II Ka 376/26

(2)o nr rej. (...) należącego do F. E.”, „w kwocie 62 złotych w związku z badaniem quada H. (...)

(1)o nr rej. (...) należącego do F. E.”, „w kwocie 98 złotych w związku z badaniem samochodu osobowego marki G. (...) o nr rej. (...) należącego do W. H.”;

1. obniża orzeczoną w pkt I karę pozbawienia wolności do 1 (jednego) roku, na podstawie art. 69 § 1 i 2 kk w zw. z art. 70 § 1 kk warunkowo zawiesza wobec oskarżonego wykonanie kary pozbawienia wolności na okres próby 2 (dwóch) lat;
2. obniża orzeczony wobec oskarżonego w pkt III wyroku zakaz wykonywania zawodu diagnosty do 4 (czterech) lat;
3. na podstawie art. 63 § 1 kk na poczet orzeczonej wobec oskarżonego w pkt I zaskarżonego wyroku kary grzywny zalicza okres rzeczywistego pozbawienia wolności od dnia 21 czerwca 2022r. godz. 12:05 do dnia 18 października 2022r. godz. 15:05;
4. orzeczoną w pkt IV zaskarżonego wyroku kwotę przepadku obniża do 1134 (jeden tysiąc sto trzydzieści cztery) złotych; II. w pozostałej części wyrok utrzymuje w mocy; III. zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa kwotę 10 180 złotych opłaty za obie instancje i 20 złotych wydatków za postępowanie odwoławcze. UZASADNIENIE Formularz UK 2 Sygnatura akt II Ka 376/26 Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: 1
5. CZĘŚĆ WSTĘPNA 1.
6. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji Wyrok Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 9 kwietnia 2026 r., sygn. akt II K 536/24 1.
7. Podmiot wnoszący apelację ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ oskarżyciel posiłkowy ☐ oskarżyciel prywatny ☒ obrońca ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego ☐ inny 1.
8. Granice zaskarżenia 1.3.
9. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐co do winy ☐co do kary ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.
10. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐art. 439 k.p.k. ☐brak zarzutów 1.
11. Wnioski ☐uchylenie ☒zmiana
12. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy 2.
13. Ustalenie faktów 2.1.
14. Fakty uznane za udowodnione Lp. Oskarżona Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ---- --------------------- ---------------------------------------------------------- ------------- ------------- 2.1.
15. Fakty uznane za nieudowodnione Lp. Oskarżony Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi Dowód Numer karty ------ ------------------ ------------------------------------------------------------- -------------- ------------- 2.
16. Ocena dowodów 2.2.
17. Dowody będące podstawą ustalenia faktów Lp. faktu z pkt 2.1.1 Dowód Zwięźle o powodach uznania dowodu --------------- --------------------------------- -------------------------------------------------------------------- 2.2.
18. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 Dowód Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu . STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków Lp. Zarzuty apelacji obrońcy oskarżonego
20. obraza przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść wyroku, tj. art. 410 k.p.k. poprzez dowolne i nieznajdujące podstawy w zgromadzonym materiale dowodowym czynienie ustaleń faktycznych z pominięciem: a) treści „Tabeli nr 1 Badania techniczne pojazdów firmy (...) Sp. z o.o. w okresie: 10.03.2022 r.-24.05.2022 r. wykonane na stacji diagnostycznej (...) D. przez diagnostów F. A. i D. M.

(1)” (k. 184) opracowanej przez funkcjonariuszy na podstawie oględzin płyty nadesłanej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów - Departament Zarządzania Systemami i pliku „wykaz z (...) pojazdy (...)”, z której to tabeli wynika, że badania techniczne w pojazdach o nr rej.: (...) (zarzut nr II), (...) (zarzut nr II), (...) (zarzut nr III), (...) (zarzut nr III). (...) (zarzut nr III), (...) (zarzut nr III), (...) (zarzut nr IV), (...) (zarzut nr VI), (...) (zarzut nr VII), (...) (zarzut nr IX) zostały wykonane przez D. M.

(1), a nie F. A., zaś w aktach sprawy brak jest wiarygodnych dowodów pozwalających na ustalenie, że wpisy o prawidłowym stanie technicznym przedmiotowych pojazdów zostały dokonane przez oskarżonego, b) treści „Tabeli nr 4 Badania techniczne pojazdów wykonane na stacji diagnostycznej (...) w dniach 19.04.2022 r. i 30.05.2022 r. przeprowadzone przez diagnostę D. M.

(1)” (k. 187) opracowanej przez funkcjonariuszy na podstawie oględzin płyty nadesłanej Kancelarii Prezesa Rady Ministrów - Departament Zarządzania Systemami, z której to tabeli wynika, że badania techniczne w pojeździe J. o nr rej. (...) należącym do F. E. oraz Ł. (...) o nr rej. (...) należącego do F. E. wykonał D. M.

(1), a nie oskarżony, c) uznanych za wiarygodne zeznań świadka D. M.

(1), który potwierdził, że jeżeli w dowodzie rejestracyjnym jest jego podpis i pieczątka, to wtedy może stwierdzić, że robił badanie, w szczególności zaś świadek nie zeznał by nie przeprowadził badań technicznych w pojazdach wymienionych powyżej w lit. a i b,

1. d)raportów logowania pojazdu o nr rej. (...) (k. 117), z której jednoznacznie wynika, że dnia 23 maja 2022 r. pojazd (objęty zarzutem nr X) znajdował się na stacji diagnostycznej w N., toteż brak jest podstaw do twierdzeń o fikcyjności dokonanego przeglądu,
2. e)raportów logowania pojazdu o nr rej. (...) (k. 119), z której jednoznacznie wynika, że dnia 23 maja 2022 r. pojazd (objęty zarzutem nr X) znajdował się na stacji diagnostycznej w N., toteż brak jest podstaw do twierdzeń o fikcyjności dokonanego przeglądu, którego rzeczywiste wykonanie potwierdził również świadek S. W. i F. I.,
3. f)raportów logowania pojazdu o nr rej. (...) (k. 123), z której jednoznacznie wynika, że dnia 20 maja 2022 r. pojazd (objęty zarzutem nr IX) znajdował się na stacji diagnostycznej w N., toteż brak jest podstaw do twierdzeń o fikcyjności dokonanego przeglądu,
4. g)raportów logowania pojazdu o nr rej. (...) (k. 127), z której jednoznacznie wynika, że dnia 29 kwietnia 2022 r. pojazd (objęty zarzutem nr VI) znajdował się na stacji diagnostycznej w N., toteż brak jest podstaw do twierdzeń o fikcyjności dokonanego przeglądu, którego rzeczywiste wykonanie potwierdził świadek X. X., co skutkowało błędnym ustaleniem przez Sąd I instancji, że oskarżony przyjął od X. X. korzyść majątkową za dokonanie wpisu w dowodzie rejestracyjnym o prawidłowym stanie technicznym pojazdów o nr rej. - o nr rej. (...), (...), (...). (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...) oraz (...), (...) i (...), a w rzeczywistości nie przeprowadził w tych dniach badania stanu technicznego tych pojazdów, 2. obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść wyroku, tj. art. 410 k.p.k. poprzez fragmentaryczną ocenę dowodu z uznanych za wiarygodne zeznań świadka S. W. i całkowite pominięcie, że świadek zeznając dnia 31 sierpnia 2022 r. w postępowaniu przygotowawczym wprost potwierdził, że jest użytkownikiem pojazdu H. nr rej. (...) (objętego zarzutem nr X), pojechał przedmiotowym samochodem na przegląd na stację diagnostyczną w N. w 2022 r., diagnosta wjeżdżał na kanał i wszystko było w normie, posprawdzał światła, hamulce, to co trzeba, tak jak procedury na przeglądzie, zaś zeznania świadka znajdują potwierdzenie w raporcie logowania pojazdu o nr rej. (...) (k. 119), z którego jednoznacznie wynika, że 23 maja 2022 r. pojazd znajdował się na stacji diagnostycznej w N., a zatem przegląd został faktycznie wykonany przez oskarżonego, co skutkowało błędnym ustaleniem przez Sąd I instancji, że oskarżony przyjął od X. X. korzyść majątkową za dokonanie wpisu w dowodzie rejestracyjnym o prawidłowym stanie technicznym samochodu marki H. o nr rej. (...), a w rzeczywistości nie przeprowadził w tym dniu badania stanu technicznego tegoż samochodu, 3. obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść wyroku, tj. art. 410 k.p.k. poprzez fragmentaryczną ocenę dowodu z uznanych za wiarygodne zeznań świadka F. I. i całkowite pominięcie, że świadek zeznając na rozprawie dnia 2 kwietnia 2025 r. potwierdziła, że:
5. a)S. W. faktycznie był na stacji diagnostycznej. Ja zostałam ukarana za 11 i może ten samochód, którym jeździł S. W., tj. H. (...)

