawce - w przypadku kredytów denominowanych w USD lub (...) LIBOR 3M. Zgodnie z treścią § 12 ust. 2, 3 i 4 i § 13 (...), w przypadku kredytu denominowanego w walucie obcej, wypłata środków następuje w złotych, w kwocie stanowiącej równowartość wypłaconej kwoty wyrażonej w walucie obcej, a do przeliczeń kwot walut uruchamianego kredytu zastosowanie miał mieć kurs kupna waluty obcej według Tabeli kursów obowiązującej w Banku w dniu wypłaty środków, w momencie dokonywania przeliczeń kursowych. Gdy przyznana kwota kredytu, na skutek różnic kursowych, okazałaby się na dzień uruchomienia ostatniej transzy kredytu kwotą: 1) przewyższającą kwotę wymaganą do realizacji celu określonego w § 1 ust. 2 (...), Bank miał uruchomić środki w wysokości stanowiącej równowartość w walucie kredytu kwoty niezbędnej do realizacji tego celu oraz miał dokonać pomniejszenia salda zadłużenia poprzez spłatę kwoty niewykorzystanej, 2) niewystarczającą do realizacji celu określonego w § 1 ust. 2 (...), Kredytobiorca byłby zobowiązany do zbilansowania inwestycji ze środków własnych. W § 13 (...) określone zostały zasady wypłaty środków przeznaczonych na finansowanie inwestycji budowlanej, wskazujące m.in. w ust. 1, że transze kredytu stawiane będą do dyspozycji kredytobiorcy w wysokości zależnej od stopnia zaawansowania robót i ich zgodności z kosztorysem prac budowlanych oraz harmonogramem realizacji inwestycji. Warunki spłaty kredytu i odsetek uregulowane zostały w § 15 (...) umowy, stanowiąc, że spłata kredytu winna nastąpić w terminach i kwotach, określonych w doręczanym Kredytobiorcy i poręczycielom harmonogramie spłat (ust. 1). Harmonogram spłat ulega aktualizacji każdorazowo w przypadku zmiany oprocentowania kredytu z zastrzeżeniem § 4 ust. 10 (ust. 2). Datą spłaty raty jest data wpływu środków na rachunek obsługi kredytu określony w § 4 ust. 2 (...) (ust. 4), a gdy dzień spłaty przypada na dzień wolny od pracy, spłata powinna następować w ostatnim dniu roboczym, następującym po tym dniu (ust. 5). W przypadku spłaty kredytu w systemie równych rat kapitałowo-odsetkowych, ostatnia rata jako rata wyrównująca może być różna od rat pozostałych (ust. 6). Ust. 7 (...) zawierał zasady dotyczące spłaty kredytu denominowanego w walucie obcej i stanowił, że: 1) harmonogram spłat kredytu wyrażony jest w walucie, w której kredyt jest denominowany, 2) spłata następuje w złotych, w równowartości kwot wyrażonych w walucie obcej, 3) do przeliczeń wysokości rat kapitałowo-odsetkowych spłacanego kredytu zastosowanie ma kurs sprzedaży danej waluty według Tabeli kursów obowiązującej w Banku w dniu spłaty, w momencie dokonywania przeliczeń kursowych.
1 i 4 (...), odsetki od kwoty wykorzystanego kapitału miały być naliczane za okresy miesięczne, licząc od dnia uruchomienia kredytu do dnia poprzedzającego całkowitą spłatę włącznie, według obowiązującej dla kredytu w tym czasie stopy procentowej, a odsetki za dany okres miały być płatne bez wezwania Banku, najpóźniej razem z ratą kapitału, do dnia określonego w harmonogramie spłat. Kredytobiorca mógł w ciągu całego okresu kredytowania ubiegać się o zmianę waluty kredytu (§ 19 ust. 1 pkt. 1 (...)). Kwota kredytu wypłacona została powodom w złotych polskich w czterech transzach począwszy od 29 grudnia 2008 roku do 29 marca 2010 roku, przelewem