II W 355/26

Sygn. akt II W 355/26 UZASADNIENIE W dniu 11 września 2025 roku około godziny 8:00 G. G. podwiózł samochodem swojego syna M. G. do szkoły. Zaparkował na parkingu sklepu (...) - naprzeciwko (...) N. E. w E. - na wysokości przejścia dla pieszych przez ulicę (...), na którym ruch jest sterowany sygnalizacją świetlną. Z uwagi na to, że padał deszcz, mężczyźni czekali, jak światło zmieni się na zielone, aby obwiniony nie zmókł. /wyjaśnienia M. G. k. 17-18 i 50, zeznania G. G. k. 20-21 i 51-52/ Po tym jak sygnalizator zaczął nadawać sygnał zielonego światła M. G. wysiadł z samochodu i nie rozglądając się na boki wbiegł na przejście dla pieszych. Przebiegając przez przejście, przekroczył oś jezdni i wbiegł bezpośrednio przed nadjeżdżający z prawej strony samochód osobowy, który skręcał w prawo w ulicę (...) z ulicy (...). Kierujący tym autem potrącił przodem obwinionego, który wpadł na maskę samochodu, a następnie został odrzucony przez pojazd do przodu na jezdnię, na którą upadł. /nagrania monitoringu k. 13 i 14, zeznania G. N. k. 52/ Wobec kierującego samochodem osobowym marki J. (...) o nr rej. (...) - W. N. zastosowano środek oddziaływania wychowawczego w postaci pouczenia. /pisemna informacja Naczelnika Wydziału ds. Przestępstw w Ruchu Drogowym i Wykroczeń (...)w E. z 10 czerwca 2026 roku k. 43/ Sąd zważył, co następuje: Zebrany w sprawie materiał dowodowy wskazuje bezspornie, że obwiniony M. G. dopuścił się zarzucanego mu czynu. Kluczowych ustaleń faktycznych w sprawie Sąd dokonał zgodnie z tym, co zostało zarejestrowane przez kamerę monitoringu miejskiego. Na zabezpieczonym na potrzeby niniejszej sprawy nagraniu ewidentnie widać, że obwiniony wbiega na przejście nie rozglądając się na boki, a następnie przebiegając przez przejście z pochyloną w dół głową wbiega bezpośrednio przed nadjeżdżający z jego prawej strony samochód i dochodzi do potrącenia. Wymieniony dowód z nagrania posiada obiektywny charakter, a jego wymowa oraz moc dowodowa jest na tyle silna, że tak naprawdę posiadał on charakter rozstrzygający dla niniejszego postępowania. W związku z tym, że na nagraniu jasno widać, że M. G. przebiega przez przejście, a nie sposób dostrzec, aby w którymkolwiek momencie się rozglądał się lub obserwował sytuację na jezdni, wyjaśnienia obwinionego oraz zeznania M. G. i G. N. w zakresie, w którym odmiennie przedstawiały wymienione okoliczności Sąd uznał za niewiarygodne. Obwiniony i jego ojciec mają oczywisty interes w tym, aby zachowanie M. G. przedstawiać jako w pełni zgodne z przepisami ruchu drogowego i całą winę zrzucać na kierowcę auta. Zarejestrowany jednak przez kamerę przebieg zdarzenia ewidentnie temu zaprzecza. G. N. z kolei opisywała, że pieszy nie przebiegał, a szedł szybkim tempem. Zdaniem Sądu taka ocena sytuacji przez świadka nie zasługiwała na wiarę, gdyż nagranie jasno pokazuje, że taki sposób poruszania się należy ocenić jednak jako przebieganie. Mając na względzie dokonaną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego i poczynione na jej podstawie ustalenia faktyczne, Sąd przyjął, że M. G. w dniu 11 września 2025 roku około godziny 8:00 w E. (woj. (...)) na ulicy (...) nie zachował szczególnej ostrożności podczas przechodzenia przez jezdnię i nie obserwował nadjeżdżających pojazdów oraz wbrew zakazom przebiegał po przejściu dla pieszych wchodząc bezpośrednio przed jadący samochód i ten sposób wykroczył przeciwko art. 13 ust. 1 oraz art. 14 pkt 1a i 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym (tj. z dnia 21 czerwca 2024 r. Dz. U. z 2024 r. poz. 