V W 1635/25

Sygn. akt V W 1635/25 UZASADNIENIE Wyroku Sądu z dnia 09 lipca 2026 r. Na podstawie zgromadzonego i ujawnionego w toku rozprawy głównej materiału dowodowego Sąd ustalił następujący stan faktyczny: W dniu 23 lutego 2025 r. około godziny 00:50, na drodze publicznej przy al. (...), na odcinku od pl. (...) do ul. (...), kierując się w kierunku Dworca Centralnego, G. P. prowadził pojazd marki B. o numerze rejestracyjnym (...). Zajmował skrajny lewy pas. Środkowym pasem poruszał się S. Ł. w samochodzie marki V. o numerze rejestracyjny (...). Skrajny prawy bas stanowił tzw. „buspas”. W pewnym momencie G. P. zaczął wykonywać manewr zmiany pasa ruchu na środkowy. Kończąc wykonywać ten manewr i zjeżdżając na pas środkowy, Y. P. nie zachował należytej staranności nie dostosowując odległości swojego pojazdu od pojazdu wyprzedzanego i nie ustępując mu pierwszeństwa przejazdu, doprowadził do zderzenia z pojazdem V.. Swoim zachowaniem, Y. P. spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym S. Ł. i przewożonej przez niego S. O.. Dowód: notatka ze zdarzenia, k. 1 - 3, protokoły oględzin, k. 10 - 11v, częściowe wyjaśnienia obwinionego, k. 89 - 89v, zeznania świadka S. Ł., k. 19, k. 89v - 90, płyta z nagraniem k. 22a, zdjęcia uszkodzeń pojazdów k. 25 – 30v, 86-88, 105, zeznania świadka S. O., k. 32, k. 90, opinia biegłego z załącznikami k. 110 - 127, uzupełniająca opinia biegłego k. 139 –

1. G. P. ma 64 lata, posiada wykształcenie średnie elektryczne, pracuje jako taksówkarz. Jest żonaty, nie posiada osób na utrzymaniu, posiada stały dochód z pracy i emerytury, posiada majątek, kilkukrotnie karany za wykroczenia w ruchu drogowym. Dowód: dane osobo-poznawcze, k. 89, 145-147, ewidencja kierujących naruszających przepisy ruchu drogowego, k.
2. Ocena dowodów: Stan faktyczny sprawy został ustalony przez Sąd na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w którego skład weszły dokumenty, częściowe wyjaśnienia obwinionego, zeznania S. Ł. i S. O., opinia biegłego wraz z jej uzupełnieniem oraz płyta z nagraniem i zdjęcia uszkodzeń pojazdów. Notatka urzędowa oraz protokoły z oględzin zostały uznane przez Sąd za wiarygodne jako sporządzone przez funkcjonariuszy Policji. Opisane w protokołach oględzin uszkodzenia pojazdów korespondują z tymi uwiecznionymi na fotografiach. Wyjaśnienia obwinionego i zeznania świadków były spójne co do samego zaistnienia zdarzenia, natomiast rozbieżne w zakresie dotyczącym jego przebiegu. Zeznania świadków są ze sobą zgodne i nie wykluczają się wzajemnie. Zawarte w zeznaniach opisy uszkodzeń pojazdów odpowiadają tym, uwiecznionym na fotografiach. S. Ł. opisał manewr wykonywany przez obwinionego, swoją próbę odbicia w prawo, by do zderzenia nie doszło. Opisane przez niego uszkodzenia w pojazdach odpowiadają fotografiom uszkodzeń obu samochodów. Stąd Sąd uznał depozycje świadków za wiarygodne. Wyjaśnienia obwinionego zasługują na danie im wiary jedynie w części, w jakiej korelują one z innymi wiarygodnymi dowodami w sprawie, w szczególności z zeznaniami pokrzywdzonego i opinią biegłego. Walorem wiarygodności Sąd obdarzył zatem wyjaśnienia obwinionego, w których nie negował faktu uczestnictwa w przedmiotowej kolizji, jak również tego, że samochód, którym poruszał się pokrzywdzony, doznał uszkodzeń. Powyższe potwierdza nie tylko relacja samego pokrzywdzonego, ale również protokół oględzin czy opinia biegłego. Sąd nie dał zaś wiary wyjaśnieniom złożonym przez obwinionego co do przebiegu zdarzenia. Przebieg zdarzenia zaprezentowany przez Y. P. nie koresponduje bowiem nie tylko z zeznaniami S. Ł. i S. O., ale również przebieg zdarzenia zaprezentowany przez niego został zakwestionowany w treści opinii biegłego (k. 111 i n.). W świetle zeznań pokrzywdzonego i świadka, a zwłaszcza opinii biegłego Sąd nie miał wątpliwości, że to błędna taktyka jazdy obwinionego była przyczyną zdarzenia polegającego na nieprawidłowo wykonywanej zmianie pasa ruchu przez Y. P.. Co do opinii biegłego należy stwierdzić, że jest ona jasna, pełna, wewnętrznie niesprzeczna i sporządzona przez specjalistę dysponującego odpowiednią wiedzą i doświadczeniem zawodowym w tym zakresie, a nadto zgodna z zakreślonymi tezami dowodowymi