IX Ka 634/26

(1)– adw. H. U. (k. 187 – 191 akt sprawy): 1/ obrazę przepisów postępowania. mającą istotny wpływ. na treść wydanego w sprawie orzeczenia, a mianowicie: a/ art. 4 kpk i art. 7 kpk poprzez orzeczenie z naruszeniem zasady obiektywizmu, uwzględnienie wyłącznie okoliczności świadczących na niekorzyść oskarżonego i zupełne pominięcie okoliczności świadczących na jego korzyść, dokonanie dowolnej, jednostronnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, co doprowadziło do przekroczenia swobodnej oceny dowodów skutkującej błędami w poczynionych ustaleniach faktycznych, a przejawiającą się w przyjęciu wbrew zgromadzonemu w sprawie materiałowi dowodowemu, że sformułowany w akcie oskarżenia zarzut jest uzasadniony podczas gdy ustalone okoliczności sprawy uzasadniają w pełni wniosek przeciwny i prowadzą do konkluzji, że oskarżony nie dopuścił się zarzuconego aktem oskarżenia czynu, które to uchybienie przejawia się w: - bezpodstawnym obdarzeniu walorem wiarygodności zeznań pokrzywdzonej R. B.

(1)podczas gdy zeznania te są w istocie niepełne, niejednoznaczne i zawierają wewnętrzne sprzeczności oraz pomimo tego, że pokrzywdzona nie widziała zdarzenia, nie widziała osoby która miała jej wyciągać portfel a co najważniejsze nie czuła żadnych niepokojących ruchów z udziałem jej plecaka, a ponadto zeznania złożone w toku niniejszego postępowania budzą uzasadnione wątpliwości w zestawieniu ze zgromadzonymi w sprawie dowodami w tym wyjaśnieniami oskarżonego z których wprost wynika, iż oskarżony znajdował się w odległości około metra od pokrzywdzonej - bezpodstawnym obdarzeniu walorem wiarygodności zeznań świadków K. W. oraz P. E. podczas gdy zeznania te są w istocie niepełne, niejednoznaczne i zawierają wewnętrzne sprzeczności oraz pomimo tego, że świadkowie biorąc pod uwagę swoje położenie nie mogli widzieć całego zdarzenia albowiem znajdowali się w znacznej odległości od pokrzywdzonej a ponadto nie jest możliwym aby widzieli jak zachowywał się oskarżony bezpodstawnym odmówieniu waloru wiarygodności depozycjom złożonym w toku niniejszego postępowania przez oskarżonego w zakresie w jakim wskazywał od samego początku gdzie znajdował się na schodach, w jakiej odległości od pokrzywdzonej oraz, iż nie próbował okraść pokrzywdzonej b/ błędy w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia mające wpływ na jego treść, a będące wynikiem wyżej wymienionych uchybień procesowych, polegające na: - bezpodstawnym uznaniu, iż oskarżony wypełnił znamiona zarzucanego mu czynu - bezpodstawnym oraz nieuprawnionym przyjęciu, że świadkowie widzieli jak oskarżony rozsunął plecak, włożył rękę do plecaka pokrzywdzonej i wyjmował portfel oraz jak oskarżony wrzucił portfel z powrotem do plecaka podczas gdy sama pokrzywdzona nie czuła żadnych takich ruchów - nieuzasadnionym pominięciu, iż oskarżony pozostaje w konflikcie z funkcjonariuszem (...) z B., - bezpodstawnym pominięciu, iż świadek P. E. rozmawiał na peronie z koleżanką i miał stać bokiem dlatego też nie jest możliwe aby widział jakiekolwiek zdarzenie, co skutkowało nieprawidłowym wydaniem wyroku skazującego w stosunku do oskarżonego w sytuacji gdy prawidłowa ocena zgromadzonego materiału dowodowego winna doprowadzić do odmiennych wniosków i zupełnie innego rozstrzygnięcia sprawy 2/ zarzut rażącej niewspółmierności orzeczonych wobec oskarżonego kary jako nadmiernie surowych, nieadekwatnych do skali naruszeń, których miał się dopuścić oskarżony oraz jego sytuacji osobistej i materialnej, a także w sposób niedostateczny uwzględniających okoliczności łagodzące po stronie oskarżonego. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Apelacja obrońcy oskarżonego E. U.

(1)jest oczywiście bezzasadna. Sąd Rejonowy prawidłowo odtworzył stan faktyczny sprawy, należycie i zgodnie z kodeksowymi regułami ocenił zebrane dowody, wydał słuszny wyrok i przekonująco go uzasadnił. W treści uzasadnienia wyroku Sąd I instancji wskazał, którym dowodom dał wiarę i w jakim zakresie, a którym tej wiary odmówił i z jakich powodów. Sąd Odwoławczy w pełni podziela ustalenia faktyczne Sądu meriti, pod kątem przypisanego oskarżonemu występku stypizowanego w treści art. 13 § 1 kk w zw. z art. 278 § 1a kk w zw. z art. 278 § 1 kk w zw. z art. 275 § 1 kk w zw. z art. 276 kk w zw. z art. 11 § 2 kk w zw. art. 64 § 1 kk popełnionego na szkodę R. B.