(2), a zatem nie tylko świadek S. W. potwierdził, że przegląd samochodu objętego zarzutem nr X został faktycznie wykonany przez oskarżonego, ale również świadek F. I., co skutkowało błędnym ustaleniem przez Sąd I instancji, że oskarżony przyjął od X. X. korzyść majątkową za dokonanie wpisu w dowodzie rejestracyjnym o prawidłowym stanie technicznym samochodu marki H. o nr rej. (...), a w rzeczywistości nie przeprowadził w tym dniu badania stanu technicznego tegoż samochodu, b) L. (...)

(3), to co do tego auta nie jestem w stanie w 100% powiedzieć czy on tam [na stacji diagnostycznej] był, co skutkowało błędnym ustaleniem przez Sąd I instancji, że oskarżony przyjął od X. X. korzyść majątkową za dokonanie wpisu w dowodzie rejestracyjnym o prawidłowym stanie technicznym samochodu marki L. (...)

(1)o nr rej. (...), a w rzeczywistości nie przeprowadził w tym dniu badania stanu technicznego tegoż samochodu, 4. obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść wyroku, tj. art. 410 k.p.k. poprzez fragmentaryczną ocenę dowodu z uznanych za wiarygodne zeznań świadka F. I. i całkowite pominięcie, że z treści zeznań świadka wynika, że w istocie przyznała się do popełnienia zarzucanych jej czynów w sposób blankietowy, a nie w odniesieniu do konkretnych pojazdów, skoro dobrowolnie poddała się karze również w odniesieniu do pojazdu, którym - jak zeznała - S. W. przyjechał na faktyczny przegląd na stację oraz nie była w stanie na 100% potwierdzić czy pojazd marki L. (...)

(1)o nr rej. (...) był na stacji diagnostycznej czy też nie, a nadto zeznała, że już nie chciała się szarpać z prokuratorem ani z nikim. „Chciałam to zakończyć i przyjęłam karę, tak jak mi zostało to przedstawione”, a zatem wobec poddania się karze w sposób blankietowy, zbiorczy, bez weryfikacji pojazdów objętych zarzutami zeznania świadka nie mogą stanowić podstawy wiążących ustaleń faktycznych co do popełnienia zarzucanych oskarżonemu czynów zabronionych, co skutkowało błędnym ustaleniem przez Sąd I instancji, że oskarżony przyjął od X. X. korzyść majątkową za dokonanie wpisu w dowodzie rejestracyjnym o prawidłowym stanie technicznym pojazdów wskazanych w zarzutach I- XI, a w rzeczywistości nie przeprowadził w tym dniu badania stanu technicznego przedmiotowych pojazdów, co doprowadziło do wadliwego niedostrzeżenia wątpliwości, które zgodnie z art. 5 § 2 k.p.k. powinny zostać rozstrzygnięte na korzyść oskarżonego,

1. obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść wyroku, tj. art. 410 k.p.k. poprzez fragmentaryczną ocenę dowodu z uznanych za wiarygodne zeznań świadka F. I. i X. X. wobec zaniechania uwzględnienia, że nie zostali oni skazani za fikcyjny przegląd naczepy specjalnej marki S. o nr rej. (...) (zarzut nr IX), a jak zeznała świadek F. G. pojazd ten nie posiadał (...), a zatem brak jest jakichkolwiek dowodów pozwalających na ustalenie, że doszło do fikcyjnego przeglądu przedmiotowej naczepy, co skutkowało błędnym ustaleniem przez Sąd I instancji, że oskarżony przyjął od X. X. korzyść majątkową za dokonanie wpisu w dowodzie rejestracyjnym o prawidłowym stanie technicznym naczepy specjalnej marki S. o nr rej. (...), a w rzeczywistości nie przeprowadził w tym dniu badania stanu technicznego tegoż pojazdu,
2. obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść wyroku, tj. art. 410 k.p.k. poprzez fragmentaryczną ocenę dowodu z uznanych za wiarygodne zeznań świadka X. X. i całkowite pominięcie, że świadek zeznając na rozprawie dnia 2 kwietnia 2025 r. potwierdził, że „F. M.

(1)i samochód L. (...)

(2)znam. Kojarzę, że ta kobieta użyczyła mi ten samochód i ja wykonałem badanie rejestracyjne. Ja byłem tym samochodem, ale na ten temat nie było w ogóle, że normalnie legalnie tam było. Ja już potem tego nie wyjaśniałem”, a zatem świadek X. X. wprost przyznał, że w pojeździe L. (...)

(1)nr rej. (...) objętym zarzutem nr VI nie doszło do wykonania fikcyjnego przeglądu, co znajduje potwierdzenie w raporcie logowania pojazdu o nr rej. (...) (k. 127) potwierdzającym, że pojazd znajdował się na stacji diagnostycznej w N., co skutkowało błędnym ustaleniem przez Sąd I instancji, że oskarżony przyjął od X. X. korzyść majątkową za dokonanie wpisu w dowodzie rejestracyjnym o prawidłowym stanie technicznym pojazdu L. (...)

(1)o nr rej. (...), a w rzeczywistości nie przeprowadził w tym dniu badania stanu technicznego tegoż pojazdu, 7. obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść wyroku, tj. art. 410 k.p.k. poprzez fragmentaryczną ocenę dowodu z uznanych za wiarygodne zeznań świadka F. M.

(2)i całkowite pominięcie, że świadek w treści zeznań składanych w postępowaniu przygotowawczym, a potwierdzonych przez Sądem wskazała, że w kwietniu 2022 r. „kilka dni po tym jak ja zgłosiłam F. I., że jest do zrobienia badanie techniczne w moim samochodzie przyszedł do mnie pracownik firmy (...) i wziął ode mnie dowód rejestracyjny, następnie wsiadł do użytkowanego przeze mnie samochodu L. [L. (...)

(1)o nr rei. (...) - objęty zarzutem nr VI] i pojechał [...] ja widziałam jak on odjeżdża samochodem”, a na rozprawie dnia 10 września 2025 r. potwierdziła, że X. X. przyszedł, wziął dowód i samochód i jechał na przegląd, zaś fakt wykonania przeglądu w pojeździe L. (...)

