Sygn. akt XP 1148/13 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 19 maja 2014 r. Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Śródmieścia Wydział X Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie: Przewodniczący: SSR A

§ 10Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 lutego 2010 r.

w sprawie świadczeń socjalnych funkcjonariuszy celnych i członków ich rodzin w zakresie, w jakim odnosi się do dopłaty do wypoczynku, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Pracodawca bezzasadnie uznał,

wniosek powódki został złożony po upływie terminu 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Rozporządzenie z 2010 r. wprowadziło również regulacje odnoszące się do terminu rozliczania dopłat do wypoczynku. Ma się odbywać w kolejnych kwartałach roku, jednak nie później niż raz na pół roku, a wypłata ma nastąpić do końca miesiąca następującego po zakończeniu okresu rozliczenia (§ 2 ust. 6 rozporządzenia z 2010 r.). Natomiast świadczenia przysługujące w danym roku kalendarzowym są wypłacane nie później niż do 31 stycznia następnego roku kalendarzowego (§8 rozporządzenia z 2010 r.). Zdaniem powódki jej roszczenie stało się wymagalne z dniem pierwszej, niepełnej wypłaty. W odpowiedzi na pozew powódki B. S. (k. 216) strona pozwana I. C.we W. wniosła o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie na jej rzecz kosztów procesu. Strona pozwana podniosła zarzut przedawnienia roszczeń powódki. Wskazała, że powódka nabyła prawo do wypłaty spornego roszczenia, zgodnie z § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 11 maja 2000 r. w sprawie rodzaju i zakresu świadczeń socjalnych, które mogą być przyznawane funkcjonariuszom celnym oraz członkom ich rodzin, z chwilą nabycia w danym roku kalendarzowym prawa do urlopu wypoczynkowego. Możliwość żądania zaspokojenia przysługującej wierzytelności powód nabył już 1 stycznia 2010 r. Nawet zresztą przy przyjęciu, że datą wymagalności była data złożenia wniosku o dopłatę, to i tak roszczenie powódki byłoby przedawnione, gdyż wniosek o wypłatę uzupełniającego świadczenia powódka złożyła 10.04.2013 r., a zatem, po upływie 3 lat. Pozwana wskazała, że czym innym jest prawna możliwość żądania zaspokojenia, a czym innym sama chwila jego spełnienia. Są to dwie zupełnie inne daty i kwestii wymagalności roszczenia nie można utożsamiać z ostatecznym terminem, w którym zobowiązanie ma być wykonane. Ponadto pozwana wskazała, że funkcjonariusze celni mają możliwość przerwania biegu terminu przedawnienia. Stosownie bowiem do art. 165 ust. 3 ustawy o Służbie Celnej bieg przedawnienia roszczenia z tytułu uposażenia i im uposażenia i innych świadczeń należności pieniężnych przerywa każda czynność przed kierownikiem urzędu, podjęta bezpośrednio w calu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia roszczenia. W przypadku gdyby Sąd I instancji nie podzielił zarzutu przedawnienia roszczenia pozwana z ostrożności podnosi, że biorąc pod uwagę prospektywne działanie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, powodowi mogłyby przysługiwać tylko odsetki za okres od dnia opublikowania wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 kwietnia 2013 r., sygn. akt P 44/10, tj. od dnia 10 maja 2013 r. Zgodnie z art. 165 ust. 4 ustawy o Służbie Celnej, w przypadku zwłoki w wypłacie uposażenia, innych świadczeń oraz należności pieniężnych funkcjonariuszowi przysługują odsetki ustawowe od dnia, w którym uposażenie, inne świadczenie lub należność pieniężna stała się wymagalna. Z powyższego przepisu jednoznacznie wynika, że aby odsetki były należne, pracodawca musi pozostawać w zwłoce z wypłatą świadczenia. Do wypłaty odsetek nie jest więc wystarczające zwykłe opóźnienie, jak ma to miejsce na gruncie kodeksu cywilnego. Pozwem z dnia 18.12.2013 r. powód J. N. domagał się zasądzenia od strony pozwanej I. C. we W. kwoty 997,64 zł brutto z ustawowymi odsetkami od dnia 21.04.2010 r., a także zasądzenia na jego rzecz kosztów procesu. W uzasadnieniu powód wskazał, że w dniu 14.01.2010 r. złożył wniosek o wypłatę kwoty świadczenia socjalnego z tytułu dopłaty do wypoczynku. Na podstawie wniosku pracodawca wypłacił jedynie świadczenie w wysokości 476 zł. Określona w pozwie kwota stanowi różnicę pomiędzy kwotą świadczenia socjalnego (dopłata wypoczynku za 2010 r.), wypłaconą w dniu 21.04.2010 r. w kwocie 476 zł, a kwotą należną z tytułu ww. świadczenia socjalnego w wysokości 1473,64 zł, wynikającą z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 maja 2000 r. w sprawie rodzaju i zakresu świadczeń socjalnych, które mogą być przyznane funkcjonariuszom celnym i członkom ich rodzin. W dniu 10.04.2013 r. powód wezwał Dyrektora I. C.do zapłaty różnicy należnego świadczenia wraz z należnymi odsetkami. W odpowiedzi otrzymał pismo Dyrektora I. C.z dnia 13.08.2013 r., odmawiające świadczenia z powodu – jak twierdzi pozwana – przedawnienia okresu 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2013 r. Trybunał Konstytucyjny (sygn. akt P 44/10) uznał,