a ponadto poprawna metodologicznie i wolna od niekonsekwencji. Jej sformułowania pozwalają na zrozumienie wyrażonych w niej ocen i poglądów, a także sposobu dochodzenia do nich. Biegły dokonał analizy czasowo-przestrzennej zdarzenia na podstawie relacji pokrzywdzonego i szczątkowej relacji obwinionego, w tym również określił także jakie przepisy ruchu drogowego, w jego ocenie, zostały naruszone i przez kogo, i co było przyczyną zdarzenia. Powołaną opinię zdaniem Sądu należało uznać za wyczerpującą, logiczną, bowiem została ona sporządzona przez osobę o niekwestionowanych kompetencjach i nie wzbudziła zastrzeżeń Sądu. Sąd nie podzielił przy tym zastrzeżeń odnośnie tej opinii wysuwanych przez obwinionego, którego zdaniem była ona niejasna, wewnętrznie sprzeczna, jak również nierzetelna i niekompletna. Wbrew twierdzeniom obwinionego, opinia biegłego nie jest ogólnikowa czy pobieżna, zaś jest istotnym dowodem w sprawie. Na wszelkie zastrzeżenia obwinionego, biegły odpowiedział wyczerpująco w pisemnej opinii podstawowej jak i uzupełniającej. Co prawda, biegły na podstawie zgromadzonych dowodów, nie miał możliwości precyzyjnego odtworzenia przebiegu zdarzenia, w tym dokładnych działań obwinionego, jednakże nie miał wątpliwości co do błędnej taktyki jazdy obwinionego, co stanowiło bezpośrednią przyczynę zdarzenia. Należy mieć przy tym na uwadze, że opinie biegłych rekonstruujących przebieg zdarzeń drogowych bardzo często nie zawierają szczegółowej rekonstrukcji przebiegu zdarzenia, choćby z uwagi na jakość czy ilość śladów materialnych, w tym również chociażby z braku nagrania z monitoringu utrwalającego ich przebieg przy sprzecznych relacjach jego uczestników. Słusznie przy tym biegły podniósł w wydanej opinii uzupełniającej, że zgromadzone w sprawie dowody materialne są niewystarczające dla precyzyjnego odtworzenia przebiegu zdarzenia, co jednak nie wpływa na możliwość pełnej realizacji pozostałych zadań postawionych opinii. Odnosząc się do podstawy założenia przez biegłego wystąpienia stanu zagrożenia należy wskazać, że biegły jasno wyjaśnił, iż stan ten powstał z powodu braku ustąpienia pierwszeństwa przez obwinionego podczas manewru zmiany pasa ruchu. Wyjaśnienia obwinionego jakoby wykonał prawidłowo manewr wyprzedzenia, a do zdarzenia doszło 100-200 m dalej i zdarzenie to miało polegać na najechaniu przez S. Ł. na pojazd obwinionego po uprzednim rzuceniu czymś w jego tylne koła nie zostały uznane przez Sąd za wiarygodne z uwagi na brak dowodów na to, że faktycznie cokolwiek zostało rzucone w pojazd Y. P., nie wskazywali na to świadkowie. Również umiejscowienie uszkodzeń w obu pojazdach świadczy o tym, że doszło do kontaktu tylnej prawej strony pojazdu Y. P. z lewą przednią i boczną częścią pojazdu V. kierowanego przez S. Ł.. Tym samym wersja przebiegu zdarzenia obwinionego jest gołosłowna i jako taka, nie podlegała uwzględnieniu przez Sąd. Brak też jakichkolwiek podstaw do tego, by uznać, że S. Ł. czy K. O. mieliby fałszywie pomawiać obwinionego, byli oni bowiem niezainteresowani procesem, ich zeznania odpowiadają uszkodzeniom obu pojazdów, a opinia biegłego sądowego nie zanegowała prezentowanych przez S. Ł. okoliczności powstania uszkodzeń w jego pojeździe. Ocena prawna: Zdaniem Sądu zgromadzony materiał dowodowy pozwolił na przypisanie G. P. winy i sprawstwa za czyn z art. 86 § 1 kw w zw. z art. 22 § 1 i 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Zgodnie z art. 86 § 1 kw, kto na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu, nie zachowując należytej ostrożności, powoduje zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, podlega karze grzywny. W myśl art. 22 § 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym kierujący pojazdem może zmienić kierunek jazdy lub zajmowany pas ruchu tylko z zachowaniem szczególnej ostrożności. Przez szczególną ostrożność rozumie się za art. 2 pkt 22 ustawy Prawo o ruchu drogowym ostrożność polegającą na zwiększeniu uwagi i dostosowaniu zachowania uczestnika ruchu do warunków i sytuacji zmieniających się na drodze, w stopniu umożliwiającym odpowiednio szybkie reagowanie. Jak wynika z art. 22 § 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym kierujący