IV U 544/24

Sygn. akt: IV U 544/24 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 26 marca 2026 r. Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych we Wrocławiu w składzie: Przewodniczący: Sędzia Agnieszka Chlipała - Kozioł Protokolant: Ewelina Janicka - Kłodawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 marca 2026 r. we Wrocławiu sprawy z odwołania J. C. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział we P. z dnia 5 kwietnia 2024 r. znak: (...) o świadczenie rehabilitacyjne I. oddala odwołanie; II. orzeka, że koszty sądowe ponosi Skarb Państwa. Sygn. akt IV U 544/24 UZASADNIENIE Ubezpieczony J. C. pismem z dnia 8 maja 2024 r. (k. 3) wniósł odwołanie od decyzji organu rentowego – Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział we P. z dnia 5 kwietnia 2024 r. znak: (...), którą organ na podstawie art. 18 ust. 1 i ust. 3 – 6 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa odmówił prawa do świadczenia rehabilitacyjnego. W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ rentowy wskazał, że Komisja Lekarska ZUS orzeczeniem z dnia 2.04.2024 r. orzekła, że stan zdrowia nie uzasadnia przyznania ubezpieczonemu prawa do świadczenia rehabilitacyjnego. Ubezpieczony zaskarżyła powyższe rozstrzygnięcie organu rentowego do Sądu Rejonowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych we Wrocławiu (k. 3). Podkreślił, ze decyzja jest sprzeczna z orzeczeniem z dnia 28.02.2024 r., w którym wskazano, ze wnioskodawca jest niezdolny do pracy i przyznano mu świadczenie rehabilitacyjne na 3 miesiące zamiast wnioskowanej renty inwalidzkiej. Następnie odmówiono prawa i do świadczenia rehabilitacyjnego i do renty. Wnioskodawca podniósł, że jego sytuacja jest bardzo zła. Odpowiadając na odwołanie organ rentowy Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział we P. wniósł o oddalenie odwołania z uwagi na brak podstaw prawnych do jego uwzględnienia. Uzasadniając swoje stanowisko organ rentowy wskazał, że z dniem 31 marca 2024 r. ubezpieczony wykorzystał 91 dni zasiłku chorobowego. W dniu 14 lutego 2024 r. wystąpił z wnioskiem o ustalenie prawa do świadczenia rehabilitacyjnego. Lekarz Orzecznik ZUS orzeczeniem z dnia 28.02.2024 r. stwierdził, że odwołujący się jest niezdolny do pracy, a także że istnieją okoliczności uzasadniające przyznanie mu świadczenia rehabilitacyjnego na okres 3 miesięcy. Po złożonym sprzeciwie sprawa została skierowana do Komisji Lekarskiej ZUS, która orzeczeniem z dnia 2.04.2024 r. uznała, że wnioskodawca nie jest niezdolny do pracy. Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny: Ubezpieczony J. C. urodził się w (...) Ubezpieczony był ostatnio zatrudniony na stanowisku Krajowego Kierownika Sprzedaży, pełnił funkcje Kierownika hurtowni farmaceutycznej w (...) sp. z o.o. we P., w pełnym wymiarze czasu pracy. Do jego obowiązków na zajmowanym stanowisku pracy należało między innymi: - przyjęcie i ekspedycja produktów farmaceutycznych, - czynności związane z magazynowaniem produktów farmaceutycznych, - prowadzenie dokumentacji hurtowni, - obsługa klienta. Przy komputerze wnioskodawca pracował do 4 godzin w pozycji wymuszonej. Podnosił paczki z towarem o ciężarze do 10 kg. Praca odbywała się głównie w pomieszczeniach hurtowni, wymagała sprawnych rąk i nóg, dobrej ostrości wzroku, okresowo wymagała aktywności na zewnątrz i wyjazdów służbowych, podczas których wnioskodawca prowadził samochód w okresie po kilka godzin. W pracy występowały fizyczne i chemiczne czynniki