← Polska

IV Ka 305/25

UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt IV Ka 305/25 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1 1.CZĘŚĆ WSTĘPNA 0.1.Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 14 marca 2025 roku w sprawie sygn. akt II K 8/

  1. 0.1.Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońcy oskarżonego ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 0.1.Granice zaskarżenia 0.0.1.Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐co do winy ☐co do kary ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.0.1.Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐art. 439 k.p.k. ☐brak zarzutów 0.1.Wnioski ☐Uchylenie ☒Zmiana 1.Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 0.1.2.
  2. Ustalenie faktów 0.0.1.2.1.
  3. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ----------- -------------------- ----------------------------------------------------------- -------------- ---------------- 0.0.1.2.1.
  4. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ----------- ------------------ --------------------------------------------------------------- -------------- --------------- 0.1.2.
  5. Ocena dowodów 0.0.1.2.2.
  6. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu ------------- ------------------------------------ -------------------------------------------------------------------------------Dokumenty sporządzone przez uprawnione do tego organy w przepisanej przez prawo formie, nie były kwestionowane, a ich treść nie budzi zastrzeżeń co do ich wiarygodności i rzetelności zawartych w nich treści. 0.0.1.2.2.
  7. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu ------------ --------------------------------- ----------------------------------------------------------------------- 1.STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut 3.
  8. A pelacja obrońcy oskarżonego art. 438 pkt 2 i 3 KPK zarzuciła:
  9. obrazę przepisów postępowania, mającą wpływ na treść wyroku, a mianowicie: - naruszenie art. 5 § 2 k.p.k. poprzez brak jego zastosowania, w sytuacji gdy brak było dowodów jednoznacznie wskazujących na sprawstwo Oskarżonego, a jedyny świadek bezpośredni zdarzenia I. X. oświadczyła, że korzysta z prawa do odmowy zeznań, - naruszenie art. 7 k.p.k. poprzez uznanie dowodu z zeznań świadków w osobie policjantów D. J. i R. X. za wiarygodne w sytuacji, gdy świadkowie Ci różnie relacjonują, a dodatkowo ich zeznania dotyczące zarzucanego czynu są oparte jedynie na tym co powiedziała świadek I. X., a ta przecież odmówiła składania zeznań w sprawie jako osoba bliska, co rzutuje na brak bezpośredniego świadka ewentualnego czynu poruszania się przez oskarżonego pojazdem mechanicznym motocyklem C. pod wpływem alkoholu, - naruszenie art. 7 k.p.k. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny wyjaśnień złożonych przez oskarżonego K. (...) w zakresie, w jakim Sąd odmówił im wiary, a które są konsekwentne, stanowcze a także składane w sposób spontaniczny co wpływa na ich logiczną całość i znajdują, wbrew twierdzeniom Sądu, pełne oparcie w pozostałym materiale dowodowym zebranym w sprawie, a zatem w całości powinny zostać one uznane za wiarygodny dowód w sprawie
  10. błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, polegający na bezpodstawnym przyjęciu, że oskarżony prowadził pojazd mechaniczny pod wpływem spożytego alkoholu, podczas gdy z wyjaśnień Oskarżonego i częściowo zeznań świadka policjantki R. X. nie wynika, że Oskarżony dopuścił się tego występku, co w konsekwencji doprowadziło do bezpodstawnego skazania oskarżonego za zarzucany mu czyn. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Zarzuty nie są zasadne i nie zasługują na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że Sąd Rejonowy przeprowadził postępowanie dowodowe w sposób kompletny, a następnie dokonał jego oceny zgodnie z dyrektywami art. 7 k.p.k. Ocena ta ma charakter wszechstronny i przekonujący, opiera się na analizie całokształtu materiału dowodowego i nie narusza zasad logicznego rozumowania ani doświadczenia życiowego. Skarżący nie wykazał, aby Sąd I instancji przekroczył granice swobodnej oceny dowodów – jego argumentacja sprowadza się w istocie do przedstawienia odmiennej, korzystnej dla oskarżonego interpretacji zgromadzonego materiału. Nie można podzielić stanowiska obrońcy, jakoby brak było dowodów jednoznacznie wskazujących na sprawstwo oskarżonego. Przeciwnie, materiał dowodowy ma charakter spójny i wzajemnie się uzupełniający. Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił, że oskarżony w dniu 1 lipca 2024 r. w godzinach wieczornych, nie później niż około godziny 21:00, kierował motocyklem marki C., a następnie został ujawniony przez funkcjonariuszy Policji w stanie znacznej nietrzeźwości, sięgającej 1,44 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu. Ustalenia te znajdują oparcie nie tylko w wynikach badań trzeźwości i opinii toksykologicznej, ale także w zeznaniach funkcjonariuszy, którzy podjęli interwencję bezpośrednio po zdarzeniu, a także w okolicznościach ujawnionych na miejscu zdarzenia. Nie jest trafny zarzut naruszenia art. 7 k.p.k. poprzez uznanie za wiarygodne zeznań funkcjonariuszy Policji D. J. i R. X.. Zeznania te są rzeczowe, logiczne i wzajemnie się uzupełniają. Dotyczą okoliczności, które świadkowie poznali w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych, a ich treść znajduje potwierdzenie w dokumentacji sporządzonej w toku interwencji oraz w wynikach badań trzeźwości. Nie sposób uznać, aby Sąd I instancji nadał im walor wiarygodności w sposób dowolny. Okoliczność, że świadkowie relacjonują również informacje uzyskane na miejscu zdarzenia, nie pozbawia ich zeznań wartości dowodowej, lecz stanowi element całokształtu materiału, który podlegał ocenie w powiązaniu z innymi dowodami. Wbrew twierdzeniom apelacji, Sąd Rejonowy nie oparł ustaleń faktycznych wyłącznie na relacjach pośrednich, lecz uwzględnił cały kontekst zdarzenia, w tym stan oskarżonego bezpośrednio po zdarzeniu, miejsce ujawnienia pojazdu, a także wyniki badań trzeźwości i opinię biegłego. Na tej podstawie zasadnie przyjęto, że stan nietrzeźwości oskarżonego istniał już w czasie kierowania pojazdem. Nadto, materiał dowodowy nie ogranicza się do relacji funkcjonariuszy Policji, lecz ma charakter wieloaspektowy i wzajemnie się uzupełniający. Obejmuje on zarówno zeznania świadków, dokumentację z interwencji, wyniki badań trzeźwości oraz opinię toksykologiczną, jak również dowody ujawnione i przeprowadzone na etapie postępowania odwoławczego. W tym zakresie istotne znaczenie ma zabezpieczone nagranie zgłoszenia do systemu powiadamiania ratunkowego z dnia 1 lipca 2024 r., dokonane przez I. X.. Nagranie to zostało pozyskane w sposób legalny i stanowi dowód o charakterze obiektywnym, dokumentujący spontaniczną relację osoby zgłaszającej, przekazaną bezpośrednio po zdarzeniu. Z jego treści wynika jednoznacznie, że oskarżony przyjechał na posesję znajdując się w stanie nietrzeźwości, a zgłaszająca wskazywała na fakt kierowania przez niego pojazdem mechanicznym mimo wcześniejszego odebrania uprawnień. Podkreślić należy, że dowód ten ma szczególną wartość, albowiem został utrwalony w czasie rzeczywistym, przed podjęciem jakichkolwiek czynności procesowych, a tym samym jest wolny od ryzyka wtórnego kształtowania relacji. Okoliczność, że osoba zgłaszająca skorzystała następnie z prawa odmowy składania zeznań, nie pozbawia tego nagrania waloru dowodowego, gdyż nie stanowi ono zeznania w rozumieniu przepisów postępowania karnego, lecz zapis wypowiedzi utrwalonej w ramach zgłoszenia interwencji. Tym samym dowód ten podlega ocenie na zasadach ogólnych i może być wykorzystany w procesie dowodzenia. Nagranie to pozostaje w zgodzie z pozostałym materiałem dowodowym, w szczególności z zeznaniami funkcjonariuszy Policji, którzy interweniowali bezpośrednio po zgłoszeniu oraz zastali oskarżonego w stanie znacznej nietrzeźwości. W połączeniu z wynikami badań trzeźwości oraz opinią biegłego toksykologa, pozwala ono na odtworzenie przebiegu zdarzenia i przyjęcie, że stan nietrzeźwości istniał już w czasie kierowania