i 4 KK mają charakter formalny i polegają na prowadzeniu pojazdu w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego. Sam fakt prowadzenia pojazdu w takim stanie pociąga za sobą odpowiedzialność, chociażby pojazd był prowadzony prawidłowo i nie sprowadził konkretnego niebezpieczeństwa; - oskarżony około godziny 22.15 w miejscowości V. prowadził samochód w stanie nietrzeźwości; po zatrzymaniu miał 1,45 mg/l, 1,03 mg/l, 1,46 mg/l, 1,44 mg/l, alkoholu w wydychanym powietrzu. Jego stan nietrzeźwości przekraczał czterokrotność dolnego ustawowego progu nietrzeźwości ( art. 115 § 16 KK ) i powodował jednak znaczne upośledzenie zdolności psychofizycznych sprawcy. Ten stan musiał być ( obiektywnie ) odczuwany przez oskarżonego przed podjęciem decyzji o kierowaniu samochodem; - przewoził on pasażerkę i wjechał samochodem do rowu. Okoliczności popełnienia przypisanego mu czynu wskazują na znaczny stopień jego społecznej szkodliwości ( picie alkoholu przed jazdą, wysoki stan nietrzeźwości, w sposób ewidentny i znaczny godzący w zdolności psychofizyczne sprawcy, popełnienie czynu w terenie zurbanizowanym, spowodowanie kolizji drogowej ). Ustalenie stopnia winy następuje przede wszystkim na podstawie mierników limitujących karę wskazanych w art. 53 § 1 KK. Przy ustalaniu stopnia winy sąd powinien wziąć zatem pod uwagę zarówno elementy strony podmiotowej czynu zabronionego, tj. umyślność (postać zamiaru, motywację sprawcy) oraz nieumyślność (rodzaj i stopień naruszonych reguł ostrożności), jak i przesłanki przesądzające o możliwości przypisania winy sprawcy, tj. ogólną zdolność jej przypisania uwarunkowaną dojrzałością i poczytalnością oskarżonego, jak i brakiem anormalnej sytuacji motywacyjnej (M. Kalitowski, w: O. Górniok i in., KK. Komentarz, 2002/2003, s. 571–572). Nie zachodzą w sprawie okoliczności zmniejszające stopień winy oskarżonego. Czynu tego sprawca dopuścił się w zamiarze bezpośrednim. Oskarżony po wypiciu alkoholu, kierował samochodem, czyli pojazdem mechanicznym, który przez swoje gabaryty stanowił dla innych uczestników ruchu istotne niebezpieczeństwo w rękach nietrzeźwego kierowcy. Alkohol zwiększa zuchwalstwo, zaburza racjonalność myślenia, powoduje zmniejszenie obawy przed odpowiedzialnością i sprzyja podejmowaniu decyzji o naruszeniu porządku prawnego. E. W. samodzielnie podjął decyzję o prowadzeniu samochodu. Musiał on zdawać sobie sprawę z konsekwencji skazania go w razie zatrzymania jako kierowcy prowadzącego samochód w stanie nietrzeźwości. Oskarżony był uprzednio kilkakrotnie karany w tym z art.
KK i art.
kk ( w tym ostatnim przypadku między innymi na karę 4 miesięcy pozbawienia wolności ). Zarzut rażącej niewspółmierności kary jako zarzut z kategorii ocen można zasadnie podnosić, gdy kara ( środek karny ), jakkolwiek mieści się w granicach ustawowego zagrożenia, nie uwzględnia w sposób właściwy zarówno okoliczności popełnienia przestępstwa, jak i osobowości sprawcy – innymi słowy, gdy w społecznym odczuciu jest karą niesprawiedliwą. Sąd odwoławczy uznał, że w sprawie zaszły podstawy do złagodzenia reakcji karnej ze względów humanitarnych. Oskarżony po tym czynie doznał urazu głowy i leczy się neurologicznie. Przeszedł kilka operacji, jest niepełnosprawny, wymaga wsparcia środowiskowego, ma kłopoty z komunikacją interpersonalną z otoczeniem ( k 327-330 ). Biegli psychiatrzy nie stwierdzili jednak u niego objawów choroby psychicznej ani upośledzenia umysłowego. Rozpoznali u niego zespół uzależnienia od alkoholu, aktualnie w fazie abstynencji. Odnośnie zarzucanego mu czynu brak jest podstaw do stwierdzenia tempore criminis zniesionej, bądź ograniczonej w stopniu znacznym poczytalności. Aktualny stan psychiczny oskarżonego pozwala na udział w postępowaniu; wskazana jest jednak pomoc obrońcy ze względu na utrudnioną komunikację werbalną z otoczeniem ( 370-372). Z uwagi na wagę tego czynu i uprzednią karalność sprawcy, sąd odwoławczy nie znalazł podstaw do zastosowania wobec oskarżonego art. 37a § 1 KK. Przestępstwo z art.
