IV U 572/24

(14)§ 2 k.p.c. zmienia zaskarżoną decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału we N. z dnia 11 kwietnia 2024 roku znak (...) w ten sposób, że przyznaje ubezpieczonej C. K. prawo do świadczenia rehabilitacyjnego za okres od dnia 6 lutego 2024 roku do dnia 29 maja 2024 roku; II. na podstawie art. 477

(10)§ 2 k.p.c. przekazuje żądanie ubezpieczonej C. K. o odsetki od świadczenia rehabilitacyjnego nie wypłaconego w terminie do rozpoznania organowi rentowemu – Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddziałowi we N.; III. na podstawie art. 477

(14)§ 1 k.p.c. w pozostałym zakresie odwołanie oddala; IV. na podstawie art. 113 ust. 1 u.k.s.c. w zw. z art. 96 ust. 1 pkt 4 u.k.s.c. w zw. z art. 98 u.k.s.c. w zw. z art. 114 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 roku o systemie ubezpieczeń społecznych nieuiszczone koszty sądowe zalicza na rachunek Skarbu Państwa-Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu. UZASADNIENIE Ubezpieczona C. K. odwołaniem z dnia 22 maja 2024 roku (data wpływu do ZUS) uzupełnionym następnie pismem z dnia 12 sierpnia 2024 roku (data stempla) wniosła odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział we N. z dnia 11 kwietnia 2024 roku odmawiającej jej prawa do świadczenia rehabilitacyjnego. Uzasadniając swoje odwołanie ubezpieczona podniosła, że od dziesięciu miesięcy przebywa na zwolnieniu lekarskim spowodowanym zaburzeniami psychicznymi, tymczasem komisja lekarska ZUS stwierdziła, że nie jest ona niezdolna do pracy. Nie zgodziła się również ze stwierdzeniem, że w drodze dotychczasowego leczenia w ramach zasiłku chorobowego przywrócona została niezbędna sprawność umożliwiająca powrót do zatrudnienia. Powódka podniosła, że jest w trakcie leczenia zaostrzonego stanu depresyjno–lękowego, a ustalenia dokonane w toku postępowania stoją w sprzeczności z dokumentacją medyczną. Podała, że od kilku lat leczy się psychiatrycznie, a według lekarza prowadzącego rokowania co do wyleczenia nie są pewne. Według ubezpieczonej w toku prowadzonego postępowania pominięto opinię psychologiczną, z której wynika, że cierpi ona na zaburzenia adaptacyjne. Wyjaśniła, że od lat zmaga się z wzmożonymi zaburzeniami depresyjno-lękowymi oraz zaburzeniami nerwicowymi. Wskazała, że proces leczniczy nie został dotychczas zakończony. W odpowiedzi na odwołanie Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział we N. podniósł, ze z akt sprawy wynika, że wnioskodawczyni w dniu 14 grudnia 2023 roku złożyła wniosek o ustalenie prawa do świadczenia rehabilitacyjnego w związku z niezdolnością do pracy spowodowanym ogólnym stanem zdrowia. Okres zasiłkowy liczony od 8 sierpnia 2023 roku został wykorzystany z dniem 5 lutego 2024 roku. Lekarz orzecznik ZUS orzeczeniem z 1 marca 2024 roku ustalił, że wnioskodawczyni nie jest niezdolna do pracy i brak jest okoliczności uzasadniających uprawnień do świadczenia rehabilitacyjnego. Komisja lekarska ZUS po analizie dokumentacji medycznej orzeczeniem z 4 kwietnia 2024 roku ustaliła, że wnioskodawczyni nie jest niezdolna do pracy i brak jest okoliczności ustalenie uprawnień do świadczenia rehabilitacyjnego. Mając to na uwadze, organ rentowy decyzją z dnia 11 kwietnia 2024 roku odmówił ubezpieczonej prawa do świadczenia rehabilitacyjnego. Na rozprawie w dniu 27 marca 2026 roku ubezpieczona oświadczyła, że żąda przyznania świadczenia rehabilitacyjnego za okres od dnia 6 lutego 2024 roku do 29 czerwca 2024 roku. Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny: Ubezpieczona C. K. urodzona (...), od 1 lipca 2020 roku była zatrudniona w pełnym wymiarze czasu na stanowisku Lidera Zmiany u płatnika (...) Sp. z o.o. w V.. Praca wykonywana przez ubezpieczoną wymaga sprawności obu rąk i chodzenia. Jest realizowana w trybie zmianowym. Dowód: wywiad zawodowy, w aktach ZUS. Decyzją z dnia 6 grudnia 2022 roku Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział we N., po wyczerpaniu prawa do zasiłku chorobowego, przyznał ubezpieczonej prawo do świadczenia rehabilitacyjnego w wysokości 90% podstawy wymiaru za okres od 7 grudnia 2022 roku do 6 marca 2023 roku i, w wysokości 75% za okres od 7 marca 2023 roku do 4 czerwca 2023 roku. W wyniku konsultacji lekarskiej ubezpieczona została uznana za niezdolną do pracy w okresie od 8 sierpnia 2023 roku do 7 września 2023 roku, w związku z rozpoznaniem – zaburzeń depresyjnych i lekowych mieszanych. Za okres od 10 września 2023 roku do 30 listopada 2023 roku został jej wypłacony zasiłek chorobowy. Okres zasiłkowy trwał dla ubezpieczonej do dnia 5 lutego 2024 roku. Dowód: decyzja z 6.12.2022 r. znak: (...), w aktach ZUS; karta konsultacji lekarskiej z 7.08.2023 r., w aktach ZUS i k. 22; wniosek o świadczenie rehabilitacyjne z 30.11.2023 r., w aktach ZUS. Wnioskiem z dnia 30 listopada 2023 roku ubezpieczona wystąpiła do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o przyznanie jej świadczenia rehabilitacyjnego. W dniu 1 marca 2024 roku lekarz orzecznik Zakładu Ubezpieczeń Społecznych uznał, że ubezpieczona nie jest niezdolna do pracy a nadto, że nie występują wobec niej okoliczności uzasadniające ustalenie uprawnień do świadczenia rehabilitacyjnego. Komisja lekarska ZUS nr (...), w związku ze sprzeciwem ubezpieczonej, w dniu 4 kwietnia 2024 r. orzekła, że ubezpieczona nie jest niezdolna do pracy, a nadto brak jest okoliczności uzasadniających ustalenie prawa do świadczenia rehabilitacyjnego. Decyzją z dnia 11 kwietnia 2024 roku znak: (...), Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział we N. odmówił ubezpieczonej prawa do świadczenia rehabilitacyjnego. Dowód: wniosek o świadczenie rehabilitacyjne z 30.11.2023 r.; orzeczenie lekarza orzecznika ZUS z 1.03.2024 r.; sprzeciw do komisji lekarskiej ZUS z 25.03.2024 r.; orzeczenie komisji lekarskiej ZUS z 4.04.2024 r. – w aktach ZUS; decyzja ZUS z 11.04.2024 r., w aktach ZUS. Ubezpieczona wykorzystała 182-dniowy okres zasiłkowy z dniem 5 lutego 2024 roku. Ubezpieczona pozostawała nadal niezdolna do pracy w okresie od dnia 6 lutego 2024 roku do dnia 29 maja 2024 roku, zaś dalsze leczenie i rehabilitacja w tym okresie rokowały na odzyskanie zdolności do pracy. Niezdolność do pracy w tym okresie wynikała ze schorzenia o charakterze psychiatrycznym (zaburzenia nerwicowe depresyjno-lękowe z somatyzacją). W okresie od dnia 6 lutego 2024 roku do dnia 29 maja 2024 roku ubezpieczona kontynuowała leczenie psychiatryczne, w tym farmakologiczne. W dniu 29 maja 2024 roku, w