II Ka 330/26

Sygn. akt II Ka 330/26 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 7 lipca 2026r. Sąd Okręgowy w Siedlcach II Wydział Karny w składzie: Przewodniczący: SSO Agnieszka Karłowicz Protokolant: st.sekr.sądowy Agata Polkowska przy udziale prokuratora Jarosława Kowalczyka po rozpoznaniu w dniu 7 lipca 2026 r. sprawy P. F. oskarżonego z art. 300 § 1 kk na skutek apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Węgrowie z dnia 25 lutego 2026 r. sygn. akt II K 240/25 I. zaskarżony wyrok utrzymuje w mocy; II. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 1000 złotych kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 330/26 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1

1. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.
2. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Węgrowie z dnia 25 lutego 2026 r. w sprawie II K 240/25 1.
3. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.
4. Granice zaskarżenia 1.3.
5. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐co do winy ☐co do kary ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.
6. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐art. 439 k.p.k. ☐brak zarzutów 1.
7. Wnioski ☐uchylenie ☒zmiana
8. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.
9. Ustalenie faktów 2.1.
10. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.1.
11. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty 2.
12. Ocena dowodów 2.2.
13. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu 2.2.
14. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzut
15. I. Zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę wyroku, mającego wpływ na jego treść, polegającego na bezzasadnym przyjęciu, że oskarżony P. F. w dniu 23 stycznia 2017 roku, dokonując darowizny - będąc we współwłasności małżeńskiej - nieruchomości położonej w P. na rzecz swoich dzieci, działał w warunkach grożącej mu niewypłacalności albo niewypłacalności, a dokonana czynność doprowadziła go do niewypłacalności i uniemożliwiła zaspokojenie wierzycieli, podczas gdy z treści aktu notarialnego z dnia 23 stycznia 2017 roku wynika, iż była to wieloetapowa czynność obejmująca jednoczesne rodzinne i spadkowe uporządkowanie stanu własności nieruchomości po śmierci ojca oskarżonego, w tym wydzielenie części nieruchomości na rzecz matki oskarżonego i przemieszczenie udziałów pomiędzy członkami rodziny a z ujawnionego w sprawie materiału dowodowego nie wynika w sposób niewątpliwy:
16. jaki był rzeczywisty stan majątkowy oskarżonego w dacie czynu,
17. czy darowany udział stanowił jedyny albo zasadniczy składnik jego majątku,
18. jaka była rzeczywista wartość ekonomiczna i egzekucyjna darowanego udziału,
19. ani czy pomiędzy dokonaniem darowizny a późniejszą bezskutecznością egzekucji zachodził bezpośredni i realny związek przyczynowy. Tym samym Sąd I instancji wadliwie przyjął, że oskarżony doprowadził się do niewypłacalności lub działał w warunkach grożącej niewypłacalności, opierając się przede wszystkim na danych z późniejszego, bezskutecznego postępowania egzekucyjnego, bez należytego ustalenia rzeczywistej sytuacji majątkowej oskarżonego na dzień 28 stycznia 2017 roku; II. zarzut obrazy przepisów postępowania, tj.:
