2 wykazu dowodów rzeczowych nr 0/102/10 k. 294 a w aktach sprawy pozostawić ich, poświadczone za zgodność kserokopie; VI. obciążył oskarżonego wobec Skarbu Państwa kosztami postępowania w kwocie 885, 95 zł oraz opłatą w kwocie 700 złotych ; VII. zasądził od oskarżonego M. S. na rzecz oskarżycieli posiłkowych J. i E. M. kwotę 1 008 zł ( jeden tysiąc osiem złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego Apelację od wyroku złożyli pełnomocnik oskarżycieli posiłkowych E. i J. M. oraz oskarżony M. S.. Pełnomocnik oskarżycieli posiłkowych zaskarżył wyrok na niekorzyść oskarżonego M. S. w części dotyczącej całości rozstrzygnięcia o karze i środkach karnych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił:
pełnomocnik oskarżycieli posiłkowych wniósł o zmianę wyroku Sądu Rejonowego w Ostrowi Mazowieckiej z 21.11.2013roku sygn. akt II K 336/11 w zaskarżonej części poprzez orzeczenie wobec oskarżonego oprócz kar i środków karnych orzeczonych w wymienionym wyroku także obowiązku naprawienia w całości:
wskutek nie przeprowadzenia rzetelnego postępowania dowodowego oraz rozstrzygania nie dających się usunąć wątpliwości na niekorzyść oskarżonego, tj. art. 7 k.p.k. poprzez oparcie wyroku na dowodach przemawiających jedynie na niekorzyść oskarżonego przy pominięciu okoliczności przemawiających za jego niewinnością , jak w przypadku bardzo istotnych zeznań świadka - radcy prawnego P. S.
oskarżony w konkluzji apelacji wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie od popełnienia zarzucanych mu czynów lub uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu w Ostrowi Mazowieckiej do ponownego rozpoznania. Sąd Okręgowy zważył co następuje: Odnośnie apelacji oskarżonego M. S.. Apelacja oskarżonego jest oczywiście bezzasadna i nie została uwzględniona. Chybiony jest podnoszony w apelacji przez oskarżonego M. S. zarzut błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych przez Sąd za podstawę wyroku. Sąd Rejonowy poczynił w sprawie prawidłowe ustalenia faktyczne, które znajdują pełne potwierdzenie w przeprowadzonych dowodach, w szczególności zeznaniach pokrzywdzonych J. M. i K. L., zeznaniach świadków: P. S.
oraz art. 7 k.p.k. W orzecznictwie Sądu Najwyższego wskazuje się, że nie można łącznie postawić zarzutu naruszenia art. 5 § 2 i art. 7 k.p.k. Jeżeli bowiem skarżący kwestionuje ocenę dowodów co do ich wiarygodności, to takiej sytuacji nie dotyczy art. 5 § 2, lecz art. 7. Natomiast gdy skarżący podważa prawidłowość ustaleń faktycznych wynikających z oceny dowodów - w sytuacji gdy sąd powziął wątpliwości, ale rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego albo gdy takich wątpliwości nie miał, choć powinien je powziąć, skoro po dokonaniu oceny dowodów nie miał podstaw do odrzucenia korzystnej dla oskarżonego wersji zdarzenia – to wówczas należy postawić zarzut naruszenia art. 5 § 2 . Jednakże naruszenie tego przepisu jest możliwe tylko i wyłącznie w sytuacji, gdy sąd orzekający w sprawie rzeczywiście powziął wątpliwości co do treści ustaleń faktycznych lub wykładni prawa i wobec niemożliwości ich usunięcia rozstrzygnął je na niekorzyść oskarżonego. Jeżeli natomiast pewne ustalenia faktyczne są zależne, np. od dania wiary lub odmówienia jej określonym dowodom, to nie można mówić o naruszeniu art. 5 § 2, a ewentualne zastrzeżenia co do oceny wiarygodności konkretnego dowodu lub grupy dowodów mogą być rozstrzygane jedynie na płaszczyźnie utrzymania się przez sąd w granicach sędziowskiej swobodnej oceny dowodów wynikającej z treści art. 7 k.p.k. (wyroki SN z 11.10.2002 r., V KKN 251/01 i 8.09.2009 r., WA 26/09). Ocena dowodów dokonana przez Sąd Rejonowy jest oceną swobodną, ale z pewnością nie jest oceną dowolną i w pełni odpowiada regułom określonym w art. 7 k.p.k. Z uzasadnienia wyroku wynika jednoznacznie, którym dowodom i dlaczego Sąd dał wiarę, a które z nich i z jakich przyczyn uznał za niewiarygodne. Argumenty podane przez Sąd na poparcie swojego stanowiska są logiczne i przekonywające. Oskarżony w apelacji ogranicza się do odmiennej oceny dowodów, zwłaszcza swoich wyjaśnień. Wyjaśnienia oskarżonego są tylko jednym z dowodów w sprawie i jak każdy