związku z istotną poprawą stanu zdrowia ubezpieczonej i odzyskaniem przez nią zdolności do pracy, leczenie farmakologiczne zostało zakończone. W czerwcu 2024 roku ubezpieczona była jeszcze u lekarza psychiatry na wizycie kontrolnej. Dowód: opinia biegłej sądowej z zakresu psychiatrii I. H. z 29.12.2025 r., k. 67-71; dokumentacja medyczna ubezpieczonej, k. 19-27v i 88 oraz w aktach administracyjnych ZUS; przesłuchanie ubezpieczonej, e-protokół rozprawy z 27.03.2026 r., protokół skrócony, k. 93-93v. K. faktyczny sprawy został ustalony na podstawie dowodów z dokumentów znajdujących się w aktach sądowych i aktach organu rentowego, których wiarygodność i integralność nie była przez żadną ze stron kwestionowana, nie budziła też wątpliwości Sądu. Postępowanie dowodowe obejmowało także przesłuchanie ubezpieczonej, które Sąd uznał za wiarygodne. Zeznania te znajdowały odzwierciedlenie bowiem w pozostałym materiale dowodowym. Okoliczności sporne Sąd ustalił w oparciu o wnioski z pisemnej opinii biegłego sądowego z zakresu psychiatrii. Należy wskazać, że w toku postępowania dowodowego uzyskano dwie osobne opinie, przy czym tylko druga z tych opinii , wydana przez biegłą I. H., zasługiwała na obdarzenie przymiotem wiarygodności . Pierwsza opinia, wydana przez biegłego A. C., nie zasługiwała na obdarzenie przymiotem wiarygodności, gdyż była niespójna (jej treść nie korespondowała z wnioskami) i wewnętrznie sprzeczna (wnioski biegłego w zakresie okresu niezdolności ubezpieczonej do pracy były w sposób oczywisty błędne, gdyż biegły wskazał początkową i końcową datę świadczenia rehabilitacyjnego oddalone o ponad 12 miesięcy). Sąd zobowiązał biegłego do uzupełnienia opinii co do wniosków dotyczących okresu, na jaki można przyznać ubezpieczonej świadczenie rehabilitacyjne i biegły przedstawił pismo, w którym zawarł odmienne, jednak w dalszym ciągu oczywiście błędne i wewnętrznie sprzeczne wnioski. Biorąc pod uwagę lakoniczną treść opinii, powierzchowną analizę materiału dowodowego przez biegłego i nieprzekonujące uargumentowanie wniosków opinii przez biegłego (w szczególności biegły A. C. nie uargumentował, w jaki sposób wyznaczył końcową datę okresu niezdolności ubezpieczonej do pracy), Sąd uznał za bezcelowe uzyskiwanie dalszego uzupełnienia opinii od biegłego A. C. i dopuścił dowód z opinii innego biegłego z zakresu psychiatrii. W opinii sporządzonej dnia 29 grudnia 2025 roku, przez biegłą sądową z zakresu psychiatrii I. H., biegła wyprowadziła wniosek, że ubezpieczona była w dalszym ciągu niezdolną do pracy, również po dniu 6 lutego 2024 roku, a niezdolność ta trwała do dnia 29 maja 2024 roku. Biegła w opinii wskazała, że ubezpieczona „ leczenie psychiatryczne rozpoczęła w okresie rozpoznania choroby nowotworowej i kontynuowała po leczeniu operacyjnym. Pogorszenie samopoczucia i funkcjonowania nastąpiło w krótkim czasie od powrotu do pracy – podała mobbing, kolejne poronienie, choroby rodziców pozostających pod jej opieką. Z analizy dokumentacji medycznej wynika, że od sierpnia 2023 roku zintensyfikowano leczenie psychiatryczne, opiniowana przebywała na zasiłku chorobowym. Z powodu braku poprawy w styczniu 2024 roku była kierowana do szpitala psychiatrycznego. Występowała o świadczenie