Dodatkowo Sąd wskazał, iż dokument pochodzący od (...). (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. nie upoważnia strony powodowej do dochodzenia przedmiotowego roszczenia przed sądem, ani też nie stanowi o przelaniu określonej wierzytelności. Niezależnie od powyższego Sąd uznał, że roszczenie i tak nie zasługiwało na uwzględnienie wskutek jego nie udowodnienia. Strona powodowa nie wykazała bowiem faktu powstania szkody w określonym miejscu, czasie i w określony sposób. O kosztach procesu Sąd orzekł na zasadzie art. 98 § 1 k.p.c. Apelację od powyższego wyroku wniosła strona powodowa zaskarżając go w całości oraz zarzucając mu błąd w ustaleniach faktycznych mający wpływ na wynik sprawy - przez przyjęcie, iż uszczerbek majątkowy w wyniku zdarzenia z dnia 17 lutego 2012 r. nie powstał w mieniu powoda; błąd w ustaleniach faktycznych - przez przyjęcie, iż na podstawie upoważnienia do odbioru odszkodowania z dnia 12 lutego 2013 r. nie doszło do przelewu wierzytelności z tytułu ubezpieczenia na rzecz powoda, co skutkowało brakiem legitymacji procesowej po jego stronie; przekroczenie granicy swobodnej oceny dowodów poprzez przyjęcie, iż zdjęcia przedłożone do pozwu nie obrazują dziury w jaką wjechał P. P. pojazdem P. (...), w wyniku czego powstała szkoda; błąd w ustaleniach faktycznych poprzez ustalenie, iż nie było konieczności wymiany obu opon w samochodzie P. (...), podczas gdy z zeznań świadka P. P. wynika, że doszłoby do utraty gwarancji, a z doświadczenia życiowego wynika, iż znaczna rozbieżność w zużyciu opon w sportowych samochodach lub w typowych samochodach osobowych grozi stłuczką, wypadkiem lub innym niebezpiecznym zdarzeniem; błąd w ustaleniach faktycznych poprzez nie ustalenie, iż istniała konieczność wymiany felg na skutek uderzenia w dziurę na jezdni, podczas gdy konieczność wymiany felg wykazano dowodem w postaci faktury VAT, zeznaniami świadków oraz wynika z doświadczenia życiowego. W oparciu o powyższe zarzuty strona powodowa wniosła o zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez uwzględnienie powództwa w całości oraz zasądzenie zwrotu kosztów procesu wraz z kosztami zastępstwa procesowego, w tym kosztów postępowania apelacyjnego wg norm przepisanych; ewentualnie o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy Sądowi I Instancji do ponownego rozpoznania z pozostawieniem temu Sądowi rozstrzygnięcia o kosztach postępowania apelacyjnego. W odpowiedzi na apelację strona pozwana wniosła o jej oddalenie w całości oraz zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych za drugą instancję. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja strony powodowej nie zasługiwała na uwzględnienie. Sąd Rejonowy poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne i wszechstronnie rozważył zgromadzony materiał dowodowy. Jednak jedynie częściowo dokonał przy tym właściwej oceny prawnej powództwa, trafnie w szczególności przyjmując, iż dowody przedłożone przez stronę powodową nie mogą stanowić podstawy do poczynienia ustaleń faktycznych służących wykazaniu roszczenia zgłoszonego w pozwie. Sąd Rejonowy bazując na dostępnym materiale dowodowym, ocenionym zgodnie z art. 233 § 1 k. p. c. nie ustalał, wbrew twierdzeniom apelacji, iż do zdarzenia opisanego w pozwie rzeczywiście doszło ze skutkami tam wskazanymi. Sąd I instancji ustalił jedynie na podstawie dostępnego materiału dowodowego okoliczności związane z podjęciem przez stronę powodową próby likwidacji szkody, a zatem ustalenia faktyczne dotyczą jedynie okoliczności, jakie miały miejsce po ewentualnym zdarzeniu, jako stanowiące ich następstwo faktyczne. Sąd Rejonowy nie ustalił natomiast, iż zdarzenie wskazane w pozwie miało w ogóle miejsce uznając, iż dowody zaprezentowane przez stronę dochodzącą roszczenia ( art. 6 k. c. ) nie mogą zostać uwzględnione w kierunku, w jakim zmierzała strona powodowa, a zatem brak jest podstaw