umową, powód zobowiązał się nabyć za cenę 67 000,00 EUR netto przedmiot leasingu od (...) Serwis sp. z o.o.z siedzibą w W.i oddać go pozwanemu do używania na czas trwania umowy. Pozwany zobowiązał się do uiszczania rat leasingowych.
1 Umowy 1, Czas trwania umowy został oznaczony na 60 miesięcy.
ust. 4, Pozwany był zobowiązany do zapłaty wstępnej raty leasingowej w wysokości 10% podstawy wyliczania rat leasingowych, powiększonej o wartość podatku od towarów i usług. Zaliczka na poczet raty wstępnej miała zostać wniesiona w terminie 5 dni od podpisania umowy ustęp 7.1).
ust. 5, pozwany był zobowiązany do zapłaty 60 rat leasingowych w wysokości 1,835776% podstawy wyliczania rat leasingowych, powiększonych o wartość podatku od towarów i usług. Podstawą wyliczenia rat leasingowych była wartość przedmiotu leasingu wyrażona w walucie umowy (ustęp 8.1). Walutą umowy był polski złoty (ustęp 2). W § 7 Umowa 1 wymieniała wymagane zabezpieczenia: weksel in blanco , notatka z wizytacji klienta oraz aktualna (nie starsza niż 6 miesięcy) pozytywna opinia bankowa z (...) Bank (...) S.A. (Umowa (...), k. 28-29, aneks nr (...) z dnia 27 października 2010 r., k. 31) W dniu 25 października 2010 r. powód i pozwany zawarli aneks nr (...) do Umowy nr (...), w którym ustalono, że pierwsza rata leasingowa wymagalna jest w terminie 30 dni od chwili początku leasingu. (aneks nr (...) do Umowy nr (...), k. 30) Dnia 25 października 2010 r. pozwany jako korzystający zawarł z powodem jako finansującym umowę leasingu nr (...) (dalej (...)). Przedmiotem leasingu była naczepa K. S. 24 wyprodukowana w 2008 r.
umową, powód zobowiązał się nabyć za cenę 147 700,00 zł netto przedmiot leasingu od (...) Serwis sp. z o.o. z siedzibą w W. i oddać go pozwanemu do używania na czas trwania umowy. Pozwany zobowiązał się do uiszczania rat leasingowych.
1 Umowy 1, Czas trwania umowy został oznaczony na 60 miesięcy.
ust. 4, Pozwany był zobowiązany do zapłaty wstępnej raty leasingowej w wysokości 10% podstawy wyliczania rat leasingowych, powiększonej o wartość podatku od towarów i usług. Zaliczka na poczet raty wstępnej miała zostać wniesiona w terminie 5 dni od podpisania umowy ustęp 7.1).
ust. 5, pozwany był zobowiązany do zapłaty 60 rat leasingowych w wysokości 1,857878% podstawy wyliczania rat leasingowych, powiększonych o wartość podatku od towarów i usług. Podstawą wyliczenia rat leasingowych była wartość przedmiotu leasingu wyrażona w walucie umowy (ustęp 8.1). Walutą umowy był polski złoty (ustęp 2). W § 7 Umowa 1 wymieniała wymagane zabezpieczenia: weksel in blanco , notatka z wizytacji klienta, aktualna (nie starsza niż 6 miesięcy) pozytywna opinia bankowa z (...) Bank (...) S.A.oraz oryginał aktualnego wyciągu z Krajowego Rejestru Zastawów stwierdzający, że przedmiot leasingu w nim nie figuruje. (Umowa (...), k. 34-35, aneks nr (...) z dnia 25 października 2010 r., k. 37) W dniu 25 października 2010 r. powód i pozwany zawarli aneks nr (...) do Umowy nr (...), w którym ustalono, że pierwsza rata leasingowa wymagalna jest w terminie 30 dni od chwili początku leasingu. (aneks nr (...) do Umowy nr (...), k. 30) Dnia 10 stycznia 2011 r. pozwany jako korzystający zawarł z powodem jako finansującym umowę leasingu nr (...)(dalej (...)). Przedmiotem leasingu był ciągnik siodłowy R. (...) wyprodukowany w 2011 r.
umową, powód zobowiązał się nabyć za cenę 69 000,00 EUR netto przedmiot leasingu od (...) J. K.