na konto powódki. Również spłata kredytu następowała przez powodów w PLN poprzez ściąganie przez bank kwoty raty z konta powódki. Łącznie powodowie otrzymali z banku tytułem zaciągniętego kredytu kwotę 254 000,00 zł. Pozwani pozwem z dnia 5 stycznia 2021 roku wniesionym do Sądu Okręgowego w Kielcach domagali się ustalenia, że umowa nr (...) o kredyt mieszkaniowy (...), zawarta w dniu 22 grudnia 2008 roku pomiędzy powodami a (...) Bank (...) S.A. z siedzibą w Ł., którego następcą prawnym jest pozwany, jest nieważna, oraz zasądzenia od pozwanego na rzecz R. N. i V. N. od (...) Kasy (...) Bank (...) S.A. w C. kwoty 184 876,99 zł wskutek uznania umowy za bezwzględnie nieważną, wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od kwot: 167 659,44 zł od dnia następnego po doręczeniu pozwanemu odpisu pozwu do dnia zapłaty, praz 17 217,55 zł od dnia następnego po doręczeniu pozwanemu odpisu pisma rozszerzającego powództwo do dnia zapłaty. W odpowiedzi na pozew z dnia 9 marca 2021 roku (...) Kasa (...) Bank (...) S.A. z siedzibą w C. wniósł o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od strony powodowej na rzecz pozwanego kosztów postępowania Wyrokiem z dnia 24 października 2022 r. w sprawie o sygn. akt I C 17/21 Sąd Okręgowy w Kielcach I Wydział Cywilny ustalił, że umowa nr (...) o kredyt mieszkaniowy (...) zawarta w dniu 22 grudnia 2008 roku pomiędzy (...) Bank (...) S.A. w Ł. a R. N. i V. N. jest nieważna, oraz zasądził od (...) Kasy (...) Bank (...) S.A. w C. na rzecz R. N. i V. N., łącznie, kwotę 184 876,99 złotych wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie:- od kwoty 167 659,44 złotych od dnia 13 lutego 2021 roku do dnia zapłaty, zaś od kwoty 17 217,55 złotych od dnia 21 września 2021 roku do dnia zapłaty. Dowód: kopia wyroku Sądu Okręgowego w Kielcach z dnia 24 października 2022 r. w sprawie o sygn. I C 17/21 wraz z uzasadnieniem k. 18-29 Powodowy Bank pismami z dnia 28 czerwca 2024 roku w związku z wytoczeniem przeciwko niemu powództwa oraz podniesienia w nim zarzutu bezskuteczności (nieważności) umowy w całości celem zabezpieczenia interesów Banku wezwał każdego z pozwanych do zwrotu wypłaconego w wykonaniu umowy kapitału kredytu poprzez zapłatę kwoty 254 000,00 zł w terminie 1 miesiąca od doręczenia pisma. Wezwania zostały odebrane w dniu 3 lipca 2024 r. Dowody: wezwania do zapłaty k. 14-17 Pismem z dnia 8 lipca 2024 r. pozwani wezwali powodowy Bank do zapłaty kwoty 72 703,53 zł, uiszczonej na rzecz Banku w okresie od 7 września 2020 r. do dnia 5 stycznia 2024 r. w terminie 3 dni na rachunek bankowy pozwanego. Wezwanie zostało doręczone powodowi w dniu 22 lipca 2024 r. Dowód: wezwanie do zapłaty z dowodami nadania i doręczenia k. 64-66 Pismem z dnia 5 sierpnia 2024 r. R. N. i V. N. wystosowali wobec Banku oświadczenie o potrąceniu kwoty 257 580,52 zł, stanowiącej wierzytelność o zwrot świadczenia nienależnego w postaci uiszczonych na rzecz powoda rat kapitałowo-odsetkowych za okres od lutego 2009 r. do stycznia 2024 r. z wierzytelnością powodowego Banku o zwrot udostępnionego kapitału kredytu w wysokości 254 000,00 zł. Na skutek potrącenia, obie wierzytelności umorzyły się wierzytelności niższej. Korespondencja została doręczona bankowi w dniu 9 sierpnia 2024 r. Dowód: oświadczenie o potrąceniu k. 61-63 