III AUa 602/25

Sygn. akt III AUa 602/25 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 lipca 2026 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący : Sędzia SA Marcin Graczyk (spr.) Protokolant: sekretarz sądowy Izabela Murawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 lipca 2026 r. w Warszawie sprawy O. E. przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych (...)w W. o podstawę wymiaru składek na skutek apelacji O. E. od wyroku Sądu Okręgowego w Warszawie XXI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 5 lutego 2025 r. sygn. akt XXI U 924/24 I. oddala apelację; II. zasądza od O. E. na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) w W. kwotę 270,00 (dwieście siedemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa prawnego w postępowaniu apelacyjnym wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie w spełnieniu tego świadczenia pieniężnego za czas od uprawomocnienia się orzeczenia, którym je zasądzono, do dnia zapłaty. Marcin Graczyk Sygn. akt III AUa 602/25 UZASADNIENIE Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...) w W. decyzją z 19 kwietnia 2024 r. nr (...)-(...)-(...) na podstawie art. 68 ust. 1 pkt 1 lit. c), art. 83 ust. 1 pkt 3 ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych oraz art. 81 ust. 2, 2b-2d ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych stwierdził, że O. E. jako osoba prowadząca pozarolniczą działalność gospodarczą ma obowiązek opłacać składkę na ubezpieczenie zdrowotne od 1 lutego 2023 r. w przypadku: ⚫ rocznej podstawy wymiaru składki – jako dochód z działalności gospodarczej ustalony zgodnie z art. 81 ust. 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, ⚫ miesięcznej podstawy wymiaru składki – jako dochód z działalności gospodarczej uzyskany w miesiącu poprzedzającym miesiąc, za który opłacana jest składka, ustalony zgodnie z art. 81 ust. 2c ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. W uzasadnieniu decyzji organ rentowy wskazał, że przepisem determinującym zasady ustalania podstawy wymiaru składek na ubezpieczenie zdrowotne i ich wysokość w stosunku do komorników sądowych jest art. 33 ust. 3 ustawy o komornikach sądowych. Powyższe oznacza, że w odniesieniu do komorników sądowych stosuje się przepisy ustaw regulujące zasady ustalania składek, jakie zostały określone dla osób prowadzących działalność gospodarczą. Nieistotne jest zatem to, że komornicy sądowi nie są osobami prowadzącymi działalność gospodarczą. Dlatego argumentacja dotycząca istoty działalności komorników i charakteru prawnego tej działalności nie ma znaczenia dla określenia statusu komornika na gruncie przepisów ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Komornik sądowy, jakkolwiek nie jest przedsiębiorcą, to dla celów ubezpieczeń społecznych, jak i ubezpieczenia zdrowotnego został zrównany pod względem tak obowiązków, jak i uprawnień z osobami, które prowadzą działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy – Prawo przedsiębiorców. Od 1 stycznia 2022 r. komornicy sądowi ustalają podstawy wymiaru składki na ubezpieczenie zdrowotne na zasadach obowiązujących osoby prowadzące działalność gospodarczą, czyli na podstawie art. 81 ust. 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. O sposobie ustalenia wysokości podstawy wymiaru jakiej wysokości składki decyduje stosowana forma opodatkowania uzyskiwanych przychodów. Oznacza to, że do komorników sądowych nie ma zastosowania art. 81 ust. 2za ustawy zdrowotnej, która określa zasady opłacenia składki na ubezpieczenie zdrowotne w przypadku innych osób prowadzących pozarolniczą działalność. Stanowisko organu jest oparte na literalnej wykładni art. 33 ust. 3 ustawy o komornikach sądowych. O. E. odwołał się od decyzji zaskarżając ją w całości i wnosząc o jej zmianę poprzez