pojazdem, zmieniając zajmowany pas ruchu, jest obowiązany ustąpić pierwszeństwa pojazdowi jadącemu po pasie ruchu, na który zamierza wjechać, z wyjątkiem ust. 4a i 4b, oraz pojazdowi wjeżdżającemu na ten pas ruchu z prawej strony. W ocenianym stanie faktycznym G. P. kierując pojazdem B. o numerze rejestracyjnym (...) wykonywał manewr zmiany pasa ruchu z lewego na środkowy. Wykonując ten manewr nie zachował wymaganej w takiej sytuacji szczególnej ostrożności. W momencie wykonywania manewru nie zwrócił bowiem uwagi na jadący środkowym pasem pojazd marki V. o numerze rejestracyjny (...) kierowany przez S. Ł., co skutkowało tym, że nie ustąpił mu pierwszeństwa i doprowadził do kolizji z nim. Tym zachowaniem naruszył dyspozycję art. 22 § 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym i spowodował zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, gdyż zmusił kierującego S. Ł. do hamowania i częściowego zjechania na sąsiedni pas. Kierowca nie mógł zjechać całkowicie na prawy pas i uniknąć kolizji z uwagi na inny pojazd poruszający się skrajnym prawym pasem. Swym zachowaniem obwiniony naraził na niebezpieczeństwo nie tylko siebie, ale też innych uczestników ruchu, bowiem – jak ocenił biegły - to jego błędna taktyka jazdy była przyczyną przedmiotowego zdarzenia. Przypomnieć należy, że zawsze uczestnik ruchu powinien kierować się, oprócz wymogów wynikających z przepisów ruchu drogowego, także zdrowym rozsądkiem, ogólną przezornością i respektowaniem bezpieczeństwa innych (por. G. Wiciński, Zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym, WPP 1989, Nr 2, s. 181; G. Jaroszek, Naruszenie zasad bezpieczeństwa jako znamię przestępstwa określonego w art. 145 kk w świetle nowego prawa o ruchu drogowym, PiP 1983, Nr 8-9). Tego w zachowaniu obwinionego niewątpliwie zabrakło, bowiem Sąd w świetle dowodów nie miał wątpliwości, że to błędna taktyka jazdy G. P. była przyczyną zdarzenia. Poza powyższym stwierdzić należało, że obwinionemu można przypisać winę w czasie czynu. Nie zachodzą bowiem żadne okoliczności umniejszające ją. Obwiniony jest dorosły i w pełni poczytalny. Ma przy tym świadomość konieczności przestrzegania przepisów ruchu drogowego jako kierowca, tym samym uczestnik ruchu drogowego. Uznając sprawstwo i winę obwinionego, Sąd poruszał się w ramach wymiaru kary, normami wyznaczającymi ustawowe zagrożenie sankcją karną za popełnione wykroczenie oraz ustawowymi dyrektywami wymiaru kary. Rozstrzygając o karze uwzględniono, że zachowanie przypisane obwinionemu w niniejszej sprawie nie jest incydentalne, albowiem był on ukarany wielokrotnie za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Biorąc powyższe aspekty pod uwagę, Sąd uznał, że karą adekwatną do stopnia społecznej szkodliwości i winy jest kara grzywny w wymiarze 500 zł. Kara w takim wymiarze z pewnością nie przekracza zdolności zarobkowych i statusu materialnego obwinionego wyłaniających się chociażby z faktu podejmowania pracy, osiągania emerytury. Sąd biorąc pod uwagę dochody sprawcy, jego warunki osobiste i rodzinne, stosunki majątkowe i możliwości zarobkowe, dotychczasową karalność i cele kary w zakresie społecznego oddziaływania oraz cele prewencyjne zmierzające do ograniczenia liczby wykroczeń drogowych, wymierzył yurii P. karę 500 zł grzywny, uznając ją za odpowiednią do wagi czynu, społecznej szkodliwości i winy. W pkt II sentencji wyroku, w związku ze skazaniem, Sąd zasądził do obwinionego na rzecz Skarbu Państwa 50 złotych tytułem opłaty (art. 3 ust. 1 w zw. z art. 21 pkt 2 ustawy o opłatach w spawach karnych) oraz kwotę 2 152,82 zł tytułem kosztów postępowania (art. 119 § 1 kpw i § 1 i § 3 pkt 1 Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie wysokości zryczałtowanych wydatków postępowania oraz wysokości opłaty sądowej od wniosku o wznowienie postępowania w sprawach o wykroczenia), które obejmowały także należności z tytułu wynagrodzenia biegłego (1 523,77 zł – opinia główna i 420,03 zł – opinia uzupełniająca) oraz zwrot utraconego zarobku na rzecz świadka S. O. w wysokości 89,02 zł. sędzia Diana Szwejser ZARZĄDZENIE
3. Odpis wyroku z uzasadnieniem i pouczeniem doręczyć obwinionemu
4. Opublikować zgodnie z kartą kwalifikacyjną