IV U 878/25

Sygn. akt IV U 878/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 1 kwietnia 2026 r. Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w następującym składzie: Przewodniczący: Sędzia Adam Semiczek Protokolant: Małgorzata Weres po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 kwietnia 2026 r. we Wrocławiu sprawy z odwołania C. I. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział we X. z dnia 25.06.2025 r. znak (...) o świadczenie rehabilitacyjne I. zmienia zaskarżoną decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział we X. z dnia 25.06.2025 r. znak (...) w ten sposób, że przyznaje ubezpieczonemu prawo do świadczenia rehabilitacyjnego za okres od dnia 09.05.2025r. do dnia 22.07.2025 r.; II. w pozostałej części odwołanie oddala; III. zasądza na rzecz ubezpieczonego od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział we X. kwotę 360 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego liczonymi od dnia uprawomocnienia się wyroku do dnia zapłaty; IV. nieuiszczone koszty sądowe zalicza na rachunek Skarbu Państwa. Sygn. akt IV U 878/25 UZASADNIENIE Ubezpieczony C. I. wniósł odwołanie od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział we X. z dnia 25 czerwca 2025 r., znak (...), odmawiającej mu prawa do świadczenia rehabilitacyjnego i domagał się jej zmiany poprzez przyznanie prawa do spornego świadczenia na okres 8 miesięcy. Nadto, ubezpieczony wniósł o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Uzasadniając swoje odwołanie podniósł, że decyzja ZUS była niewłaściwa i krzywdząca dla niego. Badający go lekarze jednogłośnie stwierdzali, że wymaga on leczenia rehabilitacyjnego i oszczędnego trybu życia, a stan jego zdrowia uniemożliwia podjęcie/powrót do pracy. Pomimo stosowanego leczenia, nie uzyskano bowiem oczekiwanej poprawy stanu zdrowia. Dalej wnioskodawca podał, że znajduje się pod stałą opieką poradni ortopedycznej i neurochirurgicznej. Z powodu dolegliwości o charakterze rwy kulszowej po prawej stronie wskazane jest w jego przypadku leczenie operacyjne. W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział we X. wniósł o oddalenie odwołania z uwagi na brak podstaw prawnych do jego uwzględnienia. W uzasadnieniu swojego stanowiska organ rentowy wskazał, że lekarz orzecznik ZUS stwierdził, że wnioskodawca nie był niezdolny do pracy i brak było okoliczności uzasadniających ustalenie uprawnień do świadczenia rehabilitacyjnego. Komisja Lekarska ZUS podtrzymała powyższe stanowisko, uwzględniając stopień naruszenia sprawności organizmu ubezpieczonego, rodzaj i charakter dotychczas wykonywanej przez niego pracy i poziom jego wykształcenia. W konsekwencji ZUS uznał, że ubezpieczony nie spełnił kryteriów koniecznych do uzyskania uprawnień do świadczenia rehabilitacyjnego, ponieważ odzyskał niezbędną sprawność konieczną do wykonywania pracy zgodnej z posiadanymi kwalifikacjami. Organ rentowy zaznaczył, że w wyniku analizy odwołania nie stwierdzono nowych okoliczności, które miałyby wpływ na zmianę zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 1 kwietnia 2026 r. pełnomocnik ubezpieczonego wniósł o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny. Wnioskodawca C. I. urodził się w (...) Posiada wykształcenie średnie techniczne, z zawodu jest elektrykiem. Ostatnio wykonywaną przez niego pracą (od dnia 4 kwietnia 2023 r.) była praca elektromontera, zgodna z jego kwalifikacjami. Praca wykonywana przez ubezpieczonego była pracą ciężką, wykonywaną w pełnym wymiarze czasu pracy, z przewagą wysiłku fizycznego, wymagająca sprawności obu rąk, dłuższego stania, chodzenia, wymuszonej pozycji, schylania się, podnoszenia i noszenia ciężarów, dobrej ostrości wzroku, wykonywana wewnątrz pomieszczenia i na zewnątrz budynku, w której panował zmienny mikroklimat i występował hałas oraz pyły. Okoliczności bezsporne, a nadto: - wywiad zawodowy z dn. 12.11.2024 r. - w aktach organu rentowego. Ubezpieczony od lat cierpi na nawracające