(1), w pełni utożsamia się z jego rozważaniami faktycznymi oraz prawnymi i uznaje, iż postępowanie dowodowe przeprowadzono prawidłowo. Natomiast apelacja skarżącej ma w istocie charakter gołosłownej polemiki ze stanowiskiem Sądu Rejonowego zawartym w wyroku oraz jego części motywacyjnej oraz stanowi próbę podważenia tego stanowiska, jak również stanowi wsparcie linii obrony oskarżonego, jaką przyjął w złożonych depozycjach. Sama tylko okoliczność, że Sąd I instancji ocenił poszczególne dowody, w aspekcie ich wiarygodności, nie w taki sposób, w jaki życzyłby sobie skarżący, nie jest tożsama ze stwierdzeniem, że w procesie ich weryfikacji doszło do naruszenia reguły płynącej z treści art. 7 kpk. Sąd Rejonowy prawidłowo ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy, przy uwzględnieniu zasad prawidłowego rozumowania, wskazań wiedzy i doświadczenia życiowego, w granicach prawa do swobodnej ich oceny, wyznaczonych przez art. 7 k.p.k. Wywody apelującej stanowią jedynie własną wizję oceny dowodów, wobec czego nie zasługują na uwzględnienie. Sąd I instancji dokonał ustaleń w sposób trafny, prawidłowy, pozbawiony jakiegokolwiek błędu, mają one pełne i logiczne oparcie w wiarygodnym materiale dowodowym. W tym kontekście nie można zaakceptować poglądu skarżącej (obrońcy oskarżonego), w którym utrzymuje, iż Sąd Rejonowy dopuścił się obrazy przepisów prawa procesowego, w szczególności art. 7 kpk, a którego wyrazem miała być według skarżącego nieprawidłowa ocena dowodów, w szczególności obciążające oskarżonego relacje pokrzywdzonej R. B.

(1)oraz świadków: P. E. i K. W., a w konsekwencji wątpliwości co do sprawstwa oskarżonego w odniesieniu do przypisanego mu czynu. Zdaniem Sądu Odwoławczego nie sposób uznać za zasadne zarzutów obrazy przepisów postępowania, a w konsekwencji błędu w ustaleniach faktycznych mających wpływ na treść zaskarżonego wyroku. Z treści wywiedzionych środków odwoławczych wynika, że skarżąca nie zgadza się z ustaleniami dotyczącymi przypisania oskarżonemu sprawstwa występku wskazanego w treści art. 13 § 1 kk w zw. z art. 278 § 1 kk w zw. z art. 64 § 1 kk popełnionego na szkodę R. B.

(1). W jej ocenie, w realiach przedmiotowej sprawy, dowody obciążające oskarżonego, jakim są zeznania świadków – funkcjonariuszy (...) Ochrony (...) – P. E. (k. 22, 153 akt sprawy) i K. W. (k. 25, 153 akt sprawy), są niepełne, niejednoznaczne i zawierają wewnętrzne sprzeczności i w ocenie skarżącego, świadkowie ci nie mogli widzieć całego zdarzenia, albowiem znajdowali się w znacznej odległości od pokrzywdzonej oraz nie jest możliwym, aby widzieli, w jaki sposób zachowywał się oskarżony. Skarżąca nie dostrzega jednak, iż całe zdarzenie stanowiące przedmiot niniejszych rozważań miało miejsce na schodach prowadzących z peronu kolejowego na dworcu (...) w B. do przejścia podziemnego dla pasażerów, a wymienieni świadkowie byli obecni na samym peronie i mieli realną możliwość obserwowania wszelkich sytuacji, jakie mogły zaistnieć na samych schodach prowadzących do przejścia. Zarówno świadek P. E., jak i świadek K. W. w złożonych depozycjach wprost wskazali, iż mieli możliwość zaobserwowania całego zdarzenia, zauważyli, jak oskarżony przybliżył się do pokrzywdzonej od tyłu, rozsunął jej plecak i wyciągnął z tego plecaka portfel, i w tak zaistniałej sytuacji, jako funkcjonariusze podjęli stosowną interwencję. W tych okolicznościach podzielić należy stanowisko Sądu Rejonowego, w zakresie, w jakim utrzymuje, iż zeznania przywołanych świadków są jasne, rzeczowe, szczegółowe i jako naoczni świadkowie zdarzenia opisali dokładnie zachowanie oskarżonego. Natomiast oczywistym jest, iż pokrzywdzona R. B.