1251). W myśl art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym (tj. z dnia 21 czerwca 2024 r. Dz. U. z 2024 r. poz. 1251 - dalej w skrócie p.r.d.) pieszy wchodzący na jezdnię, drogę dla rowerów lub torowisko albo przechodzący przez te części drogi jest obowiązany zachować szczególną ostrożność oraz korzystać z przejścia dla pieszych. Przez szczególną ostrożność z kolei należy rozumieć ostrożność polegającą na zwiększeniu uwagi i dostosowaniu zachowania uczestnika ruchu do warunków i sytuacji zmieniających się na drodze, w stopniu umożliwiającym odpowiednio szybkie reagowanie (por. art. 2 pkt 22 p.r.d.). Ponadto zaś, zgodnie z art. 14 pkt 1a i 4 p.r.d. zabrania się wchodzenia na jezdnię bezpośrednio przed jadący pojazd, w tym również na przejściu dla pieszych, jak również zabrania się przebiegania przez jezdnię. W realiach niniejszej sprawy nie ulega wątpliwości, że obwiniony wchodząc na jezdnię nie zachował szczególnej ostrożności, gdyż nie rozejrzał się ani nie obserwował, czy nie nadjeżdża z boku jakiś samochód. Ponadto zaś, nie stosował się do zakazów przebiegania przez jezdnię i wchodzenia bezpośrednio przed jadący pojazd, gdyż wbiegł tuż przed nadjeżdżające auto. Dla oceny, z kolei czy nastąpiło bezpośrednie wtargnięcie pieszego przed pojazd, nie ma znaczenia z jakiego miejsca pieszy wszedł pod auto i nie ma wymogu, aby wejście musiało nastąpiło spoza obszaru jezdni. Z bezpośrednim wtargnięciem możemy mieć do czynienia także w przypadku znajdowania się pieszego już na jezdni (por. wyrok SA w Białymstokku z 31.01.2024 r., I ACa (...)/22, F. nr 3061381). W związku z powyższym przypisane obwinionemu zachowanie wypełniało dyspozycję wykroczenia określonego w art. 97 kw, gdyż M. G. jako uczestnik ruchu wykroczył przeciwko art. 13 ust. 1 oraz art. 14 pkt 1a i 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym. Fakt bowiem, że przysługiwało mu pierwszeństwo jako pieszemu na przejściu dla pieszych nie zwalniał go z obowiązku zachowania szczególnej ostrożności i stosowania się do zakazów przebiegania przez jezdnię i wchodzenia bezpośrednio przez nadjeżdżający pojazd. Ponadto, każdego z uczestników ruchu obowiązuje zasada ograniczonego zachowania sformułowana w art. 4 p.r.d., która w tym przypadku powinna zostać zastosowana. M. G. miał prawo liczyć, że pojazdy ustąpią mu pierwszeństwa, ale nie powinien „na ślepo” przebiegać przez przejście i wbiegać przed auto, którego kierowca go nie zauważył. W sytuacji, gdyby nie przebiegał przez przejście i jako niechroniony uczestnik ruchu zachował szczególną ostrożność mógł zaobserwować nieprawidłowe zachowanie kierowcy i powstrzymać się od przekraczania jezdni. Wówczas nie wszedłby bezpośrednio przed nadjeżdżające auto i nie naraził swojego zdrowia i życia na niebezpieczeństwo. Z uwagi na to, że M. G. jest bardzo młodym i niedoświadczonym człowiekiem oraz działał w przekonaniu, iż na zielonym świetle i na pasach jest bezpieczny, a kierowca auta, które go potrąciło został jedynie pouczony - biorąc pod uwagę charakter i okoliczności czynu lub właściwości i warunki osobiste sprawcy - Sąd doszedł do przekonania, że zachodzi wypadek zasługujący na szczególne uwzględnienie i należy na zasadzie art. 39 § 1 kw odstąpić od wymierzenia obwinionemu kary. Z uwagi na to, że obwiniony jest uczniem i pozostaje na utrzymaniu rodziców, Sąd na podstawie art. 624 § 1 kpk w zw. z art. 121 § 1 kpw zwolnił go z obowiązku zapłaty kosztów sądowych, gdyż byłoby to dla niego zbyt uciążliwe. Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w wyroku dnia 8 lipca 2026 roku.