dolegliwości bólowe odcinka lędźwiowo-krzyżowego kręgosłupa, które w ostatnich latach uległy nasileniu. Stwierdzono u niego zmiany dyskopatyczne kręgosłupa lędźwiowo – krzyżowego. Zdarzało się, że ból promieniował do kończyn, głównie prawej dolnej. Ubezpieczony stosował leczenie farmakologiczne. W 2024 r. doszło u wnioskodawcy do znacznego nasilenia dolegliwości bólowych. Korzystał z tego względu wielokrotnie z konsultacji w placówkach POZ, jak również specjalistów z poradni neurologicznej i ortopedycznej. Lekarz neurolog stwierdził, że wskazane jest w przypadku ubezpieczonego leczenie operacyjne. W lipcu 2025 r. ubezpieczony korzystał z zabiegów fizjoterapeutycznych, w tym ćwiczeń wspomagających, terapii indywidualnej, prądów TENS oraz krioterapii (do dnia 22.07.2025 r.). Dowód: - dokumentacja medyczna w aktach sprawy, k. 22 – 24 oraz w aktach organu rentowego. Wnioskiem z dnia 18 listopada 2024 r. ubezpieczony wystąpił do organu rentowego o świadczenie rehabilitacyjne w związku z niezdolnością do pracy spowodowaną ogólnym stanem zdrowia. Okres zasiłkowy zakończył się w dniu 8 stycznia 2025 r. po 182 dniach. Orzeczeniem z dnia 8 stycznia 2025 r. lekarz orzecznik ZUS ustalił, że w związku z rokowaniem odzyskania zdolności do pracy istniały okoliczności uzasadniające ustalenie ubezpieczonemu uprawnień do świadczenia rehabilitacyjnego na okres 4 miesięcy, licząc od daty wyczerpania zasiłku chorobowego. Decyzją z dnia 16 stycznia 2025 r., znak (...), organ rentowy przyznał ubezpieczonemu prawo do świadczenia rehabilitacyjnego na okres od dnia 9 stycznia 2025 r. do dnia 8 kwietnia 2025 r. w wysokości 90% podstawy wymiaru oraz od dnia 9 kwietnia 2025 r. do dnia 8 maja 2025 r. w wysokości 75% podstawy wymiaru. Dowód: - wniosek o świadczenie rehabilitacyjne z dn. 18.11.2024 r. w aktach organu rentowego, - orzeczenie lekarza orzecznika ZUS z dn. 08.01.2025 r. w aktach organu rentowego, - decyzja ZUS z dn. 16.01.2025 r. w aktach organu rentowego. Wnioskiem z dnia 15 kwietnia 2025 r. ubezpieczony wystąpił o kontynuację świadczenia rehabilitacyjnego. Orzeczeniem z dnia 20 maja 2025 r. lekarz orzecznik ZUS ustalił, że ubezpieczony nie był niezdolny do pracy i brak było okoliczności uzasadniających ustalenie mu uprawnień do świadczenia rehabilitacyjnego. W uzasadnieniu wskazano, że dotychczasowym leczeniem przywrócona została niezbędna sprawność umożliwiająca ubezpieczonemu podjęcie pracy zarobkowej, co nie kolidowało z możliwością dalszej kontroli i specjalistycznego postępowania terapeutycznego, w tym usprawniającego poza godzinami pracy. Ubezpieczony wniósł sprzeciw wobec orzeczenia lekarza orzecznika ZUS. Orzeczeniem z dnia 17 czerwca 2025 r. Komisja Lekarska ZUS ustaliła, że ubezpieczony nie był niezdolny do pracy i brak było okoliczności uzasadniających ustalenie uprawnień do świadczenia rehabilitacyjnego. W uzasadnieniu wskazano, że w okresie 10 miesięcy leczenia ambulatoryjnego i powstrzymywania się od pracy, przywrócona została niezbędna sprawność umożliwiająca ubezpieczonemu podjęcie pracy zarobkowej. Zaznaczono, że wnioskodawca niewątpliwie wymaga dalszej kontroli i specjalistycznego postępowania terapeutycznego oraz usprawniania w zakresie narządu ruchu, ale procedury te winny być prowadzone poza godzinami pracy. Dowód: - wniosek o świadczenie rehabilitacyjne z dn. 15.04.2025 r. w aktach organu rentowego, - orzeczenie lekarza orzecznika ZUS z dn. 20.05.2025 r. w aktach organu rentowego, - sprzeciw wobec orzeczenia orzecznika ZUS z dn. 29.05.2025 r., k. 9 – 10 oraz w aktach organu rentowego, - orzeczenie Komisji Lekarskiej ZUS z dn. 17.06.2025 r. w aktach organu rentowego. Decyzją z dnia 25 czerwca 2025 r. znak (...) organ rentowy odmówił ubezpieczonemu prawa do świadczenia rehabilitacyjnego wobec orzeczenia Komisji Lekarskiej ZUS z dnia 17 czerwca 2025 r., która stwierdziła, że stan zdrowia wnioskodawcy nie uzasadniał przyznania mu prawa do świadczenia rehabilitacyjnego. ZUS uznał, że brak było