IV U 727/25

Sygn. akt IV U 727/25 gm WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 15 kwietnia 2026 roku Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: sędzia Agnieszka Motyczyńska Protokolant: Magdalena Kubiak - Myśliwek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2026 roku we Wrocławiu sprawy z odwołania R. A. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział we Z. z dnia 30 maja 2025 r., znak (...), o świadczenie rehabilitacyjne I. zmienia zaskarżoną decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział we Z. z dnia 30 maja 2025 r., znak (...) w ten sposób, że przyznaje wnioskodawczyni R. A. prawo do świadczenia rehabilitacyjnego na okres kolejnych 9 miesięcy; II. zalicza koszty sądowe na rachunek Skarbu Państwa. Sygn. akt IV U 727/25 UZASADNIENIE Wnioskodawczyni R. A. wniosła odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział we Z. z dnia 30 maja 2025 r., znak (...), odmawiającej jej prawa do świadczenia rehabilitacyjnego Uzasadniając swoje odwołanie ubezpieczona podniosła, że stan jej zdrowia nie uległ poprawie pomimo procesu leczenia. W dalszym ciągu zażywa silne leki przeciwbólowe. Bardzo często pojawiają się sytuacje, kiedy musi korzystać z pomocy w utrzymaniu równowagi. W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział we Z. wniósł o oddalenie odwołania z uwagi na brak podstaw prawnych do jego uwzględnienia. W uzasadnieniu swojego stanowiska organ rentowy podniósł, że orzeczeniem z dnia 28 kwietnia 2025 r. lekarz orzecznik ZUS stwierdził, że wnioskodawczyni nie była niezdolna do pracy i brak było okoliczności uzasadniających ustalenie jej uprawnień do świadczenia rehabilitacyjnego. Powyższe stanowisko podtrzymała Komisja Lekarska ZUS. W konsekwencji ZUS odmówił ubezpieczonej prawa do świadczenia rehabilitacyjnego. Organ rentowy zaznaczył, że w wyniku analizy odwołania nie stwierdzono wskazania nowych okoliczności, które miałyby wpływ na zmianę zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 24 lipca 2025 r. (k. 9) wnioskodawczyni sprecyzowała, że domaga się przyznania jej świadczenia rehabilitacyjnego na okres 9 miesięcy. Wyjaśniła, że prowadzi firmę zajmującą się transportem ciężarowym i usługami budowlanymi. Prace te wymagają pełnej operatywności w zakresie organizacji pracy budowlanej, jak i technicznej (zaopatrzenie, zlecenie napraw technicznych i naprawczych oraz innych kwestii związanych z budownictwem), co wiąże się z bardzo częstymi wyjazdami. Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny. Wnioskodawczyni R. A. urodziła się w (...) K. wykształcenie zawodowe (sprzedawca). Prowadzi działalność gospodarczą zajmującą się transportem ciężarowym i usługami budowlanymi. Dowód: - okoliczności bezsporne. - przesłuchanie ubezpieczonej na rozprawie w dniu 15.04.2026r. k. 59- 60; Ubezpieczona od kilku lat cierpi na okresowe dolegliwości bólowe kręgosłupa szyjnego i L-S. Zdiagnozowano u niej zmiany zwyrodnieniowo – dyskopatyczne kręgosłupa szyjnego i lędźwiowego. Odczuwała okresowo drętwienia kończyn dolnych i górnych. Stosowała leczenie farmakologiczne. Była konsultowana w poradni neurologicznej. Dowód: - dokumentacja medyczna w aktach organu rentowego. Wnioskiem z dnia 20 września 2024 r. ubezpieczona wystąpiła do organu rentowego o świadczenie rehabilitacyjne w związku z niezdolnością