II Ka 348/26

(1)840 zł tytułem zwrotu poniesionych przez niego kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu odwoławczym; III. zasądza od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa 80 zł opłaty za II instancję oraz obciąża go zryczałtowanymi wydatkami postępowania odwoławczego w kwocie 50 zł. Sygn. akt II Ka 348/26 UZASADNIENIE S. L. został obwiniony o to, że w dniu 25 września 2024 roku w miejscowości H., gm. Ł., pow. (...), woj. (...) poprzez rzucenie o asfaltową nawierzchnię jezdni zniszczył telefon komórkowy marki K. (...) stanowiący własność H. L.

(1), powodując szkodę w wysokości 474,99 zł, tj. o czyn z art. 124 § 1 k.w. Sąd Rejonowy w Sokołowie Podlaskim wyrokiem z dnia 31 marca 2025 r.w sprawie II W 162/25: I. obwinionego S. L. w ramach zarzucanego czynu uznał za winnego tego, że w dniu 25 września 2024 roku w miejscowości H., gm. Ł., pow. D., woj. (...) poprzez rzucenie o asfaltową nawierzchnię jezdni zniszczył telefon komórkowy marki K. (...) stanowiący własność H. L.

(1), powodując szkodę w wysokości 474,99 zł,, tj. czynu wyczerpującego dyspozycję art. 124 § 1 k.w. i za czyn ten na podstawie art. 124 § 1 k.w. wymierzył mu karę grzywny w kwocie 800 (osiemset) złotych, II. na podstawie art. 124 § 4 k.w. orzekł wobec obwinionego obowiązek zapłaty na rzecz oskarżyciela posiłkowego H. L.

(1)kwoty 474,99 zł (czterysta siedemdziesiąt cztery złote dziewięćdziesiąt dziewięć groszy) tytułem równowartości wyrządzonej szkody, III. zasądził od obwinionego na rzecz oskarżyciela posiłkowego H. L.

(1)kwotę 864,00 (osiemset sześćdziesiąt cztery) złote, tytułem zwrotu kosztów zastępstwa adwokackiego; IV. zasądził od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 80 (osiemdziesiąt) złotych tytułem opłaty oraz obciążył go zryczałtowanymi wydatkami postępowania w wysokości 120 (sto dwadzieścia) złotych. Apelację od powyższego wyroku złożył obrońca obwinionego, zaskarżając go w całości na korzyść obwinionego i zarzucając wyrokowi: - obrazę przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu, tj. art. 124 § 1 k.w., przez błędne jego zastosowanie, pomimo że obwiniony swoim zachowaniem nie wypełnił znamion tego czynu co skutkowało uznaniem, że obwiniony zniszczył telefon komórkowy należący do H. L.

