VI Ua 64/25

Sygn. akt VI Ua 64/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 25 czerwca 2026 r. Sąd Okręgowy w Bydgoszczy VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w następującym składzie: Przewodniczący: Sędzia Maciej Flinik po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2026r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z odwołania N. Ł. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych II Oddziałowi w B. o zasiłek chorobowy na skutek apelacji ubezpieczonej od wyroku Sądu Rejonowego wB. VII Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 25 sierpnia 2025r., sygn. akt VII U 522/24

1. oddala apelację
2. zasądza od odwołującej się N. Ł. na rzecz pozwanego organu rentowego kwotę 360,00 zł (słownie: trzysta sześćdziesiąt złotych 00/100) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego za II instancję wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu świadczenia pieniężnego za czas od dnia uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasadzono, do dnia zapłaty Sędzia Maciej Flinik Sygn. akt VI Ua 64/25 UZASADNIENIE Decyzją z dnia 19 sierpnia 2024r. (znak: (...)) Zakład Ubezpieczeń Społecznych II Oddział w B. odmówił ubezpieczonej N. Ł. prawa do zasiłku chorobowego za okres od dnia 23 lipca 2024r. do dnia 18 sierpnia 2024r., podnosząc, że tytuł ubezpieczenia chorobowego Ubezpieczonej ustał w dniu 22.07.2024r. Ponadto organ rentowy wskazał, że w czasie trwania ubezpieczenia chorobowego Ubezpieczona nie nabyła prawa do zasiłku chorobowego z powodu braku wymaganego okresu 30 dni nieprzerwanego ubezpieczenia chorobowego. Odwołanie od powyższej decyzji za pośrednictwem systemu elektronicznego wniosła w dniu 30 sierpnia 2024r. ubezpieczona N. Ł.. Przedmiotowe odwołanie zostało przekazane do Sądu Rejonowego w B. VII Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, gdzie zostało zarejestrowane pod sygn. akt VII U 522/
3. Równolegle w dniu 30 sierpnia 2024r. Ubezpieczona za pośrednictwem systemu elektronicznego wniosła odwołanie od decyzji ZUS z dnia 22 sierpnia 2024r. (znak: (...)). Równolegle skarżona decyzja dotyczyła odmowy przyznania Ubezpieczonej prawa do zasiłku chorobowego za okres od 19.08.2024r. do 29.08.2024r. Przedmiotowe odwołanie zostało przekazane do Sądu Rejonowego w B. VII Wydziału Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, gdzie zostało zarejestrowane pod sygn. akt VII U 523/
4. Zarządzeniem z dnia 25 czerwca 2025r. Sąd Rejonowy w B.VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych działając na podstawie art. 219 k.p.c. połączył sprawę o sygn. akt VII U 523/24 ze sprawą o sygn. akt VII U 522/24 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygn. akt VII U 522/
5. Wyrokiem Sądu Rejonowego w B. z dnia 25 sierpnia 2025r. wydanym w sprawie o sygn. akt VII U 522/24 odwołania Ubezpieczonej N. Ł. oddalono. Sąd Rejonowy po przeprowadzeniu postępowania dowodowego, w tym analizie przedłożonych przez Odwołującą świadectw pracy oraz umów zlecenia, ustalił, iż łączny okres obowiązkowego ubezpieczenia chorobowego przebyty przez Ubezpieczoną na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wynosi 8 lat, 11 miesięcy i 10 dni. Sąd pierwszej instancji wskazał, iż w świetle art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy zasiłkowej Ubezpieczony, który podlega ubezpieczeniu obowiązkowo, nabywa prawo do zasiłku po upływie 30 dni nieprzerwanego ubezpieczenia chorobowego, chyba że zachodzą przesłanki z art. 4 ust. 3 pkt 3 tejże ustawy – tj. legitymowanie się co najmniej 10-letnim okresem obowiązkowego ubezpieczenia chorobowego. Sąd Rejonowy ocenił, iż zaprezentowane przez Ubezpieczoną umowy zlecenia będące tytułami do dobrowolnego ubezpieczenia chorobowego są nieistotne dla niniejszego postępowania, gdyż nie są objęte obowiązkowym ubezpieczeniem chorobowym. Jednocześnie Sąd ten nie uwzględnił wydruków z systemu (...), wskazując, iż dane tam zawarte dotyczą wyłącznie okresów branych pod uwagę przy ustalaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych, a nie okresów podlegania obowiązkowemu ubezpieczeniu chorobowemu w rozumieniu ustawy z dnia 25 czerwca 1999r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz. U. z 2024r., poz. 123 z późn. zm. - dalej jako: ustawa zasiłkowa). W