II W 194/26

Sygnatura akt II W 194/26 UZASADNIENIE W dniu 3 marca 2026 r. około godz. 15:50 st. sierż. X. K. z Wydziału Ruchu Drogowego (...) w K. pełniąc służbę w patrolu zmotoryzowanym wraz z st. sierż. M. G. i dojeżdżając oznakowanym radiowozem do ronda im. I. O. w K. spostrzegła nadjeżdżający z jej prawej strony samochód marki K. o nr rej. (...), a w nim kierującego, który korzystał w czasie jazdy z telefonu komórkowego wymagającego trzymania słuchawki lub mikrofonu. Kierujący trzymał telefon w ręce, którą miał uniesioną na wysokości barku - twarzy. Samochód obwinionego znajdował się w wówczas w odległości około 5 metrów od radiowozu. Kierujący poruszał się swoim pojazdem ul. (...) po czym na rondzie osobnym zjazdem skręcił w prawo w ul. (...) w K.. Policjantki udały się za tymże samochodem i za pomocą sygnałów świetlnych i dźwiękowych zatrzymały kierującego na ul. (...) w K.. Kierującym okazał się być B. V.. (Dowód: zeznania świadka X. K. k. 4-5, 42-43, notatka urzędowa k. 1, płyta CD z zapisem monitoringu k. 47) X. K. po podejściu do obwinionego przedstawiła się z imienia i nazwiska oraz stopnia i poinformowała o powodzie kontroli drogowej tj. korzystanie przez obwinionego podczas jazdy z telefonu komórkowego trzymanego w ręce. Za powyższe wykroczenie zaproponowała B. V. ukaranie mandatem karnym w wysokości 500 zł i 12 punktów karnych. Obwiniony odmówił przyjęcia mandatu karnego twierdząc, iż nie popełnił żadnego wykroczenia. W związku z powyższym policjantka poinformowała o skierowaniu wniosku o ukaranie do Sądu. Z czasem jednak podczas rozmowy obwiniony przyznał, iż owszem korzystał z telefonu podczas jazdy, natomiast uważa, że jest przez Policję prześladowany i nie zamierza przyznawać się do wykroczenia. (Dowód: zeznania świadka X. K. k. 4-5, 42-43, notatka urzędowa k. 1) B. V. ma (...) lata, prowadzi własną działalność gospodarczą osiągając dochód w wysokości około (...) zł. Na utrzymaniu ma jednego (...) letniego syna. Nie był karany sądownie. J. wpis w ewidencji kierujących pojazdami silnikowymi lub motorowerami naruszających przepisy ruchu drogowego za przekroczenie prędkości. (Dowód: dane osobo-poznawcze k. 41, informacja o naruszeniach wpisanych do ewidencji kierujących pojazdami silnikowymi lub motorowerami naruszających przepisy ruchu drogowego k. 3) Obwiniony B. V. nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu czynu. Jak wyjaśnił w dniu zdarzenia jechał ul. (...) w stronę J.. Widział nadjeżdżający z jego lewej strony do ronda radiowóz policyjny. W tym czasie rozmawiał przez telefon komórkowy jednak nie trzymał aparatu w ręce, a rozmawiał wykorzystując system głośnomówiący, w który jest wyposażony jego samochód. Nie przyjął mandatu karnego, gdyż nie zgadzał się z twierdzeniami funkcjonariuszki policji. Złożył wniosek do V. Miejskiej w K. o zabezpieczenie monitoringu miejskiego z dnia zdarzenia. (Dowód: wyjaśnienia obwinionego B. V. k. 41-42, odpowiedź na wniosek o zabezpieczenie nagrań z monitoringu ze (...) Miejskiej w K. k. 39) Sąd zważył co następuje. Zebrany w sprawie materiał dowodowy doprowadził Sąd do wniosku, iż obwiniony B. V. dopuścił się zarzucanego mu czynu. Sąd ustalił powyższy stan faktyczny na podstawie policyjnej notatki urzędowej sporządzonej w bezpośredniej bliskości czasowej od przeprowadzonej interwencji oraz zeznań świadka funkcjonariusza policji st. sierż. X. K., które były jasne, zgodne z zasadami logiki i doświadczeniem życiowym, a zarazem wiarygodne w przekonaniu Sądu. Świadek składała je bowiem w sposób konsekwentny, uporządkowany, jak i zrozumiały, a