§ 10Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 lutego 2010 r.

w sprawie świadczeń socjalnych funkcjonariuszy celnych i członków ich rodzin w zakresie, w jakim odnosi się do dopłaty do wypoczynku, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Pracodawca bezzasadnie uznał,

wniosek powoda został złożony po upływie terminu 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Rozporządzenie z 2010 r. wprowadziło również regulacje odnoszące się do terminu rozliczania dopłat do wypoczynku. Ma się odbywać w kolejnych kwartałach roku, jednak nie później niż raz na pół roku, a wypłata ma nastąpić do końca miesiąca następującego po zakończeniu okresu rozliczenia (§ 2 ust. 6 rozporządzenia z 2010 r.). Natomiast świadczenia przysługujące w danym roku kalendarzowym są wypłacane nie później niż do 31 stycznia następnego roku kalendarzowego (§8 rozporządzenia z 2010 r.). Zdaniem powoda jego roszczenie stało się wymagalne z dniem pierwszej, niepełnej wypłaty. W odpowiedzi na pozew powoda J. N. (k. 222) strona pozwana I. C.we W. wniosła o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych. Strona pozwana podniosła zarzut przedawnienia roszczeń powoda. Wskazała, że powód nabył prawo do wypłaty spornego roszczenia, zgodnie z § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 11 maja 2000 r. w sprawie rodzaju i zakresu świadczeń socjalnych, które mogą być przyznawane funkcjonariuszom celnym oraz członkom ich rodzin, z chwilą nabycia w danym roku kalendarzowym prawa do urlopu wypoczynkowego. Możliwość żądania zaspokojenia przysługującej wierzytelności powód nabył już 1 stycznia 2010 r. Nawet zresztą przy przyjęciu, że datą wymagalności była data złożenia wniosku o dopłatę, to i tak roszczenie powoda byłoby przedawnione, gdyż wniosek o wypłatę uzupełniającego świadczenia powód złożył 10.04.2013 r., a zatem, po upływie 3 lat. Pozwana wskazała, że czym innym jest prawna możliwość żądania zaspokojenia, a czym innym sama chwila jego spełnienia. Są to dwie zupełnie inne daty i kwestii wymagalności roszczenia nie można utożsamiać z ostatecznym terminem, w którym zobowiązanie ma być wykonane. Ponadto pozwana wskazała, że funkcjonariusze celni mają możliwość przerwania biegu terminu przedawnienia. Stosownie bowiem do art. 165 ust. 3 ustawy o Służbie Celnej bieg przedawnienia roszczenia z tytułu uposażenia i im uposażenia i innych świadczeń należności pieniężnych przerywa każda czynność przed kierownikiem urzędu, podjęta bezpośrednio w calu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia roszczenia. W przypadku gdyby Sąd I instancji nie podzielił zarzutu przedawnienia roszczenia pozwana z ostrożności podnosi, że biorąc pod uwagę prospektywne działanie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, powodowi mogłyby przysługiwać tylko odsetki za okres od dnia opublikowania wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 kwietnia 2013 r., sygn. akt P 44/10, tj. od dnia 10 maja 2013 r. Zgodnie z art. 165 ust. 4 ustawy o Służbie Celnej, w przypadku zwłoki w wypłacie uposażenia, innych świadczeń oraz należności pieniężnych funkcjonariuszowi przysługują odsetki ustawowe od dnia, w którym uposażenie, inne świadczenie lub należność pieniężna stała się wymagalna. Z powyższego przepisu jednoznacznie wynika, że aby odsetki były należne, pracodawca musi pozostawać w zwłoce z wypłatą świadczenia. Do wypłaty odsetek nie jest więc wystarczające zwykłe opóźnienie, jak ma to miejsce na gruncie kodeksu cywilnego. Pozwem z dnia 18.12.2013 r. powód M. M.