Sąd Apelacyjny w Krakowie w sprawie pod sygn. akt I ACa 205/23 w dniu 16 lutego 2026 r. na skutek częściowego cofnięcia pozwu w związku z dokonanym przez pozwanych potrąceniem zmienił zaskarżony wyrok i zasądził od pozwanych na rzecz powoda kwotę 3 580,52 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od 13.02.2021 r. do dni zapłaty jako kwotę nadwyżki ponad kapitał. Sąd zasądził także odsetki ustawowe za opóźnienie i oddalił apelację w pozostałym zakresie. Dowód: protokół rozprawy z dn. 19 marca 2026 r. k. 89 v Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy w postaci dowodów z wymienionych dokumentów. Powołanym powyżej dokumentom, w tym złożonym w postaci kserokopii, Sąd w całości dał wiarę, albowiem nie wzbudziły wątpliwości Sądu co do swojej zgodności z oryginałem, nie nosiły bowiem śladów przerobienia lub podrobienia. Nie były również kwestionowane przez strony w toku niniejszego postepowania, a więc brak jest jakichkolwiek podstaw, by kwestionować ich wartość dowodową. Sąd zważył co następuje: Powództwo (...) Kasy (...) Banku (...) S.A. z siedzibą w C. przeciwko R. N. i V. N. nie zasługuje na uwzględnienie. W pozwie powód domagał się od pozwanych zapłaty kwoty 254 000,00 zł tytułem zwrotu wypłaconego kapitału kredytu udzielonego na podstawie umowy nr (...) o kredyt mieszkaniowy F. (...) z dnia 22 grudnia 2008 r. wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia 4 sierpnia 2024 r. do dnia zapłaty. Pozwani w toku procesu podnieśli zarzut potrącenia przysługującej im wierzytelności z wierzytelnością Banku. Co do kwoty 254 000,00 zł tytułem wypłaconego pozwanym kapitału kredytu wskazać należy, iż z ustalonego w sprawie stanu faktycznego wynika, iż wierzytelność ta wygasła na skutek złożonego przez pozwanych oświadczenia o potrąceniu z dnia 2 sierpnia 2024 r. tj. wierzytelności przysługującej pozwanym w kwocie 257 580,52 zł z wierzytelnością Banku w kwocie 254 000,00 zł stanowiącą kwotę wypłaconego i nierozliczonego kapitału. Stwierdzić zatem należy, iż na skutek powyższych działań stron, wierzytelność Banku z tytułu wypłaconego kapitału w kwocie 254 000,00 zł uległa umorzeniu. Mimo złożenia zarzutu potrącenia przez pozwanych oraz złożenia oświadczenia o potrąceniu kwoty kapitału w sierpniu 2024 r., powodowy bank nie cofnął w niniejszej sprawie powództwa o zapłatę kwoty 254 000,00 zł aż do zamknięcia rozprawy w marcu 2026 r. Umorzenie wierzytelności Banku z tytułu wypłaconego kapitału na skutek potrącenia skutkuje zaś wygaśnięciem zobowiązania pozwanych o zwrot kwoty 254 000,00 zł na rzecz Banku. W takiej więc sytuacji powództwo o zapłatę tej kwoty uległo oddaleniu. Zgodnie z art. 498 § 2 k.c., potrącenie ma skutek z mocą wsteczną od chwili kiedy potrącenie stało się możliwe. To oznacza że roszczenia umarzają się na datę, kiedy spełnione zostały warunki potrącenia, to jest po pierwsze obie wierzytelności są wymagalne, po drugie są jednorodzajowe – na przykład pieniężne, po trzecie są wzajemne, po czwarte są możliwe do potrącenia. Termin „wymagalność” odwołuje się do art. 455 k.c., jednakże przepis ten dotyczy terminu spełnienia wszelkich roszczeń bezterminowych, ale nie ich wymagalności. Stanowi on, że „jeżeli termin spełnienia świadczenia nie jest oznaczony ani nie wynika z właściwości zobowiązania, świadczenie