IV U 873/25

(1)– k. 33v-34, e-protokół z dn. 7.01.2026 r. ; - przesłuchanie ubezpieczonej – k.34-34v, e-protokół z dn. 7.01.2026 r. ; - wydruk z bazy (...) z dn. 15.01.2026 r. – k. 47. Ubezpieczona posiada osobne konto do prowadzonej o działalności gospodarczej, a także prowadzi księgę przychodów i rozchodów. Dowód: - przesłuchanie ubezpieczonej – k.34-34v, e-protokół z dn. 7.01.2026 r. ; - wyciągi z rachunków bankowych – k. 42-43, 56-61; - zeznania świadka E. O.

(1)– k. 33v-34, e-protokół z dn. 7.01.2026 r. Zdarzało się, że prowizja z zawartych umów ubezpieczeniowych wpływała na konto ubezpieczonej kilka miesięcy od ich zawarcia. Dowód: zeznania świadka E. O.

(1)– k. 33v-34, e-protokół z dn. 7.01.2026 r. W miesiącu maju ubezpieczona podpisała 7 umów ubezpieczeniowych z następującym podmiotami: Aresztem Śledczym w N., Gminą E., Zakładem (...), (...) Sp. z o.o., (...) Sp. z o.o., (...) Sp. z o.o., (...) Spółka (...), R.. Dowód: wyciągi z rachunków bankowych – 56-

1. Z tytułu podpisanej umowy z Gmina E. na konto firmowe ubezpieczonej prowizja w kwocie 1.994,32 zł wpłynęła w dniu 5 czerwca 2025 r. Z tytułu podpisanej umowy z Aresztem Śledczym w N. na konto firmowe ubezpieczonej prowizja w kwocie 3,866,22 zł wpłynęła w dniu 10 czerwca 2025 r. Dowód: wyciągi z rachunków bankowych – k. 56-
2. W okresie niezdolności do pracy ubezpieczona dokonywała z firmowe konta zakupu paliwa w dniach 5 maja 2025 r., 13 maja 2025 r. i 16 maja 2025 r. Dowód: wyciągi z rachunków bankowych – k. 56-
3. Z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej od 18 czerwca 2022 r. ubezpieczona jest zgłoszona jedynie do ubezpieczenia zdrowotnego. Dowód: - dane ubezpieczenia – k. 50; - dane ubezpieczonego – k. 51-51v. Hipotetyczna wysokość zasiłku chorobowego za okres od 1 maja 2025 r. do 18 maja 2025 r. wynosi 3.631,86 zł brutto. Dowód : pismo organu rentowego z dn. 24.09.2025 r. – k.
4. Sąd zważył, co następuje: Odwołanie ubezpieczonej nie zasługiwało na uwzględnienie. Ustalając stan faktyczny w niniejszej sprawie Sąd działał w oparciu o zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy wskazany w treści uzasadnienia, tj. o dowody z dokumentów przedłożonych przez strony oraz znajdujące się w aktach organu rentowego, dopuszczonych przez Sąd jako dowód w sprawie na podstawie art. 243 2 k.p.c., których wiarygodność i autentyczność nie budziła wątpliwości stron ani Sądu. Nadto Sąd, dokonując oceny dowodu z przesłuchania stron, ograniczonego do przesłuchania ubezpieczonego dał wiarę jej zeznaniom jedynie w zakresie, w jakim pozostawały one zgodne z pozostałym, zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Sąd odmówił zeznaniom odwołującej się waloru wiarygodności w zakresie tym, iż nie kontynuowała wykonywania działalności gospodarczej po 30 kwietnia 2025 r. Twierdzenie ubezpieczonej pozostawało bowiem w sprzeczności z przedłożoną przez nią dokumentację, a w szczególności z wyciągiem z konta bankowego znajdującego się na k. 56-