przesłanek warunkujących przyznanie ubezpieczonemu prawa do świadczenia rehabilitacyjnego. Dowód: - decyzja ZUS z dn. 25.06.2025 r., k. 11 oraz w aktach organu rentowego. U ubezpieczonego rozpoznano przewlekły zespół bólowy kręgosłupa L-S na tle dyskopatii L5.S1 z uciskiem korzeni nerwowych, stan po złamaniu kostki bocznej podudzia prawego w przeszłości oraz zaburzenia depresyjne. Po dniu 8 maja 2025 r. ubezpieczony był w dalszym ciągu niezdolny do pracy i stan ten trwał co najmniej do zakończenia rehabilitacji, tj. do dnia 22 lipca 2025 r. W tym okresie jego dalsze leczenie i rehabilitacja rokowały poprawę i wnioskodawca spełniał warunki do przyznania mu prawa do świadczenia rehabilitacyjnego we wskazanym okresie (od 8 maja do 22 lipca 2025 r.) Dowód: - opinia biegłych ortopedy – chirurga i neurologa z dn. 24.11.2025 r., k. 25 - 35, - dokumentacja medyczna w aktach sprawy, k. 22 – 24 oraz w aktach organu rentowego. Sąd Rejonowy zważył, co następuje. Odwołanie w przeważającej części podlegało uwzględnieniu. W niniejszej sprawie ubezpieczony C. I. domagał się zmiany decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział we X. z dnia 25 czerwca 2025 r., znak (...) poprzez przyznanie mu prawa do świadczenia rehabilitacyjnego na okres 8 miesięcy. Z kolei organ rentowy wnosił o oddalenie odwołania. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 roku o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz.U. z 2025 r. poz. 501, 1083, z 2026 r. poz. 26, 441; dalej jako ustawa zasiłkowa) świadczenia pieniężne na warunkach i w wysokości określonych ustawą przysługują osobom objętym ubezpieczeniem w razie choroby i macierzyństwa określonym w ustawie z dnia 13 października 1998 roku o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2024 r. poz. 497, 863, 1243 i 1615; dalej jako ustawa systemowa). Zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy zasiłkowej, świadczenie rehabilitacyjne przysługuje ubezpieczonemu, który po wyczerpaniu zasiłku chorobowego jest nadal niezdolny do pracy, a dalsze leczenie lub rehabilitacja lecznicza rokują odzyskanie zdolności do pracy. Świadczenie rehabilitacyjne przysługuje przez okres niezbędny do przywrócenia zdolności do pracy, nie dłużej jednak niż przez 12 miesięcy (art. 18 ust. 2 ustawy zasiłkowej). O okolicznościach, o których mowa w ust. 1 i 2, orzeka lekarz orzecznik Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (art. 18 ust. 3 ustawy zasiłkowej). Od orzeczenia lekarza orzecznika ubezpieczonemu przysługuje sprzeciw do komisji lekarskiej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w terminie i na zasadach przewidzianych w przepisach o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (art. 18 ust. 4 ustawy zasiłkowej). Od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych przysługuje odwołanie wniesione za pośrednictwem Oddziału ZUS do Sądu Rejonowego – Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych właściwego według miejsca zamieszkania, w terminie miesiąca od doręczenia decyzji. Celem świadczenia rehabilitacyjnego jest umożliwienie osobie niezdolnej do pracy kontynuowania leczenia lub rehabilitacji w sytuacji, gdy okres zasiłku chorobowego jest zbyt krótki do odzyskania pełnej zdolności do pracy - a lekarz orzecznik Zakładu Ubezpieczeń Społecznych stwierdzi, że dalsze leczenie lub rehabilitacja lecznicza rokują odzyskanie zdolności do pracy. Niezdolność do pracy oceniana jako przesłanka nabycia prawa, zarówno do zasiłku chorobowego, jak i do świadczenia rehabilitacyjnego, musi dotyczyć pracy (stanowiska), w zakresie której została orzeczona, a nie do jakiejkolwiek innej pracy. Innymi słowy, chodzi o niezdolność do pracy wskutek choroby odnoszonej do pracy (stanowiska) wykonywanej przed zachorowaniem (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 stycznia 2015 r., II UK 118/14, LEX nr 1652389). Sąd Najwyższy w powołanej uchwale uznał więc, że niezdolność do pracy jako przesłanka prawa do świadczeń z