konsekwencji Sąd Rejonowy przy ustalaniu okresu podlegania przez Ubezpieczoną obowiązkowemu ubezpieczeniu chorobowemu kierował się wyłącznie danymi wynikającymi z przedłożonych przez Ubezpieczoną świadectw pracy. Powyższe doprowadziło Sąd Rejonowy do stwierdzenia, że Ubezpieczona nie spełniła warunku posiadania 10 letniego okresu obowiązkowego ubezpieczenia chorobowego, który uprawniałby ją do otrzymania zasiłku od pierwszego dnia niezdolności do pracy. Sąd Rejonowy podzielił stanowisko organu rentowego i odmówił przyznania Ubezpieczonej prawa do zasiłku chorobowego (punkt 1 sentencji wyroku). Ponadto w punkcie 2 sentencji wyroku Sąd Rejonowy dokonał rozstrzygnięcia o kosztach procesu, obciążając nimi odwołującą. Apelację od wyroku Sądu Rejonowego wniósł pełnomocnik ubezpieczonej, zaskarżając orzeczenie w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie norm prawa materialnego, w szczególności art. 6 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 883/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego poprzez jego niezastosowanie i zaniechanie uwzględnienia zagranicznych okresów ubezpieczenia. Ponadto strona apelująca podniosła zarzut naruszenia art. 233 § 1 k.p.c. poprzez wadliwą i powierzchowną ocenę materiału dowodowego i pominięcie dowodów z przedłożonych umów zagranicznych. Przedmiotowa apelacja zawierała również wniosek o dopuszczenie i przeprowadzenie postępowania dowodowego z dokumentów w postaci załączonego zaświadczenia o zatrudnieniu w firmie (...) oraz umów o pracę tymczasową wykonywanych na terenie K. N.. W odpowiedzi na apelację organ rentowy wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym, podtrzymując w całości swoje dotychczasowe stanowisko. Zdaniem pełnomocnika organu rentowego skarżąca dopiero na etapie apelacji podniosła, że wystąpi o zaświadczenie potwierdzające ubezpieczenie w instytucji holenderskiej, co spowodowało że organ rentowy nie mógł odnieść się do okresów ubezpieczenia odwołującej za granicą. Rozpoznając wniesioną apelację, Sąd Okręgowy uznał za konieczne uzupełnienie materiału dowodowego i wyjaśnienie, czy zagraniczne okresy pracy ubezpieczonej mogą wpłynąć na ostateczną ocenę spełnienia przesłanki 10 lat ubezpieczenia. W tym celu Sąd Okręgowy w Bydgoszczy wydał w dniu 15 grudnia 2025r. zarządzenie, na mocy którego zobowiązał stronę odwołującą się do przedłożenia zaświadczenia o okresach ubezpieczenia od h. instytucji ubezpieczeniowej. Wykonując zobowiązanie Sądu, pełnomocnik odwołującej w piśmie procesowym z dnia 30 stycznia 2026r. przedłożył uwierzytelnione odpisy dokumentów (...)wydane przez h.organ rentowy oraz formularz (...) potwierdzający okresy ubezpieczenia i zatrudnienia Odwołującej na terytorium H.oraz domagał się dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z tejże dokumentacji. Kolejno, Sąd Okręgowy w Bydgoszczy zastrzegł organowi rentowemu 14 dniowy termin na ustosunkowanie się do pisma procesowego strony powodowej. Pismem procesowym z dnia 27 kwietnia 2026r., stanowiącym odpowiedź na zarządzenie Sądu, organ rentowy przedłożył uzyskany dokument (...) wraz z tłumaczeniem. Zgodnie z oficjalną informacjąh. organu ubezpieczeniowego N. Ł. podlegała tamtejszemu systemowi ubezpieczeń w następujących przedziałach czasowych: ⚫ od 17.04.2021 r. do 15.08.2021r. ⚫ od 19.08.2021 r. do 31.10.2021r. ⚫ od 24.05.2021 r. do 22.08.2021r. ⚫ od 04.10.2021 r. do 12.12.2021r. ⚫ od 17.01.2022 r. do 12.03.2022r. W konsekwencji po przeanalizowaniu i zsumowaniu wszystkich okresów ubezpieczenia i zatrudnienia N. Ł. w instytucji h., organ rentowy podał, że skarżąca nie legitymuje się 10 letnim okresem obowiązkowego ubezpieczenia chorobowego. W następnej kolejności pismem procesowym z dnia 14 maja 2026r. Sąd Okręgowy zwrócił się do pełnomocnika ubezpieczonej zakreślając mu 10 dniowy termin na ustosunkowanie się do stanowiska ZUS o braku spełnienia 10 letniego okresu obowiązkowego ubezpieczenia chorobowego. Pomimo doręczenia wezwania w dniu 26.05.2025r. pismo pozostało bez odpowiedzi. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja ubezpieczonej okazała się bezzasadna, co skutkowało jej oddaleniem na podstawie art. 385 k.p.c. Zgodnie z art. 6 Rozporządzenia (WE) nr 883/2004, polski organ rentowy oraz sądy powszechne mają bezwzględny obowiązek uwzględniania okresów ubezpieczenia przebytych w innych państwach członkowskich. Zasada sumowania okresów nie oznacza jednak bezkrytycznego dodawania do siebie matematycznych ram czasowych, bez weryfikacji ich wzajemnego stosunku. Analiza danych urzędowych zawartych w formularzu (...), pozyskanych na etapie postępowania apelacyjnego, doprowadziła Sąd Okręgowy do przekonania, że doliczenie h. okresów ubezpieczenia w żaden sposób nie pozwala ubezpieczonej na osiągnięcie progu 10 lat (120 miesięcy) ubezpieczenia chorobowego. Kluczowe znaczenie dla rozstrzygnięcia ma fakt, iż wskazane przez instytucję h. okresy w znacznej mierze nakładają się na siebie w czasie. Jak wynika z dokumentacji, ubezpieczona była w tym samym czasie zgłaszana do ubezpieczenia przez różne agencje zatrudnienia (na co wskazują pokrywające się okresy od maja do sierpnia 2021 r. oraz w październiku 2021 r.). W prawie ubezpieczeń społecznych obowiązuje jednolita zasada, zgodnie z którą okresy ubezpieczenia pokrywające się nie podlegają podwójnemu zliczeniu. Dany miesiąc kalendarzowy może zostać uwzględniony w stażu ubezpieczeniowym tylko raz, niezależnie od tego, z ilu tytułów (czy za pośrednictwem ilu agencji równolegle) była odprowadzana składka. Po wyeliminowaniu nakładających się okresów i zsumowaniu realnego czasu ubezpieczenia w H. (który wynosi łącznie niespełna rok) z niekwestionowanym polskim okresem ubezpieczenia (8 lat, 11 miesięcy i 10 dni), łączny staż ubezpieczeniowy N. Ł. nadal nie osiąga wymaganych 120 miesięcy. Przedłożone przez pełnomocnika ubezpieczonej dokumenty prywatne w postaci kontraktów agencyjnych (z zagranicznymi podmiotami takimi jak: M., AB K., czy E&A) oraz dokumenty(...)stanowiły podstawę do wszczęcia procedury wyjaśniającej, lecz nie mogą zdezaktualizować ani podważyć kategorycznej i wiążącej treści dokumentu (...), który stanowi oficjalne stanowisko zagranicznego organu ubezpieczeniowego w ramach unijnej procedury wymiany danych. Należy również zauważyć, iż strona powodowa mimo wyznaczenia jej terminu do ewentualnego ustosunkowania się do ostatecznego stanowiska ZUS ( zobowiązanie doręczono 26 maja 2026 r k. 262 akt sprawy ) , nie udzieliła odpowiedzi w wyznaczonym terminie to jest do 6 czerwca 2026 r. ( jej pismo wpłynęło niemal miesiąc później i tydzień po wydaniu wyroku przez sąd odwoławczy ) . W tym stanie rzeczy, wobec braku wymaganego 10-letniego okresu ubezpieczenia chorobowego, Sąd Okręgowy uznał rozstrzygnięcie Sądu Rejonowego za w pełni trafne. Zarzuty apelacji dotyczące naruszenia prawa materialnego (art. 6 Rozporządzenia 883/2004) oraz procesowego (art. 233 § 1 k.p.c.) okazały się chybione. Z tych względów, na mocy art. 385 k.p.c., apelacja podlegała oddaleniu (punkt 1 sentencji). O kosztach postępowania apelacyjnego (punkt 2 sentencji) Sąd Okręgowy orzekł na podstawie art. 98 § 1 i 3 k.p.c. w zw. z art. 391 § 1 k.p.c., stosując zasadę odpowiedzialności za wynik procesu. Ubezpieczona, jako strona przegrywająca etap odwoławczy, została zobowiązana do zwrotu na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym, ustalonych w oparciu o stawki minimalne dla spraw z zakresu ubezpieczeń społecznych. Na powyższe koszty złożyło się wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika organu rentowego, ustalone z uwzględnieniem faktu, iż rozpoznawana pod sygnaturą akt VI Ua 64/25 sprawa obejmowała dwie połączone uprzednio do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy o sygnaturach akt VII U 523/24 oraz VII U 522/
6. Połączenie spraw na podstawie art. 219 k.p.c. ma charakter techniczny, co oznacza, że każda z połączonych spraw zachowuje swoją odrębność, a to rodzi obowiązek zwrotu kosztów zastępstwa procesowego odrębnie dla każdej z nich. Wysokość tych kosztów ustalono na kwotę łączną 720 zł, stanowiącą sumę stawek minimalnych dla dwóch połączonych spraw (2 x 360 zł). Podstawę prawną ich wymiaru stanowił § 10 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 9 ust. 2 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, zgodnie z którymi stawka za prowadzenie sprawy w postępowaniu apelacyjnym przed sądem okręgowym wynosi 50% stawki minimalnej, zaś stawka minimalna w sprawach o świadczenia z ubezpieczeń społecznych to 360 zł. Sędzia Maciej Flinik