§ 10Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 lutego 2010 r.

w sprawie świadczeń socjalnych funkcjonariuszy celnych i członków ich rodzin w zakresie, w jakim odnosi się do dopłaty do wypoczynku, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Pracodawca bezzasadnie uznał,

wniosek powoda został złożony po upływie terminu 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Rozporządzenie z 2010 r. wprowadziło również regulacje odnoszące się do terminu rozliczania dopłat do wypoczynku. Ma się odbywać w kolejnych kwartałach roku, jednak nie później niż raz na pół roku, a wypłata ma nastąpić do końca miesiąca następującego po zakończeniu okresu rozliczenia (§ 2 ust. 6 rozporządzenia z 2010 r.). Natomiast świadczenia przysługujące w danym roku kalendarzowym są wypłacane nie później niż do 31 stycznia następnego roku kalendarzowego (§8 rozporządzenia z 2010 r.). Zdaniem powoda jego roszczenie stało się wymagalne z końcem roku 2010. W odpowiedzi na pozew powoda M. M.

§ 10Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 lutego 2010 r.

w sprawie świadczeń socjalnych funkcjonariuszy celnych i członków ich rodzin w zakresie, w jakim odnosi się do dopłaty do wypoczynku, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Pracodawca bezzasadnie uznał,

wniosek powódki został złożony po upływie terminu 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Rozporządzenie z 2010 r. wprowadziło również regulacje odnoszące się do terminu rozliczania dopłat do wypoczynku. Ma się odbywać w kolejnych kwartałach roku, jednak nie później niż raz na pół roku, a wypłata ma nastąpić do końca miesiąca następującego po zakończeniu okresu rozliczenia (§ 2 ust. 6 rozporządzenia z 2010 r.). Natomiast świadczenia przysługujące w danym roku kalendarzowym są wypłacane nie później niż do 31 stycznia następnego roku kalendarzowego (§8 rozporządzenia z 2010 r.). Zdaniem powódki jej roszczenie stało się wymagalne z dniem pierwszej, niepełnej wypłaty. Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 27.11.2013 r. (X Np 428/13) Sąd uwzględnił powództwo A. M. w całości. W sprzeciwie od nakazu zapłaty wydanego w sprawie z powództwa A. M. (k. 87) strona pozwana I. C.we W. wniosła o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie na jej rzecz kosztów procesu. Strona pozwana podniosła zarzut przedawnienia roszczeń powódki. Wskazała, że powódka nabył prawo do wypłaty spornego roszczenia, zgodnie z § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 11 maja 2000 r. w sprawie rodzaju i zakresu świadczeń socjalnych, które mogą być przyznawane funkcjonariuszom celnym oraz członkom ich rodzin, z chwilą nabycia w danym roku kalendarzowym prawa do urlopu wypoczynkowego. Możliwość żądania zaspokojenia przysługującej wierzytelności powódka nabyła już 1 stycznia 2010 r. Nawet zresztą przy przyjęciu, że datą wymagalności była data złożenia wniosku o dopłatę, to i tak roszczenie powódki byłoby przedawnione, gdyż wniosek o wypłatę uzupełniającego świadczenia powódka złożyła 10.04.2013 r., a zatem, po upływie 3 lat. Pozwana wskazała, że czym innym jest prawna możliwość żądania zaspokojenia, a czym innym sama chwila jego spełnienia. Są to dwie zupełnie inne daty i kwestii wymagalności roszczenia nie można utożsamiać z ostatecznym terminem, w którym zobowiązanie ma być wykonane. Ponadto pozwana wskazała, że funkcjonariusze celni mają możliwość przerwania biegu terminu przedawnienia. Stosownie bowiem do art. 165 ust. 3 ustawy o Służbie Celnej bieg przedawnienia roszczenia z tytułu uposażenia i im uposażenia i innych świadczeń należności pieniężnych przerywa każda czynność przed kierownikiem urzędu, podjęta bezpośrednio w calu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia roszczenia. W przypadku gdyby Sąd I instancji nie podzielił zarzutu przedawnienia roszczenia pozwana z ostrożności podnosi, że biorąc pod uwagę prospektywne działanie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, powodowi mogłyby przysługiwać tylko odsetki za okres od dnia opublikowania wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 kwietnia 2013 r., sygn. akt P 44/10, tj. od dnia 10 maja 2013 r. Pozwem z dnia 22.11.2013 r. powód R. W. domagał się zasądzenia od strony pozwanejI. C.we W. kwoty 1496,46 zł brutto z ustawowymi odsetkami od dnia 22.04.2010 r., a także zasądzenia na jego rzecz kosztów procesu. W uzasadnieniu powód wskazał, że w dniu 25.01.2010 r. złożył wniosek o wypłatę kwoty świadczenia socjalnego z tytułu dopłaty do wypoczynku. Na podstawie wniosku pracodawca wypłacił jedynie świadczenie w wysokości 714 zł. Określona w pozwie kwota stanowi różnicę pomiędzy kwotą świadczenia socjalnego (dopłata wypoczynku za 2010 r.), wypłaconą w dniu 22.04.2010 r. w kwocie 714 zł, a kwotą należną z tytułu ww. świadczenia socjalnego w wysokości 2210,46 zł, wynikającą z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 maja 2000 r. w sprawie rodzaju i zakresu świadczeń socjalnych, które mogą być przyznane funkcjonariuszom celnym i członkom ich rodzin. W dniu 9.04.2013 r. powód wezwał Dyrektora I. C. do zapłaty różnicy należnego świadczenia wraz z należnymi odsetkami. W odpowiedzi otrzymał pismo Dyrektora I. C.z dnia 13.08.2013 r., odmawiające świadczenia z powodu – jak twierdzi pozwana – przedawnienia okresu 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2013 r. Trybunał Konstytucyjny (sygn. akt P 44/10) uznał,