ubezpieczenia chorobowego przewidzianych ustawą zasiłkową, to będący skutkiem choroby stan organizmu odbiegający od stanu zapewniającego mu normalne funkcjonowanie, powodujący czasową niemożność wykonywania dotychczasowej pracy, to znaczy pracy wykonywanej przed zachorowaniem. Pojęcie to ma autonomiczny charakter i odnosi się do wszystkich świadczeń z „ubezpieczenia chorobowego”, których warunkiem przyznania jest niezdolność do pracy z powodu choroby. Należy też powtórzyć za wywodem Sądu Najwyższego zawartym w uzasadnieniu powołanej wyżej uchwały z dnia 2 lutego 2016 r., sygn. akt III UZP 16/15, że świadczenie rehabilitacyjne jest kolejnym (krótkoterminowym) świadczeniem pieniężnym przysługującym z tytułu czasowej niezdolności do pracy. Świadczenie rehabilitacyjne wypełnia lukę pomiędzy okresem po wyczerpaniu okresu zasiłkowego a przed stwierdzeniem trwałej niezdolności do pracy. Jest więc swego rodzaju świadczeniem przejściowym pomiędzy zasiłkiem chorobowym a rentą z tytułu niezdolności do pracy (I. Jędrasik-Jankowska: Pojęcia i konstrukcje prawne ubezpieczenia społecznego, Warszawa 2013, s. 362). Stanowi przedłużenie zasiłku chorobowego, zapewniając ubezpieczonemu pomoc pieniężną w sytuacjach wymagających dłuższego leczenia. Przy czym, jako świadczenie na dokończenie leczenia, pozostaje związane z kontynuacją leczenia schorzenia, które było podstawą do stwierdzenia niezdolności do pracy dla potrzeb ustalenia prawa do zasiłku chorobowego. Świadczenie rehabilitacyjne chroni tę samą rodzajowo sytuację co zasiłek chorobowy - czasową niezdolność do pracy dotychczasowej i ma takie samo zadanie jak zasiłek chorobowy. Prawo do świadczenia rehabilitacyjnego różni się zaś tym od prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy, że wymaga stwierdzenia niezdolności czasowej, ale jednocześnie niezdolność ta nie może stanowić trwałej przeszkody w wykonywaniu pracy. Wobec tego, że celem świadczenia rehabilitacyjnego jest dokończenie leczenia rozpoczętego w okresie zasiłkowym, świadczenie to ma charakter swoistego przedłużenia zasiłku chorobowego. Stwierdzenie okoliczności istotnych dla rozpoznania niniejszej sprawy wymagało wiadomości specjalnych i musiało znaleźć oparcie w dowodzie z opinii biegłych sądowych. Pełne wyjaśnienie spornych okoliczności wymagało bowiem wiadomości specjalnych, jakimi Sąd nie dysponował. Na okoliczność ustalenia, czy wnioskodawca C. I. po zakończeniu pobierania świadczenia rehabilitacyjnego, tj. po dniu 8 maja 2025 r. jest nadal niezdolny do pracy na ostatnio zajmowanym stanowisku – elektromontera, a dalsze leczenie i rehabilitacja rokują odzyskanie zdolności do pracy na tym stanowisku i w związku z tym, czy może mieć przyznane prawo do dalszego świadczenia rehabilitacyjnego, a jeśli tak, to na jaki okres oraz czy w celu wydania opinii konieczne jest przebadanie wnioskodawcy przez biegłego innej specjalności, a jeżeli tak to jakiej i czy zasadne jest orzeczenie Komisji Lekarskiej ZUS z dnia 17 czerwca 2025 r., Sąd dopuścił dowód z opinii biegłych sądowych lekarzy ortopedy i neurologa. Biegli ortopeda i neurolog rozpoznali u ubezpieczonego przewlekły zespół bólowy kręgosłupa L-S na tle dyskopatii L5.S1 z uciskiem korzeni nerwowych, stan po złamaniu kostki bocznej podudzia prawego w przeszłości oraz zaburzenia depresyjne. W ocenie biegłych po dniu 8 maja 2025 r. ubezpieczony był w dalszym ciągu niezdolny do pracy i stan ten trwał co najmniej do zakończenia rehabilitacji, tj. do dnia 22 lipca 2025 r. W tym okresie jego dalsze leczenie i rehabilitacja rokowały poprawę (do której zresztą rzeczywiści doszło). W ocenie biegłych wnioskodawca spełnia warunki, aby przyznać mu prawo do świadczenia rehabilitacyjnego we wskazanym okresie (od 8 maja do 22 lipca 2025 roku). W uzasadnieniu swojej opinii biegli wyjaśnili, że istotne w niniejszej sprawie było rozróżnienie aktualnego stanu funkcjonalnego ubezpieczonego od stanu jego zdrowia w okresie bezpośrednio poprzedzającym zakończenie