sąd nie może rozpoznać żądania, które nie jest przedmiotem zaskarżonej decyzji. W myśl bowiem tego przepisu jeżeli ubezpieczony zgłosił nowe żądanie, dotychczas nie rozpoznane przez organ rentowy, sąd przyjmuje to żądanie do protokołu i przekazuje go do rozpoznania organowi rentowemu. W rozpoznawanej sprawie, w toku postępowania odwoławczego ubezpieczona jednoznacznie wskazała czego aktualnie domaga się od organu rentowego. Nie ulega wątpliwości, iż żądanie przeliczenia podstawy wymiaru emerytury z 20 lat wybranych z całego okresu zatrudnienia nie było przedmiotem rozpoznania przez ZUS. Wniosek ten ubezpieczona złożyła dopiero na rozprawie w dniu 12.08.2013 r., stąd nie był on przedmiotem ani decyzji, ani analizy przez organ rentowy. W orzecznictwie przyjmuje się pogląd, iż z art.
wynika reguła, zgodnie z którą niedopuszczalne jest dochodzenie przed sądem żądania, które nie było rozpoznane przez organ rentowy. W związku tym żądanie, które nie było przedmiotem decyzji organu rentowego, a zostało zgłoszone w odwołaniu lub w toku postępowania przed sądem, zostanie przekazane przez sąd do rozpoznania organowi rentowemu (zob. wyrok SN z 25.05.1999 r., II UKN 622/98, OSNP 2000, nr 15, poz. 591). Jak przyjmuje orzecznictwo, nie dotyczy to tylko odwołania na bezczynność organu rentowego (wyrok SN z 23.11.1999 r., II UKN 204/99, OSNP 2001, nr 5, poz. 169). Przed sądem ubezpieczona może żądać jedynie korekty stanowiska zajętego przez organ rentowy i wykazywać swoją rację, odnosząc się do przedmiotu sporu objętego zaskarżoną decyzją, natomiast nie może żądać czegoś, o czym organ rentowy nie decydował. W rzeczywistości bowiem, zgodnie z systemem orzekania w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych, sąd nie rozstrzyga o zasadności wniosku, nie działa w zastępstwie organu rentowego i nie ustala prawa do świadczeń. Dlatego też odwołanie wnoszone od decyzji organu ubezpieczeń społecznych nie ma charakteru samodzielnego żądania, a jeżeli takie zostanie zgłoszone, to sąd nie może go rozpoznać, lecz zobowiązany jest postąpić zgodnie z art.
(vide: wyrok Sąd Najwyższy z 25.05.1999 r. II UKN 622/98). Biorąc to pod uwagę, Sąd Okręgowy na podstawie art.
postanowił przekazać do ZUS powyższe żądanie ubezpieczonej zgłoszone na rozprawie w dniu 12.08.2013 r., o czym orzekł jak w pkt 2 sentencji wyroku. Apelację od powyższego orzeczenia wywiodła ubezpieczona B. S., która zaskarżając wyrok Sądu Okręgowego domagała się ponownego i rzetelnego obliczenia jej zarobków pracy ponieważ posiada ona wszystkie zaświadczenia pracy i kwalifikacje od 1949 r. do 1971 r. Od 1949 r. do 1950 r. pracowała w PGR M. jako traktorzystka wyrabiając 400% normy i jest w kronice filmowej 15.08.1949 r. Od 06.04.1950 r. pracowała w Stoczni (...); do 15.07.1965 r. Zarząd (...); od 1965 Zakłady (...)-U. G. do 1971 r. Ubezpieczona żądała „średnio krajowa – najwyższy stopień, a nie tak niski %”. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje. Apelacja była bezzasadna. Sąd Apelacyjny podziela ustalenia, jak i rozważania Sądu Okręgowego i przyjmuje je za własne, co czyni zbytecznym ich ponowne przytaczanie (por. wyroki Sądu Najwyższego z 27.03.2012 r., III UK 75/11, LEX nr 1213419; z 14.05.2010 r., II CSK 545/09, Lex nr 602684; z 27.04.2010 r., II PK 312/09, Lex nr 602700; z 20.01.2010 r. II PK 178/09, LEX nr 577829 z 08.10.1998 r., II CKN 923/97, OSNC 1999 nr 3, poz. 60). Na wstępie należy wyjaśnić, że w orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, iż w sprawie z odwołania od decyzji organu rentowego, jej treść wyznacza przedmiot i zakres rozpoznania oraz orzeczenia sądu pracy i ubezpieczeń społecznych (tak np. Sąd