uzupełniona została listą niedozwolonych postanowień umownych zamieszczoną w art. 385 3 k.c. Obejmuje ona najczęściej spotykane w praktyce klauzule uznane za sprzeczne z dobrymi obyczajami, zarazem rażąco naruszające interesy konsumenta. Ich wspólną cechą jest nierównomierne rozłożenie praw, obowiązków lub ryzyka między stronami prowadzące do zachwiania równowagi kontraktowej. Są to takie klauzule, które jedną ze stron (konsumenta) z góry, w oderwaniu od konkretnych okoliczności, stawiają w gorszym położeniu. Wyliczenie to ma charakter niepełny, przykładowy i pomocniczy. Funkcja jego polega na tym, iż zastosowanie we wzorcu umowy postanowień odpowiadających wskazanym w katalogu znacząco ułatwić ma wykazanie, że spełniają one przesłanki niedozwolonych postanowień umownych objętych klauzulą generalną art.
Funkcja jego polega na tym, że zastosowanie we wzorcu umowy postanowień odpowiadających wskazanym w katalogu znacząco ułatwić ma wykazanie, że spełniają one przesłanki niedozwolonych postanowień umownych objętych klauzulą generalną art.
W razie wątpliwości ciężar dowodu, że dane postanowienia nie spełniają przesłanek klauzuli generalnej spoczywa na przedsiębiorcy. – art.
Aby uchylić domniemanie, że klauzula umowna zgodna z którąś z przykładowych klauzul wymienionych w art. 385 3 k c. jest niedozwolonym postanowieniem umownym należy wykazać, że została ona uzgodniona indywidualnie lub, że nie kształtuje praw i obowiązków konsumentów w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami rażąco naruszając ich interesy mimo swego „niedozwolonego” brzmienia tzn nie spełnia przesłanek z art.
Dopiero po wykazaniu tej drugiej okoliczności może dojść do uchylenia domniemania abuzywności. Zgodnie z treścią art. 385 3 pkt. 4 pkt. 10 i pkt. 19 w razie wątpliwości uważa się, że niedozwolonymi postanowieniami umownymi są te, które w szczególności przewidują postanowienia, z którymi konsument nie miał możliwości zapoznać się przed zawarciem umowy, uprawniają kontrahenta konsumenta do jednostronnej zmiany umowy bez ważnej przyczyny wskazanej w tej umowie oraz przewidują wyłącznie dla kontrahenta konsumenta jednostronne uprawnienie do zmiany bez ważnych przyczyn, istotnych cech świadczenia. W ocenie Sądu Okręgowego zakwestionowana klauzula wypełnia cechy przywołanych regulacji. Przewiduje bowiem, iż konsument przed zawarciem umowy może nie mieć możliwości zapoznania się z wysokością obowiązującego oprocentowania środków na rachunku oszczędnościowo-rozliczeniowym. Wysokość ta nie jest określona w ofercie banku, nakłada zatem na konsumenta – słabszą stronę w stosunku z profesjonalistą podejmowania szczególnych działań w celu dokonania ustaleń z bankiem – udania się do oddziału, odnalezienia komunikatu i ustalenia aktualnie obowiązującej wysokości oprocentowania. Zakwestionowana klauzula powoduje upośledzenie konsumenta w relacji z przedsiębiorcą, albowiem upoważnia przedsiębiorcę do jednostronnego ustalenia istotnej cechy jego świadczenia, jakim jest oprocentowanie środków pieniężnych zgromadzonych na rachunku bankowym. Konsument bowiem przystępując do umowy może nie mieć wiedzy na temat tego świadczenia banku, nie jest ono objęte jego konsensem. Konsument powinien zatem mieć możliwość zapoznania się z ofertą Banku w tym zakresie przed przystąpieniem do umowy. Zakwestionowane postanowienie zmierza zatem również do niedoinformowania konsument, jego dezorientacji i w tym zakresie musi być ocenione jako nieuczciwe, nierzetelne, odbiegające od przyjętych standardów postępowania.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.