stwierdzenie, że przy ustaleniu wysokości składki na ubezpieczenie zdrowotne ma wobec niego zastosowanie dyspozycja art. 79 ust. 1 w zw. art. 81 ust. 2za ustawy z 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. W uzasadnieniu odwołania wskazał, że wskazana przez organ rentowy podstawa prawna tj. art. 81 ust. 2 oraz 2c ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych, jest błędna, bowiem wolą ustawodawcy było objęcie zakresem zmian wynikającej z wejściem w życie m.in. ustawy z 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw, sytuacji prawnej szeroko rozumianych przedsiębiorców, do której to grupy komornicy sądowi nie należą z racji ograniczenia ustawowego i ich pozycji zawodowej. Komornicy sądowi winni być zaliczeni do grupy podmiotów kwalifikowanych w uzasadnieniu projektu ustawy jako pozostałe osoby prowadzące działalność pozarolniczą – co pozostaje w ścisłej korelacji z art. 33 ust. 3 ustawy o komornikach sądowych. Komornik sądowy nie prowadzi bowiem działalności gospodarczej i nie jest przedsiębiorcą, nie jest osobą prowadzącą działalność w zakresie wolnego zawodu nie może też być wspólnikiem w spółce, jak też komornik nie jest osobą prowadzącą publiczną lub niepubliczną szkołę lub inną formę wychowania przedszkolnego placówkę lub ich zespół. W odpowiedzi na odwołanie Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...) w W. wniósł o oddalenie odwołania oraz zasądzenie od płatnika składek na rzecz organu rentowego kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu podtrzymał w całości argumentacja wskazaną w zaskarżonej decyzji, podnosząc dodatkowo, że z dokumentów zaewidencjonowanych na koncie płatnika w ZUS wynika, że od (...) do (...) i za (...) składał imienne raporty rozliczeniowe wykazując formę opodatkowania zasady ogólne – podatek liniowy, co jest zgodne ze stanowiskiem organu rentowego zaprezentowanym w przedmiotowej sprawie. Wyrokiem z dnia 5 lutego 2025 r., sygn. akt XXI U 924/24 Sąd Okręgowy w Warszawie XXI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych oddalił odwołanie O. E. i zasądził od niego na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (...) w W. kwotę 360 złotych z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty, tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. Rozpoznając sprawę Sąd pierwszej instancji ustalił, że O. E. pismami z 13 marca 2024 r. i 21 marca 2024 r. zwrócił się do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z prośbą o wydanie decyzji, że komornik sądowy przy ustalaniu składki na ubezpieczenie zdrowotne podlega dyspozycji art. 79 ust. 1 w zw. z art. 81 ust. 2za ustawy z 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Zaskarżoną decyzją z 19 kwietnia 2024 r. (nr (...)-(...)-(...)) organ rentowy odmówił wszczęcia postępowania na wniosek z 13 marca 2024 r. w sprawie zajęcia stanowiska, że komornik sądowy przy ustalaniu składki na ubezpieczenie zdrowotne podlega dyspozycji art. 79 ust. 1 w zw. z art. 81 ust. 2za ustawy z 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych z uwagi na brak sporu za rok składkowy od (...) do (...)/(...) i za (...). Powyższe fakty Sąd Okręgowy ustalił na podstawie dokumentów znajdujących się w aktach rentowych, których wiarygodność i prawdziwość nie była kwestionowana przez strony procesu. W ocenie Sądu Okręgowego odwołanie nie zasługiwało na uwzględnienie. O. E. zwrócił się do organu rentowego z prośbą o wydanie decyzji określającej, że komornik sądowy przy ustalaniu składki na ubezpieczenie zdrowotne podlega dyspozycji art. 79 ust. 1 w zw. z art. 81 ust. 2za ustawy z 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. Zgodnie z art. 79 ust. 1 ustawy zdrowotnej składka na ubezpieczenie zdrowotne wynosi 9% podstawy wymiaru składki, z zastrzeżeniem art. 79a, art. 80, art. 82 i art.