do pracy spowodowaną ogólnym stanem zdrowia. Okres zasiłkowy kończył się z dniem 19 listopada 2024 r. po 182 dniach. Orzeczeniem z dnia 18 grudnia 2024 r. lekarz orzecznik ZUS ustalił, że ubezpieczona była niezdolna do pracy i w związku z rokowaniem odzyskania zdolności do pracy istniały okoliczności uzasadniające ustalenie jej uprawnień do świadczenia rehabilitacyjnego na okres 3 miesięcy licząc od daty wyczerpania zasiłku chorobowego. Decyzją z dnia 31 grudnia 2024 r., znak (...), organ rentowy przyznał ubezpieczonej prawo do świadczenia rehabilitacyjnego za okres od dnia 20 listopada 2024 r. do dnia 17 lutego 2025 r. Wnioskiem z dnia 10 stycznia 2025 r. ubezpieczona ponownie wystąpiła o przyznanie jej prawa do świadczenia rehabilitacyjnego w związku z niezdolnością do pracy spowodowaną ogólnym stanem zdrowia. Orzeczeniem z dnia 28 kwietnia 2025 r. lekarz orzecznik ZUS ustalił, że ubezpieczona nie była niezdolna do pracy i brak było okoliczności uzasadniających ustalenie uprawnień do świadczenia rehabilitacyjnego. Ubezpieczona wniosła sprzeciw od powyższego orzeczenia lekarza orzecznika ZUS. Orzeczeniem z dnia 23 maja 2025 r. Komisja Lekarska ZUS ustaliła, że ubezpieczona nie była niezdolna do pracy i brak było okoliczności uzasadniających ustalenie uprawnień do świadczenia rehabilitacyjnego. W uzasadnieniu wskazano, że stopień naruszenia sprawności organizmu ubezpieczonej w przebiegu rozpoznawanych u niej schorzeń nie powodował utraty zdolności do wykonywania pracy. Upośledzenie stanu funkcjonalnego organizmu nie było tak znaczne, aby powodowało dalszą niezdolność do pracy. W wyniku dotychczasowego leczenia przywrócona została niezbędna sprawność w tym zakresie. Decyzją z dnia 30 maja 2025 r., znak (...), organ rentowy odmówił ubezpieczonej prawa do świadczenia rehabilitacyjnego wobec orzeczenia Komisji Lekarskiej ZUS z dnia 23 maja 2025 r. stwierdzającego, że jej stan zdrowia nie uzasadniał przyznania ubezpieczonej prawa do świadczenia rehabilitacyjnego. Dowód: - wniosek o świadczenie rehabilitacyjne z dn. 20.09.2024 r. w aktach organu rentowego, - orzeczenie lekarza orzecznika ZUS z dn. 18.12.2024 r. w aktach organu rentowego, - decyzja ZUS z dn. 31.12.2024 r. w aktach organu rentowego, - wniosek o świadczenie rehabilitacyjne z dn. 10.01.2025 r. w aktach organu rentowego, - orzeczenie lekarza orzecznika ZUS z dn. 28.04.2025 r. w aktach organu rentowego, - sprzeciw ubezpieczonej z dn. 16.05.2025 r. w aktach organu rentowego, - orzeczenie Komisji Lekarskiej ZUS z dn. 23.05.2025 r. w aktach organu rentowego, - decyzja ZUS z dn. 30.05.2025 r. w aktach organu rentowego. U ubezpieczonej rozpoznano chorobę zwyrodnieniową kręgosłupa szyjnego i lędźwiowego z wielopoziomowymi przepuklinami krążków międzykręgowych C5-C6-C7 oraz L4-L5 i L5-S1, z zespołem korzeniowym lędźwiowym z pozostawieniem ograniczenia ruchomości odcinka lędźwiowego kręgosłupa. Ubezpieczona była uprawniona do świadczeń rehabilitacyjnych od zakończenia uprzednich świadczeń, tj. od dnia 18 lutego 2025 r. na dalsze 9 miesięcy. Dowód: - opinia biegłego ortopedy z dn. 11.12.2025 r., k. 18 – 24, - opinia uzupełniająca biegłego ortopedy z dn. 05.02.2026 r., k. 43 – 45. Sąd Rejonowy zważył, co następuje. Odwołanie jako zasadne podlegało uwzględnieniu. W niniejszej sprawie ubezpieczona R. A. domagała się