dowód podlegają analizie i ocenie. Dowody zostały przez oskarżonego potraktowane w sposób wybiórczy. Eksponuje on w apelacji te dowody, które są dla niego korzystne, a pomija zupełnie dowody, które świadczą o jego winie. Sąd Okręgowy w pełni podziela stanowisko Sądu I instancji w kwestii oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie. Nie ulega wątpliwości, że Sąd Rejonowy swoje przekonanie ukształtował na podstawie wszystkich przeprowadzonych dowodów, o czym świadczy fakt, że oskarżony został uniewinniony od popełnienia 7 z zarzucanych mu 16 czynów. Odnośnie apelacji pełnomocnika oskarżycieli posiłkowych E. i J. M.. Apelacja jest zasadna i została uwzględniona. Sąd Rejonowy nie orzekł wobec oskarżonego obowiązku naprawienia szkody w trybie art. 46 § 1 k.k. na rzecz pokrzywdzonych J. i E. M. powołując się na przepisy art. 415 § 4 zd. 2 k.p.k. i art. 65 § 1 pkt 4 k.p.k. Trafnie podnosi w apelacji pełnomocnik oskarżycieli posiłkowych, że przepis art. 415 § 4 k.p.k. dotyczy zasądzenia odszkodowania przez sąd z urzędu. Z uzasadnienia wyroku wynika, że powodem takiego rozstrzygnięcia Sądu, był fakt uzyskania przez pokrzywdzonych E. i J. M. na drodze postępowań cywilnych rozstrzygnięcia co do roszczeń objętych fakturami wyszczególnionymi w czynach, których popełnienia Sąd uznał winnym oskarżonego działającego jako prezes zarządu PPHU (...). Z takim stanowiskiem Sądu nie można się zgodzić. Istotnie nakazami zapłaty z dnia 17 lutego 2010 r. sygn. akt VII GNc 616/10 i z dnia 19 lutego 2010 r. sygn. akt VII GNc675/10 w postępowaniu upominawczym Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi – Północ Sąd Gospodarczy VII Wydział Gospodarczy zasądził od PPHU (...) sp. z o.o odpowiednio na rzecz J. M. kwotę 15.250 euro i na rzecz E. i J. M. kwotę 5.250 euro z ustawowymi odsetkami i koszty procesu. Nakazy te są prawomocne i wykonalne. Wcześniejsze zasądzenie od spółki na rzecz oskarżycieli posiłkowych kwot, na które były wystawione faktury, nie przekreśla orzeczenia wobec oskarżonego obowiązku naprawienia wyrządzonej przez niego przestępstwem pokrzywdzonym szkody. Określona w art. 415 § 5 zd. 2 k.p.k. klauzula antykumulacyjna w tym wypadku nie będzie miała zastosowania, gdyż klauzula ta wymaga dla swojego zastosowania zarówno tożsamości przedmiotowej, jak i tożsamości podmiotowej (wyrok SN z dnia 3.02.2013 r., VKK 9/12 ).Oznacza to, że zakaz ten obowiązuje tylko wtedy, kiedy w innym postępowaniu rozstrzygnięto już bądź zainicjowano postępowanie odnośnie tego samego roszczenia tej samej osoby bądź podmiotu (wyrok SA w Katowicach z dnia 29.15.2013 r., II AKa 62/13). Przestępstwa popełnione przez oskarżonego M. S. na gruncie prawa cywilnego kwalifikowane są jako umyślne delikty, które również same w sobie zgodnie z art. 415 k.c. stanowią podstawę odpowiedzialności osoby winnej ich zaistnienia. W niniejszej sprawie mamy zatem do czynienia ze zbiegiem odpowiedzialności kontraktowej spółki i deliktowej oskarżonego. Oskarżony i spółka są zobowiązani spełnić na rzecz pokrzywdzonych to samo świadczenie, ale z różnych tytułów prawnych. W każdym razie czym innym jest odpowiedzialność cywilna spółki z o.o. lub innej osoby prawnej będącej z punktu prawa cywilnego stroną stosunku prawnego, a czym innym odpowiedzialność osób fizycznych reprezentujących ten podmiot w ramach realizacji obowiązku naprawienia szkody wyrządzonej przestępstwem. Z racji braku tożsamości osoby zobowiązanej nie są to bowiem roszczenia tożsame, a tylko takich dotyczy kategoryczna regulacja z art. 415 § 5 zd. 2 k.p.k. (wyrok SA w Białymstoku z dnia 26.06.2013 r., II AKa 108/13). Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 46 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego obowiązek naprawienia szkody poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonych należnych im kwot. Z tych względów z mocy art. 437 § 2 k.p.k. Sąd Okręgowy orzekł jak w wyroku. O kosztach procesu za postępowanie odwoławcze, w tym opłatach orzeczono na zasadzie art. 636 § 1 k.p.k. i art. 8 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych z późniejszymi zmianami.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.