§ 10Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 lutego 2010 r.

w sprawie świadczeń socjalnych funkcjonariuszy celnych i członków ich rodzin w zakresie, w jakim odnosi się do dopłaty do wypoczynku, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Pracodawca bezzasadnie uznał,

wniosek powoda został złożony po upływie terminu 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Rozporządzenie z 2010 r. wprowadziło również regulacje odnoszące się do terminu rozliczania dopłat do wypoczynku. Ma się odbywać w kolejnych kwartałach roku, jednak nie później niż raz na pół roku, a wypłata ma nastąpić do końca miesiąca następującego po zakończeniu okresu rozliczenia (§ 2 ust. 6 rozporządzenia z 2010 r.). Natomiast świadczenia przysługujące w danym roku kalendarzowym są wypłacane nie później niż do 31 stycznia następnego roku kalendarzowego (§8 rozporządzenia z 2010 r.). Zdaniem powoda jego roszczenie stało się wymagalne z dniem opublikowania wyroku TK. W odpowiedzi na pozew powoda R. W. (k. 198) strona pozwana I. C.we W. wniosła o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych. Strona pozwana podniosła zarzut przedawnienia roszczeń powoda. Wskazała, że powód nabył prawo do wypłaty spornego roszczenia, zgodnie z § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 11 maja 2000 r. w sprawie rodzaju i zakresu świadczeń socjalnych, które mogą być przyznawane funkcjonariuszom celnym oraz członkom ich rodzin, z chwilą nabycia w danym roku kalendarzowym prawa do urlopu wypoczynkowego. Możliwość żądania zaspokojenia przysługującej wierzytelności powód nabył już 1 stycznia 2010 r. Nawet zresztą przy przyjęciu, że datą wymagalności była data złożenia wniosku o dopłatę, to i tak roszczenie powoda byłoby przedawnione, gdyż wniosek o wypłatę uzupełniającego świadczenia powód złożył 9.04.2013 r., a zatem, po upływie 3 lat. Pozwana wskazała, że czym innym jest prawna możliwość żądania zaspokojenia, a czym innym sama chwila jego spełnienia. Są to dwie zupełnie inne daty i kwestii wymagalności roszczenia nie można utożsamiać z ostatecznym terminem, w którym zobowiązanie ma być wykonane. Ponadto pozwana wskazała, że funkcjonariusze celni mają możliwość przerwania biegu terminu przedawnienia. Stosownie bowiem do art. 165 ust. 3 ustawy o Służbie Celnej bieg przedawnienia roszczenia z tytułu uposażenia i im uposażenia i innych świadczeń należności pieniężnych przerywa każda czynność przed kierownikiem urzędu, podjęta bezpośrednio w calu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia roszczenia. W przypadku gdyby Sąd I instancji nie podzielił zarzutu przedawnienia roszczenia pozwana z ostrożności podnosi, że biorąc pod uwagę prospektywne działanie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, powodowi mogłyby przysługiwać tylko odsetki za okres od dnia opublikowania wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 kwietnia 2013 r., sygn. akt P 44/10, tj. od dnia 10 maja 2013 r. Zgodnie z art. 165 ust. 4 ustawy o Służbie Celnej, w przypadku zwłoki w wypłacie uposażenia, innych świadczeń oraz należności pieniężnych funkcjonariuszowi przysługują odsetki ustawowe od dnia, w którym uposażenie, inne świadczenie lub należność pieniężna stała się wymagalna. Z powyższego przepisu jednoznacznie wynika, że aby odsetki były należne, pracodawca musi pozostawać w zwłoce z wypłatą świadczenia. Do wypłaty odsetek nie jest więc wystarczające zwykłe opóźnienie, jak ma to miejsce na gruncie kodeksu cywilnego. Pozwem z dnia 18.11.2013 r. powódka J. P. domagała się zasądzenia od strony pozwanej I. C.we Wrocławiu kwoty 498,82 zł brutto z ustawowymi odsetkami od dnia 29.03.2010 r., a także zasądzenia na jej rzecz kosztów procesu. W uzasadnieniu powódka wskazała, że w dniu 5.01.2010 r. złożyła wniosek o wypłatę kwoty świadczenia socjalnego z tytułu dopłaty do wypoczynku. Na podstawie wniosku pracodawca wypłacił jedynie świadczenie w wysokości 238 zł. Określona w pozwie kwota stanowi różnicę pomiędzy kwotą świadczenia socjalnego (dopłata wypoczynku za 2010 r.), wypłaconą w dniu 21.04.2010 r. w kwocie 238 zł, a kwotą należną z tytułu ww. świadczenia socjalnego w wysokości 736,82 zł, wynikającą z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 maja 2000 r. w sprawie rodzaju i zakresu świadczeń socjalnych, które mogą być przyznane funkcjonariuszom celnym i członkom ich rodzin. W dniu 10.04.2013 r. powódka wezwała Dyrektora I. C.do zapłaty różnicy należnego świadczenia wraz z należnymi odsetkami. W odpowiedzi otrzymała pismo Dyrektora I. C.z dnia 21.08.2013 r., odmawiające świadczenia z powodu – jak twierdzi pozwana – przedawnienia okresu 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2013 r. Trybunał Konstytucyjny (sygn. akt P 44/10) uznał,