do stwierdzenia szkody i odpowiedzialności strony pozwanej za szkodę wyrządzoną wskutek zdarzenia, o którym mowa w niniejszym pozwie. Sąd Rejonowy dokonując oceny materiału dowodowego szczególnie zaakcentował i uzasadnił okoliczności przeciwne tym, które służyły wykazaniu roszczenia dochodzonego pozwem. Apelacja nie podważając w tym zakresie ustaleń faktycznych Sądu Rejonowego oraz oceny dowodów poczynionych przez Sąd niższej instancji pozbawiła się możliwości kontroli zaskarżonego wyroku w kierunku naruszenia przepisu art. 233 § 1 k. p. c. w zakresie ustaleń istotnych z punktu widzenia rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, a dotyczących podstaw odpowiedzialności strony pozwanej, w tym związanych z ustaleniem szkody i jej zakresu. Sąd odwoławczy związany zarzutami naruszenia przez Sąd I instancji przepisów prawa procesowego nie był władny podważać z urzędu tych ustaleń, w związku z czym już z tej przyczyny należy uznać, iż powództwo podlegało oddaleniu. Mając za podstawę rozstrzygnięcia fakt, iż przedmiotem ustaleń faktycznych w sprawie nie było stwierdzenie zaistnienia zdarzenia o skutkach określonych w pozwie, nie ma większego znaczenia stwierdzenie, że Sąd Rejonowy dopuścił się naruszenia przepisu prawa materialnego tj. art.
w zw. z art. 822 k. c. przyjmując po stronie powodowej brak legitymacji czynnej do dochodzenia roszczenia odszkodowawczego od ubezpieczyciela sprawcy szkody. Niewątpliwie z art.
wynika, że leasingobiorca nie tylko może, ale ma obowiązek dokonać napraw koniecznych do zachowania rzeczy w stanie niepogorszonym. W związku z tym w razie powstania szkody w rzeczy będącej przedmiotem umowy leasingu i jej naprawienia przez leasingobiorcę, jest on uprawniony do dochodzenia kosztów naprawy tej szkody od sprawcy szkody/ ewentualnie ubezpieczyciela, z którym sprawcę łączy umowa ubezpieczenia od odpowiedzialności cywilnej, albowiem w takim przypadku nie chodzi o przywrócenie do stanu poprzedniego mienia uszkodzonego leasingodawcy. Mienie to bowiem zostało już naprawione, tyle tylko, że nastąpiło to kosztem majątku leasingobiorcy, który obecnie domaga się wyrównania uszczerbku powstałego w jego mieniu. Tym samym leasingobiorca jest legitymowany do dochodzenia naprawienia tej szkody, jednakże różnej od szkody, jaka powstała w mieniu leasingodawcy i która już została wyrównana. O ile zatem w odniesieniu do hipotetycznych kosztów naprawy pojazdu uprawniony jest do dochodzenia odszkodowania z tytułu tak wyrządzonej szkody właściciel przedmiotu leasingu, bo to w jego majątku powstała szkoda w związku z uszkodzeniem rzeczy, o tyle w sytuacji, gdy szkoda już została naprawiona poprzez restytucję naturalną, a podmiot, który poniósł z tego tytułu uszczerbek w swoim majątku domaga się obecnie jego wyrównania - posiada on legitymację do wystąpienia z roszczeniem odszkodowawczym w tym zakresie. Dalsze jednak rozważania dotyczące odpowiedzialności strony pozwanej względem strony powodowej wymagałyby stwierdzenia, iż szkoda dochodzona pozwem została wykazana dowodowo. Na podstawie dostępnego materiału dowodowego słusznie jednak przyjął Sąd Rejonowy, iż dalsze przesłanki odpowiedzialności odszkodowawczej strony pozwanej nie zostały wykazane, wobec czego Sąd Rejonowy prawidłowo oddalił powództwo. Apelacja jako pozbawiona uzasadnionych zarzutów mogących podważyć zaskarżone rozstrzygnięcie podlegała oddaleniu na zasadzie art. 385 k. p. c. O kosztach postępowania odwoławczego orzeczono jak w pkt 2 na podstawie art. 98 k.p.c. w zw. z art. 99 k. p. c. w zw. z 391§1 k.p.c. Na koszty strony pozwanej w postępowaniu apelacyjnym złożyło się wynagrodzenie pełnomocnika liczone zgodnie z § 12 ust. 1 pkt. 1 w związku z § 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 roku w sprawie płat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu ( Dz.U.2013.490).
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.