(1)nr rej. (...) potwierdził wprost również świadek X. X., co skutkowało błędnym ustaleniem przez Sąd I instancji, że oskarżony przyjął od X. X. korzyść majątkową za dokonanie wpisu w dowodzie rejestracyjnym o prawidłowym stanie technicznym pojazdu L. (...)

(1)o nr rej. (...) a w rzeczywistości nie przeprowadził w tym dniu badania stanu technicznego tegoż pojazdu, 8. obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść wyroku, tj. art. 410 k.p.k. poprzez fragmentaryczną ocenę dowodu z uznanych za wiarygodne zeznań świadka X. X. i całkowite pominięcie, że świadek składając wyjaśnienia w postępowaniu przygotowawczym, których treść potwierdził po odczytaniu na rozprawie dnia 2 kwietnia 2025 r. wskazał, że nie określi dokładnie od których pojazdów były dowody rejestracyjne, które otrzymywał od F. I., bo nie zwracał na to uwagi (k.69v), na rozprawie dnia 2 kwietnia 2025 r. zeznał zaś, że nie pamięta ile tych dowodów rejestracyjnych przywoził, a służbowo jeździł L. (...)

(4)i H. (...)

(3)(objęta zarzutem nr IX), a zatem wobec poddania się karze w sposób blankietowy, zbiorczy, bez weryfikacji pojazdów objętych zarzutami zeznania świadka nie mogą stanowić podstawy wiążących ustaleń faktycznych co do popełnienia zarzucanych oskarżonemu czynów zabronionych, co skutkowało błędnym ustaleniem przez Sąd I instancji, że oskarżony przyjął od X. X. korzyść majątkową za dokonanie wpisu w dowodzie rejestracyjnym o prawidłowym stanie technicznym pojazdów wskazanych w zarzutach I - XI, a w rzeczywistości nie przeprowadził w tym dniu badania stanu technicznego przedmiotowych pojazdów, co doprowadziło do wadliwego niedostrzeżenia wątpliwości, które zgodnie z art. 5 § 2 k.p.k. powinny zostać rozstrzygnięte na korzyść oskarżonego,

1. obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść wyroku, tj. art. 410 k.p.k. poprzez fragmentaryczną ocenę dowodu z uznanych za wiarygodne zeznań świadka D. N. i całkowite pominięcie, że świadek zeznając na rozprawie dnia 10 września 2025 r. wskazał, że samochód [J. (...) o nr rej. (...) - zarzut nr XII] stał na warsztacie obok stacji diagnostycznej więcej niż dzień i nie może wykluczyć, że samochód został przeprowadzony przez ścieżkę diagnostyczną jak go tam nie było, kluczyki do samochodu były przy samochodzie cały czas i podtrzymał stanowisko, że mechanik mógł wjechać na stację diagnostyczną ani nie wyklucza, że pan A. mógł wziąć ten samochód i przejechać się na ścieżkę diagnostyczną, a nadto świadek zeznał po odczytaniu mu zeznań z postępowania przygotowawczego, że część zeznań została mi zasugerowana przez policjanta. Sformułowania „ fikcyjny” to ja nie używałem, podczas gdy Sąd poczynił ustalenia faktyczne jedynie na podstawie zeznań świadka z postępowania przygotowawczego, co skutkowało błędnym ustaleniem przez Sąd I instancji, że oskarżony przyjął korzyść majątkową w zamian za dokonanie wpisu o pozytywnych wynikach rzekomego badania technicznego pojazdu marki J. o nr rej. (...) należącego do D. w sytuacji gdy badania tego nie przeprowadzono oraz doprowadziło do wadliwego niedostrzeżenia nieusuwalnych wątpliwości, które zgodnie z art. 5 § 2 k.p.k. powinny zostać rozstrzygnięte na korzyść oskarżonego,
2. obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść wyroku, tj. art. 410 k.p.k. poprzez całkowite pominięcie przy ustalaniu stanu faktycznego treści zeznań świadka F. E., który w postępowaniu przygotowawczym zeznał (k. 416-417), że jest właścicielem motocykla J. (...)

(1)i quada H. (...)

(1)[objęte zarzutem nr XII] i robił badania obu pojazdów w maju 2022 r. na stacji w N., na badanie przyjechał motocyklem, zaś równocześnie na badanie przez jego brata - D. E. został przywieziony na przyczepce quad, świadek opisał jak wyglądało badanie techniczne obu pojazdów, jednoznacznie potwierdzając, że doszło do faktycznego, a nie fikcyjnego wykonania przeglądu, a zeznania świadka ocenić należy za wiarygodne, jako że są spójne, logiczne i znajdują potwierdzenie w zeznaniach świadka D. E.. co skutkowało błędnym ustaleniem przez Sąd I instancji, że oskarżony przyjął korzyść majątkową w zamian za dokonanie wpisu o pozytywnych wynikach rzekomego badania technicznego motocykla marki J. (...)

(1)o nr rej. (...) należącego do F. E. oraz quada H. (...)

(1)o nr rej. (...) należącego do F. E. w sytuacji gdy badania tego nie przeprowadzono, 11. obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść wyroku, tj. art. 410 k.p.k. poprzez całkowite pominięcie przy ustalaniu stanu faktycznego treści zeznań świadka D. E.. który w postępowaniu przygotowawczym zeznał (k. 461 -461 v), że jest bratem F. E., brat poprosił go o pomoc przy zawiezieniu na badania techniczne quada, którego świadek zawiózł na przyczepce, a brat pojechał w tym czasie na stację diagnostyczną motorem, świadek potwierdził, że brat zjechał quadem z przyczepki i czekał na brata lepiej jak pół godziny, co jednoznacznie potwierdza, że doszło do faktycznego, a nie fikcyjnego wykonania przeglądu, a zeznania świadka ocenić należy za wiarygodne, jako że są spójne, logiczne i znajdują potwierdzenie w zeznaniach świadka F. E., co skutkowało błędnym ustaleniem przez Sąd I instancji, że oskarżony przyjął korzyść majątkową w zamian za dokonanie wpisu o pozytywnych wynikach rzekomego badania technicznego motocykla marki J. (...)

(1)o nr rej. (...) należącego do F. E. oraz Ł. (...) o nr rej. (...) należącego do F. E. w sytuacji gdy badania tego nie przeprowadzono,

1. obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść wyroku, tj. art. 410 k.p.k. poprzez pominięcie przy ustalaniu stanu faktycznego treści zeznań świadka H. H., który w postępowaniu przygotowawczym zeznał (k. 464-465), że zawiózł pojazd G. (...) zarejestrowany na W. H. [objęty zarzutem nr (...) na badanie techniczne w celu zrobienia przeglądu technicznego i usunięcia awarii, nie ma wiedzy kiedy pojazd został zabrany ze stacji, domniemywa, że zabrał go stamtąd syn, bo świadek zajeżdżał do diagnosty ze dwa trzy razy czy już zrobił i diagnosta mówił, że nie, co skutkowało błędnym ustaleniem przez Sąd I instancji, że oskarżony przyjął korzyść majątkową w zamian za dokonanie wpisu o pozytywnych wynikach rzekomego badania technicznego pojazdu marki G. (...) o nr rei. (...) należącego do W. H. w sytuacji gdy badania tego nie przeprowadzono,
2. obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść wyroku, tj. art. 5 § 1 k.p.k. i art. 74 § 1 k.p.k. poprzez naruszenie rozkładu ciężaru dowodu w procesie karnym i obciążenie oskarżonego ciężarem dowodu wykazania swojej niewinności przejawiające się w następujących konkluzjach zawartych w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku: - zeznania świadka [D. M.