1 Umowy 1, Czas trwania umowy został oznaczony na 60 miesięcy.
ust. 4, Pozwany był zobowiązany do zapłaty wstępnej raty leasingowej w wysokości 10% podstawy wyliczania rat leasingowych, powiększonej o wartość podatku od towarów i usług. Zaliczka na poczet raty wstępnej miała zostać wniesiona w terminie 5 dni od podpisania umowy ustęp 7.1).
ust. 5, pozwany był zobowiązany do zapłaty 60 rat leasingowych w wysokości 1,826555% podstawy wyliczania rat leasingowych, powiększonych o wartość podatku od towarów i usług. Podstawą wyliczenia rat leasingowych była wartość przedmiotu leasingu wyrażona w walucie umowy (ustęp 8.1). Walutą umowy był polski złoty (ustęp 2). W § 7 Umowa 1 wymieniała wymagane zabezpieczenia: weksel in blanco , oraz podpisane przez osobę upoważnioną wyniki finansowe za okres bieżący. (Umowa (...), k. 40-41, aneks nr (...) z dnia 15 lipca 2011 r., k. 43) Dnia 10 stycznia 2011 r. pozwany jako korzystający zawarł z powodem jako finansującym umowę leasingu nr (...) (dalej (...)). Przedmiotem leasingu był naczepa (...) chłodnia wyprodukowana w 2007 r.
umową, powód zobowiązał się nabyć za cenę 145 000,00 zł netto przedmiot leasingu od (...) Serwis sp. z o.o. z siedzibą w W. i oddać go pozwanemu do używania na czas trwania umowy. Pozwany zobowiązał się do uiszczania rat leasingowych.
1 Umowy 1, Czas trwania umowy został oznaczony na 60 miesięcy.
ust. 4, Pozwany był zobowiązany do zapłaty wstępnej raty leasingowej w wysokości 10% podstawy wyliczania rat leasingowych, powiększonej o wartość podatku od towarów i usług. Zaliczka na poczet raty wstępnej miała zostać wniesiona w terminie 5 dni od podpisania umowy ustęp 7.1).
ust. 5, pozwany był zobowiązany do zapłaty 60 rat leasingowych w wysokości 1,847874% podstawy wyliczania rat leasingowych, powiększonych o wartość podatku od towarów i usług. Podstawą wyliczenia rat leasingowych była wartość przedmiotu leasingu wyrażona w walucie umowy (ustęp 8.1). Walutą umowy był polski złoty (ustęp 2). W § 7 Umowa 1 wymieniała wymagane zabezpieczenia: weksel in blanco , oryginał potwierdzenia od Dostawcy, że przedmiot stanowi jego własność, jest wolny od jakichkolwiek wad prawnych i obciążeń na rzecz osób trzecich, oraz nie jest przedmiotem żadnego postępowania bądź zabezpieczenia, oryginał aktualnego wyciągu z Krajowego Rejestru Zastawów stwierdzający, że przedmiot leasingu w nim nie figuruje oraz podpisane przez osobę upoważnioną wyniki finansowe za okres bieżący. (Umowa (...), k. 46-47, aneks nr (...) z dnia 15 lipca 2011 r., k. 48) Integralną część Umów (...)stanowiły Ogólne Warunki Leasingu (dalej: (...)). Paragraf 4 OWL zawierał następujące postanowienia: „1. Zaliczka ma poczet wstępnej raty leasingowej jest wymagalna w terminie 5 dni od daty podpisania umowy leasingu i przed złożeniem Dostawcy zamówienia przez Finansującego, o ile umowa leasingu nie stanowi inaczej. Wstępna rata leasingowa jest wymagalna w dacie wymagalności pierwszej raty leasingowej. 2. Pierwsza rata leasingowa wymagalna jest w terminie 5 dni od chwili początku leasingu. 3. Druga rata leasingowa wymagalna będzie pierwszego, piątego, dziesiątego, piętnastego, dwudziestego lub dwudziestego piątego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym miał miejsce początek leasingu, zależnie od tego, który z tych dni miesiąca będzie najbliższym dniem miesiąca następującym po chwili początku leasingu. 4. Każda następna rata leasingowa będzie wymagalna w tym samym dniu każdego następnego miesiąca. 