5. W zakresie zeznań świadka E. O.

(2)Sąd nie mógł również dać im wiary w zakresie tym, iż ubezpieczona nie kontynuowała prowadzenia działalności gospodarczej pod dniu 30 kwietnia 2025 r. Jak zostało wskazane powyżej, jest to sprzeczne z materiałem dowodowym przedstawionym przez samą ubezpieczoną. Ponadto zeznania świadka w dużej mierze odnosiły się do przepisów prawa. W swoich zeznania świadek skupił się głównie na wyjaśnieniach odnośnie prawie do zasiłku chorobowego przysługującego po ustaniu tytułu ubezpieczenia chorobowego. Kluczowym dowodem w sprawie okazał się wyciąg z konta bankowego na k. 56-61 oraz tabela przedłożona przez ubezpieczoną na k. 43 – do czego Sąd odniesienie się szczegółowo w dalszej części uzasadnienia. Organ w swojej w swoich decyzji odmawiającej ubezpieczonej prawa do zasiłku chorobowego w łącznym okresie od 1 maja 2025 r. do 18 maja 2025 r. powołał się na to, iż ubezpieczona, po ustaniu tytułu do dobrowolnego ubezpieczenia chorobowego, wypełniała swoim zachowaniem przesłanki określone w art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz. U. z 2025 r. poz. 501). Dokonując natomiast niezbędnych rozważań teoretycznych w sprawie, w pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (tj.DZ.U.2025.501; dalej zw. ustawą zasiłkową), ), świadczenia pieniężne na warunkach i w wysokości określonych ustawą przysługują osobom objętym ubezpieczeniem społecznym w razie choroby i macierzyństwa określonym w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1230, 1429, 1672 i 1941), zwanym dalej jako ustawa systemowa). Z kolei w myśl art. 6 ust. 1 ustawy zasiłkowej, zasiłek chorobowy przysługuje ubezpieczonemu, który stał się niezdolny do pracy z powodu choroby w czasie trwania ubezpieczenia chorobowego. Natomiast w myśl art. 7 pkt 1 ustawy zasiłkowej zasiłek chorobowy przysługuje również osobie, która stała się niezdolna do pracy po ustaniu tytułu ubezpieczenia chorobowego, jeżeli niezdolność do pracy trwała bez przerwy co najmniej 30 dni i powstała nie później niż w ciągu 14 dni od ustania tytułu ubezpieczenia chorobowego. Stosownie natomiast do treści art. 8 ust. 2 ustawy zasiłkowej, za okres niezdolności do pracy lub niemożności wykonywania pracy z przyczyn określonych w art. 6 ust. 2 przypadający po ustaniu tytułu ubezpieczenia chorobowego zasiłek chorobowy przysługuje nie dłużej niż przez 91 dni. Na kanwie analizowanego stanu faktycznego ubezpieczona niewątpliwie spełniła pozytywne przesłanki nabycia prawa do zasiłku chorobowego po ustaniu tytułu ubezpieczenia chorobowego tj. ustaniu zatrudnienia w firmie (...) Sp. z o.o. Tytuł ten ustał z dniem 30 kwietnia 2025 r., a od dnia 1 maja 2025 r. do dnia 18 maja 2025 r. ubezpieczona była niezdolna do prac. Ta okoliczność nie była kwestionowana przez organ rentowy. Spór w niniejszej sprawie dotyczył prawa do zasiłku chorobowego za przypadający po ustaniu zatrudnienia okres od 1 maja 2025 r. do 18maja 2025 r. Jego istota sprowadzała się do rozstrzygnięcia zagadnienia, czy ubezpieczona w okresie niezdolności do pracy po ustaniu tytułu ubezpieczenia chorobowego wynikającego ze stosunku pracy z firmą (...) Sp. z o.o. kontynuowała działalność zarobkową prowadząc działalność gospodarczą pod firmą (...) w związku z czym w myśl art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, utracił prawo do zasiłku chorobowego za ten okres. Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy zasiłek chorobowy z tytułu niezdolności do pracy powstałej w czasie trwania ubezpieczenia chorobowego, jak i z tytułu niezdolności do pracy powstałej po ustaniu tytułu ubezpieczenia nie przysługuje za okres po ustaniu tytułu ubezpieczenia chorobowego, jeżeli osoba niezdolna do pracy: kontynuuje działalność zarobkową lub podjęła działalność zarobkową stanowiącą tytuł do objęcia obowiązkowo lub dobrowolnie ubezpieczeniem chorobowym albo zapewniającą prawo do świadczeń za okres niezdolności do pracy z powodu choroby. Należy mieć na uwadze, że ratio legis art. 7 ustawy zasiłkowej sprowadza się do dostarczenia środków utrzymania byłemu ubezpieczonemu, który z powodu ustania pracy zarobkowej traci dotychczasowe dochody, a któremu choroba przeszkadza w znalezieniu i podjęciu nowej pracy zarobkowej, a tym samym uzyskaniu nowego źródła dochodu. Wyłączenie prawa do zasiłku chorobowego na podstawie art. 13 ustawy zasiłkowej dotyczy sytuacji, gdy osoba niezdolna do pracy po ustaniu tytułu ubezpieczenia chorobowego nie podlega żadnemu ubezpieczeniu, natomiast kontynuuje lub podejmuje działalność zarobkową uprawniającą ją do objęcia dobrowolnym ubezpieczeniem chorobowym (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 maja 2003 r., III UZP 3/03, OSNP 2004 Nr 2, poz. 39; por. również uchwałę Sądu Najwyższego z dnia 30 sierpnia 2001 r., III ZP 11/01, OSNAPiUS 2002 Nr 1, poz. 18, OSP 2002 Nr 12, poz. 151). Przez działalność zarobkową należy rozumieć każdą działalność dającą źródło utrzymania (zob. uchwała SN z 30 sierpnia 2001 r., sygn. III ZP 11/01). Sama wykładnia językowa sformułowań "kontynuowanie" lub "podjęcie" działalności zarobkowej, użytych w art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy zasiłkowej, zakłada pewną aktywność wykonawcy tych czynności. Potwierdza to również wykładnia systemowa i celowościowa. "zasiłek chorobowy ma zastąpić utracony zarobek" (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 4 czerwca 2012 r., I UK 13/12, LEX nr 1218583, wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 25 lutego 2014 r., SK 18/13 (OTK-A 2014 Nr 2, poz. 5).Pamiętać należy, że zasiłek chorobowy zastępuje utracony zarobek. Ryzykiem chronionym jest w tym przypadku niemożność wykonywania (kontynuowania lub podjęcia) każdej działalności zarobkowej zarówno tej, której wykonywanie dawało tytuł do objęcia ubezpieczeniem, jak i wykonywanej równolegle z taką działalnością, a ponadto jakiejkolwiek nowej działalności dającej źródło utrzymania (tak Sąd Najwyższy w wyroku z 4 czerwca 2012 r. sygn. akt I UK 13/12, LEX nr 1218583). Wprowadzenie ww. przepisu miało na celu wykluczenie sytuacji, w której ubezpieczony posiadający inne źródło dochodu lub inny (nowy) tytuł do ubezpieczenia chorobowego, dający mu prawo do świadczeń za okres niezdolności do pracy, pobierałby zasiłek chorobowy na podstawie ubezpieczenia, do którego tytuł już ustał. Skoro bowiem posiada on już inne źródło dochodu lub inny tytuł do ubezpieczenia chorobowego gwarantujący mu środki utrzymania, nie ma powodu do dalszej wypłaty zasiłku chorobowego. Wobec powyższego, należy stwierdzić, że uprawnienia do świadczeń w razie choroby i macierzyństwa należy rozpatrywać zawsze w aspekcie istniejącego - aktualnego tytułu ubezpieczenia. W świetle art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy zasiłkowej pozbawienie prawa do zasiłku następuje zarówno w przypadku niezdolności do pracy powstałej w czasie trwania ubezpieczenia chorobowego, jak i po jego ustaniu, w przypadku "kontynuowania" lub "podjęcia" działalności zarobkowej stanowiącej tytuł do objęcia dobrowolnym ubezpieczeniem chorobowym. Natomiast zgodnie z istotą i celem definiowania działalności gospodarczej określa się ją jako podejmowanie lub kontynuowanie pozarolniczej działalności gospodarczej, która wyklucza dalsze pobieranie świadczeń z ubezpieczenia chorobowego (zasiłku chorobowego, świadczenia rehabilitacyjnego), gdy ubezpieczony rzeczywiście prowadzi działalność zarobkową wykonywaną w sposób zorganizowany i ciągły, zgodnie z definicją działalności gospodarczej (art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy z 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa). W świetle obowiązującego