powinno być spełnione niezwłocznie po wezwaniu dłużnika do wykonania” Termin zapłaty i początek wymagalności to odrębne kategorie prawne. Termin zapłaty może być tożsamy z datą wymagalności – np. przy roszczeniu o zapłatę wynagrodzenia umownego ze ściśle określonym terminem płatności, który będzie także terminem wymagalności. Przy kondykcjach natomiast termin zapłaty nie jest tożsamy z datą wymagalności. Roszczenia kondykcyjne mogą powstać, stać się wymagalne, a nawet przedawnić się przed oznaczeniem terminu ich płatności. Jak wynika z wyroku Sądu Najwyższego z dnia 22 marca 2001 roku wydanego w sprawie o sygn. akt: V CKN 769/02, wymagalność określana jest jako stan w którym wierzyciel ma prawną możliwość żądania zaspokojenia przysługującej mu wierzytelności. Jest to stan potencjalny o charakterze obiektywnym, którego początek zbiega się z chwilą uaktywnienia się wierzytelności. Początek wymagalności nie da się ująć w jedną regułę obowiązującą dla wszystkich stosunków prawnych, zależy on bowiem od charakteru zobowiązań i ich właściwości. Jednolicie ujęta jest tylko wymagalność w odniesieniu do zobowiązań o charakterze terminowym, przyjmuje się wtedy, że wierzytelność ta jest wymagalna, jeśli nadszedł termin świadczenia, bowiem od tej daty wierzyciel może domagać się spełnienia świadczenia, które dłużnik musi spełnić. Inaczej przedstawia się zagadnienie wymagalności w odniesieniu do zobowiązań bezterminowych, do których zaliczyć trzeba zobowiązanie do zwrotu nienależnego świadczenia, w tym przypadku nie jest możliwe do przyjęcia stanowisko utożsamiające terminy wymagalności i spełnienia świadczenia, gdyż art. 455 k.c. określa termin spełnienia świadczenia wyznaczonego jako niezwłoczny po wezwaniu wierzyciela. Wymagalność roszczenia z tytułu nienależnego świadczenia może natomiast przypadać na różne momenty. Skoro od początku świadczenie nie należało się pozwanym konsumentom, to wymagalność roszczenia o jego zwrot może przypadać na moment spełnienia nienależnego świadczenia. Jeżeli umowa naprawdę jest nieważna, to jest to stan obiektywny dla obu stron i obie strony mają równe prawo do wysuwania roszczeń pieniężnych z tej okoliczności. Jeżeli wierzytelność konsumenta jest wymagalna – stan obiektywny, to musi być wymagalna wierzytelność powoda. Pozwani zgłosili zarzut potrącenia oraz oświadczenie o potrąceniu wierzytelności, która obiektywnie była wymagalna już z chwilą upadku umowy lub z chwilą, w której powód stanowczo wskazał, że uważa umowę za nieważną i wysunął roszczenie pieniężne z tej nieważności. W przypadku kondykcji wezwanie do zapłaty oznacza jedynie termin zapłaty, a nie początek stanu wymagalności. Gdyby kondykcje wymagały uprzedniego wezwania dla ich wymagalności, to oddaleniu podlegałyby pozwy frankowe składane bez wezwania, w których żąda się odsetek od dnia następującego po doręczeniu pozwu. Skoro pozew jest w stanie samoistnie spowodować wymagalność wcześniej nie zgłaszanej kondykcji konsumenta, to pismo procesowe zawierające oświadczenie o potrąceniu i zarzut potrącenia musi mieć dokładnie tą samą moc i też powodować samoistnie tę samą wymagalność. Z chwilą kiedy R. N. i Ł. N. podważyli ważność umowy składając pozew 5 stycznia 2021 r. jednocześnie oświadczając, że nie godzą się na dalsze obowiązywanie umowy – nie wyrazili