zmiany decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział we Z. z dnia 30 maja 2025 r., znak (...), poprzez przyznanie jej prawa do świadczenia rehabilitacyjnego na okres 9 miesięcy. Z kolei organ rentowy wnosił o oddalenie odwołania. Tytułem wstępu należy wskazać, że zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz.U. z 2025 r. poz. 501, 1083, z 2026 r. poz. 26; dalej jako ustawa zasiłkowa) świadczenia pieniężne na warunkach i w wysokości określonych ustawą przysługują osobom objętym ubezpieczeniem społecznym w razie choroby i macierzyństwa określonym w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 497, 863, 1243 i 1615; dalej jako ustawa systemowa). Zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy zasiłkowej, świadczenie rehabilitacyjne przysługuje ubezpieczonemu, który po wyczerpaniu zasiłku chorobowego jest nadal niezdolny do pracy, a dalsze leczenie lub rehabilitacja lecznicza rokują odzyskanie zdolności do pracy. Świadczenie rehabilitacyjne przysługuje przez okres niezbędny do przywrócenia zdolności do pracy, nie dłużej jednak niż przez 12 miesięcy (art. 18 ust. 2 ustawy zasiłkowej). O okolicznościach, o których mowa w ust. 1 i 2, orzeka lekarz orzecznik Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (art. 18 ust. 3 ustawy zasiłkowej). Od orzeczenia lekarza orzecznika ubezpieczonemu przysługuje sprzeciw do komisji lekarskiej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w terminie i na zasadach przewidzianych w przepisach o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (art. 18 ust. 4 ustawy zasiłkowej). Od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych przysługuje odwołanie wniesione za pośrednictwem Oddziału ZUS do Sądu Rejonowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych właściwego według miejsca zamieszkania, w terminie miesiąca od doręczenia decyzji. Celem świadczenia rehabilitacyjnego jest umożliwienie osobie niezdolnej do pracy kontynuowania leczenia lub rehabilitacji w sytuacji, gdy okres zasiłku chorobowego jest zbyt krótki do odzyskania pełnej zdolności do pracy - a lekarz orzecznik Zakładu Ubezpieczeń Społecznych stwierdzi, że dalsze leczenie lub rehabilitacja lecznicza rokują odzyskanie zdolności do pracy. Niezdolność do pracy oceniana jako przesłanka nabycia prawa, zarówno do zasiłku chorobowego, jak i do świadczenia rehabilitacyjnego, musi dotyczyć pracy (stanowiska), w zakresie której została orzeczona, a nie do jakiejkolwiek innej pracy. Innymi słowy, chodzi o niezdolność do pracy wskutek choroby odnoszonej do pracy (stanowiska) wykonywanej przed zachorowaniem (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 stycznia 2015 r., II UK 118/14, LEX nr 1652389). Sąd Najwyższy w powołanej uchwale uznał więc, że niezdolność do pracy jako przesłanka prawa do świadczeń z ubezpieczenia chorobowego przewidzianych ustawą zasiłkową, to będący skutkiem choroby stan organizmu odbiegający od stanu zapewniającego mu normalne funkcjonowanie, powodujący czasową niemożność wykonywania dotychczasowej pracy, to znaczy pracy wykonywanej przed zachorowaniem. Pojęcie to ma autonomiczny charakter i odnosi się do wszystkich świadczeń z „ubezpieczenia chorobowego”, których warunkiem przyznania jest niezdolność do pracy z powodu choroby. Należy też powtórzyć za wywodem Sądu Najwyższego zawartym