rehabilitacyjne, którego jej odmówiono. Konsultant ZUS w dziedzinie psychiatrii potwierdził rozpoznanie mieszanych zaburzeń depresyjnych i lękowych, ale nie stwierdził w badaniu istotnych objawów psychopatologicznych ani wskazań do świadczeń rehabilitacyjnych. Z dokumentacji medycznej wynika, że ostatnia udokumentowana wizyta miała miejsce dnia 25.03.2024 r., lekarz prowadzący odnotował pogorszenie stanu zdrowia psychicznego – kontakt zdawkowy, nastrój obniżony, napęd zredukowany, afekt lękowy, silna somatyzacja., miała być dokonana korekta w leczeniu farmakologicznym, orzeczono dalszą niezdolność do pracy. Z wywiadu wynika, że opiniowana nadal kontynuowała farmakoterapię, a zakończyć ją miała pod koniec maja 2024 r. (podała, że ostatnia wizyta u psychiatry miała miejsce 29.05.2024 r.). Później miała podjąć starania w kierunku znalezienia nowej pracy, którą podjęła 15.07.2024 r. Badanie sądowo-psychiatryczne przeprowadzone dla celów wydania niniejszej opinii wykluczyło występowanie u badanej zaburzeń poznawczych, choroby psychicznej w rozumieniu psychozy czy chorób afektywnych. W wywiadzie zaburzenia nerwicowe depresyjno-lekowe z somatyzacją, głównie na podłożu zagrażającej życiu choroby nowotworowej (operacja tarakochirurgiczna), przewlekłych chorób somatycznych (leczona kardiologicznie, nefrologicznie, neurologicznie, endokrynologicznie). Ponadto problemów z zajściem w ciążę, poronień, leczenia płodności i stresu zawodowego i życiowego (choroby rodziców). Przebieg zaburzeń remitujący, bez trwałej stabilizacji. Aktualnie nadal objawy wahania nastroju i lęku, ale z uwagi na ciążę nie stosuje farmakoterapii. Biorąc pod uwagę powyższe, w opinii biegłego w dziedzinie psychiatrii, po dniu 06.02.2024 r., opiniowana C. K. była nadal niezdolna do pracy – do dnia zakończenia leczenia farmakologicznego, to jest do dnia 29.05.2024 r. Pogorszenie stanu zdrowia psychicznego udokumentowane w marcu 2024 r., po badaniu przez ZUS w lutym, leczenie było kontynuowane do końca maja 2024 r.”. Należy wskazać, że stosownie do art. 278 § 1 k.p.c. w wypadkach wymagających wiadomości specjalnych sąd po wysłuchaniu wniosków stron co do liczby biegłych i ich wyboru może wezwać jednego lub kilku biegłych w celu zasięgnięcia ich opinii. W kontekście dokonywanej przez Sąd oceny dowodu z opinii biegłego zastosowanie znajduje przepis art. 233 § 1 k.p.c., zgodnie z którym sąd ocenia wiarygodność i moc dowodów według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego. Sąd Najwyższy w swoim wyroku z dnia 19 grudnia 1990 roku, I PR 148/90 stwierdził, że „ Sąd może oceniać opinię biegłego pod względem fachowości, rzetelności czy logiczności. Może pomijać oczywiste pomyłki czy błędy rachunkowe. Nie może jednak nie podzielać poglądów biegłego, czy w ich miejsce wprowadzać własnych stwierdzeń ”. Należy jednocześnie wskazać, że celem dopuszczenia dowodu z opinii biegłego nie jest ustalenie faktów istotnych dla rozstrzygnięcia, lecz udzielenie sądowi wiadomości specjalnych w takich zagadnieniach, których wyjaśnienie przekracza zakres wiedzy wynikający z doświadczenia życiowego osób posiadających wykształcenie ogólne. Zadaniem biegłego zasadniczo jest dokonanie oceny przedstawionego materiału z punktu widzenia posiadanej