Najwyższy w postanowieniu z 13.05.1999 r., II UZ 52/99, OSNAPiUS 2000 nr 15, poz. 601 oraz w uzasadnieniu wyroku z 02.10.2008 r., I UK 88/08, OSNP 2010 nr 7-8, poz. 100, a nadto w wyroku z 06.09.2000 r. II UKN 685/99). Oznacza to, że dochodzenie przed sądem prawa do świadczenia z ubezpieczenia społecznego, które nie było przedmiotem decyzji organu rentowego, jest – co do zasady – niedopuszczalne (por. wyroki Sądu Najwyższego z 09.04.2008 r., II UK 267/07, Lex nr 469168; z 23.11.1999 r. II UKN 204/99, OSNP 2001 nr 5, poz. 169). Zgodnie z art. 476 § 2 k.p.c., sprawą z zakresu ubezpieczeń społecznych jest sprawa, w której wniesiono odwołanie od decyzji organu rentowego. Zakres rozpoznania i orzeczenia (przedmiot sporu) w tych sprawach wyznaczony jest zatem w pierwszej kolejności przedmiotem decyzji organu rentowego zaskarżonej do sądu ubezpieczeń społecznych (por. postanowienia Sądu Najwyższego z 13.05.1999 r., II UZ 52/99, OSNAPiUS 2000 nr 15, poz. 601 oraz z 18.01.2008 r. II UZ 43/07, Lex nr 442809; wyrok Sądu Najwyższego z 04.12.2009 r., III UK 44/09, Lex nr 578157), a w drugim rzędzie przedmiotem postępowania sądowego, określonego zakresem odwołania od decyzji organu rentowego do sądu (por. postanowienia Sądu Najwyższego z 11.04.2006 r., II UZ 1/06; z 13.10.2009 r., II UK 234/08, Lex nr 553692). Reasumując, zakres i przedmiot rozpoznania sądowego wyznacza treść decyzji organu rentowego. Decyzja zapada po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, a w późniejszym postępowaniu, wywołanym odwołaniem do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych, zgodnie z systemem orzekania w sprawach z tego zakresu, sąd rozstrzyga o prawidłowości zaskarżonej decyzji. W sprawie, w której wniesiono odwołanie od decyzji organu rentowego, przedmiot sporu nie może więc wykraczać poza treść tej decyzji. W niniejszej sprawie organ rentowy z urzędu wydał decyzję z dnia 05.03.2013 r. na podstawie ustawy z dnia 17.12.1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych dokonując waloryzacji od dnia 01.03.2013 r. przysługującej ubezpieczonej emerytury. Wysokość zwaloryzowanej emerytury ustalono przez pomnożenie kwoty świadczenia przysługującego ubezpieczonej na dzień 28.02.2013 r., tj. 1.125,61 zł przez wskaźnik waloryzacji 104,00%. Ustalono, że emerytura po waloryzacji od dnia 01.03.2013 r. wynosi 1.170,63 zł. Z treści powyższej decyzji nie wynika zatem, aby jej przedmiotem było przeliczenie podstawy wymiaru emerytury, a przedmiot dopuszczalnego odwołania od powyższej decyzji nie mógł odnosić się do kwestii nie objętej decyzją z dnia 05.03.2013 r. Powyższe uzasadniało oddalenie odwołania w zakresie, w jakim ubezpieczona odwołała się od przedmiotu rozstrzygnięcia zawartego w decyzji z dnia 05.03.2012 r., gdyż organ rentowy prawidłowo zastosował obowiązujące w 2013 r. mechanizmy waloryzacji emerytury. Skoro dopiero na rozprawie w dniu 12.08.2013 r. ubezpieczona oświadczyła, że domaga się ustalenia podstawy wymiaru świadczenia z uwzględnieniem osiągniętych przez nią zarobków z lat 1949 -1970 (k. 14), to oznacza, że konieczne jest przeprowadzenie postępowania administracyjnego w powyższym zakresie, które zostanie zakończone wydaniem przez organ rentowy decyzji. Dotychczas decyzji w tym przedmiocie organ rentowy nie wydał i kwestia ta nie była przedmiotem rozstrzygnięcia w zaskarżonej decyzji. Oznacza to, że Sąd Okręgowy prawidłowo zastosował dyspozycję art.
Tym samym Sąd Okręgowy nie naruszył norm prawa materialnego, jak i zasad postępowania. Mając na uwadze powyższe rozważania Sąd Apelacyjny na podstawie art. 385 k.p.c. apelację oddalił.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.