Pozwany argumentował, iż decyzja odmawiająca przyznania E. R. prawa do renty rodzinnej została wydana w oparciu o orzeczenie lekarza orzecznika ZUS z dnia (...)r. od którego to orzeczenia ubezpieczona nie złożyła sprzeciwu do Komisji Lekarskiej ZUS. Sąd Okręgowy ustalił i zważył co następuje: Ubezpieczona E. R. urodzona (...) była uprawniona do renty rodzinnej do (...)r. W dniu (...)r. wystąpiła do pozwanego Oddziału ZUS z wnioskiem o przyznanie jej prawa do renty rodzinnej na dalszy okres. W toku postępowania orzeczniczego ubezpieczona została przebadana przez lekarza orzecznika ZUS, który orzeczeniem z dnia (...)r. stwierdził, że E. R. jest całkowicie niezdolna do pracy do dnia(...)r. i jako datę powstania całkowitej niezdolności do pracy lekarz orzecznik wskazał dzień (...)r. Ubezpieczona otrzymała orzeczenie lekarza orzecznika ZUS, jednakże nie złożyła sprzeciwu od tego orzeczenia do Komisji Lekarskiej ZUS. W związku z tym pozwany organ rentowy kierując się treścią art. 68 ust. 1 pkt. 1 i 2 ustawy o FUS uznał, że nie spełnia ona warunków do uzyskania renty rodzinnej, gdyż jej niezdolność do pracy nie powstała ani przed 16 rokiem życia ani też przed 25 rokiem życia. Stało się to podstawą do wydania zaskarżonej decyzji z dnia(...)r. Na rozprawie ubezpieczona popiera odwołanie i wyjaśniła, że nie złożył sprzeciwu od orzeczenia lekarza orzecznika ZUS ponieważ nie miała świadomości, że istnieje taka możliwość. Ponadto wyjaśniła, iż nie zgadza się z treścią lekarza orzecznika ZUS co do daty powstania niezdolności do pracy (k. 16 a.s.). W ocenie Sądu Okręgowego zaskarżona decyzja jest prawidłowa. Zgodnie z treścią art. 68 ust. 1 pkt. 1 i 2 ustawy o FUS renta rodzinna przysługuje do ukończenia 16 roku życia lub do ukończenia nauki w szkole nie dłużej jednak niż do ukończenia 25 roku życia, albo też z pkt. 3 bez względu na wiek, jeżeli osoba ubiegająca się o rentę rodzinną jest całkowicie niezdolna do pracy oraz do samodzielnej egzystencji lub całkowicie niezdolna do pracy w okresie o którym mowa w pkt. 1 lub 2 cyt. przepisu. Orzeczenie lekarza orzecznika ZUS z dnia (...)r. stwierdza, iż całkowita niezdolność do pracy powstała u wnioskodawczyni w dniu (...)r. Orzeczenie to nie zostało skutecznie podważone przez ubezpieczoną. Miała ona bowiem możliwość złożenia sprzeciwu do Komisji Lekarskiej ZUS w terminie 14 dni od daty otrzymania orzeczenia. O takiej możliwości była pouczona, albowiem na odwrocie orzeczenia zawarte jest takie właśnie pouczenie. Zgodnie zaś z treścią art.
1 kpc Sąd odrzuci odwołanie w sprawie o świadczenie z ubezpieczeń społecznych do którego prawo jest uzależnione od stwierdzenia niezdolności do pracy lub niezdolności do samodzielnej egzystencji a podstawę do wydania decyzji stanowi orzeczenie lekarza orzecznika ZUS, jeżeli osoba zainteresowana nie wniosła sprzeciwu od tego orzeczenia do Komisji Lekarskiej Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i odwołanie jest oparte wyłącznie na zarzutach tego orzeczenia. W przedmiotowej sprawie bezsporne jest, iż ubezpieczona kwestionuje datę powstania całkowitej niezdolności do pracy co wyraziła w swoim pisemnym odwołaniu argumentując, że jej całkowita niezdolność powstała przez 16 rokiem życia. Wobec nie złożenia sprzeciwu Sąd nie miał możliwości prawnych aby zweryfikować orzeczenie lekarza orzecznika ZUS. W tej sytuacji zgodnie z treścią powołanego wyżej przepisu art.
1 kpc Sąd zobligowany był do odrzucenia odwołania.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.