w uzasadnieniu powołanej wyżej uchwały z dnia 2 lutego 2016 r., sygn. akt III UZP 16/15, że świadczenie rehabilitacyjne jest kolejnym (krótkoterminowym) świadczeniem pieniężnym przysługującym z tytułu czasowej niezdolności do pracy. Świadczenie rehabilitacyjne wypełnia lukę pomiędzy okresem po wyczerpaniu okresu zasiłkowego a przed stwierdzeniem trwałej niezdolności do pracy. Jest więc swego rodzaju świadczeniem przejściowym pomiędzy zasiłkiem chorobowym a rentą z tytułu niezdolności do pracy (I. Jędrasik-Jankowska: Pojęcia i konstrukcje prawne ubezpieczenia społecznego, Warszawa 2013, s. 362). Stanowi przedłużenie zasiłku chorobowego, zapewniając ubezpieczonemu pomoc pieniężną w sytuacjach wymagających dłuższego leczenia. Przy czym, jako świadczenie na dokończenie leczenia, pozostaje związane z kontynuacją leczenia schorzenia, które było podstawą do stwierdzenia niezdolności do pracy dla potrzeb ustalenia prawa do zasiłku chorobowego. Świadczenie rehabilitacyjne chroni tę samą rodzajowo sytuację co zasiłek chorobowy - czasową niezdolność do pracy dotychczasowej i ma takie samo zadanie jak zasiłek chorobowy. Prawo do świadczenia rehabilitacyjnego różni się zaś tym od prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, że wymaga stwierdzenia niezdolności czasowej, ale jednocześnie niezdolność ta nie może stanowić trwałej przeszkody w wykonywaniu pracy. Wobec tego, że celem świadczenia rehabilitacyjnego jest dokończenie leczenia rozpoczętego w okresie zasiłkowym, świadczenie to ma charakter swoistego przedłużenia zasiłku chorobowego. Stwierdzenie okoliczności istotnych dla rozpoznania niniejszej sprawy wymagało wiadomości specjalnych i musiało znaleźć oparcie w dowodzie z opinii biegłego sądowego. Pełne wyjaśnienie spornych okoliczności wymagało bowiem wiadomości specjalnych, jakimi Sąd nie dysponował. Na okoliczność ustalenia, czy ubezpieczona R. A. po dniu 17 lutego 2025 r. jest nadal niezdolna do pracy na ostatnio zajmowanym stanowisku – przedsiębiorcy prowadzącego działalność gospodarczą w zakresie usług transportowych i budowlanych, czy dalsze leczenie i rehabilitacja rokują odzyskanie zdolności do tej pracy i w związku z tym, czy może mieć przyznane prawo do dalszego świadczenia rehabilitacyjnego, a jeśli tak, to na jaki okres oraz czy zachodzi konieczność przebadania ubezpieczonej przez innych biegłych sądowych, Sąd dopuścił dowód z opinii biegłego sądowego lekarza ortopedy. Biegły ortopeda rozpoznał u ubezpieczonej chorobę zwyrodnieniową kręgosłupa szyjnego i lędźwiowego z wielopoziomowymi przepuklinami krążków międzykręgowych C5-C6-C7 oraz L4-L5 i L5-S1, z zespołem korzeniowym lędźwiowym z pozostawieniem ograniczenia ruchomości odcinka lędźwiowego kręgosłupa. W ocenie biegłego ubezpieczona była uprawniona do świadczeń rehabilitacyjnych od zakończenia uprzednich świadczeń, tj. od dnia 18 lutego 2025 r. na dalsze 9 miesięcy. Biegły wyjaśnił, że w badaniu przedmiotowym ubezpieczonej znalazł wiele odstępstw od stanu prawidłowego w zakresie narządu ruchu i układu nerwowego. Zaznaczył, że przebieg schorzenia wnioskodawczyni w analizie wstecznej dawał wiele do myślenia, bowiem leczenie jej dolegliwości zdaniem biegłego pozostawiało wiele do życzenia. Nie wykorzystano początkowo na przykład możliwości pełnej rehabilitacji u kobiety w średnim wieku (częściowo