Sygn. akt I ACa 1650/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 14 maja 2014 r. Sąd Apelacyjny w Warszawie I Wydział Cywilny w składzie: Przewodniczący: SSA Dorota Markiewicz Sędziowie: SA Edyt

§ 1i art.

479 14 § 2 k.p.c., w brzmieniu obowiązującym przed dniem 3.05.2012 r. Zdaniem Sądu nie można wymagać od strony by przewidywała wszelkie możliwe sposoby obrony strony przeciwnej i już w pozwie musiała przedstawiać wszelkie możliwe argumenty i uprzedzać ewentualny sposób obrony przeciwnika (por. np. wyrok SN z dnia 12.01.2012 r., IV CSK 182/11, „Biuletyn SN” 2012, nr 3, s. 12, wyrok SA w Poznaniu z dnia 12.09.2012 r., I ACa 638/12, Lex nr 1237411, wyrok SA w Łodzi z dnia 9.11.2012 r., I ACa 612/12, Lex nr 1237047). Nie sposób uznać, aby w sytuacji, gdy pozwany sam stworzył system dostarczania faktur za pośrednictwem systemu (...), strony zawarły w tym zakresie postanowienie, powód musiał przewidywać, wnosząc pozew, że zarzuty pozwanego będą tego dotyczyć, nawet uwzględniając okoliczność, że mógł wykonać stosowane wydruki z systemu C. Archiwum. Podobnie zresztą strona pozwana nie musiała przewidywać, że powód będzie kwestionował dokument, co do którego wcześniej nie zgłaszał zarzutów (dowód przelewu, specyfikacja), a wręcz będzie kwestionował własne dokumenty (faktury korygujące). W przypadku przepisów, które mają na celu dyscyplinowanie stron i zapobieganie nadmiernemu przedłużaniu postępowania nie można dokonywać takiej ich wykładni, która wypacza istotę wymiaru sprawiedliwości (por. wyrok SN z dnia 5.12.2007 r., I CSK 295/07, „Monitor Prawniczy” 2008, nr 2, s. 61). Nie może ulegać wątpliwości, że zgłoszone przez obie strony dowody pozwoliły w sposób obiektywny i całkowity dokonać prawidłowego rozliczenia pomiędzy nimi. Mając zatem na uwadze powyższe, w oparciu o powołane przepisy, orzeczono jak w punktach II i III sentencji. Z uwagi na cofnięcie pozwu w części, należało ustalić opłatę w sprawie w prawidłowej wysokości, uwzględniając tę okoliczność, a więc uwzględniając treść art. 79 ust. 3 pkt 3 lit. a) ustawy z dnia 28.07.2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (t.j. Dz.U. z 2010 r., nr 90, poz. 594 ze zm., dalej: u.k.s.c.). O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 100 k.p.c., rozdzielając je stosunkowo pomiędzy stronami. Na podstawie art. 80 ust. 1 i art. 84 ust. 2 u.k.s.c. Sąd orzekł o zwrocie na rzecz powoda nadpłaconej przez niego kwoty kosztów (różnica pomiędzy wpłaconą zaliczką a kosztami opinii biegłego sądowego) i opłaty od cofniętej części pozwu. Apelację od powyższego rozstrzygnięcia złożył pozwany, zaskarżając je w części tj. w punktach II i V Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: 1. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 471 k.c. w zw. z art. 6 k.c. poprzez błędną ich wykładnię polegającą na uznaniu, iż na powodzie nie ciążył obowiązek wykazania należytego wykonania dostawy przez powoda oraz że okoliczności te mogą zostać ustalone na podstawie domniemań wywodzonych z oceny całokształtu materiału sprawy, bez inicjatywy dowodowej strony powodowej, jako wywodzącej z danych faktów korzystne dla niej skutki; 2. naruszenie prawa materialnego, tj. art. 498 k.c. w zw. z art. 22 Załącznika (...) w zw. z art. 36 Załącznika (...) do Umowy, poprzez ich błędne zastosowanie w sprawie polegające na uznaniu, iż rozliczenie pozwanego z dnia 24 lipca 2012 r. stanowi oświadczenie o potrąceniu zgodnie z art. 498 k.c., pomimo, iż było to potrącenie umowne, zgodnie z Umową nr (...); 3. naruszenie art. 58 § 2 k.c. w zw. art. 353