1. Składka na ubezpieczenie zdrowotne osób prowadzących działalność pozarolniczą, o których mowa w art. 8 ust. 6 pkt 1, 3, 4 i 5 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych oraz w art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców, opłacających podatek dochodowy na zasadach określonych w art. 30c ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych wynosi 4,9% podstawy wymiaru składki, jednak nie mniej niż kwota odpowiadająca 9% (art. 79a ust. 1 ustawy zdrowotnej). Roczną podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie zdrowotne osób prowadzących działalność pozarolniczą, o których mowa w art. 8 ust. 6 pkt 1, 3, 4 i 5 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych oraz w art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców, opłacających podatek dochodowy na zasadach określonych w art. 27, art. 30c lub art. 30ca ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, stanowi dochód z działalności gospodarczej ustalony za rok kalendarzowy jako różnica między osiągniętymi przychodami, w rozumieniu ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, z wyłączeniem przychodów niepodlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym innych niż określone w art. 21 ust. 1 pkt 63a, 63b, 152-154 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych , a poniesionymi kosztami uzyskania tych przychodów, w rozumieniu ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, z uwzględnieniem art. 24 ust. 1-2b ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych, pomniejszony o kwotę opłaconych w tym roku składek na ubezpieczenia emerytalne, rentowe, chorobowe i wypadkowe, jeżeli nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów. Podstawa wymiaru składki w nowej wysokości obowiązuje od 1 lutego danego roku do 31 stycznia roku następnego, zwanego dalej "rokiem składkowym" (art. 81 ust. 2 ustawy zdrowotnej). Roczną podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie zdrowotne osób prowadzących działalność pozarolniczą, o których mowa w art. 8 ust. 6 pkt 1, 3, 4 i 5 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych oraz w art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców, które stosują opodatkowanie w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych zgodnie z przepisami ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz.U. z 2021 r. poz. 1993, z późn. zm.) stanowi kwota wyliczona w sposób wskazany w ustawie w zależności od wysokości uzyskanych przychodów (art. 81 ust. 2e ustawy zdrowotnej). Podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie zdrowotne osób prowadzących działalność pozarolniczą, o których mowa w art. 8 ust. 6 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych oraz w art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców, które stosują opodatkowanie w formie karty podatkowej zgodnie z przepisami ustawy z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, stanowi kwota minimalnego wynagrodzenia obowiązującego w dniu 1 stycznia danego roku (art. 81 ust. 2z ustawy zdrowotnej). Za podstawę wymiaru składki na ubezpieczenie zdrowotne pozostałych osób prowadzących działalność pozarolniczą wymienionych w art. 8 ust. 6 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, innych niż wskazane w ust. 2, 2e, 2z i 2zaa, stanowi kwota przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw w czwartym kwartale roku poprzedniego, włącznie z wypłatami z zysku, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej "Monitor Polski". Składka w nowej wysokości obowiązuje od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia danego roku kalendarzowego (art. 81 ust. 2za ustawy zdrowotnej). Zaś do osób prowadzących działalność pozarolniczą wymienionych w art. 8 ust. 6 pkt 2 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, które jednocześnie prowadzą inną działalność pozarolniczą wymienioną w art. 8 ust. 6 tej ustawy, z której opłacają podatek dochodowy z działalności gospodarczej na zasadach określonych w art. 27, art. 30c lub art. 30ca ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych lub na zasadach określonych w ustawie z dnia 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, stosuje się przepisy ust. 2 lub 2e oraz odpowiednio przepisy art. 82 ust. 2a lub 2b. (art. 81 ust. 2zaa ustawy zdrowotnej). Sąd Okręgowy podkreślił, że w przypadku odwołującego się kluczowe znaczenie mają przepisy ustawy z 22 marca 2018 r. o komornikach. W art. 33 ustawy wskazano, że komornik nie jest przedsiębiorcą w rozumieniu przepisów regulujących podejmowanie, wykonywanie i zakończenie działalności gospodarczej (ust. 1), nie może prowadzić działalności gospodarczej (ust. 2), natomiast do komornika stosuje się przepisy ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2647, z późn. zm.), ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1230) oraz ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2561, z późn. zm.), dotyczące osób prowadzących pozarolniczą działalność gospodarczą (ust. 3). W ocenie Sądu Okręgowego literalna wykładnia przepisu wskazuje wprost, że komornika traktuje się jako osobę prowadząca pozarolniczą działalność gospodarczą na potrzeby ubezpieczeń społecznych nie na podstawie art. 8 ust. 6 sus, ale wprost na podstawie art. 33 ust. 3 ustawy o komornikach. Nie jest to oczywiście równoznaczne ze stwierdzeniem odwołującego się, że komornik jest osobą prowadzącą działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy Prawo przedsiębiorców. Komornik jedynie na potrzeby ubezpieczeń społecznych potraktowano jako podmiot spełniający definicję określoną w pkt 1 art. 8 ust. 6 sus. Komornik nie jest przy tym definiowany jako osoba prowadząca pozarolniczą działalność gospodarczą na podstawie ustawy Prawo przedsiębiorców i nie musi spełniać przesłanek tej ustawy, do których odsyła pkt 1 art. 8 ust.