5. Wartość końcowa będzie wymagalna miesiąc po terminie wymagalności ostatniej raty leasingowej. 6. Za dzień terminowego spełnienia świadczenia uważa się dzień wpływu środków na rachunek Finansującego. W przypadku nieterminowego wnoszenia płatności naliczane będą odsetki w wysokości dwukrotności stawki odsetek ustawowych. Ustala się, że wszelkie wpłaty dokonywane przez Korzystającego Finansujący ma prawo zaliczyć w pierwszej kolejności na poczet opłat manipulacyjnych i kosztów windykacji (w tym kosztów inkasa jakie nalicza firma windykacyjna zajmująca się na zlecenie Finansującego windykacją należności pieniężnych), naliczonych odsetek za opóźnienie, kosztów ubezpieczenia przedmiotu leasingu, jeżeli takie koszty ponosi Finansujący), a następnie na najdawniej wymagalne należności główne. Sposób zarachowania wpłaty stanowi wyłącznie uprawnienie Finansującego. Jeżeli Korzystającego łączy z Finansującym kilka stosunków prawnych, wówczas Finansujący – stosując zasadę wyrażoną powyżej – jest uprawniony do zaliczenia dokonywanych wpłat na poczet zaległości z dowolnego, wybranego przez siebie stosunku prawnego. Odmienne zastrzeżenia dokonywane przez Korzystającego w tytule płatności do Finansującego będą traktowane przez strony jako nieskuteczne i nieważne. Wszelkie wezwania do zapłaty podlegają opłacie manipulacyjnej w wysokości określonej w Tabeli opłat i prowizji, o której mowa w § 11 ust. 3 i 5 OWL.” Paragraf 8 OWL zawierał następujące postanowienia: „1. Wypowiedzenie umowy leasingu przed upływem okresu na jaki została zawarta jest wyłączone. 2. Finansujący może jednakże wypowiedzieć umowę leasingu ze skutkiem natychmiastowym w razie gdy:
art. 6 k.c. w zw. z art. 232 k.p.c. na pozwanym ciążył ciężar procesowy udowodnienia, że brak jest podstaw do uwzględnienia powództwa na podstawie weksla, w tym że weksel został uzupełniony niezgodnie z porozumieniem wekslowym (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 21 października 2010 r. IV CSK 109/10, wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 27 września 2012 r. VI ACa 383/12, wyrok Sądu Apelacyjnego w Katowicach z dnia 28 lutego 2013 r. I ACa 19/13; wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 25 kwietnia 2013 r. I ACa 1368/12). Co do pierwszej podstawy powództwa , tj. zobowiązania wekslowego, należy stwierdzić, że jest ona nieusprawiedliwiona co do zasady. Podstawa prawna powództwa opiera się na art. 9 ustawy z dnia 28 kwietnia 1936 r. – Prawo wekslowe ( Dz. U. Nr 37 poz. 282 z późn. zm., dalej jako: „prawo wekslowe”),
którym wystawca weksla odpowiada za przyjęcie i zapłatę na wekslu. Podstawa faktyczna oparta jest na wekslach in blanco, o którym mowa w art. 101 prawa wekslowego, podpisanych przez J. A., który działał jako pełnomocnik pozwanego na podstawie udzielonego mu odrębnego pełnomocnictwa. Pozwany podniósł zarzut, że w tym zakresie nie ma legitymacji biernej, ponieważ nie jest wystawcą weksla. Wskazał, że na wekslach nie ma jego podpisów. W ocenie Sądu zarzut pozwanego nie jest trafny. Jednakże rozwijanie tej kwestii jest zbędne z uwagi na to, że weksel nie jest źródłem zobowiązania po stronie pozwanego, lecz zupełnie z innych przyczyn, aniżeli wskazywał pełnomocnik pozwanego. Jest to związane z kwestią prawa materialnego, którą Sąd, w ramach zgromadzonego materiału dowodowego, musi uwzględnić z urzędu, niezależnie od zarzutów podniesionych przez strony. Zdaniem Sądu, weksel został wystawiony niezgodnie z prawem, gdyż w treści weksla nie wskazano, iż J. A. działa w imieniu i na rzecz pozwanego.