(1)k.c. poprzez ich zastosowanie w przedmiotowej sprawie i uznanie, iż art. 28 Załącznika(...) do Umowy oraz przepisy Załącznika(...)do Umowy były nieważne z uwagi na sprzeczność z zasadami współżycia społecznego, pomimo, iż strony jako profesjonaliści dobrowolnie zawarły umowę o współpracę w oznaczonym zakresie dotyczącym zasad rozliczenia i dostawy;

naruszenie prawa materialnego tj. art. 19 Załącznika (...) Umowy nr (...) w zw. z art. 481 § 1 k.c. poprzez ich błędne zastosowanie polegające na uznaniu przez Sąd I instancji, iż pozwany opóźnił się ze spełnieniem świadczenia z tytułu faktur dostawy towaru, pomimo, iż powód nie przedstawił, iż nadszedł termin umowny płatności faktur, a tym samym nie zostało wykazane, że doszło do opóźnienia w zapłacie, co uzasadniałoby roszczenie odsetkowe;
naruszenie art. 359 § 1 k.c. poprzez jego niezastosowanie w przedmiotowej sprawie, czego skutkiem jest uznanie, iż strony pomimo zawarcia Umowy nie były związane jej postanowieniami, w tym oznaczeniem terminu płatności świadczeń;
naruszenie art. 233 § 1 k.p.c. poprzez dokonanie przez sąd dowolnej a nie swobodnej oceny dowodów, polegającej na przyjęciu, iż przedstawione przez powoda dokumenty prywatne dowodzą doręczenia faktur, jak również uznania realizacji dostaw przez powoda w oparciu o zeznania świadka p. M. J.

(2), który nie miał bezpośredniej wiedzy w zakresie zasad rozliczeń i doręczeń dokumentacji pomiędzy stronami oraz na opinii ustnej biegłego W. B., który stwierdził, że posiadane przez niego wiadomości specjalne nie pozwalają na pełną ocenę przedstawionej mu dokumentacji w oparciu o tezę dowodową które to naruszenie miało wpływ na treść orzeczenia sądu I instancji; 7. naruszenie art.

§ 1k.p.c.

poprzez jego niewłaściwe zastosowanie poprzez wskazanie, iż zaszły usprawiedliwione okoliczności dopuszczenia dowodu z dokumentów, tj.: zrzutów ekranu aplikacji (...), porozumienia (...) oraz zeznań świadka p. M. J.

