IX Ka 1006/25

UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt IX Ka 1006/25 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1

1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.
2. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji wyrok Sądu Rejonowego w Kielcach z dnia 7 kwietnia 2025 sygn. akt IX K 1335/24 1.
3. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.
4. Granice zaskarżenia 1.1.
5. Kierunek i zakres zaskarżenia ☐ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐co do winy ☐co do kary ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.1.
6. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐art. 439 k.p.k. ☐brak zarzutów 1.
7. Wnioski ☐uchylenie ☐zmiana
8. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 1.
9. Ustalenie faktów 1.1.
10. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.1.
11. 1.1.
12. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.2.
13. 1.
14. Ocena dowodów 1.1.
15. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 1.1.
16. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu
17. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 3.
18. naruszenia prawa procesowego wymienione w pkt 1 a , b i c apelacji ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Na wstępie trzeba podkreślić, że Sąd Okręgowy nie badał zarzutów zawartych w pkt 1d, e oraz zrzutu błędu w ustaleniach faktycznych zawartych w uzupełnionej apelacji. Obrońca wobec nie złożenia podpisu pod apelacją, która wpłynęła do sądu w dniu 15 maja 2025 r., a która zawierała jedynie zarzuty wyszczególnione w pkt 1.a, b, c został wezwany do uzupełnienia braku formalnego poprzez podpisanie wniesionej apelacji. W terminie do uzupełnienia braków obrońca złożyła podpisaną apelację ale oprócz dotychczasowych, sformułowała w niej nowe zarzuty w pkt 1 d, e oraz także zarzut błędu w ustaleniach faktycznych. W związku z tym, że dodatkowe zarzuty zawarte w uzupełnionej apelacji zostały przedstawione po upływie ustawowego terminu do jej wniesienia po 14 maja 2025 r. należało pozostawić je bez rozpoznania. Mimo to zasadniczo nie miało to wpływu na samo rozstrzygnięcie a to wobec spełnienia przesłanki z art. 440 kpk. Odnosząc się po krótce do zarzutu z pkt 1 a należy stwierdzić, że jest on całkowicie bezzasadny. Pokrzywdzony K. L. już na miejscu zdarzenia, kiedy przyjechali policjanci wskazał im M. J. jako sprawcę ugodzenia go nożem i tak twierdził w trakcie całego postępowania. Sam oskarżony nie wykluczał użycia noża tyle tylko, że twierdził, że było to w ramach obrony koniecznej. Podobnie ocenić trzeba zarzut 1 b. Trafna jest ocena, wedle której F. J. dopuścił się czynu polegającego na ugodzeniu K. L. w klatkę piersiową. Oba zarzuty 1, a i 1 b są ze sobą logicznie powiązane w ten sposób , że uznanie jednego z nich za niezasadny pociąga za sobą ten skutek, że i drugi z nich także za zasadny nie mógł być uznany. Z kolei zarzut z pkt 1 c jest na tyle ogólnikowy, że trudno jest odnieść się do niego. Nie wiadomo bowiem jakie aspekty sygnalizowane przez obrońcę miałby pominąć sąd, których ocena przemawiała na korzyść F. J.. Nie wiadomo dokładnie dlaczego konkretnie sąd miałby ocenić dowody z przekroczeniem zasady swobodnej oceny dowodów. Mimo tak sformułowanych zarzutów, które nie zasługiwały na uwzględnienie zaskarżony wyrok należało uchylić a sprawę przekazać do ponownego rozpoznania wobec zaistnienia przesłanki z art. 440 kpk. Utrzymanie wyroku w mocy byłoby rażąco niesprawiedliwe wobec ewidentnych błędów proceduralnych w ocenie dowodów, których dopuścił się sąd I instancji a więc wobec obrazy art