(2), nie mogła w takiej sytuacji zauważyć osoby oskarżonego, ponieważ kierując się po schodach w kierunku przejścia dla pasażerów, oskarżony szedł za nią. Świadek opisała natomiast zachowanie kolegów – wskazanych wyżej funkcjonariuszy (...) Ochrony (...), którzy po zauważaniu nieodpowiedniego zachowania oskarżonego, podjęli stosowną interwencję. W tych okolicznościach podzielić należy stanowisko Sądu Rejonowego, w zakresie, w jakim utrzymuje, iż zeznania pokrzywdzonej są logiczne, wiarygodne oraz korespondują z innymi wiarygodnymi dowodami, w szczególności z relacjami świadków: P. E. i K. W.. Reasumując, brak jest podstaw do uwzględnienia żądania skarżącej oraz zmiany wyroku w sposób wskazany we wniesionej apelacji (uniewinnienia oskarżonego bądź uchylenia wyroku i przekazania sprawy Sądowi Rejonowemu w Kielcach do ponownego rozpoznania). Sąd Odwoławczy podziela też stanowisko Sądu Rejonowego w odniesieniu do wymiaru oskarżonemu kary. Wymierzona oskarżonemu sankcja karna w postaci 8 miesięcy pozbawienia wolności, wbrew argumentacji skarżącej uwzględnia wszystkie wskazane w treści art. 53 kk dyrektywy wymiaru kary tj. stopień społecznej szkodliwości, motywy działania oskarżonego, a nadto cele w zakresie prewencji ogólnej oraz cele wychowawcze, jakie mają zostać osiągnięte wobec osoby oskarżonego. Jak zasadnie ujął Sąd Rejonowy, stopień winy i stopień społecznej szkodliwości przypisanego przypisanego oskarżonemu czynu jest znaczny, a jego uprzednia karalność, a zwłaszcza popełnienie przypisanego czynu w warunkach art. 64 § 1 kk, są okolicznościami obciążającymi i musiały wpłynąć na wymierzenie oskarżonemu surowszej sankcji karnej. Z tej sytuacji nie jest zasadne żądanie skarżącej wymierzenia oskarżonemu łagodniejszej kary w myśl dyspozycji art. 37a § 1 kk (ograniczenia wolności). Skarżąca nie dostrzega bowiem, iż zgodnie z treścią § 2 powołanego przepisu, przepisu § 1 nie stosuje się do sprawców określonych w art. 64 § 1 lub do sprawców, którzy popełniają przestępstwo działając w zorganizowanej grupie albo związku mających na celu popełnienie przestępstwa lub przestępstwa skarbowego, sprawców przestępstw o charakterze terrorystycznym i sprawców przestępstwa określonego w art. 178a § 4 kk. Powyższe oznacza, iż Sąd Rejonowy nie mógł zastosować wobec oskarżonego dobrodziejstwa instytucji wskazanej w treści art. 37a § 1 kk, a więc wymierzenia kary łagodniejszego rodzaju. Mając na uwadze powyższe Sąd Okręgowy na podstawie art. 437 § 1 kpk orzekł jak w wyroku. Wniosek Wniosek obrońcy oskarżonego E. U.

(1): - zmiana zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego, bądź wymierzenie mu łagodniejszej kary ewentualnie: - uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Kielcach do ponownego rozpoznania ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Zarzuty okazały się niezasadne, stąd nie było podstaw do uwzględnienia wniosków.

1. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 4.
2. Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności
3. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 1.
4. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 5.1.
5. Przedmiot utrzymania w mocy Wyrok Sądu Rejonowego w Kielcach z dnia 26 stycznia 2026 r. wydany w sprawie II K 504/25 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Szczegółowe rozważania w tej materii zostały zawarte w rubryce 3.1 . 1.
6. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji 5.2.
7. Przedmiot i zakres zmiany Zwięźle o powodach zmiany 1.
8. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 1.1.
9. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 5.3.1.1.
10. ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.1.2.
11. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.1.3.
12. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia 5.3.1.4.
13. ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 1.1.
14. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania 1.
15. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności
16. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności pkt II Na podstawie art. 619 § 1 kpk Sąd Odwoławczy zasądził od Skarbu Państwa na rzecz obrońcy oskarżonego z urzędu – adw. H. U. kwotę 1 033,20 zł tytułem wynagrodzenia za pomoc prawną świadczoną oskarżonemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym pkt III Na podstawie art. 624 § 1 kpk Sąd Odwoławczy zwolnił oskarżonego E. U.

(2)od kosztów sądowych należnych Skarbowi Państwa w postępowaniu odwoławczym

1. PODPIS SSO Krzysztof Sójka 1.
2. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego E. U.

(1)Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Wyrok Sądu Rejonowego w Kielcach z dnia 26 stycznia 2026r. wydany w sprawie II K 504/25 0.1.1.3.

1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐co do winy ☐co do kary ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 0.1.1.3.
2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐art. 439 k.p.k. ☐brak zarzutów 0.1.1.
3. Wnioski ☒uchylenie ☒zmiana