(2), powołanych przez powoda do akt sprawy po wytoczeniu powództwa, które to dowody potwierdzały fakty i żądania powoda dochodzone w pozwie i które z uwagi na dochodzenie przez powoda roszczenia za dostawę towaru powinny zostać wykazane na etapie złożenia pozwu, co miało istotny wpływ na treść orzeczenia; 8. brak rozpoznania istoty sprawy w zakresie powołanego przez pozwanego zarzutu naruszenia art. 28 Załącznika (...) do Umowy poprzez brak rozpoznania czy w przedmiotowej sprawie zaszły przesłanki do odmowy zapłaty przez pozwanego faktur VAT, do których zostały naliczone noty księgowe z tytułu różnic ilościowych, do których powód nie wystawił faktur korygujących. Podnosząc powyższe zarzuty apelujący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku w części tj. w punkcie II i V poprzez oddalenie powództwa w całości oraz zasądzenie na rzecz pozwanego kosztów postępowania za I instancję, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przewidzianych; a na wypadek uwzględniania zarzutu braku rozpoznania istoty sprawy - o uchylenie zaskarżonego wyroku w części, tj. w punkcie II i V i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w zakresie oceny istoty żądania powoda oraz rozstrzygnięcia o kosztach postępowania, w tym kosztach zastępstwa procesowego; oraz o zasądzenie na rzecz pozwanego kosztów postępowania apelacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym według norm prawem przewidzianych. Sąd Apelacyjny zważył, co następuje. Apelacja jest bezzasadna i podlega oddaleniu. Sąd Apelacyjny podziela w całości ustalenia faktyczne poczynione przez Sąd Okręgowy i uznaje je za własne, jak również wykładnię i zastosowanie przepisów prawa materialnego wskazanych jako podstawa prawna wydanego wyroku. Argumenty podnoszone w apelacji dotyczące naruszenia art. 471 k.c. w zw. z art. 6 k.c. nie znajdują potwierdzenia w toku postępowania przed sądem pierwszoinstancyjnym, jak również w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Zdaniem skarżącego Sąd nieprawidłowo przyjął, iż to pozwany nie dopełnił ciążących na nim obowiązków dowodowych poprzez brak wykazania, że nienależyte wykonanie zobowiązania nie było przez niego zawinione, podczas gdy już w odpowiedzi na pozew wskazał przyczyny braku zapłaty na rzecz powoda dochodzonych faktur. Według skarżącego to powód nie przedstawił dowodów na to, że zrealizował dostawy zgodnie z umową oraz że dostawy te zostały przyjęte przez pozwanego. W ocenie Sądu Apelacyjnego powyższe twierdzenia nie zasługują na aprobatę, albowiem Sąd Okręgowy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazał wyraźnie, w jaki sposób powód wykazał dochodzone roszczenie, podkreślając, iż fakt zrealizowania dostaw na rzecz pozwanego został poświadczony m.in. listami przewozowymi. Nie można podzielić poglądu skarżącego, jakoby po stronie powodowej zaistniały braki dowodowe polegające na niewykazaniu przez niego niewykonania zobowiązania przez pozwanego, oraz wykonania przez powoda dostawy w sposób zgodny z umową. Powód zaprezentował inicjatywę dowodową od razu w pozwie, gdzie przedstawił szereg dokumentów, które obrazowały jego roszczenie tak co do ilości, jak i wartości. Dołączono mianowicie umowę wiążącą strony, faktury, listy przewozowe stanowiące potwierdzenie przyjęcia towaru oraz wezwanie do zapłaty. Ponadto powód w pozwie zgłosił szereg wniosków dowodowych w tym m.in. dowód z opinii biegłego, jak również wnioskował w trybie art.248§1 k.p.c. o zobowiązanie pozwanego do złożenia potwierdzeń przyjęcia towarów, dokumentów WZ oraz rozrachunków z ksiąg rachunkowych. A zatem na tym etapie postępowania szczegółowo określił wnioski dowodowe na poparcie swoich twierdzeń, a dowody te zostały przeprowadzone przez Sąd i poddane prawidłowej ocenie. Sąd Okręgowy wskazał mianowicie, że należność wynikająca z 18 szczegółowo opisanych w uzasadnieniu faktur została przez pozwanego zapłacona (co nie jest kwestionowane przez pozwanego) i wyprowadził z tego tytułu prawidłowy wniosek, że towar opisany w tych fakturach został dostarczony, bo w przeciwnym razie brak jest racjonalnego uzasadnienia dla tych płatności. Kolejny argument podawany przez Sąd na okoliczność zasadności żądania pozwu to fakt zaksięgowania przez pozwanego 12 faktur, a także okoliczność dostarczania faktur drogą elektroniczną, których sposób przekazywania został szczegółowo opisany w uzasadnieniu. A zatem bezzasadne jest czynienie Sądowi I Instancji zarzutu nieprawidłowego przerzucenia ciężaru dowodu na pozwanego, skoro dowody zaprezentowane przez powoda pozwoliły na ocenę jego żądania jako uzasadnionego. Powód udowodnił swoje roszczenie tak co do zasady, jak i wysokości, a pozwany nie zdołał wykazać swoich twierdzeń. Trafnie Sąd Okręgowy zwrócił uwagę na sprzeczność twierdzeń pozwanego który raz powołuje się na braki ilościowe towaru, a innym razem, że nie dostał towaru. Przedstawiając te argumenty rolą pozwanego było wykazanie, że istotnie braki ilościowe nastąpiły. Te dowody, które pozwany zaprezentował nie wykazały tej tezy. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art.233§1 k.p.c., który należy ocenić w powiązaniu z zarzutem naruszenia art.

