Wyrokiem z dnia 6 grudnia 2013 r. w sprawie o sygn. akt IV K 1010/13 Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi – Południe w W. oskarżonego N. S. uznał za winnego popełnienia zarzuconego mu czynu stanowiącego występek z art.
i za to na podstawie art.
wymierzył mu karę 7 (siedmiu) miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie na podstawie art. 69 § 1, 2 i 4 k.k. w zw. z art. 70 § 1 pkt 1 k.k. warunkowo zawiesił na okres próby 3 (trzech) lat. Na podstawie art. 71 § 1 k.k. sąd rejonowy wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wysokości 100 stawek dziennych określając wysokość jednej stawki dziennej na 10 złotych. Na podstawie art. 42 § 2 k.k. w zw. z art. 43 § 1 k.k. orzeczono wobec oskarżonego środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 3 lat. Sąd zwolnił oskarżonego od opłat i pozostałych kosztów sądowych, przejmując wydatki na rachunek Skarbu Państwa. Apelację od powyższego wyroku wniósł prokurator, zaskarżając go w części dotyczącej orzeczenia o karze na niekorzyść oskarżonego. Na podstawie art. 438 pkt 4 k.p.k. wyrokowi temu zarzucił rażącą niewspółmierność kary orzeczonej wobec N. S. polegającą na wymierzeniu kary 7 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie warunkowo zawieszono na okres 3 lat próby, podczas gdy ustalony przez sąd stan faktyczny w przedmiotowej sprawie uzasadnia orzeczenie kary pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania. Prokurator, podnosząc powyższe zarzuty uznał orzeczoną karę za rażąco łagodną i na podstawie art. 427 § 1 k.p.k. oraz art. 437 § 1 i 2 k.p.k. wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez wymierzenie oskarżonemu za popełnienie zarzuconego mu czynu kary 7 miesięcy pozbawienia wolności bez warunkowego zawieszenia jej wykonania oraz uchylenie wymierzonej na podstawie art. 71 § 1 k.k. kary grzywny w wysokości 100 stawek dziennych po 10 złotych każda stawka. Sąd Okręgowy zważył co następuje: Apelację prokuratora należało uznać za zasadną. Sąd rejonowy, na podstawie zebranego materiału dowodowego, prawidłowo ustalił stan faktyczny i słusznie uznał winę oskarżonego N. S.. Zastrzeżeń nie budzi także dokonana przez tenże sąd ocena prawna zachowania oskarżonego. Kontrola odwoławcza uzasadnia twierdzenie, iż w zakresie winy, ocena materiału dowodowego przez sąd I-szej instancji dokonana została z zachowaniem z art. 4, 5, 7 k.p.k. a więc jest bezstronna i nie narusza zasady swobodnej oceny dowodów oraz jest zgodna z zasadami prawidłowego rozumowa, wskazaniami wiedzy i doświadczenia życiowego, zwłaszcza zaś nie zawiera błędów faktycznych i logicznych. Wyrok znajduje pełne oparcie w prawidłowo dokonanej ocenie całokształtu materiału procesowego zgromadzonego i ujawnionego w postępowaniu – art. 410 k.p.k. - a zatem nie ma podstaw do zdyskwalifikowania zaskarżonego orzeczenia. Sąd rejonowy niesłusznie jednak uznał, iż w stosunku do oskarżonego zachodzi pozytywna prognoza kryminologiczna, pozwalająca na danie mu jeszcze jednej szansy i orzeczenie kary pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem wykonania. Dotychczasowa postawa oskarżonego wskazuje, iż nie zrozumiał wagi popełnionego w przeszłości czynu i ponownie dopuścił się podobnego przestępstwa, tym razem kwalifikowanego dodatkowo z art. 178 a § 4 k.k. Charakter tego przepisu, powiązany z regulacją zawartą w art. 69 § 4 k.k. in fine pozwala na warunkowe zawieszenie wykonania kary pozbawienia wolności tylko w szczególnie uzasadnionych przypadkach. Rację ma skarżący, iż takich szczególnych okoliczności w przedmiotowej sprawie nie sposób się doszukać. Przede wszystkim wskazać należy, iż oskarżony dopuścił się zarzuconego mu czynu będąc pod znacznym wpływem alkoholu, który ponad dwukrotnie przewyższał normę dla przestępstwa wskazaną w art. 115 § 16 k.k. Co więcej, zdecydował się na jazdę samochodem bez koniecznej potrzeby tj. z chęci przestawienia samochodu z jednej posesji na drugą pomimo, iż czynność taka mogła zostać wykonana w innym czasie. N. S. wsiadł za kierownicę ze świadomością swojej nietrzeźwości oraz braku uprawnień do kierowania pojazdami, które utracił w wyniku popełnienia podobnego przestępstwa w dniu 26 marca 2010 r. (vide. wyrok Sądu Rejonowego dla Warszawy Pragi – Południe w W. z dnia 16 lipca 2010 r. , sygn. akt IV K 379/10). Zakaz prowadzenia pojazdów orzeczony w/w wyrokiem upłynął na 11 dni przed datą przedmiotowego czynu. Z zachowania oskarżonego wynika, że z poprzedniego skazania nie wyciągnął żadnych pozytywnych wniosków i w dalszym ciągu wykazuje lekceważący stosunek do powszechnie obowiązujących norm prawnych. Istnieje więc ryzyko, iż przy braku realnie dotkliwej kary, oskarżony utwierdzi się w przekonaniu o bezkarności podobnych zachowań, co w przyszłości może doprowadzić do tragicznych skutków dla innych uczestników ruchu drogowego. Słusznie zwrócił uwagę skarżący, iż brak refleksji nad własnym postępowaniem widoczny jest w sposobie myślenia oskarżonego, który jedynie pechem tłumaczy, zatrzymanie samochodu do kontroli drogowej i ujawnienie popełnionego przez niego przestępstwa. Kolejny brak zrozumienia dla konsekwencji takich działań, których przykłady są szeroko nagłaśniane także w mediach, każe uznać, iż N. S. jest kierowcą niebezpiecznym, rażąco łamiącym zasady bezpieczeństwa w komunikacji. Okoliczność ta powinna znaleźć odzwierciedlenie w wysokości orzeczonej kary. Dlatego też, sąd odwoławczy uwzględnił argumenty prokuratora zawarte w apelacji i uchylił rozstrzygnięcie o warunkowym zawieszeniu wykonania orzeczonej kary pozbawienia wolności (pkt 2 wyroku) oraz orzeczenie o karze grzywny (pkt 3 wyroku). W ocenie sądu okręgowego tak wymierzona kara zrealizuje swe cele, tak w zakresie prewencji ogólnej, jak i szczególnej, czyniąc zadość potrzebom w zakresie kształtowania świadomości prawnej społeczeństwa ale też i oskarżonego. Mając na uwadze zaprezentowane motywy sąd okręgowy orzekł, jak w części dyspozytywnej wyroku. Rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów sądowych za postępowanie odwoławcze oparto z kolei o treść art. 627 k.p.k.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.