wiedzy naukowej (technicznej) danej specjalności i przedstawienie sądowi danych i wniosków umożliwiających poczynienie właściwych ustaleń faktycznych i właściwą ocenę prawną znaczenia okoliczności wskazanych w podstawie faktycznej (tak: Sąd Apelacyjny w Szczecinie w wyroku z 30.11.2023 r., I Aga 92/23; patrz też: wyrok SA w Krakowie z 15.06.2021 r., I ACa 12/20). W tym kontekście warto podkreślić, że spełniająca tak jak wyżej określone kryteria opinia, winna prezentować wnioski na tyle jasne i logiczne, aby wyłączyć konieczność dokonywania ich dalszej interpretacji. Należy zwrócić uwagę, że ustalenia zawarte w opinii biegłej sądowej I. H. wypełniają te warunki, przydając opinii walor wyższej przydatności. Wypada podnieść, że biegła w sposób logiczny i zrozumiały uzasadniła swoje twierdzenia, które poparła także wyczerpującą i przekonującą argumentacją. Sąd przyjął, że opinia ta cechuje się wysokim stopniem komplementarności strukturalnej, w kontekście uzasadnienia i właściwego pełnego uargumentowania wysnutych wniosków końcowych, które zostały sformułowane w sposób właściwie jednoznaczny. Należy też wskazać, że wobec opinii zarzuty wywiodła wyłącznie ubezpieczona. Podniosła ona jedynie zastrzeżenie co do „błędnego okresu niezdolności do pracy…”. Zdaniem ubezpieczonej okres jej niezdolności winien trwać do dnia 29 czerwca 2024 roku, gdyż opiekujący się nią lekarz psychiatra wystawił jej zaświadczenie o niezdolności do pracy do tamtego dnia. W ocenie Sądu, zarzuty ubezpieczonej co do opinii biegłego sprowadzały się do nieuzasadnionej polemiki z wnioskami biegłego. Ubezpieczona nie sformułowała żadnego konkretnego zarzutu, dotyczącego treści opinii (wprost przeciwnie, oświadczyła, że z treścią opinii się zgadza), a jedynie wyraziła niezadowolenie z jej wniosków. W ocenie Sądu, biorąc pod uwagę, że biegły z zakresu psychiatrii zbadał ubezpieczoną, szczegółowo przeanalizował całą dokumentację medyczną ubezpieczonej, wyczerpująco opisał jej stan zdrowia, z powołaniem się na wyniki badania i dokumentację medyczną i przekonująco uzasadnił swoje wnioski (w szczególności przekonująco uzasadniając, że niezdolność do pracy związana była z leczeniem farmakologicznym i zakończenie tego leczenia sygnalizowało istotną poprawę stanu zdrowia ubezpieczonej i odzyskanie przez nią zdolności do pracy), brak było podstaw do dopuszczenia dowodu z dalszych opinii lub opinii uzupełniających. Biegły zaopiniował, że nie zachodzi potrzeba zbadania ubezpieczonej przez biegłych z zakresu innych specjalności niż psychiatria. Należy podkreślić, że ubezpieczona nie wnosiła o dopuszczenie dowodu z uzupełniającej opinii biegłego z zakresu psychiatrii lub z opinii innego biegłego z tego zakresu. Ubezpieczona, kwestionując wnioski opinii lecz nie kwestionując jej treści, żądała jedynie, aby Sąd na podstawie pozostałego materiału dowodowego dokonał sprzecznego z wnioskami opinii ustalenia faktycznego, że również w dniach 30 maja-29 czerwca 2024 roku ubezpieczona była niezdolna do pracy. Jak już jednak wyżej argumentowano, Sąd nie może zastępować wniosków zawartych we wiarygodnej opinii biegłego swoimi własnymi ustaleniami dokonanymi na podstawie innych dowodów , gdyż dokonanie ustaleń co do faktów, na które