art. 8 w zw. z art. 103 prawa wekslowego, kto podpisał weksel jako przedstawiciel innej osoby, nie będąc umocowanym do działania w jej imieniu, odpowiada sam wekslowo, a jeżeli zapłacił, ma takie same prawa, jakie by miała osoba, której jest rzekomo przedstawicielem. Zasady te stosuje się również do przedstawiciela, który przekroczył granice swego umocowania. Prawo wekslowe nie określa pojęcia pełnomocnika i nie wskazuje, kto może podpisać weksel jako przedstawiciel innej osoby. Dlatego kwestię tę należy oceniać według przepisów prawa cywilnego. Stosownie do art. 96 k.c. umocowanie do działania w cudzym imieniu może opierać się na ustawie (przedstawicielstwo ustawowe) albo na oświadczeniu reprezentowanego (pełnomocnictwo). Oba przypadki są postacią przedstawicielstwa, o której mowa w art. 95 k.c. Pełnomocnictwo do podpisania weksla w cudzym imieniu wymaga formy pisemnej pod rygorem nieważności. Obowiązek zachowania pisemnej formy pełnomocnictwa wynika z art. 99 § 1 k.c., który stwierdza, że jeżeli do ważności czynności prawnej potrzebna jest szczególna forma, to pełnomocnictwo do dokonania tej czynności powinno być udzielone w tej samej formie. Skoro weksel jest zobowiązaniem pisemnym, to i pełnomocnictwo do zaciągnięcia takiego zobowiązania w cudzym imieniu powinno być udzielone w formie pisemnej. Pełnomocnictwo ustne jest nieważne. W niniejszej sprawie w dniu 7 września 2010 r. D. A. udzielił J. A. pełnomocnictwa pisemnie. Pełnomocnictwo obejmowało swym zakresem zawieranie w imieniu pozwanego i na jego rzecz ustanawiania zabezpieczeń polegającego w szczególności na : wystawiania weksli in blanco . Jednakże od pełnomocnictwa udzielonego przez D. A. należy odróżnić formę i sposób podpisania weksla przez pełnomocnika. Poprawna forma podpisywania weksla przez pełnomocnika powinna zawierać własnoręczny podpis pełnomocnika oraz wskazywać na stosunek pełnomocnictwa, np. "J. A. jako pełnomocnik D. A.". Charakter przedstawicielstwa powinien wynikać z treści weksla. W samym wekslu musi być wzmianka o osobie reprezentowanej, która może być zamieszczona przy samym podpisie lub też w innym miejscu. Orzecznictwo na temat w jaki sposób na wekslu ma się podpisywać umocowany pełnomocnik początkowo nie było jednolite. Początkowo przeważył pogląd, że pełnomocnik, który podpisuje weksel w cudzym imieniu, musi zamieścić swój własny podpis z wyrażeniem stosunku pełnomocnictwa. Ostatecznie ewolucję tę zakończyło powołane orzeczenie pełnego kompletu Izby Trzeciej SN z 19.5.1928 r. (Rw 2483/27, OSP 1928, poz. 419), w którego uzasadnieniu wyjaśniono, że "jeżeli ktoś podpisuje weksel w cudzym imieniu, to nie może umieszczać bez dodatku imienia i nazwiska zastąpionej osoby, ale musi umieścić swój własny podpis z wyrażeniem stosunku pełnomocnictwa lub zastępstwa do zastąpionej osoby. Tak też rozumie zastępstwo i art. 8 Prawa wekslowego". Za przytoczonym stanowiskiem poszła później judykatura (por. orz. SN z 19.9.1929 r., III Rw. 508/29, S.A. Lwów Bc. I 858/28, S.O. Lwów Cw. IV 1299/28, PPA 1939, poz. 28, s. 42; orz. SN z 23.5.1930 r., RW. 2663/29, OSP 1930, poz. 323). Także w piśmiennictwie powszechnie obecnie przyjmuje się, że poprawna forma podpisu pełnomocnika na wekslu powinna zawierać jego podpis, oraz wskazywać stosunek pełnomocnictwa, przy czym dodatki wskazujące