pobierania świadczenia rehabilitacyjnego. Biegli wskazali, że w aktualnym badaniu lekarskim ortopedycznym i neurologicznym oraz na podstawie ostatniej dokumentacji klinicznej można zauważyć, że u wnioskodawcy utrzymują się objawy przeciążeniowe kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego, jednak nie mają one obecnie charakteru znacznie nasilonego, ani nie powodują istotnych ubytków neurologicznych. Stwierdzane objawy, takie jak tkliwość palpacyjna kręgosłupa, czy dyskretne dodatnie objawy rozciągowe, nie przekładają się aktualnie na wyraźne ograniczenie funkcji kończyn, ani na zaburzenia chodu, czy siły mięśniowej. W tym sensie można uznać według biegłych, że na dzień badania stan funkcjonalny wnioskodawcy uległ poprawie w porównaniu z okresem wcześniejszym. Jednocześnie biegli podkreślili, że kręgosłup wnioskodawcy jest obiektywnie chorobowo zmieniony, co znajduje potwierdzenie zarówno w wynikach badań obrazowych, jak i w przebiegu dotychczasowego leczenia. Badania rezonansu magnetycznego wykazały bowiem zmiany dyskopatyczne w odcinku lędźwiowo-krzyżowym, w tym przepuklinę krążka międzykręgowego na poziomie L4/L5 ze zwężeniem kanałów i otworów międzykręgowych, z cechami pęknięcia pierścienia włóknistego, a także przepuklinę krążka międzykręgowego L5/S1 z modelowaniem struktur nerwowych. Biegli zwrócili uwagę na to, że w tym kontekście istotne jest, że obecność pęknięcia pierścienia włóknistego powoduje zmniejszenie stabilności strukturalnej krążka międzykręgowego, co sprzyja jego zwiększonej podatności na odkształcenia pod wpływem obciążeń mechanicznych, w szczególności obciążeń osiowych i dynamicznych. W warunkach pracy fizycznej i przeciążeń może to prowadzić do łatwiejszego przemieszczania się mas jądra miażdżystego oraz nawrotowego nasilania dolegliwości bólowych w większym stopniu niż w przypadku zmian dyskopatycznych bez uszkodzenia pierścienia włóknistego. Istotnym elementem obiektywizującym zaawansowanie procesu chorobowego jest również fakt zakwalifikowania wnioskodawcy do leczenia operacyjnego przez neurochirurga, co wskazuje, że rozpoznane zmiany nie mają wyłącznie charakteru incydentalnego lub łagodnego, lecz są uznane za klinicznie znaczące. Zdaniem biegłych okoliczności te pozostają spójne z przebiegiem klinicznym u wnioskodawcy, u którego dolegliwości bólowe miały charakter nawrotowy i nasilały się w związku z obciążeniem fizycznym, co znajduje odzwierciedlenie w dokumentacji leczenia i formułowanych zaleceniach ograniczenia pracy przeciążającej kręgosłup. Dalej biegli podali, że w analizowanym okresie, obejmującym maj 2025 r., wnioskodawca pozostawał pod stałą opieką lekarską, w tym ortopedyczną i neurologiczną. W tym czasie formułowano zalecenia unikania pracy przeciążającej kręgosłup, w szczególności dźwigania oraz pracy w pochyleniu, a także oczekiwania na kontynuację rehabilitacji. Zalecenia te należy interpretować jako element postępowania mającego na celu ograniczenie ryzyka dalszego zaostrzenia dolegliwości i progresji zmian dyskopatycznych w okresie aktywnego leczenia. Zdaniem biegłych ocena zdolności do pracy wymaga w przypadku ubezpieczonego odniesienia nie tylko do stanu funkcjonalnego ocenianego w warunkach badania lekarskiego, lecz także do realnych wymagań i obciążeń wynikających z charakteru wykonywanego zawodu. Wyjaśnili, że charakter pracy wykonywanej przez wnioskodawcę jako elektromontera w przeważającej części wiąże się z wysiłkiem fizycznym, wymuszoną pozycją ciała, przenoszeniem obciążeń oraz pracą w warunkach, które w sposób oczywisty stanowią istotne obciążenie dla kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego. W tym kontekście biegli uwzględnili, że dopuszczenie do takiej pracy w okresie trwającego leczenia i nieukończonej rehabilitacji mogłoby, z wysokim prawdopodobieństwem, prowadzić do nasilenia objawów bólowych oraz progresji choroby, a potencjalnie także do wystąpienia poważniejszych konsekwencji zdrowotnych. Biegli