dopuszczono dowód z opinii biegłego, wymaga wiedzy specjalnej, którą Sąd nie dysponuje z urzędu. A zatem, ponieważ Sąd uzyskał wiarygodną opinię biegłego z zakresu psychiatrii (tak ocenił ją Sąd, zaś strony nie potrafiły przekonująco uargumentować, dlaczego Sąd miałby jej odmówić przymiotu wiarygodności), niedopuszczalne był czynienie ustaleń faktycznych sprzecznych z tą opinią na podstawie innych dowodów. Sąd Rejonowy zważył co następuje: Odwołanie zasługiwało na uwzględnienie w części. Ubezpieczona wniosła o przyznanie jej prawa do świadczenia rehabilitacyjnego po wyczerpaniu prawa do zasiłku chorobowego. Z kolei organ rentowy zaprzeczając zasadności żądania wnosił o jego oddalenie w całości. Zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 roku o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (dalej: ustawa zasiłkowa), świadczenie rehabilitacyjne przysługuje ubezpieczonemu, który po wyczerpaniu zasiłku chorobowego jest nadal niezdolny do pracy, a dalsze leczenie lub rehabilitacja lecznicza rokują odzyskanie zdolności do pracy. Świadczenie rehabilitacyjne stosownie do treści ust. 2 art. 18 przywołanej ustawy zasiłkowej, przysługuje przez okres niezbędny do przywrócenia zdolności do pracy, nie dłużej jednak niż przez 12 miesięcy. Z powyższego przepisu wynika, że świadczenie rehabilitacyjne przysługuje ubezpieczonemu, który wyczerpał w całości uprawnienie do zasiłku chorobowego, jednak w ciągu dalszym pozostaje niezdolnym do pracy. Dalszym warunkiem jest zaistnienie uzasadnionego przekonania o powodzeniu dalszej rehabilitacji w procesie odzyskiwania zdolności do pracy (np. wyrok Sądu Rejonowego Szczecin–Centrum w Szczecinie z 8.01.2024 r., IX U 257/23). Sąd Najwyższy w wyroku z 5 lipca 2023 roku, I USKP 7/23 wyjaśnił, że wymaganą i niezbędną przesłanką przyznania świadczenia rehabilitacyjnego jest dalsze, nieprzerwane występowanie niezdolności do pracy po wyczerpaniu okresu zasiłkowego. Stan zdrowia pracownika (ubezpieczonego) uniemożliwia my więc podjęcie pracy, ale jednocześnie daje podstawę do przyjęcia, że rehabilitacja prowadzona w okresie pobierania świadczenia rehabilitacyjnego umożliwi mu w pełnym okresie powrót do pracy. Należy wskazać, że w realiach niniejszej sprawy organ rentowy odmówił ubezpieczonej przyznania prawa do świadczenia rehabilitacyjnego zasadzając tę odmowę na niewystępowaniu niezdolności do pracy. W toku postępowania Sąd ustalił, że ubezpieczona była niezdolna do pracy od 8 sierpnia 2023 roku. Niezdolność do pracy była spowodowana rozpoznaniem u ubezpieczonej zaburzeń depresyjnych i stanów lękowych mieszanych. Okres zasiłkowy wynoszący 182 dni upłynął dla ubezpieczonej w dniu 5 lutego 2024 roku. Postępowanie dowodowe przeprowadzone w przedmiotowej sprawie wykazało, że po dacie wygaśnięcia prawa do zasiłku chorobowego, ubezpieczona w dalszym ciągu była niezdolna do pracy, a stan tej niezdolności, stosownie do wniosków opinii biegłej sądowej I. H., trwał do dnia 29 maja 2024 roku. Warto zwrócić uwagę, że ostatnia wizyta ubezpieczonej u lekarza psychiatry miała miejsce w dniu 29 maja 2024 r. Po tej dacie ubezpieczona podjęła starania w kierunku znalezienia nowej pracy, którą ostatecznie podjęła w dniu 15 lipca 2024 roku (oświadczenie ubezpieczonej