(1)] choć wiarygodne wprawdzie wskazały na możliwość wykonywania badań diagnostycznych aut wjeżdżających na stację przez jeszcze inny dojazd to nie potwierdziły z uwagi na brak monitoringu z tych miejsc i dat zarzutów, że faktycznie pojazdy opisane w zarzutach tamtędy dojeżdżały, gdzie oskarżony ostatecznie wykonywał przegląd wbrew twierdzeniom zawartym w akcie oskarżenia (str. 14), - żaden świadek przesłuchany w toku procesu, ani nawet sam oskarżony w swych wyjaśnieniach w ramach linii obrony nie wskazał wprost, że w dniach zarzutów z a/o wskazane w nich pojazdy korzystały z tego właśnie wjazdu (str. 11) - podczas gdy świadkowie mogli nie pamiętać którym wjazdem dostali się na stację, a tym bardziej wiedzy w tym zakresie ma prawo nie mieć oskarżony, który zajęty wykonywaniem obowiązków w sposób oczywisty nie mógł śledzić ani zapamiętać, jak poszczególne pojazdy wjechały na teren stacji, - świadek F. J. wiarygodnie zeznał na okoliczność podstawiania samochodów w ramach zleconych usług naprawy do (...) w N. i wykonywania badań diagnostycznych przez oskarżonego zgodnie z jego wiedzą zgodnie z przepisami, sposobu doprowadzania pojazdów do (...) na terenie kompleksu w N., braku obecności właścicieli pojazdów w czasie badania oraz samodzielności wykonywania badań przez oskarżonego, w tym praktyk tożsamych innych podmiotów usługowych na terenie kompleksu w N., co ma znaczenie dla oceny braku znamion czynu zabronionego. [...] Do stacji diagnostycznej i placu są 3 bramy wjazdowe. Pierwsza brama to brama główna. Druga brama należy do D. M.

(1)i firmy (...), a trzecia brama należy do (...) Komis [...] Świadek opisując dokładnie możliwości dojazdu do stacji niekoniecznie wjazdem głównym nie zeznał jednak, iż widział pojazdy opisane w zarzutach które przez nie wjeżdżały na przegląd, nie potwierdzając linii obrony oskarżonego (str. 15-16) - zgromadzony w sprawie wiarygodny materiał dowodowy wykazał, że choć w toku śledztwa dokonano niepełnej analizy nagrań z monitoringu, tj. bez analizy pełnych nagrań monitoringu względem pojazdów badanych w (...), bowiem analizowano jedynie te nagrania co do dwóch ciągów komunikacyjnych na obszar kompleksu w N., podczas gdy tych ciągów jest więcej, a zwyczaj podstawiania samochodów bez udziału kierowców oraz z pozostawieniem dowodów rejestracyjnych na czas badania w celu ich wykonywania w (...) poprzez inne ciągi komunikacyjne był stosowany niezmiennie przez lata to w ocenie Sądu oskarżony F. A. dopuścił się zarzucanych mu czynów (str. 16), - świadek A. P. wiarygodnie zeznał, że [...] nie wiedział kto w czasookresie objętym zarzutem jeździł na przegląd jego ciężarówką i kto się tym zajmował, nie miał na ten temat wiedzy ani od F. I. ani X. X. ani nie miał wiedzy czy w tym dniu tak jak cała brygada odbierali oni dzień wolny [...] 19 kwietnia 2022 r. nie było go [w pracy] na pewno [...] i wtedy gdy wiedział, że samochód będzie pod jego nieobecność jeździł to kluczyki od tej ciężarówki zostawiał w busie, którym rozwożono pracowników. Świadek zeznał wprawdzie we wcześniejszych zeznaniach w toku śledztwa, że zabrał ze sobą kluczyki, a nie, że zostawił je w busie, ale wskazał, że były zapewne kluczyki zapasowe [...]. Zatem jego zeznania nie potwierdziły wprost linii obrony oskarżonego (str. 15), co skutkowało błędnym ustaleniem, że oskarżony w zamian za przyjęcie korzyści majątkowych wykonał fikcyjne badania techniczne w pojazdach zarejestrowanych na (...) Sp. z o.o. oraz wadliwym niedostrzeżeniem nieusuwalnych wątpliwości, które zgodnie z art. 5 § 2 k.p.k. powinny zostać rozstrzygnięte na korzyść oskarżonego,

1. obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść wyroku, tj. art. 170 § 5 k.p.k. poprzez oddalenie wniosku obrońcy oskarżonego o wezwanie w charakterze świadka W. S. na okoliczność notatki z k. 3 i J. P. na okoliczność notatki z k. 50 z dnia 22 czerwca 2025 r. i wadliwe uznanie, że zmierzają do przedłużenia postępowania w sprawie, podczas gdy istotne dla możliwości przypisania oskarżonemu odpowiedzialności za zarzucane czyny jest ustalenie na czyje polecenie policjanci wykonywali czynności skoro w sprawie nie zostało złożone zawiadomienie o możliwości popełnienia przestępstwa, a w sprawie były wykonywane czynności operacyjne zakrojone na wielomiesięczną skalę bez weryfikacji kto wydawał polecenia, jaka była przyczyna poleceń, tym bardziej gdy podejrzenia wykreowane w notatkach służbowych Policji się nie potwierdziły, co skutkowało błędnym ustaleniem, że oskarżony w zamian za przyjęcie korzyści majątkowych wykonał fikcyjne badania techniczne w pojazdach wskazanych w akcie oskarżenia oraz wadliwym niedostrzeżeniem nieusuwalnych wątpliwości, które zgodnie z art. 5 § 2 k.p.k. powinny zostać rozstrzygnięte na korzyść oskarżonego,
2. obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść wyroku, tj. art. 7 k.p.k. polegającą na dowolnej ocenie dowodu w postaci wyjaśnień oskarżonego F. A. w części, w której oskarżony nie przyznał się do popełnienia zarzucanych mu czynów i wadliwe uznanie tego dowodu sprzeczny z pozostałym materiałem dowodowym, podczas gdy wyjaśnienia oskarżonego pozostają spójne z: - treścią „Tabeli nr 1 Badania techniczne pojazdów firmy (...) Sp. z o.o. w okresie: 10.03.2022 r.-24.05.2022 r. wykonane na stacji diagnostycznej (...) przez diagnostów F. A. i D. M.

(1)”, z której wynika, że to nie oskarżony poświadczał prawidłowy stan techniczny pojazdów o nr rej. (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), - treścią „Tabeli nr 4 Badania techniczne pojazdów wykonane na stacji diagnostycznej (...) w dniach 19.04.2022 r. i 30.05.2022 r. przeprowadzone przez diagnostę D. M.

(1)” (k. 187). z której to tabeli wynika, że badania techniczne w pojeździe J. o nr rej. (...) należącym do F. E. oraz quada H. (...)

(1)o nr rej. (...) należącego do F. E. wykonał D. M.

(1), a nie oskarżony, - raportami logowania pojazdu o nr rej. (...) (k. 117), nr rej. (...) (k. 119), nr rej. (...) (k. 123), nr rej. (...) (k. 127), z których jednoznacznie wynika, że pojazdy znajdowały się na stacji diagnostycznej w N. w dniach przeglądów, toteż brak jest podstaw do twierdzeń o fikcyjności dokonanego przeglądu, - treścią uznanych za wiarygodne zeznań D. M.