zaznaczyli przy tym, że ocena zdolności do pracy ubezpieczonego mogłaby być odmienna, gdyby wykonywał on pracę lekką lub typowo biurową, niewymagającą istotnego wysiłku fizycznego i przeciążania kręgosłupa. W realiach niniejszej sprawy taka sytuacja jednak nie występowała, a charakter zatrudnienia w sposób zasadniczy wpływa na ocenę czasowej niezdolności do pracy. Z powyższych względów w ocenie biegłych zasadnym było przyjęcie, że do czasu zakończenia cyklu rehabilitacji, tj. do dnia 22.07.2025 r., wnioskodawca pozostawał osobą niezdolną do pracy na ostatnio zajmowanym stanowisku. Okres ten należy traktować jako czas niezbędny do stabilizacji stanu zdrowia i ograniczenia ryzyka pogorszenia przebiegu choroby. Jednocześnie, w świetle aktualnego badania oraz dokumentacji po zakończeniu rehabilitacji, można uznać, że obecnie wnioskodawca odzyskał zdolność do pracy, przy czym należy uwzględnić, że zdolność ta ma charakter warunkowy i pozostaje zależna od dalszego przebiegu leczenia oraz ewentualnej realizacji planowanego leczenia operacyjnego. W konsekwencji w ocenie biegłych orzeczenie Komisji Lekarskiej ZUS z dnia 17 czerwca 2025 r. nie było zasadne, podobnie jak nie było zasadne poprzedzające je orzeczenie Lekarza Orzecznika ZUS z dnia 20 maja 2025 r. Zdaniem biegłych ww. orzeczenia organu rentowego nie uwzględniły w wystarczającym stopniu znaczenia charakteru pracy fizycznej wnioskodawcy oraz aktualnych ustaleń obrazowych i konsultacyjnych dla oceny czasowej niezdolności do pracy. Nadto, biegli uznali, że nie było potrzeby badania ubezpieczonego przez biegłych innych specjalizacji, gdyż obecne u niego objawy i dolegliwości będące przyczyną niezdolności do pracy mieściły się w pełni w zakresie ekspertyzy biegłych neurologa i ortopedy. Zastrzeżenia do opinii biegłych wniósł wyłącznie organ rentowy (k. 51), wskazując że nie zgadza się z przedstawionymi w niej tezami. ZUS podniósł, że ubezpieczony został zbadany przez lekarza orzecznika ZUS z chirurgii, a w skład KL ZUS wydającej swoje orzeczenie wchodził zarówno specjalista od narządu ruchu-reumatolog, jak i specjalista neurolog. Zdaniem organu rentowego, opinia jednego zestawu specjalistów nie może być dla sprawy wiążąca. W ocenie ZUS sam fakt odbycia konsultacji neurochirurgicznej w czerwcu 2025 r., a na którą powołują się biegli, nie stanowi o prawie do świadczenia rehabilitacyjnego. Na tej wizycie ubezpieczony został zakwalifikowany do leczenia operacyjnego, które może odbyć się w trakcie zwolnienia lekarskiego. Ponadto wykonanie MR także nie stanowi automatycznie o prawie do świadczenia rehabilitacyjnego. Badania obrazowe mają znaczenie drugorzędne, ponieważ w ocenie niezdolności do pracy bierze się pod uwagę stopień upośledzenia stanu funkcjonalnego organizmu człowieka. W konsekwencji ZUS wniósł o uwzględnienie zastrzeżeń i dopuszczenie dowodu z opinii uzupełniającej. Sąd w ramach zastrzeżonej dla niego swobody, decyduje, czy ma możliwość oceny dowodu w sposób pełny i wszechstronny, czy jest w stanie prześledzić jego wyniki oraz - mimo braku wiadomości specjalnych - ocenić rozumowanie, które doprowadziło biegłego do wydania opinii. Sąd czyni to zapoznając się z całością opinii, tj. z przedstawionym w niej materiałem dowodowym, wynikami badań przedmiotowych i podmiotowych. Wszystko to, a nie tylko końcowy wniosek opinii, stanowi przesłanki dla uzyskania przez sąd podstaw umożliwiających wyjaśnienie sprawy. W niniejszej sprawie Sąd uwzględnił treść opinii biegłego chirurga-ortopedy i neurologa powołanych w niniejszej sprawie. Przedmiotowa opinia jest w ocenie Sądu spójna, logiczna i wyczerpująca. Biegli szczegółowo opisali materiał stanowiący podstawę ich konkluzji. Z treści opinii wynika, że powstała ona w oparciu o badanie i wywiad z wnioskodawcą, po dokładnym zapoznaniu się z dokumentacją medyczną zawartą w aktach sprawy. Ze sporządzonej opinii biegłego chirurga-ortopedy i neurologa wynikało jednoznacznie, że ubezpieczony po dniu 8 maja 2025 