2. To sama ustawa o komornikach na potrzeby ubezpieczeń społecznych wprowadza fikcję prawną i przypisuje komornikowi status osoby prowadzącej pozarolniczą działalność gospodarczą. W konsekwencji Sąd Okręgowy podzielił stanowisko organu rentowego, że na potrzeby ubezpieczeń społecznych komornik ma obowiązek opłacać składki na ubezpieczenie zdrowotne jako osoba prowadząca pozarolniczą działalność gospodarczą w rozumieniu art. 8 ust. 6 pkt 1 ustawy sus. Tym samym podstawę ustalenia wymiaru składki określa zasadniczo art. 81 ust. 2 ustawy zdrowotnej. Komornik sądowy nie wypełnia tym samym dyspozycji art. 81 ust. 2za, gdyż nie jest traktowany jako pozostała osoba prowadząca działalność pozarolniczą (a więc nie pozarolniczą działalność gospodarczą) wymieniona w art. 8 ust. 6 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Mając na uwadze powyższe sąd pierwszej instancji doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa i odpowiada prawu. Kierując się przedstawioną argumentacją Sąd Okręgowy na podstawie art. 477 14 § 1 k.p.c. oddalił odwołanie. Podstawę prawną rozstrzygnięcia o kosztach procesu stanowił art. 98 § 1 k.p.c., na mocy którego Sąd zasądził od odwołującego się na rzecz organu rentowego (jako strony wygrywającej) zwrot kosztów zastępstwa prawnego. Wysokość wynagrodzenia pełnomocnika organu rentowego Sąd określił na podstawie § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (pkt II wyroku). Ubezpieczony O. E. zaskarżył wyrok Sądu Okręgowego w całości i wyrokowi temu zarzucił: - naruszenie przepisów prawa materialnego wyrażonych w art. 33 ust. 3 ustawy z dnia z dnia 22 marca 2018 r. o komornikach sądowych w zw. z art. 8 ust. 6 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych w zw. z art. 5 pkt) 21 oraz art. 79 ust. 1 oraz art. 81 ust. 2za ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych poprzez ich błędną interpretację i uznanie, że do Komorników Sądowych należy stosować takie same zasady w zakresie ustalania wysokości składki zdrowotnej jak wobec przedsiębiorców, a tym samym brak jest podstaw do zmiany wymiaru składki zdrowotnej w sytuacji, gdy Komornicy Sądowi nie są przedsiębiorcami, lecz są osobami prowadzącymi działalność pozarolniczą, w stosunku do których należy stosować inne zasady ustalania wysokości składki zdrowotnej niż wobec przedsiębiorców. Apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez stwierdzenie, że płatnik jako komornik sądowy przy ustalaniu składki na ubezpieczenie zdrowotne podlega dyspozycji art. 79 ust. 1 w zw. art. 81 ust. 2 za ustawy z dnia 27 sierpnia 2004r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowej ze środków publicznych, a podstawą wymiaru składek na ubezpieczenie zdrowotne komornika sądowego stanowi kwota przeciętnego wynagrodzenia w sektorze przedsiębiorstw w IV kwartale roku poprzedniego włącznie z wypłatami zysku ustalona w oparciu o art. 81 ust. 2 za ustawy z dnia 27 sierpnia 2004r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowej ze środków publicznych. Ewentualnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i skierowanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Ponadto domagał się zasądzenia od organu rentowego na rzecz płatnika zwrotu kosztów procesu. Zakład Ubezpieczeń Społecznych (...) w W. wniósł o oddalenie apelacji i zasądzenie od apelującego na rzecz organu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. Sąd Apelacyjny zważył, że apelacja Odwołującego się jest bezzasadna i podlega oddaleniu. Sąd Okręgowy rozpoznał istotę sporu i nie zachodzą żadne okoliczności, które