szkodliwe. Dowód: okoliczności bezsporne, oświadczenie ubezpieczonego k. 27, wywiad zawodowy (akta organu rentowego) Ubezpieczona wykorzystał okres zasiłkowy z dniem 31 marca 2024 r. po 91 dniach. Dowód: okoliczności bezsporne W dniu 14 lutego 2024 r. ubezpieczony wystąpił z wnioskiem o ustalenie prawa do świadczenia rehabilitacyjnego. Lekarz Orzecznik ZUS orzeczeniem z dnia 28.02.2024 r. stwierdził, że odwołujący się jest niezdolny do pracy, a także że istnieją okoliczności uzasadniające przyznanie mu świadczenia rehabilitacyjnego na okres 3 miesięcy. Po złożonym sprzeciwie sprawa została skierowana do Komisji Lekarskiej ZUS, która orzeczeniem z dnia 2.04.2024 r. uznała, że wnioskodawca nie jest niezdolny do pracy. Decyzją z dnia 5 kwietnia 2024 r. znak: (...), Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział we P. organ na podstawie art. 18 ust. 1 i ust. 3 – 6 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa odmówił wnioskodawcy prawa do świadczenia rehabilitacyjnego. Dowód: - wniosek o świadczenie rehabilitacyjne z dn. 14 lutego 2024 r., - opinia Lekarza Konsultanta ZUS z dn. 28 lutego 2024 r., - akta organu rentowego, - orzeczenie Komisji Lekarskiej ZUS z dnia 2 kwietnia 2024 r. – akta organu rentowego. Od dnia 1 kwietnia 2024 r. ubezpieczony był nadal niezdolny do pracy na ostatnio zajmowanym stanowisku pracy, jednakże nie rokował odzyskania zdolności do pracy. U wnioskodawcy rozpoznaje się chorobę zwyrodnieniowo – przeciążeniową stawów obwodowych i kręgosłupa, nasiloną w zakresie stawów biodrowych oraz stawów dłoni, stan po endoprotezoplastyce lewego stawu biodrowego (2022 r.), wikłanej infekcją gronkowcową wymagającą reoperacji (2023 r.), zmiany zwyrodnieniowo - dyskopatyczne kręgosłupa szyjnego z uciskiem korzeni nerwowych, zmiany zwyrodnieniowo – dyskopatyczne kręgosłupa lędźwiowego z uciskiem korzeni nerwowych, bóle o typie neuralgii w obrębie klatki piersiowej, mnogie naczyniaki w obrębie całego organizmu, w tym kości kręgosłupa, w tym duże naczyniaki trzonów C7 i L2, paluch sztywny obustronnie, migrenę, kamicę woreczka żółciowego, nadciśnienie tętnicze i dnę moczanową. Wnioskodawca cierpi na przewlekłe bóle kręgosłupa we wszystkich jego odcinkach. Bóle mają etiologię wieloczynnikową, obecne są u wnioskodawcy zarówno bóle zwyrodnieniowe stawów kręgosłupa, jak i zmiany dyskopatyczne. Obecne u wnioskodawcy liczne naczyniaki kręgosłupa mogą przyczyniać się u niego do przeszywających bólów o charakterze neuropatycznym odczuwanych w obrębie klatki piersiowej. Przepuklina krążka L5/S1 wykazuje cechy pęknięcia pierścienia włóknistego, co oznacza, że krążek ten może być bardziej podatny na zniekształcenia pod wpływem obciążeń. Na te dolegliwości nakładają się objawy wynikające z uszkodzenia lewego stawu biodrowego, wymagającego dwukrotnego leczenia operacyjnego oraz bóle prawego biodra na tle zmian zwyrodnieniowych. Do tej pory wnioskodawca odczuwa z tego powodu dolegliwości. Obecny stan wnioskodawcy nie pozwala na jego powrót do pracy na poprzednio zajmowanym stanowisku i nie pozwalał na to od 1.04.2024 r. Silne leki przeciwbólowe stanowią przeciwwskazanie do prowadzenia przez wnioskodawcę auta służbowego. Także długotrwałe przebywanie w wymuszonej pozycji przeciąża struktury kręgosłupa i powoduje ich degradację. U wnioskodawcy obecne są zarówno objawy korzeniowe, jak i objawy deficytów organicznych oraz dysfunkcji narządu ruchu. Wnioskodawca od 1.04.2024 r. nie rokował powrotu do zdrowia umożliwiającego kontynuację