§1k.p.c.

wskazać należy, że Sad Okręgowy poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne co do faktów istotnych dla rozstrzygnięcia, a Sąd Apelacyjny podziela te ustalenia oraz ocenę materiału dowodowego. Prawidłowo Sąd ten uznał za wykazane w toku postępowania zarówno dostarczenie pozwanemu faktur jak i towaru. W sposób bardzo szczegółowy i precyzyjny zgodnie z regułami wynikającymi z zasady swobodnej oceny dowodów Sąd Okręgowy dokonał oceny zaprezentowanego przez strony materiału dowodowego. O zasadności roszczenia świadczyły nie tylko faktury, ale również listy przewozowe, dokonanie zapłaty za część z tych faktur oraz ich zaksięgowanie przez pozwanego. Dostrzegając nawet pewne nieścisłości w listach przewozowych Sąd Okręgowy dokonał ich analizy wskazując następnie, z jakich przyczyn uznał, że doszło do dostarczenia towaru i w jakiej dacie, a analiza ta zasługuje na aprobatę. Ustalenia te nie zostały zakwestionowane w apelacji. Ramy swobodnej oceny dowodów wyznaczone są wymaganiami prawa procesowego, doświadczenia życiowego oraz regułami logicznego myślenia, według których sąd w sposób bezstronny, racjonalny i wszechstronny rozważa materiał dowodowy jako całość, dokonuje wyboru określonych środków dowodowych i ważąc ich moc oraz wiarygodność, odnosi je do pozostałego materiału dowodowego (wyrok SN z dnia 10 czerwca 1999 r. - UKN 685/98, OSNAPiUS 2000, Nr 17, poz. 655). Skuteczne postawienie zarzutu naruszenia przez Sąd I instancji przepisu art. 233§1 k.p.c. wymaga zatem wykazania, że Sąd uchybił zasadom logicznego rozumowania, sprzeczności oceny z doświadczeniem życiowym, braku wszechstronności albo nie oparł się na wszystkich dowodach przeprowadzonych w postępowaniu. Gdy bowiem sąd wyprowadza wnioski logicznie poprawne i zgodne z doświadczeniem życiowym z całości materiału dowodowego, z którego można wysnuć także wnioski odmienne, nie można mu przypisać zarzutu naruszenia art. 233§1 k.p.c. Takie działanie mieści się w przyznanych sądowi kompetencjach do swobodnego uznania, którą z możliwych wersji uznaje za prawdziwą (wyroki SN: z 27 września 2002 r., II CKN 817/00 - Lex Polonica nr 376152; z 9 stycznia 2004 r. IV CK 339/02 - LexPolonica nr 1632812). W ocenie Sądu Apelacyjnego apelujący nie wykazał, aby oceniając materiał dowodowy Sąd Okręgowy przekroczył granice zakreślone przepisem art. 233 § 1 k.p.c. Prawidłowo ocenił zarówno zeznania świadka M. J.

(2), jak i opinię biegłego, którą to ocenę podziela również Sąd Apelacyjny. Świadek J. jest głównym księgowym powodowej firmy, a zatem nie można mu zarzucać nieznajomości systemu (...), zwłaszcza, że opisał on szczegółowo jego działalnie. Nie zasługuje również na uwzględnienie twierdzenie apelującego, jakoby biegły opiniujący w sprawie nie miał ku temu wystarczających wiadomości specjalnych. Taka konstatacja nie wynika z treści jego opinii, jak i ustnych wyjaśnień. Ponadto opinia biegłego została zweryfikowana przez Sąd w sposób szczegółowo opisany w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, czego nie kwestionuje skarżący. Sąd ten wyraźnie wskazał, w jakim zakresie oparł się na opinii biegłego. podkreślając, że opinia została sporządzona z punktu widzenia księgowego, zaś do oceny mocy dowodowej dokumentów uprawniony jest wyłącznie Sąd. W związku z datą wniesienia powództwa w tej sprawie (09.03.2012 r.) i treścią art. 9 ust.1 ustawy z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2011/233/1381) postępowanie niniejsze toczy się według zasad nieobowiązującego od dnia 3 maja 2012 r. postępowania odrębnego w sprawach gospodarczych uregulowanego w dziale IV a, rozdziale 1 k.p.c. Artykuł 479