r. był w dalszym ciągu niezdolny do pracy, stan ten do zakończenia rehabilitacji, tj. do dnia 22 lipca 2025 r. i tym okresie jego dalsze leczenie i rehabilitacja rokowały poprawę, przez co spełnił warunki do przyznania mu prawa do świadczenia rehabilitacyjnego we wskazanym wyżej okresie. Opinia biegłego sądowego podlega ocenie przy zastosowaniu art. 233 § 1 k.p.c. – na podstawie właściwych dla jej przymiotu kryteriów zgodności z zasadami logiki i wiedzy powszechnej, poziomu wiedzy biegłego, podstaw teoretycznych opinii, a także sposobu motywowania oraz stopnia stanowczości wyrażanych w niej wniosków. Sąd Najwyższy w swoim wyroku z dnia 19 grudnia 1990 r. (sygn. akt I PR 148/90, OSP 1991/11/300) stwierdził, że „Sąd może oceniać opinię biegłego pod względem fachowości, rzetelności czy logiczności. Może pomijać oczywiste pomyłki czy błędy rachunkowe. Nie może jednak nie podzielać poglądów biegłego, czy w ich miejsce wprowadzać własnych stwierdzeń”. Zgodnie z art. 286 k.p.c. Sąd może zażądać ustnego wyjaśnienia opinii złożonej na piśmie, może też w razie potrzeby zażądać dodatkowej opinii od tych samych lub innych biegłych. Samo niezadowolenie stron z opinii biegłych nie uzasadnia jednak zażądania dodatkowej opinii od tych samych lub innych biegłych. W niniejszej sprawie zastrzeżenia do opinii biegłego chirurga-ortopedy i neurologa wniósł wyłącznie organ rentowy. Jednakże Sąd uznał, że biegli dostatecznie wyjaśnili sporne okoliczności i dopuszczanie dowodów z uzupełniającej opinii biegłych prowadziłoby do nieuzasadnionego przedłużenia postępowania w świetle tak jednoznacznej opinii biegłych. W sposób kompleksowy i staranny przeanalizowali oni bowiem schorzenia ubezpieczonego, jego stan zdrowia w kontekście wykonywanej przez niego w ostatnim czasie pracy. Biegli trafnie uwzględnili charakter pracy ubezpieczonego, ustalenia obrazowe i konsultacyjne, czego z kolei nie uczynili lekarze orzecznicy ZUS. W konsekwencji, na rozprawie w dniu 1 kwietnia 2026 r. na podstawie art. 235 2 § 1 pkt 5 k.p.c. tut. Sąd pominął dowód z opinii uzupełniającej biegłych ortopedy i neurologa jako zmierzający jedynie do przedłużenia postępowania. Reasumując, Sąd uznał opinię biegłych sporządzoną w niniejszej sprawie za w pełni wiarygodną, podzielając dokonane w niej ustalenia i uznając że nie ma podstaw do zanegowania prezentowanego przez biegłych stanowiska ani uzupełniania ich opinii. W tym miejscu Sąd pragnie wskazać, iż zgodnie z wyrokiem Sądu Apelacyjnego z dnia 9 lutego 2016 r. sygn. akt XIII Ga 764/15: „Sąd ma obowiązek dopuszczenia dowodu z dalszej opinii gdy zachodzi taka potrzeba, a więc wtedy, gdy opinia, którą dysponuje, zawiera istotne luki, bo nie odpowiada na postawione tezy dowodowe, jest niejasna, czyli nienależycie uzasadniona lub nieweryfikowalna, tj. gdy przedstawiona przez eksperta analiza nie pozwala organowi orzekającemu skontrolować jego rozumowania co do trafności jego wniosków końcowych (post. SN z 19 sierpnia 2009 r., III CSK 7/09, Legalis). Ustalenia, wymagające wiadomości specjalnych, aby mogły stać się składnikiem materiału dowodowego poddawanego ocenie, muszą przybrać formę określoną w art. 278 i n. k.p.c., to znaczy postać opinii biegłego (biegłych) lub odpowiedniego instytutu. (…) Z przyjmowanej powszechnie zasady, iż sąd jest najwyższym biegłym, nie można wyprowadzać wniosku, że może biegłego zastępować, a to oznacza, że jeżeli do poczynienia ustaleń istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy potrzebne są wiadomości specjalne, sąd nie może dokonywać ich sam, nawet gdyby miał w tej dziedzinie odpowiednie kwalifikacje merytoryczne; posiadanie takich kompetencji ułatwia jedynie ocenę opinii biegłego (wyr. SN z 26 października 2006 r., I CSK 166/06, Legalis). (…) Opinia biegłego nie ma w sprawie znaczenia rozstrzygającego i podlega ocenie jak każdy środek dowodowy, jednak w oparciu o właściwe dla jej oceny na płaszczyźnie merytorycznej kryteria, które stanowią: poziom wiedzy