§ 10Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 lutego 2010 r.

w sprawie świadczeń socjalnych funkcjonariuszy celnych i członków ich rodzin w zakresie, w jakim odnosi się do dopłaty do wypoczynku, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Pracodawca bezzasadnie uznał,

wniosek powódki został złożony po upływie terminu 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Rozporządzenie z 2010 r. wprowadziło również regulacje odnoszące się do terminu rozliczania dopłat do wypoczynku. Ma się odbywać w kolejnych kwartałach roku, jednak nie później niż raz na pół roku, a wypłata ma nastąpić do końca miesiąca następującego po zakończeniu okresu rozliczenia (§ 2 ust. 6 rozporządzenia z 2010 r.). Natomiast świadczenia przysługujące w danym roku kalendarzowym są wypłacane nie później niż do 31 stycznia następnego roku kalendarzowego (§8 rozporządzenia z 2010 r.). Zdaniem powódki jej roszczenie stało się wymagalne z dniem pierwszej, niepełnej wypłaty. Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 27.11.2013 r. (X Np 434/13) Sąd uwzględnił powództwo J. P. w całości. W sprzeciwie od nakazu zapłaty wydanego w sprawie z powództwa J. P. (k. 117) strona pozwanaI. C.we Wrocławiu wniosła o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie na jej rzecz kosztów procesu. Strona pozwana podniosła zarzut przedawnienia roszczeń powódki. Wskazała, że powódka nabył prawo do wypłaty spornego roszczenia, zgodnie z § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 11 maja 2000 r. w sprawie rodzaju i zakresu świadczeń socjalnych, które mogą być przyznawane funkcjonariuszom celnym oraz członkom ich rodzin, z chwilą nabycia w danym roku kalendarzowym prawa do urlopu wypoczynkowego. Możliwość żądania zaspokojenia przysługującej wierzytelności powódka nabyła już 1 stycznia 2010 r. Nawet zresztą przy przyjęciu, że datą wymagalności była data złożenia wniosku o dopłatę, to i tak roszczenie powódki byłoby przedawnione, gdyż wniosek o wypłatę uzupełniającego świadczenia powódka złożyła 10.04.2013 r., a zatem, po upływie 3 lat. Pozwana wskazała, że czym innym jest prawna możliwość żądania zaspokojenia, a czym innym sama chwila jego spełnienia. Są to dwie zupełnie inne daty i kwestii wymagalności roszczenia nie można utożsamiać z ostatecznym terminem, w którym zobowiązanie ma być wykonane. Ponadto pozwana wskazała, że funkcjonariusze celni mają możliwość przerwania biegu terminu przedawnienia. Stosownie bowiem do art. 165 ust. 3 ustawy o Służbie Celnej bieg przedawnienia roszczenia z tytułu uposażenia i im uposażenia i innych świadczeń należności pieniężnych przerywa każda czynność przed kierownikiem urzędu, podjęta bezpośrednio w calu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia roszczenia. W przypadku gdyby Sąd I instancji nie podzielił zarzutu przedawnienia roszczenia pozwana z ostrożności podnosi, że biorąc pod uwagę prospektywne działanie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, powodowi mogłyby przysługiwać tylko odsetki za okres od dnia opublikowania wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 kwietnia 2013 r., sygn. akt P 44/10, tj. od dnia 10 maja 2013 r. Pozwem z dnia 26.11.2013 r. powódka A. S. domagała się zasądzenia od strony pozwanej I. C.we Wrocławiu kwoty 1995,28 zł brutto z ustawowymi odsetkami od dnia 19.05.2010 r., a także zasądzenia na jej rzecz kosztów procesu. W uzasadnieniu powódka wskazała, że w dniu 27.01.2010 r. złożyła wniosek o wypłatę kwoty świadczenia socjalnego z tytułu dopłaty do wypoczynku. Na podstawie wniosku pracodawca wypłacił jedynie świadczenie w wysokości 952 zł. Określona w pozwie kwota stanowi różnicę pomiędzy kwotą świadczenia socjalnego (dopłata wypoczynku za 2010 r.), wypłaconą w dniu 19.05.2010 r. w kwocie 952 zł, a kwotą należną z tytułu ww. świadczenia socjalnego w wysokości 2947,28 zł, wynikającą z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 maja 2000 r. w sprawie rodzaju i zakresu świadczeń socjalnych, które mogą być przyznane funkcjonariuszom celnym i członkom ich rodzin. W dniu 10.04.2013 r. powódka wezwała Dyrektora I. C.do zapłaty różnicy należnego świadczenia wraz z należnymi odsetkami. W odpowiedzi otrzymała pismo Dyrektora I. C.z dnia 21.08.2013 r., odmawiające świadczenia z powodu – jak twierdzi pozwana – przedawnienia okresu 3 lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2013 r. Trybunał Konstytucyjny (sygn. akt P 44/10) uznał,

§ 10Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 lutego 2010 r.

