odwołanie od decyzji organów rentowych wnosi się na piśmie do organu, który wydał decyzję, lub do protokołu sporządzanego przez ten organ w terminie miesiąca od doręczenia decyzji. Sąd odrzuci odwołanie wniesione po upływie terminu chyba, że przekroczenie terminu nie jest nadmierne i nastąpiło z przyczyn niezależnych. Sąd pierwszej instancji miał na uwadze, że odwołanie od zaskarżonej decyzji zostało wniesione z przekroczeniem ustawowego terminu określonego w art. 477 3 § 11 k.p.c., ponieważ powinno być wniesione do dnia 25 lutego 2013 r., a zostało złożone w dniu 7 marca 2014 r., tj. po upływie jednego roku, a ubezpieczony nie wykazał, że wniesione odwołanie po upływie ustawowego terminu nastąpiło z przyczyn od niego niezależnych. Mając powyższe okoliczności na uwadze sąd pierwszej instancji, zgodnie z art.
orzekł jak w sentencji postanowienia. Z powyższym postanowieniem Sądu Okręgowego w Koszalinie w całości nie zgodził się J. N., który w złożonym zażaleniu wskazał, że od maja, gdy nabył wiek emerytalny 65 lat toczyły się różne sprawy z ZUS, żeby została przyznana mu renta. Organ odmówił, a później przyznał emeryturę 400 zł, której pobierania skarżący odmówił. Ostatnie pismo z ZUS otrzymał w dniu 10 lutego 2014 r. z informacją, że może się odwołać do Sądu, więc to uczynił. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje: Zażalenie ubezpieczonego nie zasługuje na uwzględnienie. Słusznie wskazał Sąd Okręgowy, że zgodnie z treścią art.
odwołania od decyzji organów rentowych wnosi się na piśmie do organu, który wydał decyzję, lub do protokołu sporządzonego przez organ, w terminie miesiąca od doręczenia odpisu decyzji. Natomiast w myśl § 3 tego artykułu, odwołanie wniesione po upływie terminu Sąd odrzuci chyba, że przekroczenie terminu nie jest nadmierne i nastąpiło z przyczyn niezależnych od odwołującego. Podkreślić trzeba, że wymienione w art.
przesłanki przyjęcia i rozpoznania odwołania mimo jego złożenia po upływie terminu muszą wystąpić łącznie. Zatem opóźnienie nie może być nadmierne i nie może wystąpić z przyczyn zależnych od odwołującego się. Stanowisko to znajduje oparcie w utrwalonym orzecznictwie, którego wyrazem jest wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 marca 2006 r., III UK 168/05 (LEX nr 277825), w uzasadnieniu, którego wskazano, iż sąd nie odrzuci odwołania od decyzji organu rentowego na podstawie art.
tylko wówczas, gdy bezspornie stwierdzi, że przekroczenie ustawowego terminu nie jest nadmierne i że nastąpiło z przyczyn niezależnych od odwołującego się, w pozostałych zaś wypadkach jest obowiązany odrzucić odwołanie. Mając powyższe na uwadze Sąd Apelacyjny w całości podziela stanowisko Sądu Okręgowego, który przyjął, że odwołanie z dnia 10 marca 2014 r. od decyzji z dnia 23 stycznia 2013 r. zostało złożone po terminie, a w okolicznościach sprawy należało opóźnienie uznać za zawinione przez odwołującego się. J. N. ani przed sądem pierwszej instancji, ani w postępowaniu zażaleniowym nie wykazał, że uchybienie to nastąpiło z przyczyn od niego niezależnych. Wobec powyższego zdaniem sądu odwoławczego, Sąd Okręgowy zasadnie przyjął, że uchybienie przez ubezpieczonego terminowi jest zawinione i niczym nie usprawiedliwionym zaniechaniem czynności, a zatem wynika z zaniedbania własnych spraw, i nie przykładania do nich należytej staranności. Bowiem J. N. należycie pouczony o prawie i terminie złożenia odwołania od decyzji z dnia 23 stycznia 2013 r., doręczonej w dniu 25 stycznia 2013 r., odwołanie to złożył dopiero w dniu 10 marca 2014 r. Uwzględniając powyższe, Sąd Apelacyjny na podstawie art. 397 § 2 k.p.c. w związku z art. 385 k.p.c. oddalił zażalenie jako nieuzasadnione. SSA Urszula Iwanowska SSA Zofia Rybicka-Szkibiel SSA Edyta Buczkowska-Żuk
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.