pracy na zajmowanym stanowisku. Powinien mieć przyznaną rentę na przynajmniej 3 lata. Dowód: opinia biegłych chirurga urazowego – traumatologa oraz neurologa k. 79 i nast. Wnioskodawca na mocy orzeczenia Powiatowego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności we P. z dnia 8.10.2024 r. został uznany za osobę niepełnosprawną w stopniu lekkim do dnia 31.10.2027 r. Dowód: orzeczenie (...) k. 37 Sąd Rejonowy zważył co następuje: Odwołanie było nieuzasadnione. W niniejszej sprawie ubezpieczony J. C. pismem z dnia 8 maja 2024 r. wniósł odwołanie od decyzji organu rentowego – Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział we P. z dnia 5 kwietnia 2024 r. znak: (...), którą organ na podstawie art. 18 ust. 1 i ust. 3 – 6 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa odmówił prawa do świadczenia rehabilitacyjnego. Organ rentowy wskazał, że Komisja Lekarska ZUS orzeczeniem z dnia 2.04.2024 r. orzekła, że stan zdrowia nie uzasadnia przyznania ubezpieczonemu prawa do świadczenia rehabilitacyjnego i domagał się oddalenia odwołania. Ustalając stan faktyczny w niniejszej sprawie Sąd działał w oparciu o zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy wskazany w treści uzasadnienia, tj. o dowody z dokumentów przedłożonych przez strony oraz znajdujące się w aktach organu rentowego, których wiarygodność i autentyczność nie budziła wątpliwości stron ani Sądu. Jednocześnie, z uwagi na to, iż podstawowa kwestia sporna w niniejszej sprawie, a więc to czy odwołującej się należało przyznać prawo do świadczenia rehabilitacyjnego, wymagała zasięgnięcia wiadomości specjalnych, Sąd swoje ustalenia faktyczne w tym zakresie oparł na dowodzie z opinii biegłych sądowych chirurga urazowego – traumatologa oraz neurologa k. 79. Z przyczyn, które zostaną omówione w dalszej części uzasadnienia, Sąd uznał sporządzoną przez nich na potrzeby sprawy opinię za kompletną, logiczną i w sposób wyczerpujący odpowiadającą na pytania Sądu, a w konsekwencji mogącą stanowić podstawę ustaleń faktycznych w sprawie. Jednocześnie Sąd pominął opinię biegłych ortopedy i neurologa k. 38 i nast., z przyczyn podanych w dalszej części uzasadnienia. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz.U. z 2025 r. poz. 501, t.j.; dalej jako ustawa zasiłkowa) świadczenia pieniężne na warunkach i w wysokości określonych ustawą przysługują osobom objętym ubezpieczeniem w razie choroby i macierzyństwa określonym w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2025 r. poz. 350, t.j.; dalej jako ustawa systemowa). Zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy zasiłkowej świadczenie rehabilitacyjne przysługuje ubezpieczonemu, który po wyczerpaniu zasiłku chorobowego jest nadal niezdolny do pracy, a dalsze leczenie lub rehabilitacja lecznicza rokują odzyskanie zdolności do pracy. Świadczenie rehabilitacyjne przysługuje przez okres niezbędny do przywrócenia zdolności do pracy, nie dłużej jednak niż przez 12 miesięcy (art. 18 ust. 2). O okolicznościach, o których mowa w ust. 1 i 2, orzeka lekarz orzecznik Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (ust. 3). Od orzeczenia lekarza orzecznika ubezpieczonemu przysługuje sprzeciw do komisji lekarskiej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w terminie i na zasadach przewidzianych w przepisach o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (ust. 4). Od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych przysługuje odwołanie wniesione za pośrednictwem Oddziału ZUS do Sądu Rejonowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych właściwego według miejsca zamieszkania, w terminie miesiąca od doręczenia decyzji. Celem świadczenia rehabilitacyjnego jest umożliwienie osobie niezdolnej do pracy kontynuowania leczenia lub rehabilitacji w sytuacji, gdy okres zasiłku chorobowego jest zbyt krótki do odzyskania pełnej zdolności do pracy - a lekarz orzecznik Zakładu Ubezpieczeń Społecznych stwierdzi, że dalsze leczenie lub rehabilitacja lecznicza rokują odzyskanie zdolności do pracy. Niezdolność do pracy oceniana jako przesłanka nabycia prawa, zarówno do zasiłku chorobowego, jak i do świadczenia rehabilitacyjnego, musi dotyczyć pracy (stanowiska), w zakresie której została orzeczona, a nie do jakiejkolwiek innej pracy. Innymi słowy, chodzi o niezdolność do pracy wskutek choroby odnoszonej do pracy (stanowiska) wykonywanej przed zachorowaniem (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 stycznia 2015 r., II UK 118/14, LEX nr 1652389). Sąd Najwyższy w powołanej uchwale uznał więc, że niezdolność do pracy jako przesłanka prawa do świadczeń z ubezpieczenia chorobowego przewidzianych ustawą zasiłkową, to będący skutkiem choroby stan organizmu odbiegający od stanu zapewniającego mu normalne funkcjonowanie, powodujący czasową niemożność wykonywania dotychczasowej pracy, to znaczy pracy wykonywanej przed zachorowaniem. Pojęcie to ma autonomiczny charakter i odnosi się do wszystkich świadczeń z "ubezpieczenia chorobowego", których warunkiem przyznania jest niezdolność do pracy z powodu choroby. Należy też powtórzyć za wywodem Sądu Najwyższego zawartym w uzasadnieniu powołanej wyżej uchwały z dnia 2 lutego 2016 r., sygn. akt III UZP 16/15, że świadczenie rehabilitacyjne jest kolejnym (krótkoterminowym) świadczeniem pieniężnym przysługującym z tytułu czasowej niezdolności do pracy. Świadczenie rehabilitacyjne wypełnia lukę pomiędzy okresem po wyczerpaniu okresu zasiłkowego a przed stwierdzeniem trwałej niezdolności do pracy. Jest więc swego rodzaju świadczeniem przejściowym pomiędzy zasiłkiem chorobowym a rentą z tytułu niezdolności do pracy (I. Jędrasik-Jankowska: Pojęcia i konstrukcje prawne ubezpieczenia społecznego, Warszawa 2013, s. 362). Stanowi przedłużenie zasiłku chorobowego, zapewniając ubezpieczonemu pomoc pieniężną w sytuacjach wymagających dłuższego leczenia. Przy czym, jako świadczenie na dokończenie leczenia, pozostaje związane z kontynuacją leczenia schorzenia, które było podstawą do stwierdzenia niezdolności do pracy dla potrzeb ustalenia prawa do zasiłku chorobowego. Świadczenie rehabilitacyjne chroni tę samą rodzajowo sytuację co zasiłek chorobowy - czasową niezdolność do pracy dotychczasowej i ma takie samo zadanie jak zasiłek chorobowy. Prawo do świadczenia rehabilitacyjnego różni się zaś tym od prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, że wymaga stwierdzenia niezdolności czasowej, ale jednocześnie niezdolność ta nie może stanowić trwałej przeszkody w wykonywaniu pracy. Wobec tego, że celem świadczenia rehabilitacyjnego jest dokończenie leczenia rozpoczętego w okresie zasiłkowym, świadczenie to ma charakter swoistego przedłużenia zasiłku chorobowego. W niniejszej sprawie bezsporne było, iż z dniem 31 marca 2024 r. odwołujący się wyczerpał okres zasiłkowy. Sporne pozostawało natomiast to, czy po 31 marca 2024 r. był on nadal niezdolny do pracy i rokował nadzieję odzyskania zdolności do pracy, a tym samym czy mogło przysługiwać mu prawo do świadczenia rehabilitacyjnego i na jaki