na ich podstawie możliwe było odtworzenie przebiegu zdarzeń z udziałem B. V. z dnia 3 marca 2026 roku. Świadek jadąc oznakowanym radiowozem po rondzie zwróciła uwagę na zjeżdżającego z ronda w ulicę (...), z jej prawej strony samochodem marki K. o nr rej (...) kierującego, który rozmawiał przez telefon komórkowy trzymany w ręce. Jego ręka znajdowała się na wysokości barku - twarzy. Widziała go z odległości około 5 metrów. W tym czasie pogoda była bardzo dobra. Było widno, a światło słoneczne padało tak, że oświetlona była lewa strona pojazdu obwinionego, a więc policjantka miała idealne warunki do zaobserwowania B. V.. Ponadto jak zeznała X. K. obwiniony podczas przeprowadzanej kontroli drogowej po pewnym czasie w trakcie rozmowy przyznał się do popełnienia zarzucanego mu wykroczenia jednak uważając, że Policja uwzięła się na niego. Sąd wziął jednocześnie pod uwagę to, że zeznająca w sprawie X. K. jest osobą obcą dla obwinionego, a w konsekwencji nie miała ona żadnych racjonalnych podstaw do pomawiania go o popełnienie zarzucanego mu wykroczenia czy też zeznawania nieprawdy na jego niekorzyść. Zgodnie z wnioskiem B. V. Sąd zwrócił się do (...) (...) w K. o doręczenie nagrań z kamer monitoringu miejskiego, na których uwieczniony miał być przejazd obwinionego w dniu popełnienia przedmiotowego czynu tj. w dniu 3 marca 2026 r. około godz. 15:50 przez rondo im. I. O. w K.. Na nadesłanej ze (...) Miejskiej w K. płycie CD znajdują się nagrania z kamery monitoringu miejskiego skierowanej na rondo im. I. O. w K. jednak brak jest nagrania momentu, w którym przez rondo przejeżdża obwiniony. Niezależnie jednak od tego, wskazać należy, że kamera monitoringu miejskiego usytuowana jest w takim miejscu i w taki sposób, iż widać wyłącznie jadące samochody z góry od ich prawej strony. Na zabezpieczonych nagraniach nie widać zatem wnętrz pojazdów ani osób kierujących, a tym bardziej tego czy przypadkiem nie korzystają one w czasie jazdy z telefonów komórkowych wymagających trzymania słuchawki lub mikrofonu w ręku. Ponadto kąt padania promieni słonecznych był taki, że zarejestrowany obraz jest prześwietlony i przez to niewyraźny. W związku z powyższym omówiony przed chwilą dowód nie pozwalał na przyjęcie wersji przedstawianej przez obwinionego. Sąd uznał za wiarygodne wszystkie dowody z dokumentów przeprowadzonych w toku postępowania, zostały one bowiem sporządzone przez osoby i organy do tego uprawnione. Sąd nie znalazł podstaw do kwestionowania ich autentyczności ani wiarygodności. W połączeniu z osobowym materiałem dowodowym stanowią pełnowartościowe źródło dowodowe. Waloru wiarygodności sąd nie mógł natomiast przypisać wyjaśnieniom obwinionego B. V., który nie przyznał się do popełnienia zarzucanego mu wykroczenia. Jego wyjaśnieniom przeczy pozostały, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Obwiniony nie zgadzając się z twierdzeniami funkcjonariusza policji powoływał się na wmontowany w samochodzie system głośnomówiący. Nie ulega wątpliwości, iż większość z pojazdów, zwłaszcza wyższej klasy posiada obecnie taki system, jednak nie jest to jednoznaczne z tym, że akurat w tym czasie obwiniony z niego korzystał. Jak zeznała bowiem X. K. dokładnie widziała, jak obwiniony trzymał telefon w ręce, która ułożona była na wysokości twarzy - barku. Okoliczność ta była powodem jego zatrzymania do kontroli drogowej. Zdaniem sądu wyjaśnienia obwinionego stanowiły wyłącznie przyjętą na potrzeby niniejszego postępowania linię obrony. Mając na względzie dokonaną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i poczynione