(2), w sytuacji, gdy brak jest jakichkolwiek dowodów na to, że do zniszczenia telefonu doszło na skutek działania obwinionego a sam oskarżyciel posiłkowy chcąc oddalić od siebie podejrzenie i uniknąć odpowiedzialności za dokonanie zaboru podnośnika pomówił brata o zniszczenie telefonu, który mógł ulec uszkodzeniu podczas uderzania S. L. lub tez przypadkowo bez udziału obwinionego. Podnosząc powyższe, obrońca wniósł o uniewinnienie obwinionego od zarzucanego mu czynu. Sąd Okręgowy w Siedlcach zważył, co następuje: Wniesiona w sprawie apelacja jako bezzasadna, nie zasługiwała na uwzględnienie. Analiza akt sprawy w świetle wniesionej apelacji doprowadziła do konkluzji, że Sąd Rejonowy prawidłowo ocenił zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, obiektywnie uwzględnił wszelkie okoliczności ujawnione na rozprawie przemawiające zarówno na korzyść, jak i niekorzyść obwinionego, co doprowadziło do właściwego ustalenia stanu faktycznego w sprawie, przemawiającego za pozbawionym wątpliwości uznaniem sprawstwa obwinionego, co do przypisanego mu w wyroku wykroczenia z art. 124 § 1 k.w. Zarzut obrazy prawa materialnego przez błędne zastosowanie art. 124 § 1 k.w. jest bezzasadny, albowiem – jak wynika z jego treści i uzasadnienia apelacji w istocie nie dotyczy wadliwej wykładni ani niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego, lecz stanowi w istocie polemikę z dokonanymi przez Sąd ustaleniami faktycznymi oraz oceną zgromadzonego materiału dowodowego, który stanowi podstawę tych ustaleń. Przepis art. 124 § 1 k.w. został zastosowany prawidłowo, gdyż ustalone w sprawie okoliczności jednoznacznie wskazują, że obwiniony swoim zachowaniem doprowadził do uszkodzenia, a właściwie zniszczenia telefonu komórkowego należącego do pokrzywdzonego. Sąd ustalił ten fakt na podstawie całokształtu materiału dowodowego, w szczególności zeznań pokrzywdzonego (które zasadnie zostały uznane za wiarygodne) oraz pozostałych dowodów obdarzonych wiarą przez sąd meritii. Ocena tych dowodów została dokonana zgodnie z zasadami logicznego rozumowania oraz doświadczenia życiowego i nie daje podstaw do przyjęcia-tak jak postuluje autor apelacji, że telefon mógł ulec uszkodzeniu w innych okolicznościach, przedstawianych przez skarżącego. Zasadnicza kwestia przed, którą stanął sąd rejonowy było dokonanie oceny depozycji obu stron i rozstrzygnięcie, które są wiarygodne Jak słusznie zauważył Sąd Rejonowy, twierdzenie, że pokrzywdzony pomówił obwinionego w celu uniknięcia odpowiedzialności za rzekomy zabór podnośnika ma charakter wyłącznie hipotetyczny i nie znajduje oparcia w żadnym obiektywnym dowodzie zgromadzonym w sprawie. Podobnie czysto spekulacyjny pozostaje wywód, iż telefon mógł zostać uszkodzony przypadkowo lub wskutek działań samego pokrzywdzonego-całkowicie oderwanym od zasad logiki byłoby zachowanie pokrzywdzonego polegające na umyślnym zniszczeniu telefonu (fakt wykazany również zdjęciami załączonymi do akt), tylko po to żeby fałszywie oskarżać o to brata. Wersje przedstawione w apelacji nie zostały poparte żadnym materiałem dowodowym, stanowią jedynie przyjętą przez obronę linię obrony i jako takie nie mogą skutecznie podważyć prawidłowych ustaleń. Sądowi wiadome jest co prawda z urzędu, że pomiędzy braćmi od pewnego czasu istnieje bardzo poważny konflikt, jednakże nie uzasadnia to zdaniem Sądu, przyjęcia celowego zniszczenia przez oskarżyciela posiłkowego własnego mienia tylko po to, aby oskarżyć o to obwinionego, tym bardziej, że oskarżyciel posiłkowy posiadał w pamięci urządzenia istotne dla siebie dane, na odzyskanie których, jak wynika z załączonej do akt sprawy faktury, wydał kwotę aż 1.500.00 zł. Oczywiście, trwający pomiędzy braćmi długoletni konflikt i jego nasilenie obliguje wszelkie organy szeroko pojętego wymiaru sprawiedliwości do wnikliwego, wstrzemięźliwego i z dużą dozą ostrożności podchodzenia do ich twierdzeń w każdej sprawie toczącej się z ich udziałem, ponieważ niewykluczone jest składanie przez nich niezgodnych z prawdą depozycji obciążających stronę przeciwną. Dlatego, w każdej sprawie kwestia ta wymaga indywidualnego podejścia i rozstrzygania o wiarygodności wyjaśnień/zeznań w oparciu o okoliczności towarzyszące konkretnej sprawie, czy nie mamy do czynienia z bezpodstawnym oskarżaniem przeciwnej strony sporu, który w istocie ma czysto cywilistyczny charakter. Jednakże z uwagi na to, co już wykazano powyżej, nie można zgodzić się ze skarżącym, że Sąd Rejonowy dopuścił się błędów: poprzez uznanie za wiarygodne zeznań pokrzywdzonego, w ustaleniach faktycznych czy obrazy prawa materialnego, bowiem prawidłowo oceniony materiał dowodowy doprowadził Sąd do właściwego ustalenia stanu faktycznego w sprawie, wskazującego na sprawstwo obwinionego, co do przypisanego mu w pierwszo instancyjnym wyroku wykroczenia. Kierując się przedstawionymi wyżej racjami, nie podzielając zarzutów zawartych w apelacji i nie stwierdzając zaistnienia jakiejkolwiek z bezwzględnych przyczyn odwoławczych określonych w art. 104 § 1 k.p.w. podlegających rozważeniu niezależnie od granic zaskarżenia, Sąd Okręgowy, na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w zw. z art. 109 § 2 k.p.w. zaskarżony wyrok utrzymał w mocy. Z uwagi na nieuwzględnienie apelacji, zgodnie z art. 636 § 1 k.p.k. w zw. z art. 121 § 1 k.p.w. zasądzono od obwinionego na rzecz Skarbu Państwa 50 złotych opłaty za II instancję, zgodnie ze stawką wskazaną w art. 3 ust. 1 w zw. z art. 8 w zw. z art. 21 pkt 2 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych oraz 50 złotych zryczałtowanych wydatków postępowania odwoławczego, wg § 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty sądowej od wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia. Z tych względów Sąd Okręgowy orzekł jak w wyroku.