(12)§ 1 k.p.c. był przejawem systemu prekluzji, który obok systemu dyskrecjonalnej władzy sędziego służył realizacji zasady koncentracji materiału procesowego. Charakteryzował się tym, że prawo procesowe nakłada na strony ciężar podania sądowi znanych im faktów, dowodów i zarzutów w określonym terminie pod rygorem utraty prawa ich późniejszego powoływania. Niepowołane w terminie fakty, dowody lub zarzuty podlegały prekluzji. Do rygorów systemu prekluzyjnego należało także wymaganie, aby strony podały od razu wszystkie znane im fakty, dowody lub zarzuty, choćby nawet w postaci twierdzeń lub zarzutów ewentualnych, a więc przytoczonych tylko na wypadek, gdyby zarzuty zgłoszone w pierwszej kolejności nie zostały uwzględnione. System prekluzji ze względu na surowe konsekwencje uzupełniony jest elementami dyskrecjonalnej władzy sędziego, pozwalającej na przyjęcie i rozpoznanie spóźnionych twierdzeń o faktach, a także wniosków dowodowych i zarzutów, jeżeli strona nie mogła przedstawić ich wcześniej albo potrzeba ich przedstawienia powstała później. System prekluzji oraz dyskrecjonalnej władzy sędziego znajduje urzeczywistnienie zwłaszcza w tych sprawach, które ze względu na swój charakter wymagają podwyższonej sprawności postępowania, a także w sprawach, w których strony reprezentowane są przez zawodowych pełnomocników (uchwała Sądu Najwyższego z dnia 17 czerwca 2005 r. III CZP 26/05 OSNC 2006/4/63). Skarżący podnosi, że Sąd oparł się na dowodach sprekludowanych tj. dokumentach zrzutów ekranu z aplikacji (...), porozumienia (...) oraz zeznań świadka M. J.. Tymczasem jak wskazano wyżej powód już w pozwie zgłosił szereg dowodów, w odpowiedzi na pozew pozwany podniósł przede wszystkim brak wykazania przez stronę powodową dostarczenia towaru oraz dostarczenia faktur. Okoliczności te nie były podnoszone przez pozwanego na etapie przedsądowym. Powód zareagował na te zarzuty pismem z dnia 2 maja 2012 r. zachowując, w ocenie Sądu Apelacyjnego, termin 14 dniowy wynikający z treści art.

§1zd.2 k.p.c.