złożone w trakcie badania przez biegłą sądową, k. 70). W myśl, przywołanego już wcześniej art. 18 ust. 2 ustawy zasiłkowej, świadczenie rehabilitacyjne przysługuje przez okres niezbędny do przywrócenia zdolności do pracy, nie dłużej jednak niż przez 12 miesięcy. Wymaga podkreślenia, że prawo do świadczenia rehabilitacyjnego może przysługiwać wyłącznie przez czas niezbędny do odzyskania sprawności. Z kolei „okres niezbędny do przywrócenie zdolności do pracy” ustalany jest w decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na podstawie orzeczenia lekarza orzecznika lub komisji lekarskiej ZUS. Ewentualnie, w toku postępowania odwoławczego prowadzonego przez sąd powszechny, orzeczenie lekarza orzecznika zastępuje sporządzona na potrzeby tegoż postępowania opinia biegłego sądowego. Resumując powyżej przedstawione rozumowanie należało dojść do wniosku, że ubezpieczonej przysługiwało prawo do świadczenia rehabilitacyjnego w okresie od dnia 6 lutego 2024 roku do 29 maja 2024 roku, gdyż w tym okresie, wyczerpawszy okres zasiłkowy, była nadal niezdolna do pracy i rokowała na odzyskanie zdolności do pracy w przypadku dalszego leczenia lub rehabilitacji. W tym zakresie odwołanie należało uwzględnić. Natomiast począwszy od dnia 30 maja 2024 roku ubezpieczona nie była już niezdolna do pracy, w związku z czym nie przysługiwało jej już prawo do świadczenia rehabilitacyjnego i w tej części jej żądanie podlegało oddaleniu. Zgodnie z art. 477

(14)§ 2 k.p.c. w przypadku uwzględnienia odwołania sąd zmienia w całości lub w części zaskarżoną decyzję organu rentowego lub zaskarżone orzeczenie wojewódzkiego zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności lub decyzję tego zespołu i orzeka co do istoty sprawy. Mając to na uwadze tut. Sąd w punkcie I wyroku, zmienił zaskarżoną decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 11 kwietnia 2024 roku, znak: (...)-(...) w ten sposób, że przyznał ubezpieczonej prawo do świadczenia rehabilitacyjnego za okres od dnia 6 lutego 2024 roku do dnia 29 maja 2024 roku, a dalej idące żądanie oddalił (punkt III wyroku). W punkcie II wyroku Sąd rozstrzygnął o żądaniu odsetkowym ubezpieczonej sformułowanym na rozprawie w dniu 27 marca 2026 roku, przekazując je zgodnie z właściwością do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział we N.. Należy wskazać, że zakres sprawy z odwołania od decyzji jest wyznaczany jej treścią. Przedmiotem postępowania wyjaśniającego przez organem nie było żądanie odsetkowe, które zostało przedstawione dopiero na etapie postępowania odwoławczego. Sąd, jako organ odwoławczy od decyzji organu rentowego nie był władny zatem do podejmowania rozstrzygnięcia w zakresie żądania, które nie było objęte przedmiotem postępowania wyjaśniającego. Podstawę rozstrzygnięcia w tym zakresie stanowił art. 477

(1)§ 2 k.p.c. W punkcie IV wyroku Sąd orzekł o kosztach sądowych zaliczając je na rachunek Skarbu Państwa, gdyż zarówno ubezpieczona, jak i organ rentowy byli zwolnieni od obowiązku ich uiszczenia, odpowiednio na mocy art. 96 ust. 1 pkt 4 u.k.s.c. (ubezpieczona) oraz art. 114 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 roku o systemie ubezpieczeń społecznych. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.