§ l k.k. popełnione w dniu 28 września 2008 r. na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności, której wykonanie na okres próby 3 lat zawieszono, na mocy art. 71 § l k.k. na karę grzywny w wymiarze 50 stawek dziennych po 10 złotych każda, przy zaliczeniu na jej poczet l dzień pozbawienia wolności w sprawie tj. 2 stawek dziennych grzywny, przy czym postanowieniem z dnia 10 listopada 2011 r. karę grzywny zamieniono na karę pozbawienia wolności. VII. Sądu Rejonowego w Bytomiu z dnia 21 kwietnia 2010 r., o sygn. VIII K 465/10 za przestępstwo z art.
§ l k.k. i art. 244 k.k. przy zast. 11 § 2 k.k. popełnione w dniu 28 października 2009 r. na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, przy zaliczeniu na jej poczet okres zatrzymania w dniu 29.10.2009 r. i uznaniu za wykonany l dnia kary pozbawienia wolności, VIII. Sądu Rejonowego w Chorzowie Wydział VII Karny Zamiejscowy w Świętochłowicach z dnia 28 lutego 2011 r. o sygn. VII K 567/10 za przestępstwo z art. 244 k.k., popełnione w dniu 2 grudnia 2010 r. na karę l roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności, przy zaliczeniu na jej poczet 2 dni zatrzymania w dniu 2.12.2010r. do 3.12.2010 r. i uznaniu za wykonaną 2 dni kary pozbawienia wolności, IX. Sądu Rejonowego w Rudzie Śląskiej z dnia 29 marca 2012 r., o sygn. II K 438/10 za: a) przestępstwo z art. 244 k.k. popełnione w dniu 19 czerwca 2009 r. na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności, b) przestępstwo z art.
§ l k.k. i art. 244 w zw. z art. 11 § 2 k.k. popełnione w dniu 26 kwietnia 2010 r. na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności, które to kary połączono i wymierzono skazanemu karę łączną l roku pozbawienia wolności, orzeczono zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych w ruchu drogowym na okres 4 lat, orzeczono środek karny w postaci podania wyroku do publicznej wiadomości na okres 6 miesięcy. Prawomocnym wyrokiem łącznym Sądu Rejonowego w Dąbrowie Górniczej z dnia 4 kwietnia 2007 r. o sygn. akt II K 74/06 rozwiązano wyrok Sądu Rejonowego w Będzinie z dnia 7 maja
§ l k.k. popełnione w dniu 26.04.2010 roku, objęte wyrokiem Sądu Rejonowego w Rudzie Śląskiej z dnia 29.03.2012 roku (sygn. II K 438/10) oraz przestępstwo z art. 244 k.k. popełnione w dniu 2.12.2010 roku, objęte wyrokiem Sądu Rejonowego w Chorzowie, Wydział Zamiejscowy w Świętochłowicach z dnia 28.02.2011 roku (sygn. VII K 567/10), jakich dopuścił się skazany, pozostają w. realnym zbiegu i możliwe jest na zasadzie przytoczonego artykułu orzeczenie w tym zakresie kary łącznej II. obrazę przepisów postępowania art. 423 § l i 2 k.p.k. polegającą na niesporządzeniu i nie doręczeniu stronom postępowania uzasadnienia wyroku, co mogło mieć wpływ na treść orzeczenia, albowiem strony nie mogły zapoznać się z przesłankami i argumentami jakimi kierował się Sąd wydając wyrok. Podnosząc te zarzuty prokurator wniósł o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Na uwzględnienie zasługiwały obie apelacje, gdyż w istocie zaskarżony wyrok zapadł z ewidentnym naruszeniem art. 85 k.k. Żaden z trzech ustalonych przez sąd rejonowy zbiegów realnych przestępstw warunkujących orzeczenie kary łącznej nie został przyjęty w sposób prawidłowy. wypada przypomnieć, że zbieg realny przestępstw w rozumieniu powołanego przepisu kodeksu karnego tworzą przestępstwa popełnione przez sprawcę zanim zapadł pierwszy wyrok, chociażby nieprawomocny, co do któregokolwiek z tych przestępstw i wymierzono za nie kary tego samego rodzaju albo inne podlegające łączeniu. Za ugruntowany i nie rodzący już jakichkolwiek kontrowersji przyjąć należy pogląd, że realny zbieg przestępstw - zgodnie z definicją zawartą w art. 85 k.k. - jest kategorią obiektywną, stanowi bowiem serię przestępstw popełnionych, zanim zapadł pierwszy wyrok, chociażby nieprawomocny, co do któregokolwiek z nich i nie ma tu miejsca na jakiekolwiek wybory ze strony sądu, zarówno co do tego, czy orzekać karę łączną czy też nie, jak i co do grupy przestępstw, które winny zostać objęte węzłem jednej kary łącznej.(por. ostatnio wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 lutego 2013 r. II KK 191/12, LEX nr 1292219) Z uwagi na to, że przy licznych skazaniach jednej osoby w grę może wchodzić tzw. multiplikacja kolejnych zbiegów realnych pamiętać należy nadto o regule, zgodnie z którą kolejna chronologicznie grupa przestępstw składających się na zbieg realny dotyczyć może jedynie czynów popełnionych po dacie wyroku stanowiącego „pierwszy wyrok” dla chronologicznie wcześniejszej grupy przestępstw tworzącej zbieg realny. (zob. wyrok SA w Szczecinie z dnia 14 grudnia 2006 r. II AKa 150/06, Lex nr 283399, wyrok SN z dnia 22 listopada 2006 r. V KK 45/06 Lex nr 202267, wyrok SN z dnia 21 stycznia 2008 r. V KK 212/07 Lex nr 377209). Pierwszy z przyjętych przez sąd I instancji zbiegów realnych objął czyny opisane w wyrokach z punktu I i II, choć winien był objąć również czyn z wyroku z punktu III, skoro czyn ten został popełniony w dniu 8 września 2001roku, a więc przed wydaniem wyroku z punktu I, tj. przed dniem 16 kwietnia 2002 roku, w której to dacie zapadł wyrok Sądu Rejonowego w Zawierciu w sprawie o sygn. akt. II K 557/01. Tym samym za prawidłowy nie można uznać drugi z przyjętych przez Sąd Rejonowy zbiegów, skoro obok pozostających w zbiegu przestępstw z wyroków z punktów IV i V objął on czyn z wyroku z punktu III. Wbrew hipotezie art. 85 k.k. ustalony został także trzeci z przyjętych przez sąd I instancji zbiegów obejmujący wszystkie czyny z wyrów z punktu VIII i IX, skoro jeden z czynów z wyroku z punktu IX, tj. czyn z art. 244 k.k. popełniony w dniu 19 czerwca 2009 r. pozostawał w zbiegu realnym z czynem z art.