(k. 281 - data nadania w/w pisma 27.04.2012 r.) i składając kolejne wnioski dowodowe m.in. na okoliczność doręczenia faktur - uszczegóławiając je w odniesieniu do tych wskazywanych na etapie pozwu (chodziło o sposób doręczania w formie elektronicznej), a także wnosząc o przeprowadzenie wskazanych w apelacji dowodów. Te okoliczności i zgłoszone na ich poparcie wnioski dowodowe – wskazywane w apelacji - wynikały ze stanowiska pozwanego ujawnionego w odpowiedzi na pozew. A zatem nie można czynić powodowi zarzutu w tym zakresie, że nie przewidział, jakie okoliczności będzie podnosił pozwany w odpowiedzi na pozew, skoro nie ujawniał ich wcześniej w drodze wymiany korespondencji przedprocesowej, a zwłaszcza w reakcji na wezwanie do zapłaty z dnia 23 lutego 2012 r. Z uwagi bowiem na funkcjonowanie systemu (...) i przyjętej przez strony praktyki doręczania faktur drogą elektroniczną, fakt ich doręczenia stronie pozwanej nie mógł dla powoda budzić wątpliwości. Zawnioskowane dowody nie uległy sprekludowaniu, a Sąd Okręgowy słusznie je przeprowadził z przyczyn wskazanych w uzasadnieniu. Na marginesie wskazać należy, że nie były to jedyne dowody, które skutkowały uznaniem pozwu za zasadny, o czym była mowa wyżej. Dalsze zarzuty naruszenia prawa materialnego również nie zasługują na uwzględnienie. Apelujący podnosi, że Sąd Okręgowy nieprawidłowo zastosował art.58§2 k.c. w zw. z art.353 1k.c. uznając art.28 załącznika (...) do Umowy oraz przepisy załącznika (...) do Umowy za nieważne, ignorując jednocześnie zasadę swobody umów. Powyższe stanowisko uznać należało za błędne. Jak podnosi się w judykaturze w relacjach pomiędzy przedsiębiorcami zasady współżycia społecznego należy rozumieć jako zasady rzetelności i lojalności w stosunku do partnera umowy. Ewentualne nadużycie kontraktowe może podlegać weryfikacji na podstawie art. 58 § 2 i art. 353 1 k.c. W płaszczyźnie stosunków kontraktowych zasady te wyrażają się istnieniem powszechnie akceptowanych reguł przyzwoitego zachowania się wobec kontrahenta. Szczególne znaczenie mają reguły uczciwości i rzetelności tzw. kupieckiej, których należy wymagać od przedsiębiorcy - profesjonalisty na rynku, a mianowicie przestrzegania dobrych obyczajów, zasad uczciwego obrotu, rzetelnego postępowania czy lojalności i zaufania. Każda ze stron umowy powinna zatem powstrzymać się od wszelkich zachowań, które świadczą o braku respektu dla interesów partnera lub wywołują uszczerbek w tych interesach (wyr. SN z dnia 22 czerwca 2010 r., IV CSK 555/09, Lex nr 885035 wyrok z dnia 2 października 2003 r. V CK 241/02, Lex nr 175961). Sąd Okręgowy prawidłowo uznał, że zapisy wspominanych załączników naruszają te zasady. Punkt 28 załącznika (...) wyraźnie narusza interesy powoda, powodując uprawnienie pozwanego do wstrzymania się z zapłatą niezależnie od tego, czy uchybienie wystawcy faktury miało wpływ na świadczenie pozwanego. Judykatura przyjmuje ponadto, że do uznania umowy za sprzeczną z zasadami współżycia społecznego może prowadzić skrajne naruszenie zasady równości stron (uchwała SN z dnia 6 marca 1992 r., III CZP 141/91, OSNCP 1992, nr 6, poz. 90; wyrok SN z dnia 10 listopada 2004 r., II CK 202/04, Biul. SN 2005, nr 3, s. 11; wyrok SN z dnia 20 maja 2005 r., II CK 354/03, OSNC 2005, nr 5, poz. 91; wyrok SN z dnia 14 stycznia 2010 r., IV CSK 432/09, Lex nr 564991. W takim kontekście Sąd Okręgowy odniósł się do wartości faktur na towary, z których niewątpliwie pozwany skorzystał w stosunku do wartości podniesionych braków ilościowych towaru. Artykuł 353 1 k.c. nakłada na strony stosunku prawnego ograniczenia w kształtowaniu umów właśnie m.in. z punktu widzenia zasad współżycia społecznego. Naruszeniem zasad współżycia społecznego będzie zawarcie umowy sprzecznej z uczciwością i rzetelnością kupiecką lub takiej, która kształtować będzie wzajemne stosunki między stronami w sposób ewidentnie uchybiający słuszności. Powyższa ocena nie miała jednak decydującego znaczenia dla rozstrzygnięcia, skoro jak prawidłowo uznał Sąd Okręgowy, pozwana nie wykazała różnic ilościowych towaru, których