na ten stosunek i wymienienie osoby reprezentowanej mogą być wyrażone w sposób mechaniczny. Kluczową staje się kwestia, co należy rozumieć przez wskazanie w treści weksla stosunku pełnomocnictwa (zastępstwa). Chodzi o to, czy wskazanie stosunku pełnomocnictwa w treści weksla należy rozumieć jako konieczność zamieszczenia w dokumencie słowa "pełnomocnik" (ewentualnie słów "zastępca", "w imieniu...", " per procura" itp.). W doktrynie postuluje się zamieszczenie zwrotu np. "jako pełnomocnik...". Zauważa się, że występowanie w charakterze pełnomocnika musi wynikać z treści weksla. Poprawna forma podpisu pełnomocnika na wekslu powinna zawierać prócz jego podpisu wskazanie "stosunku pełnomocnictwa", które z reguły sprowadza się do zamieszczenia na wekslu wprost słowa "pełnomocnik" lub jego synonimów. W ogólniejszym ujęciu można powiedzieć, że przy podpisie z reguły musi być wyrażony stosunek przedstawicielstwa. Nie jest to konieczne tylko wtedy, gdy ze sformułowania treści wzmianki przy podpisie następni posiadacze weksla nie mają wątpliwości, iż osoba, która ten podpis złożyła zobowiązała się nie w swoim imieniu. Wówczas bowiem byłyby podstawy do uznania, że na wekslu stosunek pełnomocnictwa został uwidoczniony (uchwała SN z 21.4.2004 r., III CZP 13/04, MoP 2004, Nr 15). Przenosząc rozważania na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że na żadnym z weksli załączonych do akt sprawy, które zostały podpisane przez J. A. na podstawie pełnomocnictwa udzielonego przez D. A. w dniu 7 września 2010 r. nie wynika stosunek przedstawicielstwa w oparciu, o które J. A. podpisał weksle (k. 13 – 18). Wobec tego należy przyjąć, że J. A. nie zaciągnął skutecznie zobowiązania wekslowego w imieniu i na rzecz D. A.. Niedopuszczalne zaś było przeprowadzenie dowodów ze źródeł osobowych na okoliczność ustalenia, że J. A. podpisał weksel in blanco jako pełnomocnik D. A.. Jak trafnie zauważył Sąd Apelacyjny w Warszawie w wyroku z dnia 26 października 2012 r. w sprawie o sygn. akt I ACa 389/12 „Nie jest dopuszczalne ustalenie wystawcy weksla na podstawie okoliczności "pozatekstowych", np. w oparciu o rzeczywistą wolę kontrahentów, czy też ich nawet oczywistą świadomość co do tego, w jakim charakterze występują osoby podpisujące się na wekslu. Wykładnia weksla dopuszczalna jest bowiem jedynie w granicach jego tekstu.”. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał powództwo w oparciu o zobowiązanie wekslowe za niezasadne. Co do drugiej podstawy powództwa , tj. zobowiązania umownego, powództwo jest usprawiedliwione co do zasady i co do wysokości. Strony łączyła Umowa Leasingu. Stosownie do art. 709 1 k.c. przez umowę leasingu finansujący zobowiązuje się, w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, nabyć rzecz od oznaczonego zbywcy na warunkach określonych w tej umowie i oddać tę rzecz korzystającemu do używania albo używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony, a korzystający zobowiązuje się zapłacić finansującemu w uzgodnionych ratach wynagrodzenie pieniężne, równe co najmniej cenie lub wynagrodzeniu z tytułu nabycia rzeczy przez finansującego. Pozwany podniósł zarzut braków w reprezentacji powoda przy zawieraniu Umów (...). Wskazał, że Umowy zawierają jednoznaczne wskazanie, że powód jest reprezentowany przez L. Z.i J. S.