na jej podstawie ustalenia faktyczne Sąd uznał obwinionego B. V. za winnego tego, że w dniu 3 marca 2026 roku około godziny 15:50 w K. (woj. (...)) na ulicy (...) i (...) kierując samochodem osobowym K. o nr (...) po drodze publicznej korzystał podczas jazdy z telefonu wymagającego trzymania słuchawki lub mikrofonu w ręku wykraczając w ten sposób przeciwko art. 45 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym (tj. z dnia 21 czerwca 2024 r. Dz. U. z 2024 r. poz. 1251). Zachowanie to wypełnia znamiona art. 97 kw w zw. z art. 45 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym. Odpowiedzialności za czyn z art. 97 kw podlega uczestnik ruchu lub inna osoba znajdująca się na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu, a także właściciel lub posiadacz pojazdu, który wykracza przeciwko innym przepisom ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym lub przepisom wydanym na jej podstawie. Zgodnie natomiast z art. 45 pkt 1 ust. 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym zabrania się korzystania podczas jazdy z telefonu wymagającego trzymania słuchawki lub mikrofonu w ręku. W przedmiotowej sprawie nie budziło wątpliwości Sądu to, że obwiniony B. V. swoim zachowaniem wypełnił dyspozycję art. 97 kw. Poruszając się samochodem osobowym, po drodze publicznej, naruszył bowiem normę art. 45 ust. 1 pkt 2 Prawa o ruchu drogowym, trzymając w lewej ręce i rozmawiając podczas jazdy przez telefon wymagający trzymania słuchawki lub mikrofonu w ręku. Wymierzając obwinionemu karę, Sąd kierował się stopniem społecznej szkodliwości czynu, biorąc również pod uwagę cele kary w zakresie społecznego oddziaływania oraz cele zapobiegawcze i wychowawcze, które ma ona osiągnąć w stosunku do osoby ukaranej (art. 33 § 1 kw). Zdaniem sądu popełnione przez obwinionego wykroczenie cechowało się znacznym stopniem społecznej szkodliwości. Obwiniony naruszył podstawowy obowiązek spoczywający na kierowcy pojazdu, który podczas jazdy powinien zachowywać należytą uwagę. Obwiniony ma 43 lata, jest osobą dojrzałą emocjonalnie i doświadczoną życiowo, jest również poczytalny. Dopuścił się popełnienia czynu umyślnie, z pełną premedytacją i znajomością potencjalnych konsekwencji swojego nieodpowiedzialnego zachowania. Sąd nie dopatrzył się więc żadnych okoliczności, które mogłyby umniejszać jego stopień winy. Mając na względzie powyższe rozważania, Sąd uznał obwinionego za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu wyczerpującego dyspozycję art. 97 kw, wymierzając mu karę grzywny w kwocie 500 złotych. W przekonaniu Sądu kara ta pozostaje adekwatna do stopnia społecznej szkodliwości czynu oraz będzie stanowiła realną dolegliwość dla obwinionego, która nie tylko uświadomi mu konsekwencje nieodpowiedzialnego, niezgodnego z prawem zachowania, ale również spełni względem niego rolę wychowawczą i prewencyjną, zniechęcając do popełniania podobnych wykroczeń w przyszłości. O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 119 § 1 kpw i zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa 120 złotych tytułem zwrotu zryczałtowanych wydatków postępowania w oparciu o § 2 i § 3 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 grudnia 2017 roku w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wymierzył opłatę w kwocie 50 złotych stosownie do art. 3 ust. 1 w zw. z art. 21 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 roku o opłatach w sprawach karnych (tekst jednolity Dz. Ust. z 2023 r., poz. 123). Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w wyroku z dnia 5 czerwca 2026 roku.