w sprawie świadczeń socjalnych funkcjonariuszy celnych i członków ich rodzin w zakresie, w jakim odnosi się do dopłaty do wypoczynku, jest niezgodny z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Nakazem zapłaty w postępowaniu upominawczym z dnia 2.12..2013 r. (X Np 451/13) Sąd uwzględnił powództwo A. S. w całości. W sprzeciwie od nakazu zapłaty wydanego w sprawie z powództwa A. S. (k. 138) strona pozwana I. C. we Wrocławiu wniosła o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie na jej rzecz kosztów procesu. Strona pozwana podniosła zarzut przedawnienia roszczeń powódki. Wskazała, że powódka nabył prawo do wypłaty spornego roszczenia, zgodnie z § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 11 maja 2000 r. w sprawie rodzaju i zakresu świadczeń socjalnych, które mogą być przyznawane funkcjonariuszom celnym oraz członkom ich rodzin, z chwilą nabycia w danym roku kalendarzowym prawa do urlopu wypoczynkowego. Możliwość żądania zaspokojenia przysługującej wierzytelności powódka nabyła już 1 stycznia 2010 r. Nawet zresztą przy przyjęciu, że datą wymagalności była data złożenia wniosku o dopłatę, to i tak roszczenie powódki byłoby przedawnione, gdyż wniosek o wypłatę uzupełniającego świadczenia powódka złożyła 10.04.2013 r., a zatem, po upływie 3 lat. Pozwana wskazała, że czym innym jest prawna możliwość żądania zaspokojenia, a czym innym sama chwila jego spełnienia. Są to dwie zupełnie inne daty i kwestii wymagalności roszczenia nie można utożsamiać z ostatecznym terminem, w którym zobowiązanie ma być wykonane. Ponadto pozwana wskazała, że funkcjonariusze celni mają możliwość przerwania biegu terminu przedawnienia. Stosownie bowiem do art. 165 ust. 3 ustawy o Służbie Celnej bieg przedawnienia roszczenia z tytułu uposażenia i im uposażenia i innych świadczeń należności pieniężnych przerywa każda czynność przed kierownikiem urzędu, podjęta bezpośrednio w calu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia roszczenia. W przypadku gdyby Sąd I instancji nie podzielił zarzutu przedawnienia roszczenia pozwana z ostrożności podnosi, że biorąc pod uwagę prospektywne działanie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego, powodowi mogłyby przysługiwać tylko odsetki za okres od dnia opublikowania wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 23 kwietnia 2013 r., sygn. akt P 44/10, tj. od dnia 10 maja 2013 r. Sprawy z powództwa E. M., R. N. i I. S. zostały postanowieniem wydanym na rozprawie w dniu 19.05.2014 r. wyłączone do odrębnego rozpoznania. Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny: Powódka B. S. jest funkcjonariuszem celnym zatrudnionym u strony pozwanej. W dniu 14.01.2010 r. złożyła wniosek o wypłatę kwoty świadczenia socjalnego z tytułu dopłaty do wypoczynku dla swojej rodziny. Strona pozwana w dniu 21.04.2010 r. wypłaciła powódce świadczenie w wysokości 238 zł. W dniu 10.04.2013 r. powódka wezwała Dyrektora I. C.do zapłaty różnicy należnego świadczenia wraz z należnymi odsetkami. W odpowiedzi otrzymała pismo DyrektoraI. C.z dnia 21.08.2013 r., odmawiające świadczenia z powodu upływu okresu przedawnienia. Uposażenie powódki liczone jak ekwiwalent za urlop wypoczynkowy wynosi 6030,08 zł brutto. Dowód: okoliczności bezsporne, a nadto: akta osobowe powódki (załącznik) zaświadczenie k. 22, wniosek z 14.01.2010 k. 23 pismo z 12.12.2013 r. k. 24 wezwanie do zapłaty z 10.04.2013 r. k. 25 pismo z 21.08.2013 r. k. 26 Wysokość hipotetycznego należnego powódce B. S. świadczenia z tytułu dopłaty do wypoczynku za 2010 r., obliczonego na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z 11 maja 2000 r. w sprawie rodzaju i zakresu świadczeń socjalnych, które mogą być przyznawane funkcjonariuszom celnym oraz członkom ich rodzin wynosiła 736,82 zł. Po wypłacie kwoty 238 zł pozostało do wypłaty 498,82 zł. Dowód: okoliczność bezsporna Powód J. N. jest funkcjonariuszem celnym zatrudnionym u strony pozwanej. W dniu 14.01.2010 r. złożył wniosek o wypłatę kwoty świadczenia socjalnego z tytułu dopłaty do wypoczynku dla swojej rodziny. Strona pozwana w dniu 21.04.2010 r. wypłaciła powodowi świadczenie w wysokości 476 zł. W dniu 10.04.2013 r. powód wezwał Dyrektora I. C.do zapłaty różnicy należnego świadczenia wraz z należnymi odsetkami. W odpowiedzi otrzymał pismo Dyrektora I. C. z dnia 13.08.2013 r., odmawiające świadczenia z powodu upływu okresu przedawnienia. Uposażenie powoda liczone jak ekwiwalent za urlop wypoczynkowy wynosi 5389,79 zł brutto. Dowód: okoliczności bezsporne, a nadto: akta osobowe powoda (załącznik) zaświadczenie k. 33, wniosek z 14.01.2010 k. 34 wezwanie do zapłaty z 10.04.2013 r. k. 35 wniosek z 5.06.2013 k. 36 pismo z 13.08.2013 r. k. 37 pismo z 16.12.2013 r. k. 37v zaświadczenie z 18.02.2014 r. k. 224 Wysokość hipotetycznego należnego powodowi J. N. świadczenia z tytułu dopłaty do wypoczynku za 2010 r., obliczonego na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z 11 maja 2000 r. w sprawie rodzaju i zakresu świadczeń socjalnych, które mogą być przyznawane funkcjonariuszom celnym oraz członkom ich rodzin wynosiła 1473,64 zł. Po wypłacie kwoty 476 zł pozostało do wypłaty 997,64 zł. Dowód: okoliczność bezsporna Powód M. M.