19. Dodatkowo stwierdzić trzeba , że sąd nie mógł odczytać zeznań pokrzywdzonego K. L. w trybie art. 392 par. 1 kpk ani zeznań świadka N. A.. Dowody te były bowiem dowodami kluczowymi o zasadniczym znaczeniu dla rozstrzygnięcia sprawy. Naruszenie tych przepisów stanowiło rażące naruszenie prawa procesowego, zasady bezpośredniości i w efekcie doprowadziło do tego, że utrzymanie zaskarżonego wyroku w mocy byłoby rażąco niesprawiedliwe w myśl przepisu art. 440 kpk. Z kolei uzupełnienie przewodu przed sądem odwoławczym jedynie poprzez przesłuchanie tychże świadków jest w realiach tej konkretnej sprawy niemożliwe a to wobec konieczności przeprowadzenia całego przewodu sądowego od początku. Przyczyną tego jest to, że sąd I instancji w sposób ewidentny naruszył także przepis art. 7 kpk i nie wyjaśnił wszystkich istotnych okoliczności sprawy. Ocena dowodów nosi cechy dowolności. Sąd skoncentrował swą uwagę na ustaleniu samego faktu ugodzenia nożem pokrzywdzonego K. L. przez oskarżonego. Nie wyjaśnił natomiast w jakich okolicznościach do tego doszło. Z wyjaśnień oskarżonego wynikało, że cios nożem mógł zadać tylko w ramach swojej obrony w domyśle obrony koniecznej. Wersja ta, w żaden sposób nie została przez sąd zweryfikowana. Nie wyjaśnienie tej kwestii stanowi równie ewidentne naruszenie przepisu art. 4 kpk. Sąd ma bowiem za zadanie badać okoliczności przemawiające zarówno na korzyść jak i na niekorzyść oskarżonego. Tymczasem z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że sąd uwzględnił jedynie okoliczności na niekorzyść oskarżonego a te na jego korzyść całkowicie zbagatelizował. Efektem tego było uznanie , że bezpośrednie przesłuchanie głównego świadka (...) L. oraz także N. A. nie było niezbędne. Takie postąpienie potwierdza wniosek, że dla sądu wystarczającym do skazania oskarżonego było ustalenie samego faktu ugodzenia nożem K. L. i co się z tym wiąże skutkowało to pominięciem okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego a więc tych , które przemawiały za wersją działania w ramach obrony koniecznej. Wersji tej nie można było z góry wykluczyć. Zważyć bowiem trzeba, że z opinii biegłego F. G. wynikało, że oskarżony doznał rozległych uszkodzeń ciała. ( vide treść opinii k. 49 ). Z treści tej opinii wynika bowiem, że pokrzywdzony miał doznać m. in krwiaków powiek obu oczu, krwiaka podskórnego grzbietu nosa, otarcia skóry w okolicy podoczodołowej lewej otarć skóry w okolicy obu łokci i otarcia linijnego skóry w śródbrzuszu lewym . Z dokumentacji medycznej - karty informacyjnej (...) ( k. 5-6 ) nie wynikają tego rodzaju obrażenia. Dlatego jeśli opinię tę uznać za dowód miarodajny a możliwe jest to jedynie w sytuacji, w której stwierdzone przez biegłego uszkodzenia ciała faktycznie wystąpiły ( kwestię ta nie została wyjaśniona ) to nie można mieć wątpliwości, że oskarżony został faktycznie przez kogoś zaatakowany i to być może przez oskarżonego. Plamy krwi ujawnione w protokole oględzin a także widoczne na zdjęciach świadczą o tym, że do ataku na jego osobę prawdopodobnie musiało dojść w okolicy ławki, na której siedział. Niewątpliwie okoliczności te przemawiały na jego korzyść bowiem potwierdzają wersję, wedle której mógł on być zaatakowany jako pierwszy w momencie gdy siedział na ławce. Jeśli w tym momencie zadał K. L. cios nożem to faktycznie wersja o działaniu w obronie koniecznej byłaby wersją, którą należałoby bezwzględnie rozważyć. Trudność polegała na tym, że oskarżony nie pamiętał tego co działo się po tym jak został kopnięty w twarz. Być może niepamięć ta był uzasadniona i realna w zaistniałych okolicznościach bądź stanowiła linię obrony i była podyktowaną obawą poniesienie konsekwencji swego zachowania. Tego nie wiadomo bo sąd w ogóle tego nie wyjaśnił. Nie wyjaśnił mechanizmu, w którym F. J. doznał uszkodzeń ciała, a przede wszystkim, w jakich okolicznościach i jakim narzędziem i przez kogo została spowodowana rana kłuta podudzia, której doznał , a która następnie została zaopatrzona chirurgicznie. Jeśli przyjąć, że narzędziem tym był nóż lub podobne ostre narzędzie to świadczyłoby