20. art. 7 k.p.k., mającej wpływ na treść wyroku, poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego, wyrażającej się w: a. uznaniu, że sam fakt dokonania darowizny udziału w nieruchomości w toku postępowania cywilnego przeciwko oskarżonemu przesądza o działaniu przez niego w celu udaremnienia zaspokojenia wierzycieli, mimo że taka konkluzja nie wynika w sposób pewny z przeprowadzonych dowodów; b. nadaniu waloru rozstrzygającego subiektywnym ocenom i przypuszczeniom pokrzywdzonego P. S. co do motywacji oskarżonego, w szczególności co do tego, że darowizna miała stanowić „ucieczkę z majątkiem”, podczas gdy twierdzenia te miały charakter ocenny, a nie stanowiły relacji o faktach; c. odmowie wiary wyjaśnieniom oskarżonego co do rodzinnego i majątkowego tła rozporządzenia udziałem w nieruchomości wyłącznie na podstawie uznania ich za „nielogiczne”, bez wykazania w oparciu o obiektywne dowody, że przedstawiona przez oskarżonego przyczyna dokonania darowizny była nieprawdziwa; d. wyprowadzeniu wniosku o umyślności działania oskarżonego wyłącznie z faktu istnienia sporu cywilnego oraz późniejszej bezskuteczności egzekucji, mimo że okoliczności te same przez się nie pozwalają jeszcze na przypisanie zamiaru wymaganego przez art. 300 § 1 k.k.; e. wyprowadzeniu z aktu notarialnego z dnia 28 stycznia 2017 roku, wyłącznie wniosku obciążającego oskarżonego i pomijając przy tym okoliczności wskazujące na rodzinny, sukcesyjny i porządkujący charakter tej czynności;
21. art. 410 k.p.k., mającej wpływ na treść wyroku, poprzez oparcie rozstrzygnięcia w sposób wybiórczy na tych jedynie okolicznościach ujawnionych w toku rozprawy, które przemawiały na niekorzyść oskarżonego, przy jednoczesnym pominięciu lub marginalizacji okoliczności istotnych dla oceny realizacji znamion czynu z art. 300 § 1 k.k., w szczególności: a. braku pełnych ustaleń co do całościowego stanu majątkowego oskarżonego w dacie 23 stycznia 2017 roku, b. braku ustalenia wartości oraz realnej przydatności egzekucyjnej darowanego udziału we współwłasności nieruchomości, c. oraz rodzinnego kontekstu dokonanej czynności prawnej, który - niezależnie od jego ostatecznej oceny — wymagał pełniejszego i bardziej wnikliwego rozważenia;
22. art. 424 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k., mającej wpływ na treść wyroku oraz ograniczającej możliwość przeprowadzenia pełnej kontroli instancyjnej, poprzez sporządzenie uzasadnienia w sposób nieodpowiadający wymogom ustawowym wewnętrznie niespójny, chaotyczny i zawierający liczne nieścisłości rzeczowe oraz chronologiczne, co uniemożliwia odtworzenie prawidłowego toku rozumowania Sądu I instancji. W szczególności uzasadnienie: a. nie zawiera pełnej i logicznej analizy, dlaczego akurat na dzień 23 stycznia 2017 r. oskarżony miał znajdować się w stanie grożącej niewypłacalności albo niewypłacalności; b. nie wyjaśnia, na jakiej podstawie Sąd ustalił, że darowany udział w nieruchomości posiadał taką wartość i taki charakter, że jego rozporządzenie rzeczywiście doprowadziło do niewypłacalności oskarżonego lub uniemożliwiło zaspokojenie wierzycieli; c. nie zawiera przekonującego wywodu, z którego wynikałoby, że oskarżony działał umyślnie, a nie jedynie dokonał czynności prawnej mogącej być ocenianej negatywnie na gruncie prawa cywilnego; d. posługuje się w wielu miejscach powtórzeniami, cytatami o charakterze podręcznikowym oraz ogólnymi wywodami doktrynalnymi, bez należytego odniesienia ich do konkretnych i indywidualnych realiów niniejszej sprawy; e. zawiera istotne niespójności i nieścisłości, w tym dotyczące chronologii zdarzeń, oznaczenia przedmiotów majątkowych oraz przebiegu wcześniejszych postępowań, co podważa przejrzystość i kontrolowalność wywodu; III. zarzut obrazy prawa materialnego, tj. art. 300 § 1 k.k., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że zachowanie oskarżonego wyczerpało znamiona tego czynu zabronionego, mimo że ustalony w sprawie stan faktyczny - nawet przy założeniu jego prawidłowości - nie dawał podstaw do przyjęcia, że:
23. oskarżony działał w warunkach grożącej niewypłacalności albo niewypłacalności,
24. dokonana darowizna skutkowała rzeczywistym udaremnieniem lub uszczupleniem zaspokojenia wierzycieli,