(1), który nie kwestionował faktu samodzielnego wykonania przeglądu w ww. pojazdach, - treścią uznanych za wiarygodne zeznań X. X. i F. M.

(1), którzy potwierdzili, że przegląd w pojeździe L. (...)

(2)nie był fikcyjny, a pojazd był na stacji diagnostycznej, - treścią nieuwzględnionych przez Sąd przy ustalaniu stanu faktycznego zeznań świadków D. i F. E., którzy potwierdzili, że zawieźli na stację diagnostyczną motocykl marki J. (...)

(1)o nr rej. (...) oraz Quad H. (...)

(1)o nr rej. (...), - treścią nieuwzględnionych przez Sąd przy ustalaniu stanu faktycznego zeznań świadka H. H., który potwierdził, że zawiózł pojazd G. (...) o nr rej. (...) na stację diagnostyczną, zaś X. X. i F. I. nie byli w stanie wskazać konkretnych pojazdów, w których rzekomo doszło do wykonania fikcyjnych przeglądów przyznając się do popełnienia zarzucanych im czynów w sposób blankietowy, co skutkowało błędnym ustaleniem przez Sąd I instancji, że oskarżony dopuścił się wszystkich zarzucanych mu czynów, 16. obrazę przepisów postępowania mającą istotny wpływ na treść wyroku, tj. art. 424 § 1 pkt 1 i 2 k.p.k. poprzez brak wskazania w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku na podstawie jakich dowodów Sąd I instancji ustalił: a) rzekome wykonanie fikcyjnych przeglądów w pojazdach J. (...)

(1)o nr rej. (...), Quad H. .1 F. o nr rej. (...), G. (...) o nr rej. (...), skoro zeznania świadków, którzy potwierdzili, że pojazd był faktycznie na przeglądzie technicznym nie zostały wymienione wśród dowodów będących podstawą ustalenia faktów ani wśród dowodów nieuwzględnionych przy ustalaniu faktów, co jednoznacznie wskazuje, że Sąd I instancji zaniechał jakiejkolwiek analizy zgromadzonego materiału dowodowego pod kątem każdego z pojazdów z osobna, w sposób blankietowy i zbiorczy przyjmując, że oskarżony dopuścił się popełnienia wszystkich zarzucanych mu czynów, co wpływa ograniczająco na możliwość skutecznego zaskarżenia przedmiotowego wyroku jako uchybiającego elementarnym wymaganiom procedury karnej, b) wykonanie przez oskarżonego rzekomo fikcyjnych przeglądów technicznych w pojazdach o nr rej. (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...), (...) oraz (...) i (...), skoro z wykazu (...) wynika, że przeglądy w ww. pojazdach wykonywał D. M.

(1), który nie kwestionował przedmiotowej okoliczności, zaniechanie wskazania czy i na jakiej podstawie Sąd uznał, że wpisy o prawidłowym stanie technicznym dokonał oskarżony, nadto w oparciu o przepis art. 427 § 2 oraz art. 438 pkt 4 k.p.k. zaskarżonemu orzeczeniu zarzucam: 17. rażącą niewspółmierność wymierzonej oskarżonemu kary pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania, podczas gdy postawa oskarżonego w toku procesu, okoliczności popełnienia czynu i jego niska społeczna szkodliwość jako dotyczącego wyłącznie maszyn rolniczych, a nadto dotychczasowa niekaralność oskarżonego wskazują, że dla osiągnięcia celów kary nie jest wymagany proces resocjalizacji w warunkach izolacji, co w konsekwencji doprowadziło do wyraźnej dysproporcji pomiędzy karą orzeczoną, a karą, która w niniejszej sprawie winna być orzeczona jako sprawiedliwa. ☐ zasadny ☒ częściowo zasadne ☐niezasadne Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny Sąd Okręgowy uznał, że apelacja obrońcy oskarżonego F. A. była częściowo zasadna, a wnioski w niej zawarte o zmianę wyroku są częściowo słuszne. Podniesione zarzuty co do części czynów zabronionych okazały się trafne i spowodowały również zmianę w zakresie orzeczonej kary. Zarzuty naruszenia prawa procesowego oraz błędnych ustaleń faktycznych sformułowane zostały w taki sposób, że Sąd Okręgowy uznał za zasadne łączne odniesienie się do nich. Podnosząc zarzut zawarty w pkt 1 a apelacji skarżący wskazuje, że brak jest dowodów pozwalających na przypisanie oskarżonemu F. A. odpowiedzialności co do wskazanych w zarzucie pojazdów mechanicznych – (...) (zarzut nr II), (...) (zarzut nr II), (...) (zarzut nr III), (...) (zarzut nr III). (...) (zarzut nr III), (...) (zarzut nr III), (...) (zarzut nr IV), (...) (zarzut nr VI), (...) (zarzut nr VII), (...) (zarzut nr IX). Niewątpliwie wykaz zwarty na k. 184 akt sprawy wskazuje, że badania techniczne pojazdów miały być wykonane w części również przez D. M.

(1). Oparcie się jednak na tym wykazie było niewystraczające, gdyż należało odnieść się również do zeznań D. M.

(1)i X. X.. Właściciel stacji diagnostycznej wskazał, że dostęp do obu pieczątek diagnosty należących do niego i oskarżonego mieli obaj, gdyż znajdowały się w jednej kasetce zamykanej na klucz. D. M.

(1)w sposób jednoznaczny wskazał w jaki sposób przeprowadzał badania techniczne i zaprzeczył, aby odstępował od takiego trybu. Podkreślił, że pojazd musi wjechać na ścieżkę diagnostyczną na stacji diagnostycznej i nie ma możliwości, aby pojazd nie pojawił się na stacji diagnostycznej i przeszedł pozytywnie badanie techniczne, które zwykle trwało co najmniej 15 minut. D. M.

(1)nie znał żadnej osoby, która w imieniu firmy (...) Sp. z o.o. zajmowała się przeglądami technicznymi pojazdów, choć miał świadomość, że ta firma dokonywała płatności za przeglądy techniczne. Skarżący w żaden sposób nie zanegował tych zeznań w tej istotnej części, a więc należy przyjąć za Sądem I instancji, że były one wiarygodne. W tym miejscu należy wskazać na składane w toku postępowania przygotowawczego wyjaśnienia X. X., który opisał w jaki sposób w okresie od marca 2022 roku do maja 2022 roku uzyskiwał wpisy o przeprowadzonych badaniach technicznych dotyczących pojazdów należących do firmy (...) Sp. z o.o. Opisał rolę F. I. oraz swój udział sprowadzający się do dostarczania dowodów rejestracyjnego, w których znajdowała się z reguły kwota 50 zł przeznaczona dla diagnosty. Pojazdy ciężarowe, osobowe, przyczepy, które w tym okresie miały przejść przeglądy nie były dostarczane na stację diagnostyczną. Jednocześnie z wyjaśnień tych jasno wynika, że to oskarżony F. A. za każdym razem dokonywał wpisów o fikcyjnych badaniach i nie był to D. M.

(1). Wobec powyższego przyjęta linia obrony opierająca się na samym wpisie w systemie informatycznym nie mogła zostać uwzględniona, gdyż z innych dowodów wynika, że to oskarżony we wskazanym wyżej okresie umieszczał fikcyjne wpisy o badaniach technicznych w dowodach rejestracyjnych. Jak wynika z protokołu oględzin stacji diagnostycznej dostęp do pieczątek oraz systemu informatycznego pozwalał na dokonanie wpisu przez oskarżonego pod pozorem, że wykonał go D. M.