z przyczyn ginekologicznych). Przy zmianach w badaniach obrazowych ubezpieczona winna być poddana intensywniejszej rehabilitacji, być poinstruowana o konieczności wykonywania samodzielnie ćwiczeń rehabilitacyjnych. Wobec braku poprawy dolegliwości kręgosłupa lędźwiowego i dołączających się bólów kręgosłupa szyjnego datujących się od 9 lat rozważano leczenie operacyjne. Niemniej traktując z ostrożnością diagnostyczną wyniki badania przedmiotowego biegłego, odległego w czasie od ostatniego badania przez Komisję ZUS biegły stwierdził, że o ile zmiany wykazane w (...) kręgosłupa lędźwiowego i szyjnego u ubezpieczonej miały w części charakter zmian przewlekłych, to wnioskodawczyni jako pracownik fizyczny (prowadzenie firmy transportowo budowlanej wymaga pełnej sprawności) nie leczyła się wystarczająco z tego powodu. Niezależnie od stwierdzanych obecnie objawów uszkodzenia kręgosłupa w odcinku szyjnym i lędźwiowym u ubezpieczonej, biegły uznał, że nie była ona zdolna do pracy w okresie od dnia 18 lutego 2025 r. Biegły zaznaczył, że rokowania, ze względu na wiek powódki co do stanu jej zdrowia na przyszłość są ostrożne. Nie można natomiast wykluczyć, iż przebyte urazy mogą w przyszłości wpłynąć na pogłębienie już istniejących zmian zwyrodnieniowych kręgosłupa. Zdaniem biegłego postępowanie w przypadku wnioskodawczyni powinno być wieloczynnikowe, dostosowane do stopnia zaawansowania schorzenia i obejmować rehabilitację, ćwiczenia poprawiające ruchomość stawów, ćwiczenia wzmacniające siłę mięśniową, używanie sprzętów pomocniczych, czy też leczenie uzdrowiskowe. W razie narastania objawów leczenie uzupełniane jest o środki farmakologiczne. Biegły dodał, że w zakresie dolegliwości utrzymujących się u wnioskodawczyni w obrębie kręgosłupa lędźwiowego należy je różnicować z dolegliwościami w przebiegu choroby A., na co wskazują wykazane w (...) kręgosłupa guzki A.. Biegły nie stwierdził konieczności badania ubezpieczonej przez innych biegłych sądowych. Orzeczenie Komisji Lekarskiej ZUS uznał za niezasadne, w jego ocenie orzecznikom ZUS zabrakło holistycznego, całościowego spojrzenia na ubezpieczoną, kobietę z nadwagą, ze zmianami w narządzie ruchu ograniczającymi w sposób istotny jej sprawność. Do powyższej opinii biegłego zastrzeżenia wniósł w piśmie procesowym z dnia 26 stycznia 2026 r. (k. 39) ZUS. W jego ocenie nie było jasne dlaczego do sprawy został powołany biegły z zakresu chirurgii urazowej i ortopedii, gdyż nie jest to według ZUS właściwy specjalista do oceny schorzeń ubezpieczonej. Ewentualna opinia biegłego z neurochirurgii powinna być dla sprawy wiążąca. Ponadto, według organu rentowego, sekcja "Uzasadnienie" opinii w żaden sposób szczegółowo nie potwierdza ustaleń dokonanych przez biegłego. Zapomniał on, że świadczenie rehabilitacyjne przyznaje się wówczas, gdy dana osoba jest niezdolna do pracy i rokuje odzyskanie zdolności do zarobkowania po leczeniu i rehabilitacji. W świetle zgłoszonych zastrzeżeń, ZUS wniósł o dopuszczenie dowodu z opinii uzupełniającej biegłego. W związku ze zgłoszonymi przez ZUS zastrzeżeniami, Sąd dopuścił dowód z opinii uzupełniającej biegłego. W opinii uzupełniającej biegły wyjaśnił, że generalnie biegli oceniają i ustalają niezdolność do pracy przede wszystkim na podstawie własnego badania przedmiotowego dokonywanego w dniu zgłoszenia