okres. Stwierdzenie okoliczności istotnych dla rozpoznania niniejszej sprawy wymagało wiadomości specjalnych i musiało znaleźć oparcie w dowodzie z opinii biegłego sądowego. Pełne wyjaśnienie spornych okoliczności wymagało bowiem wiadomości specjalnych, jakimi Sąd nie dysponował. Na okoliczność ustalenia, czy odwołujący się od dnia 1.04.2024 r. był nadal niezdolny do pracy na dotychczasowym stanowisku kierownika hurtowni farmaceutycznej, a dalsze leczenia i rehabilitacja rokowały nadzieję odzyskania zdolności do pracy i czy może mieć przyznane prawo do świadczenia rehabilitacyjnego, jeżeli tak to na jaki okres, czy zachodzi konieczność badania przez innych biegłych sądowych, Sąd dopuścił dowód z opinii biegłych sądowych ortopedy i neurologa. Powołany w sprawie pierwszy zespół biegłych stwierdził w opinii (k. 38 i nast.), że od dnia 1.04.2024 r. wnioskodawca nie była nadal niezdolny do pracy na ostatnio zajmowanym stanowisku pracy. Tym samym zespół podzielił stanowisko Komisji lekarskiej ZUS. W opinii biegli z pierwszego zespołu rozpoznali u wnioskodawcy stan po wszczepieniu endoprotezy całkowitej biodra lewego z powodu zmian zwyrodnieniowych, stan po rewizyjnej aloplastyce biodra lewego z powodu infekcji okołoprotezowej, podmiotowy przewlekły zespół bólowy biodra lewego bez deficytu funkcjonalnego i deficytu chodu, mierne zmiany zwyrodnieniowe biodra prawego bez istotnego upośledzenia funkcji, zmiany zwyrodnieniowo – dyskopatyczne kręgosłupa i mnogie naczyniaki kręgosłupa bez istotnego upośledzenia funkcji i deficytów neurologicznych, podmiotowy zespół bólowy kręgosłupa, stan po blokadzie sterydowej kręgosłupa na poziomie L4/L5/S1, zespół metaboliczny, nadciśnienie tętnicze, stan po cholecystectomii, migrenowe bóle głowy i sztywne paluchy. Biegli stwierdzili, że stan czynnościowy narządów ruchu, stan neurologiczny czy ogólny nie powoduje niezdolności do pracy na stanowisku kierownika hurtowni farmaceutycznej. Po leczeniu operacyjnym biodra lewego w kwietniu 2003 r. uzyskano dobry efekt funkcjonalny, dobrą ruchomość stawu i dobrą sprawność chodu. Biegli uznali, że podawane dolegliwości bólowe nie ograniczają sprawności motorycznej i mogą w przypadku nasilenia być leczone w ramach krótkotrwałych niezdolności do pracy. Zastrzeżenia do opinii pierwszego zespołu biegłych złożył odwołujący się wskazując, że dokonali oni ustaleń niezgodnych z rzeczywistością, w szczególności przyjmując sprawny chód, dobrą siłę mięśniową w kończynach dolnych i kręgosłup o zachowanych krzywiznach, podczas gdy wnioskodawca utyka, lewa kończyna ma sprawność na poziomie 20-30% sprawności prawej, a w badaniu RTG zaznaczono skrzywienie kręgosłupa. Wnioskodawca zarzucił, że obecne prawidłowe napięcie mięśni jest związane z przewlekłą farmakoterapią i intensywną rehabilitacją prowadzona przez 10 miesięcy na własną rękę, a leczenie utrudniał brak świadczenia rehabilitacyjnego. Wnioskodawca zarzucił, że nieprawidłowo ustalono ruchomość obu bioder w dobrym zakresie i nie odnotowano występującej u niego bolesności bioder. Zarzucił, że biegli nieprawidłowo wskazali, że wnioskodawca wrócił do pracy na 15 dni, podczas gdy został zwolniony już z dniem 31.12.2023 r. i nie wnioskowałby o rentę albo świadczenie, gdyby był zdolny do pracy. Zarzucił, że w celu uśmierzenia bólu przyjmuje opioidowy E., zawierający związek do 50 razy silniejszy niż morfina, i nie może przyjmując taki lek prowadzić samochodu służbowego, prowadzić czynności inspekcyjnych ani uczestniczyć w stresujących