pojazdem. W tym kontekście nie sposób podzielić zarzutów apelacji, jakoby brak było dowodów jednoznacznie wskazujących na sprawstwo oskarżonego. Przeciwnie, zgromadzony materiał dowodowy tworzy spójny i logiczny łańcuch dowodów, który wyklucza przyjęcie odmiennej wersji wydarzeń. Tym samym, Sąd Rejonowy zasadnie uznał za wiarygodne zeznania funkcjonariuszy Policji, a jednocześnie trafnie odmówił wiary wyjaśnieniom oskarżonego, który twierdził, że jedynie prowadził motocykl. Ocena ta została przekonująco uzasadniona i odpowiada zasadom doświadczenia życiowego. Wersja przedstawiona przez oskarżonego pozostaje w sprzeczności zarówno z ujawnionymi okolicznościami zdarzenia, jak i z zasadami logicznego rozumowania. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 7 k.p.k. w zakresie oceny wyjaśnień oskarżonego. Sąd Rejonowy szczegółowo i przekonująco wyjaśnił, dlaczego odmówił im wiary. Wyjaśnienia te pozostają w sprzeczności z ustalonym stanem faktycznym oraz z zasadami logiki i doświadczenia życiowego. W szczególności wersja, zgodnie z którą oskarżony jedynie prowadził motocykl, a nie kierował nim, została trafnie oceniona jako niewiarygodna. Sąd słusznie zwrócił uwagę na nielogiczność zachowania polegającego na przemieszczaniu się z założonym kaskiem ochronnym wyłącznie w celu przepychania pojazdu, jak również na brak potwierdzenia twierdzeń o rzekomym transporcie motocykla do naprawy. Okoliczności ujawnione podczas interwencji, w tym miejsce, w którym znajdował się pojazd, pozostają w oczywistej sprzeczności z tą wersją wydarzeń. W konsekwencji nie można uznać za trafny zarzutu błędu w ustaleniach faktycznych. Sąd I instancji dokonał ich na podstawie prawidłowo ocenionego materiału dowodowego, a skarżący nie wykazał, aby ustalenia te były sprzeczne z zasadami logiki lub doświadczenia życiowego. Sam fakt, że możliwa jest alternatywna interpretacja zdarzenia, nie oznacza, że ustalenia Sądu są błędne. Zarzut naruszenia art. 5 § 2 k.p.k. również nie znajduje podstaw. Przepis ten ma zastosowanie wyłącznie w sytuacji, gdy po przeprowadzeniu postępowania dowodowego pozostają niedające się usunąć wątpliwości co do istotnych okoliczności sprawy. W niniejszej sprawie taka sytuacja nie wystąpiła. Sąd Rejonowy nie stanął wobec konieczności wyboru pomiędzy równorzędnymi wersjami zdarzenia, lecz dysponował materiałem dowodowym pozwalającym na jednoznaczne ustalenie przebiegu zdarzenia. Wątpliwości podnoszone przez obronę mają charakter polemiczny i nie wynikają z rzeczywistej niejednoznaczności dowodów. Przeprowadzone w postępowaniu odwoławczym uzupełnienie materiału dowodowego, w tym przesłuchanie świadka T. G., nie dostarczyło informacji mogących podważyć ustalenia Sądu I instancji. Świadek nie posiadała wiedzy o przebiegu zdarzenia, a jej zeznania ograniczały się do ogólnych informacji o charakterze marginalnym dla rozstrzygnięcia sprawy. Podobnie bez wpływu na ocenę niniejszej sprawy pozostaje wyrok uniewinniający wydany w sprawie o wykroczenie, albowiem postępowanie karne ma charakter autonomiczny, a brak uzasadnienia tamtego orzeczenia uniemożliwia odniesienie się do jego motywów. W świetle powyższego należy uznać, że Sąd Rejonowy prawidłowo przyjął, iż oskarżony swoim zachowaniem wyczerpał znamiona przestępstwa z art. 178a § 1 k.k., działając umyślnie i znajdując się w stanie znacznej nietrzeźwości. Odnosząc się do rozstrzygnięcia o karze i środkach karnych, wskazać należy, że Sąd Rejonowy w sposób prawidłowy zastosował dyrektywy wymiaru kary określone w art. 53 k.k., a wymierzona oskarżonemu kara grzywny oraz orzeczone środki karne odpowiadają zarówno stopniowi winy, jak i stopniowi społecznej szkodliwości czynu. Nie budzi wątpliwości, że zachowanie oskarżonego cechowało się znacznym stopniem społecznej szkodliwości, co wynika przede wszystkim z bardzo wysokiego stężenia alkoholu w wydychanym powietrzu, znacznie przekraczającego ustawowy próg nietrzeźwości, a tym samym świadczącego o istotnym zagrożeniu dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Prowadzenie pojazdu mechanicznego