art. 709 15 k.c., w razie wypowiedzenia przez finansującego umowy leasingu na skutek okoliczności, za które korzystający ponosi odpowiedzialność, finansujący może żądać od korzystającego natychmiastowego zapłacenia wszystkich przewidzianych w umowie a niezapłaconych rat, pomniejszonych o korzyści, jakie finansujący uzyskał wskutek ich zapłaty przed umówionym terminem i rozwiązania umowy leasingu. Stosownie do § 8 ust. 4 Umowy Leasingu do kwestii nieuregulowanych umowami stosuje się postanowienia Ogólnych Warunków oraz kodeksu cywilnego. Natomiast
3 lit. a OWL, w razie wypowiedzenia umowy leasingu przez Finansującego – powoda, może on żądać od Korzystającego natychmiastowego zapłacenia następujących należności (…) odszkodowania w kwocie sumy pozostałych do zapłaty rat leasingowych netto oraz wartości wykupu, pomniejszonych w drodze zdyskontowania, o ile Korzystający zwróci w żądanym terminie przedmiot leasingu. Wysokość dyskonta ustala się na stopę określoną w § 4 ust. 2 pkt 2.2 umowy leasingu z zastrzeżeniem § 4 ust. 3 i 5 OWL, obowiązującą w dniu rozwiązania umowy. W przypadku sprzedaży przedmiotu leasingu przez Finansującego, należności wymienione w tym punkcie zostaną pomniejszone o 90% kwoty uzyskanej z tytułu sprzedaży przedmiotu leasingu, nie więcej jednak niż do wysokości tych należności. W przypadku zaś oddania przedmiotu leasingu innemu podmiotowi w leasing, należności te zostaną pomniejszone o 90% podstawy wyliczania rat leasingowych ustalonej w nowej umowie leasingowej, jednakże nie więcej, niż do wysokości tych należności. Powód żąda od pozwanego zapłaty odszkodowania na podstawie Umowy (...) w wysokości 67 325,98 zł (tytułem niezapłaconych umową rat przyszłych), na podstawie Umowy (...) w wysokości 106 077,91 zł (tytułem niezapłaconych umową rat przyszłych), z tytułu Umowy (...) w wysokości 46 338,14 zł (tytułem niezapłaconych umową rat przyszłych) oraz z Umowy (...) w wysokości 33 514,43 zł (tytułem niezapłaconych umową rat przyszłych). Wysokość tych świadczeń potwierdzona jest fakturami VAT załączonymi do akt sprawy (k. 64 – 74) Pozwany nie podniósł żadnych zarzutów, co do wysokości tych świadczeń, ani sposobu ich wyliczenia, w związku z tym, Sąd na podstawie art. 230 k.p.c., uznał, te fakty przez pozwanego za przyznane, mając na uwadze wyniki całej rozprawy. Pozwany podniósł zarzut spełnienia świadczenia do wysokości 108 455,87 zł. Na potwierdzenie tego zarzutu nie przedstawił jednak żadnych dowodów.