biegłego, podstawy teoretyczne opinii, sposób motywowania sformułowanego stanowiska, stopień stanowczości wyrażonych w niej ocen, zgodność z zasadami logiki i wiedzy powszechnej. Biegły wyraża opinię o tej części materiału dowodowego, którą wskazuje dla celów jej wydania sąd, nie dokonuje natomiast wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego sprawy, co jest obowiązkiem sądu orzekającego (wyr. SN z 12 lutego 2015 r., IV CSK 275/14, Legalis). Jakkolwiek opinia biegłych jest oparta na wiadomościach specjalnych, to podlega ona ocenie sądu na podstawie całego zebranego w sprawie materiału, a zatem, na tle tego materiału, konieczne jest stwierdzenie, czy ustosunkowała się ona do wynikających z innych dowodów faktów mogących stanowić podstawę ocen w opinii zawartych oraz czy opierając się na tym materiale w sposób logiczny i jasny, przedstawia tok rozumowania prowadzący do sformułowanych w niej wniosków. Jeżeli opinia biegłych wymogów tych nie spełnia, wniosek strony o powołanie innych biegłych uznać należy za zasadny. (…) Wykazywanie okoliczności, uzasadniających powołanie kolejnego biegłego pozostaje w gestii strony. To strona powinna wykazać się niezbędną aktywnością i wykazać błędy, sprzeczności lub inne wady w opiniach biegłych, które dyskwalifikują istniejące opinie ewentualnie uzasadniają powołanie dodatkowych opinii (wyr. SN z 16 września 2009 r., I UK 102/09, Legalis). Należy uznać, że sąd nie ma obowiązku dopuszczenia dowodu z opinii kolejnych biegłych, czy też z opinii instytutu w każdym wypadku, gdy złożona opinia jest niekorzystna dla strony, ale ma obowiązek dopuszczenia takiego dowodu wówczas, gdy zachodzi tego potrzeba (…) (wyr. SN z 1 września 2009 r., I PK 83/09, Legalis)”. W konsekwencji stwierdzić należy, iż to wyłącznie od Sądu zależy, którą z wydanych opinii uzna za wiarygodną i podzieli jej stanowisko, po wszechstronnym rozważeniu zgromadzonego materiału dowodowego i cech opinii, o których wyżej mowa. Ustalając stan faktyczny w niniejszej sprawie Sąd działał w oparciu o zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy wskazany w treści uzasadnienia, tj. o dowody z dokumentów, których wiarygodność i autentyczność nie budziła wątpliwości stron ani Sądu oraz sporządzoną opinię biegłego chirurga-ortopedy i neurologa. Mając powyższe na uwadze, Sąd w punkcie I. sentencji wyroku, Sąd działając na podstawie art. 477 14 § 2 k.p.c., zmienił zaskarżoną decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) we X. z X. z dnia 25 czerwca 2025 r., znak (...), w ten sposób, że przyznał ubezpieczonemu prawo do świadczenia rehabilitacyjnego za okres od dnia 9 maja 2025 r. do dnia 22 lipca 2025 r. Z uwagi na to, że wnioskodawca domagał się przyznania mu prawa do świadczenia rehabilitacyjnego na dłuższy okres, tj. 8 miesięcy, w punkcie II. sentencji wyroku Sąd w pozostałej części odwołanie oddalił. W punkcie III. sentencji wyroku Sąd w całości zasądził koszty procesu na rzecz ubezpieczonego, na zasadzie art. 98 k.p.c. Sąd miał przy tym na uwadze, że odwołanie ubezpieczonego było słuszne co do zasady. Na koszty procesu poniesione przez ubezpieczonego składała się opłata za czynności adwokackie. Wysokość opłaty została ustalona w kwocie 360,00 zł na podstawie § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie. O odsetkach od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu orzeczono na podstawie art. 98 § 1 1 k.p.c. Natomiast w punkcie IV. sentencji wyroku, Sąd orzekł o nieuiszczonych kosztach sądowych zaliczając je na rachunek Skarbu Państwa, gdyż zarówno ubezpieczony, jak i organ rentowy byli zwolnieni od obowiązku ich uiszczenia na mocy art. 96 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (ubezpieczony) oraz art. 114 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (organ rentowy). Zgodnie zaś z art. 98 ww. ustawy, w toku postępowania z zakresu ubezpieczeń społecznych wydatki ponosi Skarb Państwa. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.