w takim stanie stwarza realne i poważne niebezpieczeństwo dla życia i zdrowia innych uczestników ruchu, co w sposób oczywisty uzasadnia konieczność zdecydowanej reakcji karnej. Sąd I instancji trafnie uwzględnił zarówno okoliczności obciążające, jak i łagodzące. Do pierwszych zaliczył znaczny stopień nietrzeźwości, który w niniejszej sprawie miał charakter szczególnie wysoki, natomiast jako okoliczność łagodzącą prawidłowo przyjął dotychczasową niekaralność oskarżonego (w dacie czynu, gdyż w chwili obecnej oskarżony jest osobą karaną za tożsamy czyn – vide k. 153, k. 158). W realiach sprawy brak było podstaw do uznania, że cele kary mogłyby zostać osiągnięte poprzez zastosowanie środka o mniejszej dolegliwości, jak również nie zachodziła potrzeba sięgania po karę o charakterze izolacyjnym. Wymierzona kara grzywny w liczbie 200 stawek dziennych przy ustaleniu wysokości jednej stawki na poziomie 20 złotych stanowi dolegliwość odczuwalną, a jednocześnie adekwatną do sytuacji majątkowej i osobistej oskarżonego. Kara ta realizuje zarówno cele zapobiegawcze, jak i wychowawcze, uświadamiając sprawcy naganność jego zachowania oraz konieczność przestrzegania porządku prawnego. Również orzeczony środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 lat odpowiada ustawowym dyrektywom i nie może być uznany za nadmiernie surowy. Środek ten ma charakter nie tylko represyjny, lecz przede wszystkim prewencyjny, zmierzający do wyeliminowania z ruchu drogowego osoby, która swoim zachowaniem wykazała, że stanowi zagrożenie dla bezpieczeństwa komunikacji. W kontekście wysokiego stopnia nietrzeźwości oskarżonego okres 3 lat należy uznać za umiarkowany i w pełni uzasadniony, a zarazem wystarczający dla osiągnięcia celów zapobiegawczych i wychowawczych. Nie budzi również zastrzeżeń orzeczenie świadczenia pieniężnego na podstawie art. 43a § 2 k.k. w minimalnej ustawowo wysokości. Sąd Rejonowy słusznie poprzestał na dolnej granicy tego środka, uwzględniając sytuację materialną oskarżonego, co świadczy o wyważonym podejściu do wymiaru represji karnej. Świadczenie to pełni istotną funkcję kompensacyjno-prewencyjną i stanowi dodatkową dolegliwość, która wzmacnia oddziaływanie kary zasadniczej. Za w pełni uzasadnione należy uznać także orzeczenie przepadku pojazdu mechanicznego, którym oskarżony kierował w stanie nietrzeźwości. W świetle obowiązujących przepisów, przy tak wysokim stężeniu alkoholu, środek ten ma charakter obligatoryjny, a jednocześnie stanowi istotny element polityki karnej państwa ukierunkowanej na przeciwdziałanie przestępczości drogowej. Orzeczenie przepadku pozostaje w adekwatnej proporcji do wagi naruszenia i wzmacnia prewencyjne oddziaływanie całego rozstrzygnięcia. Całościowa ocena wymierzonej kary oraz zastosowanych środków karnych prowadzi do wniosku, że są one sprawiedliwe, wyważone i odpowiadają zarówno okolicznościom czynu, jak i właściwościom oraz warunkom osobistym oskarżonego. Brak jest podstaw do ingerencji Sądu odwoławczego w tym zakresie. Odnosząc się do zastosowania art. 4 § 1 k.k., wskazać należy, że pomiędzy datą orzekania przez Sąd Rejonowy a rozpoznaniem sprawy przez Sąd odwoławczy doszło do zmiany stanu prawnego w zakresie regulacji dotyczących środków karnych związanych z prowadzeniem pojazdów mechanicznych. Nowelizacja, która weszła w życie w dniu 29.01.2026 r., wprowadziła odmienne ukształtowanie zakresu oraz sposobu orzekania zakazu prowadzenia pojazdów w określonych sytuacjach, w szczególności w odniesieniu do przestępstw popełnionych w stanie nietrzeźwości. Zmiana ta skutkuje zaostrzeniem represji karnej, w tym poprzez szersze lub bardziej restrykcyjne ujęcie obowiązku orzekania zakazu prowadzenia pojazdów, co w konsekwencji wpływa na sytuację prawną sprawcy. W tych realiach Sąd odwoławczy zobligowany był do zastosowania dyrektywy wynikającej z art. 4 § 1 k.k., zgodnie z którą należy stosować ustawę względniejszą dla sprawcy. Porównanie stanu prawnego obowiązującego w chwili popełnienia czynu z regulacją obowiązującą w dacie orzekania prowadzi do wniosku, że przepisy wcześniejsze, obowiązujące w 2024 r., są dla oskarżonego korzystniejsze, gdyż przewidują mniej dolegliwe konsekwencje w zakresie środków karnych, w tym zakazu prowadzenia pojazdów. W konsekwencji Sąd Okręgowy uzupełnił podstawę prawną rozstrzygnięcia o art. 4 § 1 k.k., zachowując zastosowanie przepisów w brzmieniu względniejszym dla oskarżonego. Wniosek Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od zarzucanego mu czynu. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Wniosek niezasadny z przyczyn wskazanych szczegółowo powyżej. 1.OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 4.
  11. --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 1.ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 0.1.Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 5.
  12. Przedmiot utrzymania w mocy Utrzymanie w mocy wszystkich rozstrzygnięć zawartych w wyroku w zakresie nie podlegającym modyfikacji określonej w punkcie 5.2.
  13. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Sąd Rejonowy przeprowadził w przedmiotowej sprawie postępowanie dowodowe w zakresie czynu inkryminowanego oskarżonemu w sposób prawidłowy, a następnie zgromadzony materiał dowodowy poddał trafnej analizie i na tej podstawie wyprowadził słuszne wnioski zarówno co do winy oskarżonego w zakresie popełnienia przypisanego mu przestępstwa, subsumpcji prawnokarnej, jak i w konsekwencji orzeczonej kary. Przedmiotem rozważań zaprezentowanych przez Sąd Rejonowy w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku były nie tylko dowody obciążające oskarżonego, ale i dowody przeciwne, ocenione w zgodzie z zasadami logicznego rozumowania, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. Sąd Okręgowy, nie dopatrując się również uchybień podlegających uwzględnieniu z urzędu, określonych w art. 439 k.p.k. i art. 440 k.p.k., zaskarżony wyrok wobec oskarżonego utrzymał w mocy w zakresie nie podlegającym modyfikacji określonej w punkcie 5.2.
  14. 0.1.Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 5.
  15. Przedmiot i zakres zmiany Zmieniono zaskarżony wyrok, w ten sposób, że uzupełniono podstawę prawną skazania o przepis art. 4 § 1 k.k. Zwięźle o powodach zmiany Zmiana dokonana z przyczyn wskazanych szczegółowo powyżej w punkcie 3.
  16. 0.1.Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 0.0.1.Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 5.3.1.
  17. ------------------------------------------------------------------------ ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.1.
  18. ------------------------------------------------------------------------ ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.1.
  19. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.3.1.
  20. ------------------------------------------------------------------------ ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 0.0.1.Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 0.1.Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ------------------------ ----------------------------------------------------------------------------------------------------------- 1.Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności
  21. Sąd Okręgowy na podstawie art. 624 § 1 k.p.k. i art. 17 ust. 1 i 2 ustawy o opłatach w sprawach karnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 123 ze zm.) zwolnił oskarżonego od opłaty za drugą instancję i wydatków poniesionych przez Skarb Państwa w postępowaniu odwoławczym. 1.PODPIS 0.1.Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego K. O.. Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Wyrok Sądu Rejonowego w Piotrkowie Trybunalskim z dnia 14 marca 2025 roku w sprawie sygn. akt II K 8/
  22. 0.1.1.3.
  23. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐co do winy ☐co do kary ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.1.1.3.
  24. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐art. 439 k.p.k. ☐brak zarzutów 0.1.1.
  25. Wnioski ☐Uchylenie ☒Zmiana

🔗 Do źródła urzędowego

Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.