orzecznictwa Sądu Najwyższego tylko faktyczne kontynuowanie lub podjęcie działalności zarobkowej stanowiącej tytuł do objęcia dobrowolnym ubezpieczeniem chorobowym powoduje z jednej strony pozbawienie prawa do zasiłku chorobowego z tytułu niezdolności do pracy powstałej w czasie trwania ubezpieczenia chorobowego i trwającej po jego ustaniu (art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy zasiłkowej), a z drugiej strony - objęcie ubezpieczeniem chorobowym z nowego tytułu. Wówczas zdarzenie ubezpieczeniowe (choroba) będzie pozostawać w związku z tym nowym tytułem ubezpieczenia. Nie można tracić z pola widzenia, że w orzecznictwie Sądu Najwyższego podkreśla się, iż obowiązek podlegania ubezpieczeniom społecznym wynika z ustawy, a nie z czynności prawnej. W ocenie Sądu pozbawienie prawa do zasiłku chorobowego miałoby uzasadnienie wówczas, gdyby wnioskodawca uzyskał tytuł ubezpieczenia w postaci prowadzenia działalności gospodarczej (kontynuując działalność, która nie podlegała obowiązkowi opłacania składek wobec prowadzenia jej równolegle z pracowniczym zatrudnieniem), czyli gdyby podlegał obowiązkowemu ubezpieczeniu społecznemu z tytułu prowadzenia działalności gospodarczej, a w konsekwencji nabył tytuł do objęcia dobrowolnym ubezpieczeniem chorobowym. W tym kontekście nabiera znaczenia okoliczność faktycznego prowadzenia (kontynuowania) działalności gospodarczej po ustaniu ubezpieczenia pracowniczego. W świetle utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego dotyczącego podlegania ubezpieczeniom społecznym z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej należy stwierdzić, że wpis do ewidencji tej działalności (rejestru) stwarza domniemanie jej prowadzenia. Domniemanie to może zostać obalone w razie udowodnienia, że działalność ta nie była prowadzona wskutek zaistnienia szczególnych, zazwyczaj losowych, okoliczności. W takich okolicznościach nie powstaje obowiązek ubezpieczenia społecznego a co za tym idzie nie powstaje tytuł do objęcia dobrowolnym ubezpieczeniem chorobowym. Podleganie obowiązkowo ubezpieczeniom społecznym nie obejmuje okresu, w którym zaprzestano prowadzenia działalności gospodarczej albo zawieszono jej prowadzenie na podstawie przepisów ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jedn.: Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447 z późn. zm.). Z kolei zgodnie ze stanowiskiem Sądu Najwyższego wyrażonym w wyroku z dnia 22 lutego 2010 r. (I UK 240/09, LEX nr 585723) ocena, czy działalność gospodarcza rzeczywiście jest wykonywana, a więc także czy zaistniała przerwa w jej prowadzeniu, należy do sfery ustaleń faktycznych. Istnienie wpisu do ewidencji CEiDG nie przesądza o faktycznym prowadzeniu działalności gospodarczej, jednakże wpis ten prowadzi do domniemania prawnego, według którego osoba wpisana do ewidencji, która nie zgłosiła zawiadomienia o zaprzestaniu prowadzenia działalności gospodarczej, jest traktowana jako prowadząca taką działalność. W konsekwencji domniemywa się, że skoro nie nastąpiło wykreślenie działalności gospodarczej z ewidencji, to działalność ta była faktycznie prowadzona i w związku z tym istniał obowiązek zapłaty składek na ubezpieczenie społeczne. Jednakże nie wyklucza to możliwości przeprowadzenia dowodu przeciwnego, jednak winno to leżeć w gestii zainteresowanego – tak więc w rozpatrywanej sprawie do ubezpieczonej. W niniejszym stanie faktycznym ubezpieczona nie udowodniła, iż w okresie od 1 maja 2025 r. do 18 maja 2025 r. faktycznie nie prowadziła działalności zarobkowej. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, aby doszło do przerwy w prowadzeniu działalności przez ubezpieczoną po 30 kwietnia 2025 r. Faktyczna przerwa w prowadzeniu pozarolniczej działalności w związku ze zwolnieniem lekarskim, spowodowana stanem zdrowia, nie może być traktowana jako zaprzestanie wykonywania tej działalności, zwłaszcza w sytuacji uprawnienia przedsiębiorcy do zasiłku chorobowego. Okres pobierania zasiłku chorobowego jest okresem podlegania ubezpieczeniom społecznym, w którym następuje jedynie zwolnienie od obowiązku opłacania składek na te ubezpieczenia bądź odpowiednie obniżenie podstawy ich wymiaru, gdy zasiłek nie obejmuje pełnego miesiąca (art. 18 ust. 9 i 10 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych). Osoba niezdolna do pracy i uprawniona do zasiłku chorobowego (w okresie pobierania tego zasiłku) nie może być uznana za osobę, która zaprzestała wykonywania pozarolniczej działalności gospodarczej, chyba że sama podejmie decyzję o zaprzestaniu jej prowadzenia i złoży stosowny wniosek o wykreślenie jej z rejestru, bądź też zostanie wykreślona z urzędu (tak samo wyrok Sądu Apelacyjnego w Łodzi z dnia 16 czerwca 2015 r. sygn. akt III AUa 1130/14). Z mocy art. 6 ust. 1 pkt 5 i art. 13 pkt 4 ustawy systemowej osoby prowadzące pozarolniczą działalność gospodarczą obowiązkowo podlegają ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym od dnia rozpoczęcia wykonywania działalności do dnia zaprzestania wykonywania tej działalności, a w stanie prawnym obowiązującym od 20 września 2008 r. - z wyłączeniem okresu, na który wykonywanie działalności zostało zawieszone na podstawie przepisów o swobodzie działalności gospodarczej. Osoby te, zgodnie z art. 12 ust. 1 podlegają też obowiązkowo ubezpieczeniu wypadkowemu. Natomiast gdy chodzi o ubezpieczenie chorobowe, to stosownie do art. 11 ust. 3 tej ustawy osoby prowadzące pozarolniczą działalność gospodarczą, na swój wniosek, podlegają dobrowolnie. Przy czym prawo do dobrowolnego ubezpieczenia chorobowego wygasa z chwilą ustania tytułu do podlegania obowiązkowi podlegania ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym (art. 14 ust. 2 pkt 3). Wskazać należy, że pojęcie działalności zarobkowej, niezdefiniowane ani na gruncie ustawy zasiłkowej ani w ustawie o systemie ubezpieczeń społecznych, należy rozumieć szeroko. W sensie rodzajowym wchodzi tu w grę każda praca (działalność) zarobkowa, mogąca stanowić źródło dochodów (H. Pławucka, glosa do uchwały SN z dnia 30 sierpnia 2001 r., III ZP 11/200, OSP 2002, z. 12, poz. 599). W orzecznictwie, jeszcze na tle ustawy z grudnia 1974 r., wskazywano, że "działalnością zarobkową" jest działalność stanowiąca źródło dochodu z tytułu własnej pracy, niezależnie od podstawy jej wykonywania. Może nią być na przykład zatrudnienie na podstawie umowy o pracę, czy umowy zlecenia. Dodatkowo przyjmowano, że jest to tego rodzaju działalność zarobkowa, która stanowi tytuł do ubezpieczenia społecznego, ponieważ tylko taka działalność może być podstawą do wypłaty zasiłku w miejsce utraconego dochodu, a więc uczynić zbędną ochronę ubezpieczeniową z tytułu poprzedniej, zakończonej działalności. Podkreślano zatem, że działalność zarobkowa to "działalność stanowiąca tytuł podlegania ubezpieczeniu chorobowemu" (wyrok SN z 5 sierpnia 1999 r., II UKN 68/99, OSNP 2000, Nr 19, poz. 726). Obecnie warunek ten jest expressis verbis wpisany w dyspozycję przepisu art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy zasiłkowej. Pod pojęciem "podjęcia lub kontynuowania" działalności zarobkowej, stanowiącym przyczynę wyłączającą prawo do zasiłku, należy rozumieć samo istnienie innych potencjalnych źródeł zarobkowania, będących tytułem do objęcia obowiązkowo lub dobrowolnie ubezpieczeniem chorobowym albo zapewniających prawo do świadczeń za okres niezdolności do pracy z powodu choroby. Działalność zarobkową można ujmować szerzej niż pracę zarobkową. W tym zakresie trzeba zwrócić uwagę na różnice pomiędzy regulacją z art. 13 i art. 17 cytowanej ustawy, o czym stanowi wyrok Sądu Najwyższego z 9 stycznia 2012 r., I UK 212/11, w