w zw. z art.
Wyrokiem z dnia 12 września 2012 r. w sprawie o sygn. akt II K 407/12 Sąd Rejonowy w Złotoryi: I. uznał oskarżonego P. B. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu i za to na podstawie art.
w zw. z art.
wymierzył mu karę 6 (sześć) miesięcy pozbawienia wolności, II. na podstawie art. 69 § 1 i § 2 k.k. i art. 70 § 1 pkt 1 k.k. wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności warunkowo oskarżonemu zawiesił na okres próby lat 3 (trzy), III. na podstawie art. 71 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego P. B. grzywnę w wymiarze 80 (osiemdziesiąt) stawek dziennych po 10 (dziesięć) złotych każda stawka, IV. na podstawie art. 42 § 2 k.k. orzekł wobec oskarżonego środek karny zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 3 (trzech) lat, V. na podstawie art. 627 k.p.k. i art. 17 ustawy o opłatach w sprawach karnych zasądził od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe i nie wymierzył mu opłaty. Powyższy wyrok zaskarżył w części dotyczącej orzeczenia o karze Prokurator Rejonowy w Złotoryi i stawiając zarzut obrazy prawa materialnego w postaci art. 69 § 4 k.k. wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uzupełnienie podstawy prawnej orzeczenia o warunkowym zawieszeniu wykonania kary pozbawienia wolności o przepis art. 69 § 4 k.k. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja co do zasady zasługiwała na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wypada jednak zauważyć, że skarżący błędnie nazwał stawiany przez siebie zarzut. Brak powołania w wyroku przepisu prawa materialnego, przy jednoczesnym zastosowaniu przez Sąd instytucji w przepisie tym uregulowanej, nie stanowi bowiem obrazy prawa materialnego, lecz obrazę prawa procesowego w postaci art. 413 § 1 pkt 6 k.p.k. Jest to tym bardziej oczywiste, gdy się zauważy, że w niniejszej sprawie Prokurator nie kwestionuje rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego o warunkowym zawieszeniu wykonania orzeczonej wobec oskarżonego kary, a jedynie fakt braku powołania art. 69 § 4 k.k. w podstawie prawnej tegoż rozstrzygnięcia. Opisana wyżej sytuacja nie stała jednak na przeszkodzie do uwzględnienia apelacji, albowiem istotne jest nie to, jak Prokurator nazwał stawiany zarzut, lecz to, jakie uchybienia w rzeczywistości podniósł w środku odwoławczym. Pewne wątpliwości budzi również prawidłowość wskazania w apelacji jej kierunku. Wprawdzie jest to zabieg o charakterze deklaratoryjnym, gdyż żaden przepis procedury nie wymaga nazwania wprost kierunku apelacji, ale skoro już tak się stało, to trudno zgodzić się ze skarżącym, że postawione przez niego zarzuty i wnioski zmierzają do wydania orzeczenia na niekorzyść oskarżonego. Z punktu wiedzenia interesów tego ostatniego fakt przywołania w wyroku przepisu art. 69 § 4 kk ma bowiem znaczenie obojętne. A oczywiście nic nie stoi na przeszkodzie, by środek odwoławczy pochodzący od oskarżyciela publicznego cechował się kierunkiem neutralnym w odniesieniu do praw i interesów oskarżonego. Przechodząc już do istoty sprawy należy zgodzić się z apelującym, że w sytuacji gdy sąd decyduje się na warunkowe zawieszenie wykonania kary pozbawienia wolności wobec sprawcy występku z art.
kk i ustala, że w sprawie zachodzą szczególne okoliczności przemawiające za takim właśnie rozstrzygnięciem, to powinien przywołać w treści wyroku także art. 69 § 4 k.k., który kwestię tę reguluje. Odmienna postawa Sądu Rejonowego stanowiła obrazę art. 413 § 1 pkt 6 k.p.k, o czym była już mowa wcześniej. Naruszenie tego przepisu miało oczywiście wpływ na treść orzeczenia, albowiem pozbawiało go składnika, który winien się w nim znaleźć. Mając na względzie powyższe sąd odwoławczy zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że podstawę prawną rozstrzygnięcia o warunkowym zawieszeniu wykonania kary uzupełnił o art. 69 § 4 k.k., a w pozostałym zakresie wyrok ten utrzymał w mocy. O kosztach procesu za postępowanie odwoławcze orzeczono na podstawie art. 624 § 1 k.p.k, kierując się względami słuszności.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.