prowadziłyby do konieczności zmiany zaskarżonego wyroku, a tym bardziej jego uchylenia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji. Sąd Apelacyjny przyjmuje za własne ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd Okręgowy i nie ma potrzeby ich powtarzania, tym bardziej, że są one bezsporne. W sprawie spornym było to czy komornik sądowy jest traktowany na potrzeby podlegania ubezpieczeniom społecznym i ubezpieczeniu zdrowotnemu oraz opłacania składek na ubezpieczenia społeczne i ubezpieczone zdrowotne jak przedsiębiorca. Sąd Okręgowy prawidłowo podkreślił, że podstawowe znaczenie dla rozpoznania sprawy mają przepisy ustawy z 22 marca 2018 r. o komornikach. W art. 33 ustawy jednoznacznie wskazano, że komornik nie jest przedsiębiorcą w rozumieniu przepisów regulujących podejmowanie, wykonywanie i zakończenie działalności gospodarczej (ust. 1), nie może prowadzić działalności gospodarczej (ust. 2), natomiast do komornika stosuje się przepisy ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2647, z późn. zm.), ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1230) oraz ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2561, z późn. zm.), dotyczące osób prowadzących pozarolniczą działalność gospodarczą (ust. 3). Nie ulega wątpliwości, że literalna wykładnia wskazanego przepisu ma pierwszeństwo, a więc organ rentowy, a także Sąd Okręgowy doszli do wniosku, że komornika traktuje się jako osobę prowadząca pozarolniczą działalność gospodarczą na potrzeby ubezpieczeń społecznych nie na podstawie art. 8 ust. 6 sus, ale wprost na podstawie art. 33 ust. 3 ustawy o komornikach. Komornik nie jest przy tym definiowany jako osoba prowadząca pozarolniczą działalność gospodarczą na podstawie ustawy Prawo przedsiębiorców i nie musi spełniać przesłanek tej ustawy, do których odsyła pkt 1 art. 8 ust.
3. Konsekwencja takiej wykładni omawianego przepisu jest stwierdzenie, że komornik ma obowiązek opłacać składki na ubezpieczenie zdrowotne jako osoba prowadząca pozarolniczą działalność gospodarczą w rozumieniu art. 8 ust. 6 pkt 1 ustawy sus. Tym samym podstawę ustalenia wymiaru składki określa zasadniczo art. 81 ust. 2 ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej (…). Komornik sądowy nie wypełnia tym samym dyspozycji art. 81 ust. 2za, gdyż nie jest traktowany jako pozostała osoba prowadząca działalność pozarolniczą (a więc nie pozarolniczą działalność gospodarczą) wymieniona w art. 8 ust. 6 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Sąd pierwszej instancji w sposób wyczerpujący przytoczył i omówił regulacje ustawowe dotyczące kwestii podlegania ubezpieczeniom społecznym i zdrowotnemu przez komornika sądowego. Dokonana w pisemnych motywach wyroku wykładnia przepisów prawa materialnego jest prawidłowa. Nie można przyznać racji odwołującemu, iż komornik sądowy należy do osób, o których mowa w art.81 ust. 2za ustawy zdrowotnej. Zakres podmiotowy tego przepisu nie obejmuje bowiem podmiotów wskazanych w regulacji art.81 ust.2, 2e, 2z i 2 zza ustawy zdrowotnej i zarazem nie obejmuje podmiotów innych niż wymienione w art.8 ust.6 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Zastosowanie art.81 ust. 2za ustawy zdrowotnej może nastąpić dopiero po stwierdzeniu, że dana osoba nie może być zaliczona do żadnej z kategorii osób wskazanych w art.81 ust.2, 2e, 2z ww. ustawy. Przepis art.81 ust. 2za ustawy zdrowotnej nie tworzy nowej kategorii "pozostałych osób prowadzących pozarolniczą działalność", lecz odnosi się do zamkniętego zbioru osób wymienionych w art.8 ust.6 