(1)(pkt 1 c). Jednocześnie należy podkreślić, że w dowodowych rejestracyjnych przekazanych przez Spółkę (...) widnieją pieczątki z oznaczeniem (...) – należącej do oskarżonego (k.565) i nieczytelny podpis (k.616). X. X. bez żadnych wątpliwości rozpoznał oskarżonego jako tego, któremu przekazywał dowody rejestracyjne celem dokonania fikcyjnych wpisów i był to zawsze ten sam mężczyzna (k.70), nie był to D. M.

(1). Wobec powyższego w zabezpieczonych dowodach rejestracyjnych min. pojazdów firmy (...), ze wskazanego okresu widnieją nieprawdziwe wpisy o badaniach technicznych rzekomo przeprowadzonych w stacji diagnostycznej. Pojazdy o nr rej. (...) i (...) w dniu 19 kwietnia 2022 roku nie przemieszczały się, co wynika z historii logowania, a więc nie były na stacji diagnostycznej. Z zeznań D. M.

(1)wynika jasno, że nie wykonywał on badań technicznych, jeżeli pojazd nie został dostarczony na stację diagnostyczną. Pomimo zapisu, że przegląd techniczny pojazdu o nr rej. (...) dokonany został przez D. M.

(2)to taka sytuacja nie miała miejsca. Wpisu o dokonanym rzekomo przeglądzie dokonał oskarżony, bo tylko z nim X. X. kontaktował się w sprawie uzyskania wpisu o badaniu, ale bez jego rzeczywistego przeprowadzenia. Jednocześnie materiał dowodowy zebrany w sprawie spowodował wyeliminowanie z opisu czynu ciągłego (pkt XII) zdarzeń związanych z badaniem technicznym pojazdu nr rej. (...) oraz (...) i nie pozwalał na uznanie winy oskarżonego w tym zakresie. Z zeznań F. E. wynika, że przeglądy techniczne tych pojazdów odbyły się prawidłowo, a on nie płacił dodatkowych pieniędzy diagnoście poza opłatą za sam przegląd (k.416). Takie same względy spowodowały wyeliminowanie z opisu czynu pkt IX pojazdu marki S. nr rej. (...), gdyż pojazd nie miał zamontowanego GPS, a w tym zakresie brak jednoznacznych wyjaśnień współoskarżonych, co zasadnie podnosił skarżący w apelacji (zarzut pkt 10,11). Również zarzut wskazany w pkt 12 dotyczący pominięcia zeznań H. H. okazał się zasadny i po uwzględnieniu tych zeznań wyeliminowano z opisu czynu (pkt XII) zarzut dotyczący pojazdu marki G. (...) nr rej. (...). Odnosząc się do zarzutów zawartych w pkt 1 d,e,f,g bazujących na wynikach raportów logowania pojazdów to wynika z nich, że poszczególne pojazdu we wskazanych przez skarżącego dniach znajdowały się w N. na ul. (...), ale: - pojazd o nr rej (...) znajdował się na ul. Przemysłowej w N. w dniu 23 maja 2022 roku o godz. 12.08, ale już o 12.15 był w S.. Pojazd o nr rej (...) 33 znajdował się na ul. (...) w dniu 23 maja 2022 roku o godz. 14.08, ale już o 14.27 był w S., - pojazd o nr rej (...) znajdował się na ul. (...) w dniu 23 maja 2022 roku o godz. 11.02, ale już o 11.11 był w S.. Trudno więc uznać za wiarygodne zeznania S. W., który opisał sposób przeprowadzenia badania technicznego pojazdu (...) (sprawdzenie świateł, hamulce, zawieszenia), czynności związane z wystawieniem faktury, umieszczenie pieczęci w dowodzie rejestracyjnym, które to czynności miały być dokonane w ciągu 5 minut (k.119). Jednocześnie S. W. zeznając w dniu 31 sierpnia 2022 roku rozpoznał oskarżonego jako diagnostę, z którym miał kontakt uzyskując wpisy w dowodzie rejestracyjnym bez przeprowadzenia badań, - pojazd o nr rej. (...) znajdował się na ul. (...) w dniu 20 maja 2022 roku o godz. 09.28, ale już o 09.33 był w S., - pojazd o nr rej (...) znajdował się w N. w dniu 29 kwietnia 2022 roku i zatrzymał się o godz. 09.22, ale już o 09.30 był w S.. Podnoszone przez skarżącego zeznania F. M.

(1)i zarzut ich niewłaściwej oceny (pkt 7) nie mogły zmienić wydanego rozstrzygnięcia w tym zakresie. Świadek widziała jedynie, że X. X. odjechał pojazdem, czego nie można utożsamiać z tym, że przegląd został wykonany. X. X. mógł być tym pojazdem, jak i wskazanymi wyżej w N. na ul. (...), ale czas pobytu tam wskazuje, że nie wykonano prawidłowo przeglądów pojazdów, z uwagi na zbyt krótki czas. Ponadto na podstawie wykazu logowań ustalono, że: - pojazd o nr rej. (...) nie znajdował się na ul. (...) w N. w dniu 20 maja 2022 roku, - pojazd o nr rej. (...) nie był w dniu 12 maja 2022 roku na stacji diagnostycznej na ul. (...) w N., W ocenie Sądu Okręgowego zarzuty zawarte w pkt 3 i 4 apelacji odnoszące się do niewłaściwej oceny zeznań i wyjaśnień F. I. są całkowicie chybione. Zarzut naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów nie może sprowadzać się do samej polemiki z ustaleniami sądu wyrażonymi w uzasadnieniu orzeczenia, czy też przeciwstawianiu tymże ustaleniom odmiennego poglądu opartego na własnej dokonanej przez skarżącego ocenie materiału dowodowego (wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 22 kwietnia 2026 r. II AKa 52/26). Trudno przyjąć twierdzenia skarżącego, że oskarżona F. I. w sposób blankietowy przyznała się do popełnienia zarzucanych jej czynów. Oskarżona występowała w toku postępowania z udziałem obrońcy, którego rolą było zabezpieczenie praw procesowych oraz właściwe zrozumienie podejmowanych czynności. Zarzuty postawione oskarżonej nie były obszerne, a więc trudno przyjąć, że oskarżona nie wiedziała których pojazdów dotyczą i przyznała się do popełnienia czynów obejmujących pojazdy, gdzie badania wykonane zostały prawidłowo. Z zeznań złożonych w dniu 2 kwietnia 2025 roku nie można wywnioskować, że przegląd techniczny samochodu H. (...)

(2)został przeprowadzony prawidłowo, gdyż świadek nie uczestniczyła w tych czynnościach, a jedynie wskazała, że S. W. mógł być tym pojazdem na stacji diagnostycznej. Charakterystyczne jest, że F. I. opisała sytuację, gdy na fakturach dopisywała ołówkiem kwotę 50 zł, która została potem zaksięgowana i wzbudziła podejrzenia i wątpliwości D. M.

(1). Była to kwota o której mówił również X. X. - banknoty o nominale 50 zł były włożone w poszczególne dowody rejestracyjne i przekazane oskarżonemu. Treść wyjaśnień złożonych przez F. I. była jasna i czytelna, oskarżona poddała się karze mając pełną świadomość swojej odpowiedzialności i mając taką możliwość nie podnosiła, że niektóre z pojazdów przeszły w sposób prawidłowy przegląd techniczny. Okoliczności takich nie podnosił również obrońca oskarżonej. Oczywiście rola procesowa F. I. w tym postępowaniu była inna, ale widoczne było zasłanianie się niepamięcią i chęć zdystansowania się do zarzutów stawianych oskarżonemu. W żadnym momencie F. I. nie wskazała, że według jej wiedzy pojazd L. (...)