art. 6 k.c., ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z faktu tego wywodzi skutki prawne. Od strony procesowej ciężar dowodu został ujęty przez ustawodawcę w art. 232 zd. pierwsze k.p.c. ,
którym strony są obowiązane wskazywać dowody dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne. Z powyższego wynika, po pierwsze, że w obecnym stanie prawnym w procesie cywilnym postępowanie dowodowe jest, co do zasady, kontradyktoryjne, po drugie, że negatywne konsekwencje nieudowodnienia pewnych okoliczności w sprawie obciążają tego, kto z tych okoliczności wywodził skutki prawne. Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy należy stwierdzić, że to pozwany powoływał się na okoliczność spełnienia świadczenia do wysokości 108 455,87 zł i to na nim spoczywał ciężar dowodu w tym zakresie. W związku z powyższym, zarzut spełnienia świadczenia do wysokości 108 455,87 zł nie zasługiwał na uwzględnienie jako nieudowodniony. Żądanie odsetek skapitalizowanych jest zasadne. Powód żąda odsetek ustawowych od kwoty 253 395, 77 zł od dnia 29 stycznia 2014 r. do dnia zapłaty. W żądaniu tym zawiera się także żądanie odsetek od skapitalizowanych odsetek umownych w wysokości 139, 31 zł. Podstawa prawna powództwa w tym zakresie oparta jest na art. 481 § 1 k.c., w zw. z art. 359 § 1 i 2 k.c. w zw. z art. 482 § 1 k.c.
art. 359 § 1 k.p.c., odsetki od sumy pieniężnej należą się tylko wtedy, gdy to wynika z czynności prawnej albo z ustawy, z orzeczenia sądu lub z decyzji innego właściwego organu.
6 zd. drugie OWL, w przypadku nieterminowego wnoszenia płatności naliczane będą odsetki w wysokości dwukrotności stawki odsetek ustawowych. Powód żąda od pozwanego zapłaty odsetek z tytułu Umowy (...) w wysokości 139,31 zł. Pozwany nie podniósł żadnych zarzutów, co do wysokości tych świadczeń, ani sposobu ich wyliczenia, w związku z tym, Sąd na podstawie art. 230 k.p.c., uznał, te fakty przez pozwanego za przyznane, mając na uwadze wyniki całej rozprawy.
art. 482 § 1 k.c. od zaległych odsetek można żądać odsetek za opóźnienie dopiero od chwili wytoczenia o nie powództwa, chyba że po powstaniu zaległości strony zgodziły się na doliczenie zaległych odsetek do dłużnej sumy. Sąd uznał, że żądanie odsetek ustawowych od kwoty 253 256, 46 zł od dnia 29 stycznia 2014 r., jest zasadne, gdyż pozwany był wzywany do zapłaty kwot składających się na tę należność pismami z dnia 10 lipca 2012 r. (k. 56 – 62), doręczonymi w dniu 17 lipca 2012 r. (k. 63). Sąd uznał żądanie odsetek ustawowych od kwoty 139, 31 zł od dnia 29 stycznia 2014 r., z uwagi na to, że
art. 482 § 1 k.c., odsetek od skapitalizowanych odsetek można żądać dopiero od dnia wytoczenia powództwa o nie, co nastąpiło w dniu 4 lutego 2014 r. ( prezentata k. 3). Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w sentencji, oddalając powództwo w części. O kosztach procesu Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 k.p.c., gdyż pozwany przegrał sprawę w całości. Na koszty procesu poniesione przez powoda w kwocie 19 889,00 zł składają się kwota 5 359,00 zł obejmująca koszt opłaty stosunkowej od pozwu w wysokości 12 672,00 zł, kwota 7 200,00 zł tytułem kosztów zastępstwa procesowego (§ 6 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (t.j. Dz. U. 2013, poz. 490)) oraz kwota 17,00 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictwa. SSR del. Przemysław Feliga ZARZĄDZENIE (...) (...)
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.