zgody na abuzywne klauzule i zwrócili się o zwrot uiszczonych na rzecz Banku wpłat. Z tą datą nastąpiła w niniejszej sprawie data wymagalności roszczenia Banku, to jest moment, w którym bank powziął wiedzę, że umowa jest trwale nieważna i nie może być dalej wykonywana. Tak wypowiedział się (...) w wyroku z dnia 8 września 2022 r. w sprawach o sygn. akt: C-80/21, C-81/21, C-82/21, że bieg przedawnienia roszczeń banku może rozpocząć się dopiero, gdy klient zakwestionuje umowę, a nie z chwilą wypłaty kredytu. Również Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 7 maja 2021 r. w sprawie o sygn. akt: III CZP 6/21 wypowiedział się, że roszczenia stron nieważnej umowy kredytu stają się wymagalne po wzajemnym zakwestionowaniu podstawy prawnej świadczeń. Bank domagał się również zasądzenia od pozwanych na swoją rzecz odsetek ustawowych za opóźnienie od kwoty 254 000,00 zł tytułem kapitału od dnia 4 sierpnia 2024 r. do dnia zapłaty, to jest od daty upływu miesięcznego terminu do zwrotu kwoty kapitału wyznaczonego w wezwaniu do zapłaty wystosowanego przez powoda do pozwanych z dnia 18 czerwca 2024 r. W najnowszym orzecznictwie (...) wskazuje się, że art. 6 ust. 1 i art. 7 ust. 1 dyrektywy 93/13 stoją na przeszkodzie wykładni sądowej prawa państwa członkowskiego, zgodnie z którą po stwierdzeniu nieważności umowy kredytu hipotecznego bank ma prawo żądać od konsumenta kwoty wykraczającej poza zwrot kapitału wypłaconego z tytułu wykonania tej umowy oraz poza zapłatę ustawowych odsetek za opóźnienie od dnia wezwania do zapłaty. Z tym zastrzeżeniem dotyczącym ustawowych odsetek za opóźnienie bank nie ma prawa do otrzymania wynagrodzenia za wykorzystanie tego kapitału przez konsumenta [zob. podobnie wyrok z dnia 7 grudnia 2023 r., (...) (Oświadczenie konsumenta), C‑140/22, EU:C:2023:965, pkt 62, 63 i przytoczone tam orzecznictwo]. W ramach ewentualnego zarzutu potrącenia wspomniane zastrzeżenie skutkuje tym, że dopóki przedsiębiorca podnosi, iż umowa zawarta z konsumentem jest ważna, każde wezwanie, które doręcza konsumentowi w celu zwrotu pożyczonego kapitału, nie może wywoływać skutków, w szczególności do celów zapłaty odsetek za opóźnienie, do czasu ostatecznego stwierdzenia nieważności tej umowy. (zob. wyrok TSUE z dnia 22 stycznia 2026 r. w sprawie C‑902/24 pkt. 73-74). W dacie wniesienia przez Bank niniejszego pozwu tj. w dniu 5 grudnia 2024 r. nie było jeszcze prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie. Do chwili wyroku Sądu Apelacyjnego, zarówno w postępowaniu przed sądem pierwszej jak i w drugiej instancji, Bank nie kwestionował podstawy swego świadczenia, a wręcz konsekwentnie cały czas wywodził, że przedmiotowa umowa jest ważna i skuteczna. Konsumenci natomiast złożyli oświadczenie o potrąceniu w dniu 5 sierpnia 2024 roku. Biorąc powyższe pod uwagę stan faktyczny ustalony w niniejszej sprawie, nie mogło dojść do opóźnienia ze strony R. N. i V. N., o którym mowa w art. 481 § 1 k.c., albowiem nieważność umowy kredytu nie była stwierdzona prawomocnym wyrokiem Sądu. Bank odmówił uznania roszczeń kredytobiorców i stanowisko takie podtrzymywał w toku procesu, ergo nie mógł skutecznie wezwać w dniu 28 czerwca 2024 r. pozwanych do zapłaty kwoty z tytułu ważnej i istniejącej w obrocie prawnym umowy. Odsetki przysługują tylko za