„akt normatywny uznany przez Trybunał Konstytucyjny za niezgodny z Konstytucją, ratyfikowaną umową międzynarodową lub ustawą nie powinien być stosowany przez sąd do stanów faktycznych sprzed ogłoszenia orzeczenia Trybunału.” W rozpoznawanej sprawie wadliwym aktem prawnym, sprzecznym z aktami wyższego rzędu, był akt normatywny rangi rozporządzenia. Art. 178 ust. 1 Konstytucji stanowi zaś, że sędziowie podlegają Konstytucji i ustawom; nie wspomina natomiast o związaniu sędziego w jego czynnościach orzeczniczych treścią aktów niższego rzędu. Również to przemawia za uprawnieniem Sądu do dokonania samodzielnej oceny dopuszczalności zastosowania w konkretnym stanie prawnym niekonstytucyjnych przepisów rozporządzenia, a więc aktu podustawowego o charakterze wykonawczym. W ocenie Sądu Rejonowego te same względy, które kierowały Trybunałem Konstytucyjnym przy ocenie konstytucyjności § 10 rozporządzenia z 2010 r., przemawiają za ocenieniem go jako sprzecznego z Konstytucją i na gruncie rozpoznawanej przez Sąd sprawy. Do ustalania należności powodów z tytułu dopłaty do wypoczynku w 2010 r. powinny znajdować zastosowanie przepisy rozporządzenia z 2000 r., nie zaś rozporządzenia z 2010 r. Strona pozwana w zasadzie nie kwestionowała tego, zarzucała natomiast, że niezależnie od treści orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego roszczenia powodów należy uznać za przedawnione, a zatem powództwa powinny być oddalone w całości. Strona pozwana nie kwestionowała przy tym, że gdyby nie doszło do przedawnienia spornych roszczeń, powodom tym przysługiwałaby uzupełniająca dopłata w kwotach przez nich żądanych. W ocenie Sądu Rejonowego nie doszło jednak do przedawnienia roszczeń powodów. Bieg przedawnienia rozpoczyna się od dnia w którym roszczenie stało się wymagalne (por. art. 120 § 1 k.c. oraz art. 165 ust. 1 ustawy o Służbie Celnej). Wymagalność świadczenia polega na tym, że wierzyciel może skuteczne domagać się jego spełnienia, a zatem na tym, że nadszedł termin spełnienia tego świadczenia. Termin spełnienia świadczenia wynika zaś w pierwszej kolejności, po myśli art. 455 k.c. w zw. z art. 300 k.p., z jego oznaczenia przez strony lub normodawcę, a następnie z właściwości zobowiązania. Dopiero gdy termin nie jest ani oznaczony, ani nie wynika z właściwości zobowiązania, świadczenie powinno być spełnione niezwłocznie po wezwaniu dłużnika do zapłaty (tj. staje się wymagalne z chwilą wezwania do zapłaty, zaś bieg przedawnienia rozpoczyna się z chwilą, gdy takie wezwanie mogło być dokonane – por. art. 120 § 1 zd. 2 k.c.). Przepisy rozporządzenia z 2000 r. nie wskazują wprost terminu wymagalności (płatności) świadczeń z tytułu dopłaty do wypoczynku, w ocenie Sądu Rejonowego termin ten wynika jednak z treści powyższych przepisów. W § 2 ust. 1 rozporządzenia wskazano bowiem, że świadczenie przysługuje „raz w roku kalendarzowym”. Regulacja ta ma dwojaką funkcję – z jednej strony wskazuje, kiedy świadczenie ma być spełnione (w ciągu danego roku kalendarzowego, za który przysługuje), a z drugiej strony określa kwotę należnego świadczenia w danym roku (świadczenie można otrzymać tylko jednokrotnie w kwocie określonej rozporządzeniem). Żaden inny przepis rozporządzenia nie precyzuje terminów, w jakich strona pozwana powinna rozpoznać wniosek pracownika, ustalić kwotę należnej dopłaty i ją wypłacić. Żadna ze stron nie przedstawiła również przepisów wewnątrzzakładowych, z których wynikałby inny termin wypłaty. Wobec tego strona pozwana mogła powyższe świadczenie przyznać i wypłacić pracownikowi, bez popadania w opóźnienie, do końca roku kalendarzowego, za który świadczenie to przysługiwało. W okolicznościach sprawy oznacza to, że ostatecznym terminem płatności był 31.12.2010 r., a roszczenia powodów stały się wymagalne dopiero 1.01.2011 r. Oznacza to, zdaniem Sądu, że w chwili wniesienia pozwów (przez wszystkich powodów jeszcze w 2013 r.), nie były one przedawnione ani w zakresie roszczeń głównych, ani w zakresie odsetek od nich. Z uwagi na powyższe powództwo było w całości uzasadnione w zakresie roszczeń głównych wszystkich powodów w całości. Z uwagi na powyższe Sąd Rejonowy orzekł jak w punktach I, III,V, VI, VIII, X i XII wyroku, zasądzając od strony pozwanej na rzecz każdego z powodów żądane przez nich kwoty główne w całości. Powód M. M.