o tym, że w trakcie zdarzenia ktoś z kolegów oskarżonego a być może nawet on sam musiał takiego narzędzia wobec niego użyć. Wykluczyć trzeba z przyczyn oczywistych, aby tego rodzaju ranę pokrzywdzony spowodował sobie sam. Wyjaśnienie tych kwestii wymagało przesłuchania biegłego F. G.. Z ustaleń sądu wynika, że K. L. miał uderzyć oskarżonego jeden raz pięścią w twarz. Tego rodzaju ustalenie nie koresponduje ze stwierdzonymi przez biegłego uszkodzeniami twarzy F. J. ( krwiak podskórny grzbietu nosa , krwiaki obu powiek, otarcie skóry na czole po stronie lewej poziomego otarcia w okolicy podoczodołowej lewej). Nie trzeba mieć wiedzy medycznej, aby można było stwierdzić , że mało prawdopodobnym jest, aby te uderzenia mogły powstać od jednego ciosu pięścią, którego siła nie była znaczna skoro, wedle wersji K. L. cios ten nie spowodował upadku F. J.. Czy mógł powstać od kopnięcia butem nie wiadomo. To mógłby stwierdzić jedynie biegły, którego należało przesłuchać na te okoliczności. Jeśli przyjąć, że do otarć skóry obu łokci mogło dojść w wyniku przewrócenie się F. J. do tyłu to potwierdzałoby jego wersję, wedle, której mógł faktycznie zostać zaatakowany jako pierwszy jeszcze w momencie, gdy siedział na ławce. Z kolei jeśli uznać, że do ataku nożem doszło już po tym jak F. J. został zaatakowany być może przez pokrzywdzonego o czym świadczyłoby, że to właśnie jego a nie żadnego z jego kolegów oskarżony zaatakował to wówczas jego zachowanie można by oceniać w kategoriach ewentualnego ekscesu lub odwetu. Niezależnie od tego, która wersja była prawdziwa to z pewnością oskarżony w zaistniałych okolicznościach nie działałby bez powodu a więc taki czyn nie miałby charakteru chuligańskiego jak zostało to przyjęte w zaskarżonym wyroku. Niezależnie od tego stwierdzić trzeba, że dokonana ocena dowodów jest pobieżna i nie spełnia przesłanek z art. 7 kpk. Sąd całkowicie zbagatelizował sprzeczności w zeznaniach K. L., V. N. a także w zeznaniach między tymi dowodami dotyczące przebiegu zdarzenia, a więc kwestii kluczowej dla postępowania. Przechodząc do zeznań samego pokrzywdzonego łatwo zauważyć, że z zawiadomienia o przestępstwie wynika, że w trakcie całego zdarzenia w ogóle nie uderzył on oskarżonego pięścią a jedynie odepchnął i to już po tym jak miał zostać przez niego dźgnięty nożem. ( k. 24-25 ). Z tych zeznań nie wynika także, aby oskarżony wcześniej w ogóle go atakował i - zadał mu cios pięścią. Taka wersja wynika natomiast z kolejnych zeznań złożonych przez K. L. w dniu 16 sierpnia 2024 ( k. 114 - 115). Zeznania te sąd diametralnie odmienne od pierwszych jego zeznań złożonych zaraz po zdarzeniu. Wynika z nich, że oskarżony podszedł do niego i uderzył go pięścią w twarz a on oddał mu i od razu też uderzył go pięścią w twarz. Był to pierwszy raz, kiedy miał zadać oskarżonemu tego rodzaju cios. Po tym jak został dźgnięty nożem miał odepchną oskarżonego, który w efekcie wpadł w krzaki. Następne uderzenie pięścią K. L. miał zadać oskarżonemu po tym jak ten wstał z krzaków i ruszył z nieustalonym narzędziem w ręce prosto w jego stronę. Po tym ciosie oskarżony nie przewrócił się a jedynie miał się zachwiać i odejść. Sprzeczności te stanowią kolejny argument potwierdzający te, że odczytanie zeznań K. L. i zaniechanie jego przesłuchania było proceduralnym błędem. Kontynuując ten wątek należy stwierdzić, że z zeznań świadka V. N. wynikało ( k. 116-117 ), że po tym jak oskarżony wstał z krzaków to nie atakował K. L. i nie biegł w jego stronę z nożem w ręce tylko od razu zaczął uciekać i spadł ze schodów prowadzących ze skwerka wprost na chodnik biegnący wzdłuż bloku. Nie wynika, aby K. L. w tym momencie miał uderzyć oskarżonego pięścią w twarz. Z zeznań świadka J. wynika natomiast , że oskarżony wyskoczył z krzaków i stracił przytomność i świadek sam zaczął go reanimować ( k.