którym SN wskazał, że "działalność zarobkowa" semantycznie jest pojęciem szerszym niż "praca zarobkowa" i wyjaśniając, że określenia "praca" i "działalność" konweniują z celem przepisów, w których zostały umiejscowione - o ile przepis art. 17 ust. 1 ustawy nawiązuje do obowiązków wynikających z trwającej relacji ubezpieczeniowej, o tyle przepis art. 13 ust. 1 koncentruje uwagę na możliwości zarobkowania po ustaniu tytułu ubezpieczenia. Jak wynika z przesłuchania ubezpieczonej posiada ona uprawnienia agenta ubezpieczonego w związku z czym w 2015 r. założyła jednoosobową działalność gospodarczej, która się w tym specjalizuje. Ubezpieczona od dnia założenia działalności nieprzerwanie ją prowadzi, nigdy jej nie zawieszała. Z przedłożonego przez ubezpieczoną wyciągu z konta bankowego na k. 56-61 oraz tabeli k. 43 wynika jednoznacznie, że po 30 kwietnia 2025 r. ubezpieczona kontynuowała prowadzenie działalności gospodarczej. Wskazać należy, że na rozprawie w dniu 7 stycznia 2026 r. ubezpieczona została zobowiązana do przedłożenia wyciągu z księgi rozchodu i przychodu oraz wyciągu z konta bankowego w ramach prowadzonej działalności gospodarczej w okresie od 1 maja 2025 r. do 18 maja 2025 r. Powódka do akt sprawy przedłożyła dwa dokumenty w postaci niepełnego wyciągu z konta bankowego na k. 42, które winno być opisane jako wyciąg z konta bankowego rozchodów, a nie jak opisała ubezpieczona wyciąg z księgi przychodów, a drugi na k. 43 w formie tabeli, która winna być nazwana jako wyciąg z księgo przychodów, a nie jak wskazała ubezpieczona jako wyciąg z konta bankowego. Z przedłożone przez ubezpieczoną tabeli przychodów wynika, że w maju 2025r. ubezpieczona zawarła 7 umów ubezpieczeniowych. Dla Sądu nie ma wątpliwości, że do ich zawarcia doszło w maju 2025 r. , gdyż wynika to nie tylko ze wskazanych przez ubezpieczoną dat w tabeli, ale z wyciągu z konta bankowego, ale równie z samego faktu, że ubezpieczona była zobowiązana o przedłożenie przychodu za okres od 1 maja 2025 r. do 18 maja 2025 r. Tak więc ubezpieczona wbrew swoim twierdzeniom wykazała przychody, który polegały na zawarciu umów w maju 2025 r., od których prowizja wpłynęła na jej konta w późniejszym okresie. Podstawą określenia momentu uzyskania przychodu jest art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z nim za przychód z działalności gospodarczej uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. Z kolei zgodnie z Art. 14 ust. 1c ustawy za datę powstania przychodu, o którym mowa w ust. 1, uważa się, z zastrzeżeniem ust. 1e, 1h-1j i 1n-1p, dzień wydania rzeczy, zbycia prawa majątkowego lub wykonania usługi, albo częściowego wykonania usługi, nie później niż dzień: wystawienia faktury albo regulowania należności. W związku z tym przedsiębiorca zaliczy do przychodów wszystkie kwoty należne wynikające z faktur VAT lub rachunków, co ważne, nawet te, które nie zostały zapłacone. Nie można uznać, że kwoty wskazane w tabeli wpłynęły z wcześniej zawartych umów, gdyż ubezpieczona wskazała w tabeli kontrahenta Areszt Śledczy w N. przy którym została wskazana kwota 3.886,22 zł, a jako status wskazała zapłacone. Z przedłużonego na k. 59 wydruku z konta bankowego z działalności ubezpieczonej wynika, że ww. kwota od kontrahenta wpłynęła w miesiącu czerwcu na konto powódki, tak w więc niemożliwym jest, aby ubezpieczona otrzymała w miesiącu maju prowizję z umowy. Powyższe również ma odniesienie do kontrahenta Gmina E.. Podkreślenia wymaga, że konto firmowe ( na którego posiadanie powoływała się ubezpieczona) służyć ma do opłacania wydatków bezpośrednio związanych z prowadzoną działalnością. Jak wynika z przedłożonego wydruku z konta bankowego przez ubezpieczoną dokonała ona zakupu z konta firmowego w dniu 5 maja 2025 r. oraz 16 maja 2025 r. paliwa. W piśmiennictwie wskazuje się, że w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych przedmiot rozpoznania sprawy sądowej wyznacza decyzja organu rentowego, od której wniesiono odwołanie. W sprawach, które podlegają reżimowi procesowemu właściwemu dla spraw cywilnych, zgodnie z treścią art. 6 k.c. ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Z zasady skonkretyzowanej w art. 6 k.c. wynika, że ten, kto powołując się na przysługujące mu prawo, żąda czegoś od innej osoby, obowiązany jest udowodnić fakty (okoliczności faktyczne) uzasadniające to żądanie, ten zaś, kto odmawia uczynienia zadość żądaniu, a więc neguje uprawnienie żądającego, obowiązany jest udowodnić fakty wskazujące na zaistnienie przesłanek negatywnych dla uprawnienia żądającego. Należy pamiętać, że sąd - a więc także sąd pracy i ubezpieczeń społecznych - nie ma obowiązku dążenia do wszechstronnego zbadania wszystkich okoliczności sprawy i do wyjaśnienia rzeczywistej treści stosunków faktycznych i prawnych. Stąd ustawodawca do minimum ograniczył uprawnienia sądu do działania z urzędu, zatem szczególnego znaczenia nabiera aktywność stron w prezentowaniu dowodów oraz przytaczaniu faktów istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Obowiązkiem strony i w jej interesie procesowym jest przedstawienie dowodów, które pozostawione są osądowi sędziowskiemu dokonywanemu w granicach zakreślonych treścią normy zawartej w art. 233 § 1 k.p.c. To sąd, po rozważeniu całego zgromadzonego w sprawie materiału, a więc także wszystkich innych okoliczności, w tym niespornych, ocenia wiarygodność przedstawionych dowodów i ich moc, kierując się wyłącznie własnym przekonaniem. Tak zakreślona sędziowska swoboda nie jest ograniczona żadnymi zasadami procesowymi wyznaczającymi kierunek oceny przedstawionych dowodów. Ubezpieczona nie podołała powyższemu ciężarowi, nie obaliła domniemania wynikającego z kontynuowania prowadzenia działalności gospodarczej w związku z czym należało przyjąć, że w tym okresie nabyła nowy (niepracowniczy) tytuł do objęcia dobrowolnym ubezpieczeniem chorobowym. Nadto powyższe okoliczności w sposób jednoznaczny wskazują, że ubezpieczona w trakcie spornego okresu korzystania ze zwolnienia lekarskiego wykonywał czynności związane z prowadzoną przez siebie działalnością zarobkową, czego przykładem jest zakup przez nią paliwa w dniach 5 i 16 maja 2025 r. W przedmiotowej sprawie, w oparciu o powołany stan faktyczny, Sąd uznał, iż żądanie ubezpieczonej wypłaty zasiłku chorobowego za okresy od 1maja 2025 r. do 18 maja 2025 r. to jest za okresy, w którym ubezpieczona pozostawała niezdolna do pracy, nie było zasadne z uwagi na fakt, iż kontynuowała ona działalność zarobkową stanowiącą tytuł do objęcia dobrowolnie ubezpieczeniem chorobowym - zgodnie z art. 13 ust, 1 pkt 2 ustawy o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa. Na marginesie Sąd wskazuje, że nawet gdyby uznać hipotetycznie, że tabela na k. 43 stanowi wykaz przychodów – prowizji z wcześniej zawartych umów to sama okoliczność nie uzyskiwania dochodu pod dniu 30 kwietnia 2025 r., nie wyłącza bowiem regulacji art. 13 ustawy zasiłkowej, ponieważ przepis ten nie uzależnia prawa do zasiłku chorobowego od osiągania lub nieosiągania dochodu. Mając powyższe na uwadze w punkcie I. sentencji wyroku, Sąd działając na podstawie art. 477 14 § 1 k.p.c., oddalił odwołanie. Zgodnie z art. 96 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 959 t.j.), strona wnosząca odwołanie do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych (tj. opłat sądowych i wydatków). Zgodnie zaś z art. 98 u.k.s.c., w toku postępowania z zakresu ubezpieczeń społecznych wydatki ponosi Skarb Państwa. Wobec powyższego w punkcie II. sentencji wyroku Sąd koszty postępowania zaliczył na rachunek Skarbu Państwa. Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w wyroku.