okres rzeczywistego opóźnienia po stronie dłużnika. Należało mieć również na uwadze wzajemne umorzenie wierzytelności, które to nastąpiło wraz z oświadczeniem pozwanych o potrąceniu z dnia 5 sierpnia 2024 r. W ocenie Sądu, biorąc pod uwagę obecny standard ochrony konsumentów wypracowany w ramach orzecznictwa europejskiego, nie można obciążać konsumentów odsetkami za opóźnienie od daty wezwania do zapłaty skierowanego do pozwanych, na podstawie umowy, co do której ten sam Bank kwestionuje oświadczenie konsumentów o jej nieważności i wskazuje na jej przymioty ważności i skuteczności. Takie postępowanie profesjonalnego podmiotu, jakim jest powodowy bank, sprzeciwia się pełnej skuteczności wynikającej z dyrektywy 93/13, to jest wymogu skutecznej ochrony sądowej. Bank nie może wprowadzać w błąd konsumenta co do oceny prawnej dotyczącej zawartej umowy kredytu i wywodzić z tego pozytywne dla siebie skutki prawne. Przyznanie odsetek za opóźnienie przedsiębiorcy, który zaprzecza bezskuteczności warunku, będzie oznaczało, że na przedsiębiorcę nie zostanie nałożony skuteczny i proporcjonalny środek obligujący go do usunięcia z urzędu wszelkich skutków zastosowanych przezeń niedozwolonych postanowień umownych, bez konieczności angażowania do tego aparatu wymiaru sprawiedliwości. Przedsiębiorca będzie zawsze beneficjentem takiej sytuacji, którą sam sprokurował i będzie mu się opłacało trwać w stanie bezprawia i zaprzeczać racji konsumenta, bowiem dzięki temu w najgorszym wypadku w swoisty sposób będzie premiowany kwotą odsetek ustawowych za opóźnienie, które zostaną dla niego zasądzone wprost za stan i czas własnej opieszałości w usunięciu skutków zastosowania niedozwolonych postanowień, który to stan sam sprokurował. Taka sytuacja nie zniechęci go do zaniechania stosowania niedozwolonych warunków umownych w przyszłości, a zatem nie dojdzie do osiągnięcia celu i skutku prewencyjnego o którym mowa w artykule 7 ust. 1 dyrektywy 93/13. Dyrektywa ta zobowiązuje państwa członkowskie do zapewnienia stosownych i skutecznych środków mających na celu zapobieganie dalszemu stosowaniu nieuczciwych warunków w umowach zawieranych z konsumentami przez przedsiębiorców (wyrok (...) z dnia 4 maja 2023 roku w sprawie o sygn. akt: C-200/21, punkt 27). Uznanie dla Banku dochodzonych roszczeń odsetkowych wywodzonych z nieważności umowy, mimo że ten symultanicznie podejmuje kroki, aby przekonać konsumenta, że umowa jest ważna, nie zniechęci przedsiębiorców do dobrowolnego i spontanicznego wyciągnięcia wszystkich konsekwencji z orzecznictwa dotyczącego nieuczciwych warunków umownych i będzie sprzyjało w ten sposób utrzymywaniu się skutków tych warunków. Taka praktyka mogłaby tworzyć przeszkodę mogącą zniechęcić konsumenta do wykonywania przysługującego mu prawa do skutecznej kontroli sądowej potencjalnie nieuczciwego charakteru warunków zawartych w umowie wiążącej go z przedsiębiorcą. W sytuacji zidentyfikowania złej wiary po stronie przedsiębiorcy sąd krajowy może w razie potrzeby wyciągnąć niezbędne konsekwencje wobec tego przedsiębiorcy (wyroku (...) z dnia 13 lipca 2023 roku w sprawie o sygn. akt: C-35/22, punkty 37-38). Strona nie może powoływać się na okoliczności sprzeczne z jej poprzednimi oświadczeniami lub czynnościami. Konsument ma prawo oczekiwać od banku