czynnościach kontrolnych w asyście Policji. Podkreślił, że w jego przypadku istnieją medyczne dowody na istnienie bólu, stanowiące jego etiologiczne przesłanki. Jak zauważył Sąd Najwyższych w postanowieniu z dnia 24 stycznia 2025 r. (sygn. akt I USK 307/23), że specyfika dowodu z opinii biegłego polega między innymi na tym, że jeżeli taki dowód już został przez sąd dopuszczony, to opinii dodatkowego biegłego można żądać jedynie "w razie potrzeby". Nie można przyjąć, że sąd zobowiązany jest dopuścić dowód z kolejnych biegłych w każdym przypadku, gdy złożona opinia jest niekorzystna dla strony, gdyż nie odpowiada jej stanowisku procesowemu. Potrzeba powołania innego biegłego powinna zatem wynikać z okoliczności sprawy, a nie z samego niezadowolenia strony z dotychczas złożonej opinii. Potrzebą taką nie może być przy tym przeświadczenie strony, że dalsze opinie pozwolą na udowodnienie korzystnej dla strony tezy. Samo niezadowolenie strony z oceny przedstawionej przez biegłych nie uzasadnia potrzeby dopuszczenia przez sąd dowodu z opinii innych biegłych (LEX nr 3821858). W niniejszej sprawie zastrzeżenia wnioskodawcy Sąd uznał za uzasadnione. Wnioskodawca zasadnie zarzucił sprzeczność części opinii ze stanem faktycznym sprawy wynikającym z dokumentów. W związku ze złożonymi przez odwołującego się, uzasadnionymi zastrzeżeniami, Sąd postanowił dopuścić dowód z opinii innego zespołu biegłych sądowych – chirurga ortopedy traumatologa i neurologa (k. 79 i nast.), na te same okoliczności. Drugi zespół biegłych rozpoznał u wnioskodawcy chorobę zwyrodnieniowo – przeciążeniową stawów obwodowych i kręgosłupa, nasiloną w zakresie stawów biodrowych oraz stawów dłoni, stan po endoprotezoplastyce lewego stawu biodrowego (2022 r.), wikłanej infekcją gronkowcową wymagającą reoperacji (2023 r.), zmiany zwyrodnieniowo - dyskopatyczne kręgosłupa szyjnego z uciskiem korzeni nerwowych, zmiany zwyrodnieniowo – dyskopatyczne kręgosłupa lędźwiowego z uciskiem korzeni nerwowych, bóle o typie neuralgii w obrębie klatki piersiowej, mnogie naczyniaki w obrębie całego organizmu, w tym kości kręgosłupa, w tym duże naczyniaki trzonów C7 i L2, paluch sztywny obustronnie, migrenę, kamicę woreczka żółciowego, nadciśnienie tętnicze i dnę moczanową. Biegli wskazali, że wnioskodawca cierpi na przewlekłe bóle kręgosłupa we wszystkich jego odcinkach. Bóle mają etiologię wieloczynnikową, obecne są u wnioskodawcy zarówno bóle zwyrodnieniowe stawów kręgosłupa, jak i zmiany dyskopatyczne. Obecne u wnioskodawcy liczne naczyniaki kręgosłupa mogą przyczyniać się u niego do przeszywających bólów o charakterze neuropatycznym odczuwanych w obrębie klatki piersiowej. Przepuklina krążka L5/S1 wykazuje cechy pęknięcia pierścienia włóknistego, co oznacza, że krążek ten może być bardziej podatny na zniekształcenia pod wpływem obciążeń. Zdaniem biegłych, na te dolegliwości nakładają się objawy wynikające z uszkodzenia lewego stawu biodrowego, wymagającego dwukrotnego leczenia operacyjnego oraz bóle prawego biodra na tle zmian zwyrodnieniowych. Do tej pory powód odczuwa z tego powodu dolegliwości. Biegli wskazali, że obecny stan wnioskodawcy nie pozwala na jego powrót do pracy na poprzednio zajmowanym stanowisku i nie pozwalał na to od 1.04.2024 r. Silne leki przeciwbólowe stanowią przeciwwskazanie do prowadzenia przez wnioskodawcę auta służbowego. Także długotrwałe przebywanie w wymuszonej pozycji przeciąża struktury kręgosłupa i powoduje ich degradację. U wnioskodawcy obecne są zarówno