§ l k.k. i art. 244 k.k. przy zast. 11 § 2 k.k. popełnionym przez skazanego w dniu 28 października 2009 roku, za który to czyn wymierzono skazanemu karę pozbawienia wolności wyrokiem Sądu Rejonowego w Bytomiu z dnia 21 kwietnia 2010 r., o sygn. VIII K 465/10, a więc wyrokiem opisanym w punkcie VII. Kolejny więc zbieg winien był objąć właśnie wskazane przestępstwa popełnione przez skazanego w dniach 19 czerwca 2009 roku i 28 października 2009 roku, gdyż oba zostały popełnione przed wydaniem wyroku przez Sąd Rejonowy w Bytomiu w sprawie VIII K 465/10 tj. przed 21 kwietnia 2010 roku i za oba orzeczono wobec skazanego kary pozbawienia wolności. Z czynem opisanym w wyroku z punktu VIII tj. przestępstwem z art. 244 k.k., popełnionym w dniu 2 grudnia 2010 r. w zbiegu realnym z art. 85 k.k. pozostaje tylko jedno z przestępstw, za które P. B. został skazany wyrokiem z punktu IX. Przestępstwem tym jest czyn z art.
§ l k.k. i art. 244 w zw. z art. 11 § 2 k.k. popełniony w dniu 26 kwietnia 2010 r., gdyż zarówno ten czyn, jak i czyn z wyroku z punktu VIII popełniony 2 grudnia 2010 roku miały miejsce przed wydaniem wyroku z punktu VIII tj. przed dniem 28 lutego 2011 roku. Charakter wskazanych wyżej uchybień sądu I instancji czyni niemożliwym konwalidowanie ich na etapie postępowania przed sądem odwoławczym, którego orzeczenie musiałoby zostać oparte na całkowicie odmiennej ocenie prawnej podstaw wymiaru kar łącznych oraz po raz pierwszy ocenianych dopiero w postępowaniu odwoławczym związków przedmiotowo-podmiotowych w odniesieniu do poszczególnych grup przestępstw. Orzekanie merytoryczne przez sąd drugiej nowych kar łącznych w odniesieniu do całkowicie różnych niż ustalone przez sąd meriti zbiegów przestępstw czyniłoby prawo skazanego do rozpoznania sprawy w drugiej instancji całkowicie iluzorycznym. Z tego też powodu zaskarżony wyrok należało uchylić i sprawę przekazać Sądowi Rejonowemu w Rudzie Śląskiej do ponownego rozpoznania. Z uwagi na ich sprzeczność z prawem, niemożliwe do spełnienia są postulaty zawarte w apelacji osobistej skazanego i to zarówno w odniesieniu do „nierozwiązywania” wcześniejszego wyroku łącznego Sądu Rejonowego w Dąbrowie Górniczej z dnia 4 kwietnia 2007 r. o sygn. akt II K 74/06, jak i też co do odstąpienia od orzekania kary łącznej z uwagi na wycofanie przez skazanego złożonego przez niego wniosku o wydanie wyroku łącznego. Jak wyżej wskazano kategoria zbiegu realnego z art. 85 k.k. ma charakter obiektywny i orzeczenie przez sąd kary łącznej, w szczególności obejmującej kary jednostkowe wymierzone w różnych wyrokach, jest obowiązkiem sądu, który stosowne postępowanie o wyrok łączny musi przeprowadzić z urzędu niezależnie od wniosku skazanego, jak też zakresu takiego wniosku. Z kolei utrata mocy wcześniejszego wyroku łącznego w sytuacji gdy zaistniały przesłanki do objęcia nowym węzłem kary łącznej kar jednostkowych, co do których orzeczono we wcześniejszym chronologicznie wyroku łącznym, jest skutkiem, który następuje z mocy samego prawa zgodnie z normą art. 575 § 1 k.p.k.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.