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych (gdzie nie wskazano komorników sądowych), których nie dotyczą regulacje zawarte w art.81 ust.2, 2e, 2z. Nie ma przy tym żadnej osoby prowadzącej pozarolniczą działalność gospodarczą, którą można by uznać za osobę niewymienioną w art.81 ust.2, 2e, 2z ustawy zdrowotnej. Po wyeliminowaniu osób, o których mowa w art.81 ust.2, 2e, 2z ze zbioru osób określonych w art.8 ust.6 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych zauważyć trzeba, że powołane przez odwołującego się unormowanie art.81 ust. 2za ustawy zdrowotnej dotyczyć będzie twórcy i artysty, akcjonariusza prostej spółki akcyjnej wnoszącego do spółki wkład, którego przedmiotem jest świadczenie pracy lub usług, komplementariusza w spółce komandytowo-akcyjnej. Analogiczne stanowisko orzecznicze zostało zaprezentowane w wyrokach innych sądów apelacyjnych, między innymi w wyroku Sądu Apelacyjnego w Katowicach z 23 października 2025r., III AUa 535/24, wyroku Sądu Apelacyjnego w Poznaniu z 6 sierpnia 2025r., III AUa 99/25 oraz z 4 lutego 2026 r., III AUa 968/25, wyroku Sądu Apelacyjnego w Białymstoku z 15 maja 2024r., III AUa 17/24 oraz wyroku Sądu Apelacyjnego w Szczecinie z 27 sierpnia 2025r., III AUa 480/
4. Jednocześnie podkreślić, że niedopuszczalna jest taka wykładnia przepisów ustawy, która prowadziłaby do orzeczenia sprzecznego z jej literalnym i klarownym brzmieniem ( Clara non sunt interpretanda). Również Sąd Najwyższy w swoim Postanowieniu z dnia 1 kwietnia 2026 r. sygn. akt I CSK 2106/25 podkreślił, że komorników sądowych należy uznać za przedsiębiorców, a więc za osoby wykonujące działalność gospodarczą. Okoliczność, że komornik wykonuje uprawnienia władzy publicznej pozostaje bez wpływu na tę ocenę, ponieważ organizacyjnie komornik jako organ egzekucyjny nie stanowi części struktury administracji publicznej. Komornicy prowadzą działalność na własny rachunek i własną odpowiedzialność, z pewnymi ustawowymi ograniczeniami, mogą swobodnie organizować sposób wykonywania swoich czynności i sami otrzymują kwoty stanowiące ich wynagrodzenie. W wyroku z 1 lipca 2026 r., sygn. akt II USKP 390/26 Sąd Najwyższy Izba Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyraził podobny pogląd zwracając uwagę na fakt, że należy stosować wprost przepis art. 33 ust. 3 ustawy o komornikach, co determinuje określenie wysokości składki na ubezpieczenie zdrowotne w odniesieniu do rzeczywistych dochodów osiąganych z prowadzonej działalności. Komornicy nie mogą korzystać z ryczałtowej składki zdrowotnej przewidzianej dla innych grup (np. artystów czy niektórych wspólników spółek) na podstawie art. 81 ust. 2za ustawy o świadczeniach opieki zdrowotnej. Reasumując należy stwierdzić, że skoro odwołujący się wykonuje zawód komornika sądowego i rozlicza się z podatku dochodowego w formie podatku liniowego, to w myśl art. 33 ust.3 ustawy z dnia z 22 marca 2018r o komornikach sądowych powinien zostać potraktowany w sposób tożsamy do osób prowadzących indywidualną działalność gospodarczą (przedsiębiorców), a tym samym nie należy do podmiotów wskazanych w art.81 ust. 2za ustawy zdrowotnej, albowiem znajduje do niego zastosowanie przepis art.81 ust.2 i 2c ww. ustawy. Sąd Okręgowy dokonał właściwej wykładni mających zastosowanie przepisów a apelacja odwołującego się okazała się bezzasadna i podlegała oddaleniu na podstawie art. 385 k.p.c. Ponieważ Odwołujący się przegrał postępowanie apelacyjne, został obciążany kosztami procesu strony przeciwnej na podstawie art. 98 § 1 k.p.c. w zw. z art. 108 § 1 k.p.c. Marcin Graczyk