25. a oskarżony działał z wymaganym przez ustawę nastawieniem umyślnym. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Apelacja obrońcy oskarżonego jako niezasadna nie zasługiwała na uwzględnienie. Podnoszone przez skarżącego zarzuty są chybione i przyjmują cechy polemiki z prawidłowymi ustaleniami Sądu Rejonowego, które zostały oparte na właściwie ocenionym materiale dowodowym i następnie skutkowały słusznym skazaniem oskarżonego za dopuszczenie się czynu z art. 300 § 1 k.k. W ocenie Sądu Okręgowego, nie ma racji również skarżący formułując zarzut obrazy art. 424 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k. Zaznaczyć należy, że skoro uzasadnienie sporządzane jest po wydaniu wyroku, to nie może ono mieć wpływu na jego treść. Jak powszechnie przyjmuje się w orzecznictwie, zarzut naruszenia przywołanych przepisów może być skuteczny, ale tylko wyjątkowo, o ile motywy rozstrzygnięcia sądu I instancji są zupełnie nieprzejrzyste, wewnętrznie sprzeczne, nieodnoszące się do rzeczywistej treści dowodów, nie wyjaśniając żadnych kluczowych kwestii (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 3 czerwca 2025 r. I KA 3/25). W sprawie niniejszej Sąd Rejonowy dostatecznie wskazał motywy orzeczonego wyroku, które są spójne i logiczne, natomiast sama kontrola instancyjna jego prawidłowości w świetle podniesionych zarzutów nie była utrudniona, ani tym bardziej uniemożliwiona. Tezy skarżącego sprowadzające się do stwierdzenia, kolokwialnie rzecz ujmując, że nie został przekonany przez Sąd Rejonowy do słuszności wyroku, stanowią wyłącznie wyraz jego dezaprobaty wobec wyroku skazującego, opartej na subiektywnej, acz bezzasadnej ocenie. Analizując ocenę materiału dowodowego, którą skarżący próbował kwestionować poprzez sformułowanie zarzutu obrazy art. 7 k.p.k. na wstępie wskazać należy, że ustanowiony w art. 7 k.p.k. obowiązek dokonywania oceny wiarygodności materiału dowodowego w oparciu o wszechstronną, zgodną z zasadami logicznego rozumowania, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego analizę dotyczy nie tylko sądu orzekającego. Także skarżący, który zmierza do podważenia zasadności rozstrzygnięcia poprzez zakwestionowanie oceny dowodów stanowiących jego podstawę, nie może ograniczyć się do prostego zanegowania jej i arbitralnego stwierdzenia, że walorem wiarygodności winny być obdarzone wyłącznie dowody korzystne dla oskarżonej. Obowiązkiem skarżącego jest wykazanie, jakich konkretnych uchybień dopuścił się sąd meriti w kontekście zasad wiedzy - w szczególności logicznego rozumowania - oraz doświadczenia życiowego, oceniając zebrany materiał dowodowy. Za oczywiście niewystarczające należy tu także uznać samo przeciwstawienie dowodom, na których oparł się sąd orzekający, występujących w sprawie dowodów przeciwnych, jeśli przy tym nie zostanie wykazane, że to właśnie owe dowody przeciwne, ocenione w świetle zasad logiki i doświadczenia życiowego, winny uzyskać walor wiarygodności, zaś dowody stanowiące podstawę ustaleń sądu, w świetle tych samych zasad, są tego waloru pozbawione (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 18 stycznia 2024 r. VIII AKa 237/23). Powyższe stanowisko ma swe odzwierciedlenie w sprawie niniejszej, bowiem skarżący w istocie ograniczył się do przedstawienia własnych wniosków płynących z oceny dowodów, a mających jedynie wpisywać się w forsowaną linię obrony, opartą na próbie wykazania, że oskarżony dokonując darowizny udziału nieruchomości nie kierował się zamiarem pokrzywdzenia wierzycieli, nie był wówczas niewypłacalny i ta niewypłacalność jemu nie groziła, ponadto kwestionował łączność przyczynowo-skutkową dokonania przedmiotowej darowizny, a bezskutecznością