się ubezpieczonego. Dokumentacja lecznicza, w tym ocena zdolności do pracy dokonana przez innych lekarzy czy też instytucje ma znaczenie jedynie pomocnicze, nie może być decydująca, chociażby ze względu na odległość w czasie. Dalej biegły wskazał, że - jak słusznie zauważył ZUS, w badaniu przedmiotowym lekarzy ZUS i biegłego istnieją różnice pomiarowe. Ocena i interpretacja wyników badania dokonywana jest w sposób oczywisty i zrozumiały przez każdego z badających z osobna, indywidualnie i niezależnie, zatem różnica w ocenie nie jest niczym nowym. Biegły podkreślił, że zasadnicze dla sprawy rozpoznanie dotyczyło kręgosłupa szyjnego i lędźwiowego. Charakter dolegliwości i objawy w jego badaniu wykazują korelację ze zmianami wykazywanymi w badaniach obrazowych, jest oczywistym, że same badania obrazowe nie świadczą o niezdolności do pracy i kwalifikacji do przyznania świadczeń rehabilitacyjnych, objawy przedmiotowe u kobiety 59 - letniej nie miały w maju 2025 jeszcze charakteru utrwalonego. Ponadto, biegły zauważył, że w zastrzeżeniach ZUS nie zawarto odniesienia się do zasadniczego rozpoznania i jego konsekwencji w postaci rozważania neurochirurgicznego leczenia operacyjnego kilka lat temu. Za kuriozalne biegły uznał zastrzeżenie co do jedynie wiążącej w ocenie ustalenia prawa do świadczeń rehabilitacyjnych opinii wydanej przez neurochirurga. Co więcej, ZUS i lekarze orzecznicy w żaden sposób nie udowodnili poprawy stanu zdrowia ubezpieczonej po pierwszym okresie świadczeń rehabilitacyjnych. Biegły zaznaczył, że dyskusja o kwalifikacji niezdolności do pracy wnioskodawczyni i jej kwalifikacji do świadczeń rehabilitacyjnych została przez niego wnikliwie przeprowadzona, jego zdanie wyrażone w opinii zasadniczej miało na celu jak największą zgodność ze stanem faktycznym. W konsekwencji, biegły w pełni podtrzymał swoją opinię zasadniczą i wypływające z niej wnioski. Sąd w ramach zastrzeżonej dla niego swobody, decyduje, czy ma możliwość oceny dowodu w sposób pełny i wszechstronny, czy jest w stanie prześledzić jego wyniki oraz - mimo braku wiadomości specjalnych - ocenić rozumowanie, które doprowadziło biegłego do wydania opinii. Sąd czyni to zapoznając się z całością opinii, tj. z przedstawionym w niej materiałem dowodowym, wynikami badań przedmiotowych i podmiotowych. Wszystko to, a nie tylko końcowy wniosek opinii, stanowi przesłanki dla uzyskania przez sąd podstaw umożliwiających wyjaśnienie sprawy. W niniejszej sprawie Sąd uwzględnił treść opinii biegłego ortopedy powołanego w niniejszej sprawie. Przedmiotowe opinie są w ocenie Sądu spójne, logiczne i wyczerpujące. Biegły szczegółowo opisał materiał stanowiący podstawę konkluzji. Z treści opinii wynika, że powstały one w oparciu o badanie i wywiad z wnioskodawczynią, po dokładnym zapoznaniu się z dokumentacją medyczną zawartą w aktach sprawy. Ze sporządzonych opinii biegłego ortopedy wynikało jednoznacznie, że ubezpieczona nie była ona zdolna do pracy w okresie od dnia 18 lutego 2025 r. i przysługiwało jej prawo do świadczeń rehabilitacyjnych od zakończenia uprzednich świadczeń, tj. od dnia 18 lutego 2025 r. na dalsze 9 miesięcy. Opinia biegłego sądowego podlega ocenie przy zastosowaniu art. 233 § 1 k.p.c. – na podstawie właściwych dla jej przymiotu kryteriów zgodności z zasadami logiki i wiedzy powszechnej, poziomu