(1)nr rej. (...) był na stacji diagnostycznej i przeszedł prawidłowe badania techniczne. Według wskazań GPS pojazd ten nie był w dniu 20 maja 2022 roku w N. (k. 121). W ocenie Sądu Okręgowego ocena zeznań świadka X. X. została dokonana prawidłowo (pkt 8). Nie można odnosić się jedynie do wypowiedzi tego świadka z postępowania sądowego. Świadek w postepowaniu sądowym zasłaniał się niepamięcią, ale również wskazywał, iż nie chciał skorygować zapisanych wyjaśnień w postępowaniu przygotowanym. Te twierdzenia jawią się jako nielogiczne i sprzeczne z doświadczeniem życiowym. Z nieustalonych przyczyn oskarżony miał odstąpić od sprostowania swoich wypowiedzi, które ograniczałyby jego odpowiedzialność karną. W toku postępowania przygotowawczego X. X. opisał swoje zachowania, czas w którym to miało miejsce, rodzaje pojazdów i wskazał, że dowody rejestracyjne przekazywała mu F. I.. W postępowaniu sądowym wskazał wyraźnie, że po zostawieniu dowodu rejestracyjnego pojazdu odjeżdżał, jechał na zakupy, a następnie odbierał dowód rejestracyjny z wpisem diagnosty. To właśnie te wyjaśnienia były podstawą ustaleń faktycznych dokonanych przez Sąd I instancji, a ich treść nie wskazuje, aby miały charakter blankietowy czy zbiorczy. Jak wskazał Sąd Apelacyjny we Wrocławiu w wyroku z dnia 31 maja 2006 r., sygn. II AKa 72/06 każde dowodowe twierdzenie wymaga uwiarygodnienia, poprzez wskazanie na fakty realnie istniejące i poddające się obiektywnemu poznaniu procesowemu. Bez takiego zaś wymogu zakwestionowane mogłyby zostać wszelkie dowody i ustalenia sądu, a sąd byłby wikłany w niekończące się i w wielu wypadkach całkowicie nierealne procedury badania tych hipotez i ich dowodowego weryfikowania (OSA 2007 nr 1, poz. 4, str. 50, KZS 2006 nr 9, poz. 54, OSA/Wr. 2007 nr 1, poz. 23, Legalis Numer 80195). Świadek D. N. w toku postępowania przygotowawczego w sposób logiczny i spójny przedstawił w jaki sposób nielegalnie uzyskał wpis o dokonanym przeglądzie pojazdu marki J. nr (...) od oskarżonego F. A., którego znał osobiście. Wersja prezentowana przez świadka w toku rozprawy sądowej nie ma żadnego oparcia w materiale dowodowym i jest jedynie niczym niepotwierdzonym wnioskiem, że mechanik lub diagnosta sami przestawili pojazd i wykonali badania. Należy podkreślić, że pojazd ten był w pobliskim warsztacie mechanicznym, ale wcześniej, przed uzyskaniem nielegalnego wpisu. Również zeznania świadka F. J. były jedynie próbą postawienia pewnych hipotez, które nie znalazły potwierdzenia w materiale dowodowym. Trudno więc wymagać, aby Sąd I instancji badał wszelkie pojawiające się w zeznaniach świadków hipotezy nie wynikające z innych ustaleń i nie potwierdzone innymi okolicznościami. W tym miejscu odnosząc się do wszystkich zarzutów zawiązanych z naruszeniem art. 7 kpk należy podzielić stanowisko zawarte w wyroku Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z dnia 29 października 2025 r. II AKa 87/25, iż odmówienie wiary niektórym zeznaniom lub wyjaśnieniom złożonym przez świadków lub oskarżonych, a w rezultacie ich pominięcie, jako podstawy dowodowej podczas dokonywanych ustaleń faktycznych, nie może być utożsamiane ani z brakiem okoliczności, których tego rodzaju dowód dotyczy w kontekście finalnego rozstrzygnięcia, ani też nie jest wyrazem złamania zasady bezstronności sądu, bowiem odmowa przyznania waloru wiarygodności niektórym z przeprowadzonych dowodów, przy jednoczesnej aprobacie i uwzględnieniu innych dowodów, jest niczym więcej niż realizacją przysługującego sądowi orzekającemu uprawnienia w ramach czynienia ustaleń faktycznych, z pełnym uwzględnieniem zasady swobodnej oceny dowodów. W przekonaniu Sądu Okręgowego, Sąd Rejonowy wyrokując w tej sprawie sprostał także normie art. 410 kpk. Wymóg orzekania na podstawie całokształtu okoliczności ujawnionych w toku przewodu sądowego nie oznacza, że na Sądzie orzekającym ciąży bezwzględny obowiązek przywoływania i wypowiadania się odnośnie wszystkich bez wyjątku dowodów (por. wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 22 stycznia 2019 r., sygn. II AKa 368/18, LEX nr 2631479). Oczywistym pozostaje, iż Sąd merytoryczny w polu uwagi winien mieć te dowody i okoliczności, które pozostają istotne w kwestii odpowiedzialności karnej oskarżonego. Podnoszone w apelacji okoliczności wskazane w pkt 13 są próbą wykreowania stanu faktycznego nie mającego żadnego oparcia w przeprowadzonych dowodach. W zeznaniach przesłuchany osób nie pojawiała się okoliczność w jaki sposób pojazdy wjechały na stację diagnostyczna, a nawet jeśli wjechały to jak wykazano we wcześniejszych rozważaniach z wyjaśnień X. X. wynikało, że nie przeprowadzano badania technicznego. Część pojazdów, zgodnie z zapisem z GPS, nie pojawiła się na stacji diagnostycznej w dniu wskazanym jako data badania technicznego. Oskarżony w swoich wyjaśnieniach w ramach linii obrony (k. 96, 942, 1067) nie wskazywał na możliwość korzystania przez kierowców z innych wjazdów. Trudno więc zarzucać organom ścigania brak weryfikacji tych okoliczności. W zakresie zarzutu z pkt 14 nie był zasadny, okoliczność ustalone przez wskazanych świadków zostały zweryfikowane przez zapis GPS, a obrońca na rozprawie cofnął wnioski dowodowe o przesłuchanie tych świadków. Argumenty skarżącego dotyczące pierwszoinstancjnej oceny wyjaśnień oskarżonego (pkt 15) stanowiły jednostronne podkreślanie okoliczności dla niego korzystnych, z pomięciem i przemilczeniem wszystkiego tego, co go obciążało. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, iż w każdej sprawie, kiedy oskarżony nie przyznaje się do winy i podaje okoliczności mogące świadczyć o jego niewinności, obowiązkiem organów postępowania przygotowawczego, jak i Sądu rozpoznającego sprawę, jest dokładne sprawdzenie obrony oskarżonego i poddanie ocenie dopiero tak zebranego materiału dowodowego (wyrok SN z 20.07.1987r., II KR 167/87, Inf. Praw. 1-3/1988, poz. 16). Co prawda, prawem oskarżonego jest złożenie w sprawie takich wyjaśnień, jakie uznaje za najbardziej korzystne z punktu widzenia obrony. Tak długo jednak oskarżony może skutecznie w ten sposób realizować swoje uprawnienia procesowe, a Sąd zobowiązany interpretować wątpliwości na jego korzyść, jak długo nie popadnie on w sprzeczność z obiektywnie ustalonymi w oparciu o przeprowadzone dowody faktami, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego. W niniejszej sprawie omawiany zarzut miał właśnie wyłącznie polemiczny charakter, przy uwzględnieniu wcześniejszych rozważań. Zgodnie z wyrokiem Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 24 maja 2021 r. II AKa 364/20 treść aktualnie obowiązującego przepisu art. 455a k.p.k. jest jasna i świadczy o tym, że uzasadnienie wyroku nie decyduje o tym, czy możliwa jest kontrola instancyjna zapadłego orzeczenia. Kontrola taka jest możliwa zawsze, gdyż sąd odwoławczy