późniejszego postępowania egzekucyjnego. Jednakże twierdzenia skarżącego nie mają oparcia w żadnym wiarygodnym materiale dowodowym, są gołosłowne, nielogiczne, przy czym przeciwstawiają się im słusznie uwzględniony przez Sąd materiał dowodowy, opisany w pisemnym uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. W ocenie Sądu Okręgowego nie ma wątpliwości co do tego, że działanie oskarżonego było umyślne, za czym nie przemawiają jedynie fragmenty materiału dowodowego, na jakie powołuje się skarżący, ale jego całokształt, oceniony w oparciu o wytyczne wymienione w art. 7 k.p.k., w tym z dokumentacji z postępowania cywilnego i później już komorniczego. Na szczególną uwagę zasługują wiarygodne zeznania pokrzywdzonego P. S., który zeznawał o tym, że jeszcze przed wniesieniem sprawy o zwrot pieniędzy za auto próbował skontaktować się z oskarżonym na wiele sposobów, w tym mailowo, toteż trudno jest racjonalnie uznać, że oskarżony miałby o roszczeniach pokrzywdzonego dowiedzieć się dopiero po kilku latach od wszczęcia postępowania sądowego o zapłatę za samochód (k. 380). Fakt, że pokrzywdzony nie mógł się skontaktować z oskarżonym, nie odbierał on korespondencji, nie reagował na korespondencję mailową świadczy jedynie o tym, że przyjął taktykę unikania kontaktu z pokrzywdzonym. Ponadto, jeśli rzeczywiście wolą oskarżonego byłoby rozwiązanie sporu z pokrzywdzonym, to dokonałby tego niezwłocznie z chwilą powzięcia takiej wiedzy, jak zaś można zauważyć na podstawie dołączonych wydruków korespondencji, takie działania zostały podjęte dopiero w 2025 r. i zdaje się, że jedynie na potrzeby niniejszego postępowania i okazały się bezskuteczne. Zgodnie z twierdzeniem oskarżonego i obrony, o ile można by było uznać je za wiarygodne, przeszkodą nie mogłyby być przecież kwestie finansowe, jeśli przedstawiają stanowisko, że oskarżony w czasie inkryminowanego czynu miał być wypłacalny. Odnosząc się w tym miejscu do twierdzeń o wypłacalności, należy podobnie krytycznie uznać je za niewiarygodne, gdyż w świetle bezskuteczności przeprowadzonego przez komornika sądowego postępowania egzekucyjnego, obejmującego także ewentualnie ujawnione ruchomości, fakt, że oskarżony miał prowadzić działalność gospodarczą na terenie Polski, polegającą na handlu samochodami, pozostaje w gruncie rzeczy nieweryfikowalna i bez znaczenia. Zauważyć należy, że ze względu na specyfikę działalności o takim profilu, już samo ujawnienie będących w chwilowym posiadaniu oskarżonego samochodów, w bliżej nieokreślonym miejscu, o niewiadomym stanie prawnym, byłoby w praktyce niemożliwe. Ponadto nie zostało jakkolwiek udowodnione, że oskarżony był właścicielem tych pojazdów oraz stanowiły one składnik jego majątku. Jednak jak już powyżej wspomniano, gdyby oskarżony miał wolę uregulowania roszczeń pokrzywdzonego, uczyniłby to. Zwrócić uwagę można także na sprzeczność pomiędzy tym, że z jednej strony oskarżony miał być jakkolwiek aktywny w działalności zarobkowej prowadzonej na terenie Polski, a z drugiej strony nie interesował się sprawami toczącymi się w kraju, skoro miał początkowo w ogóle nie wiedzieć o roszczeniach pokrzywdzonego. Nie ulega wątpliwościom, że w dniu 23 stycznia 2017 r. oskarżony darował udział we współwłasności nieruchomości swoim dzieciom, przy czym realnie ten składnik majątkowy był jedynym, z którego mogłaby okazać się skuteczna egzekucja komornicza, co zaspokoiłoby roszczenia pokrzywdzonego. Wyjaśnienia oskarżonego, że kierował się wówczas jedynie tym, że chciał „uporządkować” majątkowe sprawy rodzinne, w świetle całokształtu omawianych okoliczności, stanowią jedynie przyjętą linię obrony. Depozycje oskarżonego nie mają odzwierciedlenia w tym zakresie także w zeznaniach