objawy korzeniowe, jak i objawy deficytów organicznych oraz dysfunkcji narządu ruchu. We wnioskach biegli stwierdzili, że wnioskodawca od 1.04.2024 r. nie rokował powrotu do zdrowia umożliwiającego kontynuację pracy na zajmowanym stanowisku. Powinien mieć przyznaną rentę na przynajmniej 3 lata, w ocenie biegłych. Do opinii drugiego zespołu biegłych organ rentowy nie złożył zastrzeżeń, wnosząc jednocześnie o oddalenie odwołania z powodu braku spełnienia przez wnioskodawcę warunków do przyznania świadczenia rehabilitacyjnego. W niniejszej sprawie Sąd uwzględnił treść opinii drugiego zespołu biegłych, uznając ja za spójną, logiczną i wyczerpującą. Biegli szczegółowo opisali materiał stanowiący podstawę konkluzji. Z treści opinii wynika, że powstały one w oparciu o badanie i wywiad z odwołującym się, po dokładnym zapoznaniu się z dokumentacją medyczną odwołującej się zawartą w aktach sprawy. Do opinii tej żadna ze stron nie złożyła zarzutów. Sąd uznał opinię drugiego zespołu biegłych za w pełni wiarygodną, podzielając dokonane w niej ustalenia i uznając, że nie ma podstaw do zanegowania prezentowanego przez biegłych stanowiska. Podkreślenia wymaga, że z opinii obu zespołów biegłych wynika brak podstaw do przyznania wnioskodawcy prawa do świadczenia rehabilitacyjnego, z tym, że pierwszy zespół uznał wnioskodawcę za zdolnego do pracy na poprzednio zajmowanym stanowisku, drugi zaś - za niezdolnego do pracy, ale nierokującego nadziei odzyskania zdolności do pracy. Sąd wydając wyrok oparł się na opinii drugiego zespołu uznając, w szczególności w świetle uzasadnionych zastrzeżeń wnioskodawcy, a także spostrzeżeń biegłych z drugiego zespołu (k. 94) że biegli, którzy wydali pierwszą opinię, podobnie jak Komisja lekarska ZUS, w niewystarczający sposób uwzględnili czynniki ryzyka, na jakie narażony jest wnioskodawca w czasie pracy (długotrwała jazda samochodem w wymuszonej pozycji siedzącej), a także nie uwzględnili skutków stosowanych przez wnioskodawcę leków. Opinia drugiego zespołu biegłych była w ocenie bardziej wnikliwa, biegli szczegółowo odnieśli się do stanu zdrowia wnioskodawcy i jego dolegliwości w świetle dokumentacji medycznej i historii choroby wnioskodawcy oraz charakteru jego obowiązków. Podkreślenia wymaga, że organ rentowy nie wniósł zastrzeżeń do opinii drugiego zespołu biegłych. Całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego dał podstawę do ustalenia, że stan zdrowia odwołującego się nie uzasadniał przyznania mu prawa do świadczenia rehabilitacyjnego. Wnioskodawca podniósł, że stara się jednocześnie o przyznanie renty z tytułu niezdolności do pracy i w ocenie Sądu Rejonowego to właśnie świadczenie – w przypadku spełnienia przez wnioskodawcę wymaganych przesłanek ustawowych – powinno być mu przyznane w świetle jego stanu zdrowia. Mając powyższe na uwadze, Sąd w punkcie I. sentencji wyroku oddalił odwołania uznając, ze brak podstaw do przyznania wnioskodawcy świadczenia rehabilitacyjnego wobec braku rokowania odzyskania zdolności do pracy. Zgodnie z art. 96 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 959 t.j.), strona wnosząca odwołanie do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych (tj. opłat sądowych i wydatków). Zgodnie zaś z art. 98 u.k.s.c., w toku postępowania z zakresu ubezpieczeń społecznych wydatki ponosi Skarb Państwa. Wobec powyższego w punkcie II. sentencji wyroku Sąd koszty postępowania zaliczył na rachunek Skarbu Państwa. Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w wyroku.