wystąpienie mogłoby spowodować zastosowanie punktu 28 Załącznika (...) Umowy. W kontekście powyższego bezzasadny jest również zarzut nierozpoznania istoty sprawy wobec nie zastosowania w/w punktu 28 Załącznika(...). Skoro nie zostało wykazane, aby wystąpiły różnice ilościowe towaru bądź też takie, które mogłyby uzasadniać odmowę zapłaty faktur przez pozwaną. Sąd Okręgowy bardzo szczegółowo poddał analizie dokumenty przedstawione przez strony, w tym dokumenty prywatne przedstawione przez pozwanego i ocenił je według reguł wynikających z art.253 k.p.c. Analiza tych dokumnetów doprowadziła do niekorzystnych dla pozwanego wniosków, co w żaden sposób nie świadczy o nierozpoznaniu istoty sprawy. Skarżący zarzuca również pominięcie art.19 załącznika(...) do Umowy, który określał termin płatności poszczególnych faktur za dostarczony towar, a tym samym błędne zastosowanie art.481§1 k.c., podnosząc, iż nie zostało wykazane opóźnienie w spełnieniu świadczenia przez pozwanego. Jak wskazano wyżej Sąd Apelacyjny podzielił ustalenia, z których wynika, że doszło do doręczenia faktur, o których mowa w pozwie (z wyjątkiem 8, co do których powództwo zostało oddalone), o czym świadczą zrzuty z ekranu aplikacji WEB C. (...) oraz zaksięgowanie faktur przez pozwanego. Sąd Okręgowy prawidłowo również uznał za nieważne zapisy art.19 załącznika (...) powołując się na obowiązującą wówczas ustawę o terminach zapłaty w transakcjach handlowych. Przepisy tej ustawy były bezwzględnie obowiązujące, a zatem zastosowane przez strony postanowienia regulujące terminy płatności za faktury dłuższe aniżeli wynikające z tej ustawy nie mogły być uwzględnione zgodnie z treścią art.58§1 k.c. Żądanie odsetkowe powoda zostało wykazane poprzez dokonanie dostawy towaru oraz doręczenie faktur, a zatem powód mógł domagać się odsetek już za okres począwszy od 31 dnia po spełnieniu świadczenia. Z tych samych przyczyn za niezasadny należało uznać zarzut naruszenia art.359§1 k.c., żądanie odsetkowe wynika z zasad określonych w ustawie o terminach zapłaty w transakcjach handlowych. Skarżący podnosi także, że rozliczenie z dnia 24 lipca 2012 r stanowiło w istocie potrącenie umowne, określone w Załączniku (...), a nie jak błędnie przyjął Sąd potrącenie, według reguł z art.498 k.c. Sąd tym samym nie ocenił, czy pozwany zastosował prawidłowy tryb rozliczenia z powodem zgodny z postanowieniami umownymi. Nie ulega wątpliwości , że strony mogą w ramach swobody umów ustalić na drodze porozumienia zasady potrącenia umownego. Jednakże konieczną przesłanką potrącenia umownego jest przesłanka wzajemności wierzytelności, bez której nie można mówić o kompensacji. Pozwany zarówno w piśmie, w którym informuje o dokonaniu zapłaty za określone w nim faktury, jak również w toku postępowania nie wskazał, o jakie konkretnie wierzytelności chodzi. Natomiast z prawidłowo ustalonego stanu faktycznego nie wynika, jakoby takie wierzytelności w stosunku do powoda istniały. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd Apelacyjny oddalił apelację jako bezzasadną na podstawie art.385 k.p.c. O kosztach orzeczono na podstawie art. 98§ 1 i 3 oraz art. 108 § 1 zd. 1 k.p.c. w zw. z §6 pkt 6, § 12 ust.1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz.1349). Niezbędnym kosztem procesu strony reprezentowanej przez profesjonalnego pełnomocnika jest również wydatek jednego adwokata w postaci podróży w celu wzięcia udziału w rozprawie. Biorąc pod uwagę, że rozprawa w Sądzie Apelacyjnym została wyznaczona na godzinę 9.40, zaś pełnomocnik powoda chcąc uczestniczyć w niej musiał dotrzeć do budynku Sądu z K., Sąd Apelacyjny uznał za zasadne przyznanie zwrotu kosztów tej podróży drogą lotniczą w wysokości 882 zł. Zdaniem Sądu Apelacyjnego w obecnej rzeczywistości nie znajduje uzasadnienia twierdzenie, że podróż do sądu powinna odbywać się przy wykorzystaniu najtańszego środka transportu. Natomiast z uwagi na znaczną odległość do siedziby Sądu (ponad 300km) możliwe jest skorzystanie z transportu lotniczego.

🔗 Do źródła urzędowego

Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.