wiedzy biegłego, podstaw teoretycznych opinii, a także sposobu motywowania oraz stopnia stanowczości wyrażanych w niej wniosków. Sąd Najwyższy w swoim wyroku z dnia 19 grudnia 1990 r. (sygn. akt I PR 148/90, OSP 1991/11/300) stwierdził, że „Sąd może oceniać opinię biegłego pod względem fachowości, rzetelności czy logiczności. Może pomijać oczywiste pomyłki czy błędy rachunkowe. Nie może jednak nie podzielać poglądów biegłego, czy w ich miejsce wprowadzać własnych stwierdzeń”. Zgodnie z art. 286 k.p.c. Sąd może zażądać ustnego wyjaśnienia opinii złożonej na piśmie, może też w razie potrzeby zażądać dodatkowej opinii od tych samych lub innych biegłych. Samo niezadowolenie stron z opinii biegłych nie uzasadnia jednak zażądania dodatkowej opinii od tych samych lub innych biegłych. W niniejszej sprawie zastrzeżenia do opinii biegłego ortopedy wniósł wyłącznie organ rentowy. Sąd dopuścił w związku z tym dowód z opinii uzupełniającej biegłego. Biegły w wyczerpujący sposób ustosunkował się do zastrzeżeń zgłoszonych przez ZUS, rozwiewając powstałe wątpliwości. W świetle jednoznacznej i stanowczej opinii biegłego Sąd uznał, że wyjaśnił on wszelkie kwestie i wątpliwości w sposób kompleksowy i przejrzysty. W związku z powyższym, Sąd nie widział potrzeby dalszego uzupełniania opinii biegłego lub dopuszczenia dowodu z opinii kolejnego biegłego z zakresu ortopedii. Reasumując, Sąd uznał opinie biegłego sporządzone i uwzględnione w niniejszej sprawie za w pełni wiarygodne, podzielając dokonane w nich ustalenia i uznając że nie ma podstaw do zanegowania prezentowanego przez biegłego stanowiska ani uzupełniania jego opinii. W tym miejscu Sąd pragnie wskazać, iż zgodnie z wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 9 lutego 2016 r. sygn. akt XIII Ga 764/15: „Sąd ma obowiązek dopuszczenia dowodu z dalszej opinii gdy zachodzi taka potrzeba, a więc wtedy, gdy opinia, którą dysponuje, zawiera istotne luki, bo nie odpowiada na postawione tezy dowodowe, jest niejasna, czyli nienależycie uzasadniona lub nieweryfikowalna, tj. gdy przedstawiona przez eksperta analiza nie pozwala organowi orzekającemu skontrolować jego rozumowania co do trafności jego wniosków końcowych (post. SN z 19 sierpnia 2009 r., III CSK 7/09, Legalis). Ustalenia, wymagające wiadomości specjalnych, aby mogły stać się składnikiem materiału dowodowego poddawanego ocenie, muszą przybrać formę określoną w art. 278 i n. k.p.c., to znaczy postać opinii biegłego (biegłych) lub odpowiedniego instytutu. (…) Z przyjmowanej powszechnie zasady, iż sąd jest najwyższym biegłym, nie można wyprowadzać wniosku, że może biegłego zastępować, a to oznacza, że jeżeli do poczynienia ustaleń istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy potrzebne są wiadomości specjalne, sąd nie może dokonywać ich sam, nawet gdyby miał w tej dziedzinie odpowiednie kwalifikacje merytoryczne; posiadanie takich kompetencji ułatwia jedynie ocenę opinii biegłego (wyr. SN z 26 października 2006 r., I CSK 166/06, Legalis). (…) Opinia biegłego nie ma w sprawie znaczenia rozstrzygającego i podlega ocenie jak każdy środek dowodowy, jednak w oparciu o właściwe dla jej oceny na płaszczyźnie merytorycznej kryteria, które stanowią: poziom wiedzy biegłego, podstawy teoretyczne opinii, sposób motywowania sformułowanego stanowiska, stopień