racjonalnego działania, spójnej i konsekwentnej postawy, tymczasem bank zajmuje wobec konsumenta sprzeczne stanowisko. Bank posiada przewagę informacyjną nad konsumentami w przedmiocie prawnej bezskuteczności i na nim również powinna spoczywać inicjatywa w zakresie podjęcia czynności do dobrowolnego i spontanicznego wyciągnięcia wszystkich konsekwencji z orzecznictwa dotyczącego nieuczciwych warunków umownych (wyrok (...) z dnia 13 lipca 2023 w sprawie o sygn. akt: C-35/22, punkt 34). Bank nie może wprowadzać w błąd konsumenta co do oceny prawnej zawartej umowy kredytu i wywodzić z tego pozytywne dla siebie skutki prawne, skoro jest zobligowany do samoistnej inicjatywy w przedmiocie redukowania skutków powstałych w wyniku zredukowania umowy z jej niedozwolonymi postanowieniami. Dlatego też Sąd nie uwzględnił żądania Banku zasądzenia odsetek na jego rzecz. Wobec uwzględnienia zarzutu potrącenia, Sąd nie orzekał merytorycznie w zakresie podniesionego przez pozwanych zarzutu przedawnienia roszczeń powoda. Wobec oddalenia żądania głównego określonego w punkcie I pozwu Sąd zobowiązany był do rozpoznania zgłoszonego przez powodowy Bank żądania ewentualnego sprecyzowanego w pozwie, gdzie Bank domagał się zasądzenia kwoty dochodzonej pozwem w częściach równych tj. po 127 000,00 zł. Zdaniem Sądu również żądanie ewentualne podlega oddaleniu jako niezasadne z tych samych względów, co żądanie główne. Pozwani skutecznie złożyli zarzut potrącenia wierzytelności im przysługującej z wierzytelnością przysługującą Bankowi, co niweluje także żądanie ewentualne Banku. O kosztach procesu orzeczono jak w punkcie II wyroku, w oparciu o przepis art. 98 § 1 i 3 k.p.c. zasądzając koszty procesu w całości na rzecz pozwanych od powodowego banku, który przegrał sprawę. Mając zatem na uwadze powyższe przepisy, zgodnie z zasadą odpowiedzialności za wynik procesu, zasądzono na rzecz pozwanych, którzy wygrali sprawę w całości, od strony powodowej koszty procesu w kwocie 10.834 zł, na którą złożyły się kwoty: 10.800 zł tytułem zwrotu kosztów wynagrodzenia fachowego pełnomocnika będącego adwokatem ustalonego
pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 roku w sprawie opłat za czynności adwokackie w brzmieniu obowiązującym w dacie wniesienia pozwu oraz kwota 34 zł tytułem opłat skarbowych od udzielonych pełnomocnictw. Za niezasadne Sąd uznał natomiast żądanie pozwanych zasądzenia na ich rzecz w ramach kosztów procesu wynagrodzenia dla reprezentującego ich pełnomocnika w wysokości dwukrotności stawki minimalnej. Pełnomocnik bowiem podejmował zwyczajowo przyjęte czynności związane ze sporządzeniem odpowiedzi na pozew, przedstawieniem dowodów w toku procesu czy następnie z uczestnictwem w rozprawie. Również i zakres przedmiotowy niniejszej sprawy należy do typowych spraw rozpatrywanych obecnie przez sądy powszechne, w ramach umów waloryzowanych walutą obcą (...), jakie masowo zawierały Banki z konsumentami. Nie wymagało to zatem poświęcenia większej ilości czasu czy nakładu pracy przez pełnomocnika pozwanych np. w związku z czynieniem ustaleń w zakresie poglądów doktryny czy judykatury bądź też udziałem w większej liczbie posiedzeń sądowych. Wobec powyższego orzeczono jak w pkt. II sentencji wyroku. SSO Beata Kupiec
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.