20. cyt. " ja robiłem mu ucisk , reanimację " ). Jego wersja nie koresponduje zarówno z wersjami K. L. jak i V. N.. W swoich pierwszych zeznaniach V. N. twierdził, że idąc w kierunku ulicy (...), przy której zaparkował swój samochód widział uciekającego z nożem w ręce oskarżonego oraz T. ,L. i mężczyznę o imieniu F., którzy go gonili. Fakt ten nie znajduje potwierdzenia w zeznaniach K. L. . W tym zakresie ich zeznania również są ze sobą sprzeczne. Na k. 114 - 115 K. L. kategorycznie stwierdził, że cały czas wszyscy przebywali na skwerku i nie przemieszczali się . Odczytując zeznania V. N. na rozprawie( k. 177) sąd odczytał protokół z jego przesłuchania jedynie z k. 46-47 a pominął protokół z kolejnego przesłuchania z k. 116-117 mimo, że zeznania te wzajemnie ze sobą nie korespondowały. Z tych na k. 46-47 wynikało, że oskarżony biegł-uciekał w tym samym kierunku co szedł świadek razem ze swoim znajomym. za nim biegli K. L. i drugi mężczyzna. Tymczasem podczas kolejnego przesłuchania, z którego protokół nie został na rozprawie odczytany wynikało, cyt. "(... ) wyglądało to tak jakby ten mężczyzna ( oskarżony z nożem) szedł do K.". Nie wiedział, z którego kierunku nadszedł oskarżony. Z pierwszych zeznań wynika, że wszyscy wpadli w krzaki z kolejnych zeznań wynikało , że w krzaki wpadł tylko oskarżony. Zeznania te zawierały istotne sprzeczności. Sąd nie zwrócił uwagi na to co zeznał K. L. na temat momentu samego dźgnięcia nożem. Stwierdził mianowicie, że po tym jak poczuł dotknięcie klatki piersiowej ( dźgnięcie) był do oskarżonego odwrócony tyłem. W tym czasie miał bowiem odchodzić ze znajomymi z miejsca zdarzenia. Po tym gdy poczuł owo dotknięcie miał dopiero odwrócić się w stronę oskarżonego i odepchnąć go. Zaniechanie przesłuchania biegłego na okoliczność pozycji sprawcy i ofiary w momencie zadania ciosu nożem rodzi poważne zastrzeżenia co do wiarygodności tych zeznań K. L. dlatego, że jak wynika z dokumentacji medycznej cios został zadany w klatkę piersiową a nie w plecy od tyłu. Wątpliwości te powinny zostać rozwiane dopiero po przesłuchaniu biegłego. W tym stanie rzeczy utrzymanie w mocy zaskarżonego wyroku wobec stwierdzonych naruszeń prawa procesowego i niewyjaśnienia przez sąd okoliczności przebiegu zdarzenia byłoby rażąco niesprawiedliwe. Wniosek brak wniosku w apelacji ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. brak wniosku przyczyny rozstrzygnięcia wskazano w pkt. 3.1
21. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 4.
22. Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności
23. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 1.
24. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 5.1.
25. Przedmiot utrzymania w mocy Zwięźle o powodach utrzymania w mocy 1.
26. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 5.2.
27. Przedmiot i zakres zmiany Zwięźle o powodach zmiany 1.
28. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 1.1.
29. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 5.3.1.1.
30. ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.1.2.
31. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia przyczyny wskazano w pkt. 3.1 . Wobec stwierdzonych uchybień istnieje konieczność przeprowadzenia od nowa całego postępowania dowodowego i bezpośredniego przesłuchania wszystkich świadków gdyż tylko wówczas będzie możliwe wyjaśnienie stwierdzonych sprzeczności pojawiających się w ich zeznaniach dotyczących zasadniczych dla rozstrzygnięcia kwestii i wyjaśnienie przebiegu zdarzenia. 5.3.1.3.
32. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia 5.3.1.4.
33. ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 1.1.
34. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania Sąd przesłucha oskarżonego oraz wszystkich świadków . Przeprowadzi konfrontację między oskarżonym a K. L. oraz między K. L. i V. N. celem wyjaśnienia sprzeczności w ich zeznaniach. Ustali przebieg zdarzenia i miejsce, w którym do niego doszło. W jakich okolicznościach i w wyniku czyjego działania powstały uszkodzenia ciała u oskarżonego, w szczególności rana kłuta na udzie. Przesłucha biegłego F. G. na okoliczność rozbieżności opinii z treścią historii choroby oskarżonego odnośnie stwierdzonych uszkodzeń ciała, na okoliczność mechanizmu ich powstania, czy mogły powstać od kopnięcia butem jednego ciosu zadanego pięścią, pozycji sprawcy i ofiary w momencie działania urazu jaka była jego siła czy uraz mógł spowodować chwilową utratę przytomności oskarżonego i niepamięć wsteczną. Zapozna się z materiałami procesowymi wyłączonego postępowania prowadzonego w sprawie pobicia oskarżonego i przeprowadzi dowód z tych materiałów, które uzna za przydatne i niezbędne dla prawidłowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Zweryfikuje wersję oskarżonego zarówno w kwestii działania w obronie koniecznej jak i ewentualnego przekroczenia jej granicy. Zwróci się do KP IV w V. i zweryfikuje wersję, wedle której oskarżony miał dzwon ić do komisariatu i zgłaszać w imieniu nieustalonej kobiety- Ukrainki pobicie dziecka. Ustali czy była podjęta interwencja a oskarżony rozmawiał z policjantami. Jeśli faktycznie wyjaśnienia oskarżonego okażą się w tej części zgodne z prawdą sąd ustali czy mogło mieć to związek z późniejszym zdarzeniem stanowiącym przedmiot postępowania. Do tego, aby można było to ustalić koniecznym będzie zażądanie notatek urzędowych i notatników służbowych interweniujących policjantów. Do ustalenia przebiegu zdarzenia i dokładnego jego miejsca koniecznym będzie zbadanie do kogo należała krew stwierdzona na odzieży oskarżonego ( k. 76). Czyja krew znajdowała się w okolicy ławki i na chodniku. Zabezpieczone ślady biologiczne to istotny dla postępowania dowód. Ślady te mimo, że zostały zabezpieczone to nie zostały zbadane w postępowaniu przygotowawczym. Ich rozmieszczenie kształt mogą wskazywać o miejscu zdarzenia i wzajemnych pozycjach K. L. i oskarżonego. Sąd prowadząc postępowanie będzie miał na uwadze treść art. 4 kpk. Po przeprowadzeniu wszystkich dowodów sąd dokona oceny prawnej czynu oskarżonego, czy mieścił się on w granicach obrony koniecznej, przekroczenia jej granic czy może stanowił on odwet za wcześniejsze pobicie. Ocena ta będzie możliwa w dopiero wtedy gdy zostanie ustalone kto zaczął całe zajście, kto je sprowokował , kto pierwszy kogo zaatakował co spowodowało uszkodzenia ciała u oskarżonego czy K. L. miał z ich powstaniem coś wspólnego. Sąd w tym celu dokona wnikliwej i starannej oceny dowodów wyjaśni przyczyny stwierdzonych sprzeczności . 1.
35. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności
36. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności
37. PODPIS SSO Andrzej Ślusarczyk 1.
38. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja w całości wina 0.1.1.3.
39. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐co do winy ☐co do kary ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.1.1.3.
40. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☐art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐art. 439 k.p.k. ☐brak zarzutów 0.1.1.
41. Wnioski ☐uchylenie ☐zmiana