stanowczości wyrażonych w niej ocen, zgodność z zasadami logiki i wiedzy powszechnej. Biegły wyraża opinię o tej części materiału dowodowego, którą wskazuje dla celów jej wydania sąd, nie dokonuje natomiast wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego sprawy, co jest obowiązkiem sądu orzekającego (wyr. SN z 12 lutego 2015 r., IV CSK 275/14, Legalis). Jakkolwiek opinia biegłych jest oparta na wiadomościach specjalnych, to podlega ona ocenie sądu na podstawie całego zebranego w sprawie materiału, a zatem, na tle tego materiału, konieczne jest stwierdzenie, czy ustosunkowała się ona do wynikających z innych dowodów faktów mogących stanowić podstawę ocen w opinii zawartych oraz czy opierając się na tym materiale w sposób logiczny i jasny, przedstawia tok rozumowania prowadzący do sformułowanych w niej wniosków. Jeżeli opinia biegłych wymogów tych nie spełnia, wniosek strony o powołanie innych biegłych uznać należy za zasadny. (…) Wykazywanie okoliczności, uzasadniających powołanie kolejnego biegłego pozostaje w gestii strony. To strona powinna wykazać się niezbędną aktywnością i wykazać błędy, sprzeczności lub inne wady w opiniach biegłych, które dyskwalifikują istniejące opinie ewentualnie uzasadniają powołanie dodatkowych opinii (wyr. SN z 16 września 2009 r., I UK 102/09, Legalis). Należy uznać, że sąd nie ma obowiązku dopuszczenia dowodu z opinii kolejnych biegłych, czy też z opinii instytutu w każdym wypadku, gdy złożona opinia jest niekorzystna dla strony, ale ma obowiązek dopuszczenia takiego dowodu wówczas, gdy zachodzi tego potrzeba (…) (wyr. SN z 1 września 2009 r., I PK 83/09, Legalis)”. W konsekwencji stwierdzić należy, iż to wyłącznie od Sądu zależy, którą z wydanych opinii uzna za wiarygodną i podzieli jej stanowisko, po wszechstronnym rozważeniu zgromadzonego materiału dowodowego i cech opinii, o których wyżej mowa. Ustalając stan faktyczny w niniejszej sprawie Sąd działał w oparciu o zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy wskazany w treści uzasadnienia, tj. o dowody z dokumentów, których wiarygodność i autentyczność nie budziła wątpliwości stron ani Sądu oraz sporządzone opinie biegłego ortopedy. Sąd oparł się także na dowodzie z przesłuchania ubezpieczonej R. A.. Zeznania te Sąd ocenił jako w pełni wiarygodne, albowiem były one spójne, konsekwentne, logiczne oraz pozostawały w ścisłej korelacji z pozostałym materiałem dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy. Mając powyższe na uwadze, Sąd w punkcie I sentencji wyroku, Sąd działając na podstawie art. 477 14 § 2 k.p.c., zmienił zaskarżoną decyzję (...) Ubezpieczeń (...) we Z. z dnia 30 maja 2025 r., znak (...) w ten sposób, że przyznał wnioskodawczyni R. A. prawo do świadczenia rehabilitacyjnego na okres kolejnych 9 miesięcy. Natomiast w punkcie II sentencji wyroku, Sąd orzekł o kosztach sądowych zaliczając je na rachunek Skarbu Państwa, gdyż zarówno ubezpieczona, jak i organ rentowy byli zwolnieni od obowiązku ich uiszczenia na mocy art. 96 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (ubezpieczona) oraz art. 114 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (organ rentowy). Zgodnie zaś z art. 98 ww. ustawy, w toku postępowania z zakresu ubezpieczeń społecznych wydatki ponosi Skarb Państwa. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.