jego matki, H. F.. Oskarżony wskazywał na to, że miało to na celu uchronienie majątku przed przepisaniem udziału matki na jej nowego partnera, o czym z nią miał rozmawiać. Ta motywacja sama w sobie nie jest nazbyt logiczna, przy czym H. F. ani razu nie wypowiedziała się, że przepisanie majątku miałoby z tym związek. Następnie zauważyć należy, że już 6 lipca 2012 r. wpłynął do Sądu Okręgowego w Siedlcach pozew H. S. i P. S. przeciwko oskarżonemu o zapłatę, przy czym wyrok w tej sprawie zapadł w dniu 15 lutego 2018 r. Jak przyjmuje się w orzecznictwie, udaremnione lub uszczuplone roszczenie winno mieć charakter pieniężny. Nie ma natomiast znaczenia, czy w czasie popełnienia czynu jest ono wymagalne ( M. Kulik [w:] Kodeks karny. Komentarz aktualizowany, red. M. Mozgawa, Gdańsk 2025, art. 300). W związku z tym, co wykazano powyżej, bezsprzecznym jest to, że zachowanie oskarżonego wypełniało znamiona czynu z art. 300 § 1 k.k., co wynika z prawidłowo ustalonego stanu faktycznego, uwzględniającego wszystkie okoliczności ujawnionego na rozprawie, przemawiające zarówno na korzyść, jak i niekorzyść oskarżonego. Mając na względzie powyższe, apelacja obrońcy w całości nie zasługiwała na uwzględnienie, a wydany wyrok skazujący jest słuszny i sprawiedliwy. Wniosek Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku, poprzez uniewinnienie oskarżonego P. F.. ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. Z uwagi na niezasadność podniesionych zarzutów, wniosek apelacyjny nie podlegał uwzględnieniu.
26. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU
27. Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności
28. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.
29. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji
30. Przedmiot utrzymania w mocy Wyrok w całości. Zwięźle o powodach utrzymania w mocy Apelacja obrońcy oskarżonego jako niezasadna nie podlegała uwzględnieniu. Jednocześnie Sąd nie dopatrzył się uchybień podlegających rozpatrzeniu z urzędu. 5.
31. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji
32. Przedmiot i zakres zmiany Zwięźle o powodach zmiany 5.
33. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.
34. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.
35. ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 2.
36. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 3.
37. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia 4.
38. ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia 5.3.
39. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania 5.
40. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności
41. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności II. W związku z nieuwzględnieniem wniesionej przez obrońcę oskarżonego apelacji, Sąd Okręgowy na podstawie art. 636 § 1 k.p.k. zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa 1000 złotych kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze, zgodnie ze stawkami wskazanymi w art. 8 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych i § 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 czerwca 2003 r. w sprawie wysokości i sposobu obliczania wydatków Skarbu Państwa w postępowaniu karnym.
42. PODPIS 1.
43. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację Obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja Wyrok w całości 1.3.
44. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐co do winy ☐co do kary ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.
45. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☒art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☐art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐art. 439 k.p.k. ☐brak zarzutów 1.
46. Wnioski ☐uchylenie ☒zmiana