Względy humanitarne wynikające z obecnego stanu zdrowia sprawcy, skutkowały: - obniżeniem wymierzonej mu kary pozbawienia wolności do 3 miesięcy. Aktualny stan zdrowi apsychicznego oskarżonego pozwala na zrozumienie mu znaczenia kary. nie wyłączna racjonalnego odbioru rzeczywistości, nie znosi sensu karania. Warunkowe zawieszenie wykonania kary pozbawienia wolności jest wykluczone z uwagi na przesłanki art. 69 § 1 KK; - na podstawie art. 43 § 3 KK, art. 43 § 2 KK skróceniem okresu orzeczonego w punkcie 2 zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych do 15 lat; przemawiał za tym również wiek oskarżonego. Wskazanie w podstawie prawnej art. 43 § 3 KK oznacza, że sąd odwoławczy uwzględnił, ze zachodzi wyjątkowy wypadek, uzasadniony szczególnymi okolicznościami, a orzekał ten środek karny w granicach określonych w art. 43 § 2 KK. Orzeczenie wobec oskarżonego środka karnego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w wysokości 15 lat jest skutkiem inkryminowanego mu zachowania i wcześniejszej karalności. Wynika z niego wniosek, że lekceważy on zasady ostrożności i bezpieczeństwo innych uczestników ruchu, przez co stwarza zagrożenie w komunikacji ( zob. wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach - II Wydział Karny z dnia 26 lipca 2012 r.II AKa 250/12, Legalis ), jako potencjalny kierowca wszystkich pojazdów. Instytucja ta ma na celu eliminowanie z ruchu drogowego sprawców takich przestępstw, których okoliczności popełnienia wskazują, że prowadzenie przez nich pojazdu zagraża bezpieczeństwu w komunikacji. Sytuacja taka zachodzi w przypadku oskarżonego. Stopnień nietrzeźwości oskarżonego, kompletne lekceważenie w tym zakresie porządku prawnego, podjęcie i wykonanie ryzykownej jazdy, ówczesne nadużywanie alkoholu, wskazują, że nie dysponuje on takimi cechami przynależnymi kierowcy, aby dawała rękojmię bezpiecznego uczestniczenia w ruchu drogowym jakimkolwiek pojazdem; - zwolnieniem oskarżonego od wydatków poniesionych przez Skarb Państwa w postępowaniu przed sądem pierwszej instancji w zakresie kwoty przekraczającej 1 000 złotych, za czym przemawia jego sytuacja materialna, zdrowotna i ograniczenia możliwości zarobkowych. Świadczenie pieniężne na rzecz Funduszu Pomocy (...) i (...) w wysokości 10000 złotych zostało orzeczone przez sąd I instancji środki w minimalnej ustawowej wysokości i nie mogło podlegać korekcie na korzyść oskarżonego. Sąd I instancji uwzględnił więc już w ramach zastosowanej reakcji karnej okoliczności łagodzące. Zgodnie z art. 43a § 3 KK świadczenie pieniężne sąd obligatoryjnie orzeka w wypadku skazania za przestępstwa z art.
Ustawa nie przewiduje żadnego wyjątku. Orzeczony na podstawie art. 43a § 2 kk środek karny ma charakter rozstrzygnięcia penalnego i w związku z tym z założenia - ma stanowić dodatkową dolegliwość adekwatną do stopnia społecznej szkodliwości, czynu, mającą do spełnienia cele w zakresie prewencji ogólnej i indywidualnej (art. 56 kk). Świadczenie to zostało orzeczone w zaskarżonym wyroku w najniższej ustawowej wysokości i brak jest podstawy prawnej – bez obrazy prawa materialnego – do jego obniżania. Nawet jednak w tej najniższej ustawowej wysokości świadczenie to jest na tyle dolegliwe wobec sprawcy, iż uświadamia mu nieopłacalność popełniania tego rodzaju przestępstw. Wniosek Wniosek o wydanie wyroku uniewinniającego albo o łagodniejszą reakcję karną. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Argumenty wywiedzione w apelacji nie mogły doprowadzić do zmiany zaskarżonego wyroku i uniewinnienia oskarżonego, bowiem nie pozwala na to ocena kluczowych w sprawie dowodów. Skarżący, polemizując z dokonanymi przez sąd merytoryczny ustaleniami, nie przedstawił argumentów, które mogłyby doprowadzić do jego uniewinnienia. Wskazane przez skarżącego okoliczności łagodzące dotyczyły osoby sprawcy, jego warunków i właściwości osobistych. Zostały one uwzględnione ostatecznie przy wymiarze kary poprzez obniżenie wobec sprawcy kary pozbawienia wolności i zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych. Prawidłowa reakcja karna nie może jednak służyć premiowaniu skazanych przez ograniczenie ich odpowiedzialności karnej lecz rzeczywistemu oddaniu zawartości kryminalnej czynu, jakiego się dopuścili. Tak ukształtowana w II instancji kara jest adekwatna do wagi czynu, sylwetki sprawcy i nie może podlegać dalszej korekcie w kierunku jej większego złagodzenia. Sytuacja osobista i zawodowa sprawcy nie może determinować wymiaru kary do absurdalnie niskiego wymiaru.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.