dysponując dowodami przeprowadzonymi przez sąd I instancji może dokonać samodzielnej kontroli prawidłowości ich oceny. Jednocześnie same braki uzasadnienia zaskarżonego wyroku, choćby były one bardzo poważne, nie mogą zatem w obowiązującym stanie prawnym (wobec treści art. 455a k.p.k.) doprowadzić do uchylenia zaskarżonego orzeczenia i przekazania sprawy sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Reasumując powyższe uwagi przypomnieć należy, iż zarzut odwoławczy naruszenia art. 424 § 1 k.p.k. może być skuteczny, ale tylko wyjątkowo, o ile motywy rozstrzygnięcia sądu I instancji są zupełnie nieprzejrzyste, wewnętrznie sprzecznie, nie odnoszące się do materiału dowodowego, nie wyjaśniając żadnych kluczowych kwestii. Taka sytuacja w przedmiotowej sprawie nie miała miejsca. W tym miejscu należy wskazać, że obrońca oskarżonego w ramach postawionych zarzutów naruszenia prawa procesowego nie kwestionował sposób realizacji przez Sąd I instancji zapisów art.385 § 1 kpk. W ocenie Sądu Okręgowego nawet w przypadku uznania, że doszło do naruszenia tego przepisu, to nie miało to wpływu na treść orzeczenia, gdyż oskarżony miał świadomość postawionych mu zarzutów w postępowaniu przygotowawczym (k.942), zaś elementy, co do których prokurator wnosił o ich pominięcie, zostały wyeliminowane z opisu czynów przypisanych oskarżonemu. Należy wskazać, że podnoszone w apelacji okoliczności o charakterze osobistym, dotychczasowa niekarność oskarżonego, ale również ilość popełnionych przez niego czynów (w odniesieniu do innych spraw tego typu będących przedmiotem rozpoznania Sądu Okręgowego w Siedlcach) uzasadniały obniżenie kary pozbawienia wolności i zastosowanie instytucji warunkowego zawieszenia wykonania kary. Oskarżony powinien mieć świadomość, że tego typu przestępstwa muszą spotkać się z odpowiednią reakcją karną, która jednocześnie winna być przestrogą dla osób wykonujących zawód diagnosty i jednoznacznym sygnałem, że wpisywanie nieprawdziwych, niesprawdzonych danych, bez dokonania wymaganych przez prawo czynności, będzie podlegało karze. Diagnosta w zakresie, w jakim uprawniony jest do dopuszczenia pojazdu do uczestnictwa w ruchu drogowym, wydaje władczą decyzję, akt administracyjny w imieniu starosty i w tym sensie jest funkcjonariuszem publicznym. Brak przesłanek do traktowania czynów oskarżonego z pobłażliwością, jeżeli godzą one nie tylko w wiarygodność dokumentów, rzetelne funkcjonowanie instytucji państwowych, ale pośrednio również w bezpieczeństwo na drogach. Wobec tego uznano, że zasadnym jest orzeczenie 4 letniego zakazu wykonywania zawodu diagnosty wobec ograniczenia ilości zarzutów. To również spowodowało obniżenie wysokości orzeczonego przepadku korzyści majątkowej. Jednocześnie w sprawie istniały przesłanki do warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności na okres próby 2 lat, gdyż oskarżony nie był karany, prowadzi uregulowany tryb życia i istnieje wobec niego pozytywna prognoza na przyszłość, że będzie przestrzegał porządku prawnego. Wniosek o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego od popełnienia zarzucanych mu czynów z punktów od I do XII (z wyłączeniem czynu dot. badania przyczepy rolniczej marki D. o nr rej. (...) należącej do H. N.) aktu oskarżenia, a nadto w odniesieniu do czynu zarzucanego oskarżonemu w pkt XII dotyczącego badania przyczepy rolniczej marki D. o nr rej. (...) należącej do H. N. oraz czynu z pkt XIII aktu oskarżenia o zmianę zaskarżonego wyroku i wymierzenie oskarżonemu kary łagodniejszej. ☐ zasadny ☒częściowo zasadny ☐ niezasadny Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. częściowa zasadność zarzutów warunkowała częściową zasadność wniosku i wyeliminowanie wskazanych w wyroku elementów z opisu czynów 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU 1. ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO 5.1. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji 1. Przedmiot utrzymania w mocy Wyrok Sądu Rejonowego w Garwolinie z dnia 9 kwietnia 2026r. sygn. akt II K 536/24 Zwięźle o powodach utrzymania w mocy poza zmianą wskazaną w 5.2 wyrok został utrzymany w mocy wobec niezasadności zarzutów w tym zakresie ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.2. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji Przedmiot i zakres zmiany zmiana opisu czynu z pkt XII i IX aktu oskarżenia oraz obniżenia rozmiaru kary pozbawienia wolności, wysokości przepadku korzyści majątkowej i zakazu wykonywania zawodu diagnosty Zwięźle o powodach zmiany Częściowa zasadność zarzutów apelacji obrońcy warunkowała częściową zasadność wniosku o zmianę wyroku . 5.3. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji 5.3.1. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia 1.1. ---------------------------------------------------------------------------------- ☐ art. 439 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 2.1. Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 3.1. Konieczność umorzenia postępowania ☐ art. 437 § 2 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia ----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 4.1. ☐ art. 454 § 1 k.p.k. Zwięźle o powodach uchylenia ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 5.3.2. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 5.4. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności ------------------------------------------------------------------------------------------------------------ 6. Koszty Procesu Punkt rozstrzygnięcia z wyroku Przytoczyć okoliczności III. Sąd Okręgowy na podstawie art. 10 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (tekst jedn. Dz. U. z 1983 r., Nr 49, poz. 223 z późn. zm.) i art.636 § 1 kpk zasądził od oskarżonego koszty sądowe za postępowanie odwoławcze, gdyż posiada stałe źródło dochodu i ma możliwości uregulowania należności. 7. PODPIS 1.3. Granice zaskarżenia Kolejny numer załącznika 1 Podmiot wnoszący apelację obrońca oskarżonego Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja wyrok w całości 1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść ☒ w całości ☐ w części ☐co do winy ☐co do kary ☐co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia 1.3.2. Podniesione zarzuty Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji ☐art. 438 pkt 1 k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu ☐art. 438 pkt 1a k.p.k. – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w art. 438 pkt 1 k.p.k., chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu ☒art. 438 pkt 2 k.p.k. – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia ☒art. 438 pkt 3 k.p.k. – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia ☒art. 438 pkt 4 k.p.k. – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka ☐art. 439 k.p.k. ☐brak zarzutów 1.4. Wnioski ☐uchylenie ☒zmiana