polegającego na tym, że w dniu 26 marca 2014 r. w W. przy ul. (...), będąc uprzednio prawomocnie skazanym za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości wyrokiem Sądu Rejonowego w Ostrzeszowie o sygn. II K 620/12, umyślnie naruszył zasady bezpieczeństwa w ruchu lądowym określone w art. 45 ust. 1 pkt 1 Ustawy Prawo o Ruchu Drogowym , w ten sposób, że będąc w stanie nietrzeźwości (0,30 mg/l, 0,28 mg/l, 0,28 mg/l, 0,20 mg/l, 0,20 mg/l, 0,17 mg/l alkoholu w wydychanym powietrzu) prowadził w ruchu lądowym pojazd mechaniczny, tj. samochód osobowy marki F. (...) o nr rej. (...). Oskarżony P. K. jest pełnoletni, a Sąd nie dopatrzył się żadnych okoliczności, które mogłyby poddać w wątpliwość jego poczytalność w chwili popełnienia zarzucanego mu czynu. Jak podał oskarżony nigdy nie leczył się psychiatrycznie, psychologicznie, neurologicznie i odwykowo ( vide wyjaśnienia oskarżonego P. K., k. 17v, 44-45). W związku z tym stwierdzić należy, że P. K. jest osobą zdatną do ponoszenia odpowiedzialności karnej i nie zachodzą jakiekolwiek okoliczności, które uniemożliwiałyby przypisanie mu winy. W ocenie Sądu Rejonowego dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie nie budzi wątpliwości to, że P. K. prowadząc w ruchu lądowym samochód osobowy marki F. (...) o numerze rejestracyjnym (...) dopuścił się przestępstwa o znamionach określonych w art.
Odpowiedzialności karnej z art.
podlega ten kto, znajdując się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego, prowadzi pojazd mechaniczny w ruchu lądowym, wodnym lub powietrznym. Natomiast odpowiedzialność z art.
ponosi sprawca czynu określonego w § 1 tego przepisu, który był wcześniej prawomocnie skazany za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo za przestępstwo określone w art. 173, 174, 177 lub art. 355 § 2 popełnione w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środka odurzającego albo dopuścił się czynu określonego w § 1 tegoż artykułu w okresie obowiązywania zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych orzeczonego w związku ze skazaniem za przestępstwo. Prowadzenie przez P. K. pojazdu mechanicznego miało miejsce na drodze publicznej w rozumieniu przepisu art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 roku o drogach publicznych (tekst jednolity: Dz. U. Nr 19 z 2007 roku, poz. 115 ze zm.) – przy ulicy (...) w W., a więc w ruchu lądowym. P. K. poruszał się pojazdem mechanicznym, a więc samochodem osobowym marki F. (...) o numerze rejestracyjnym (...), który to pojazd był napędzany umieszczonym w nim silnikiem. Przedmiotowy pojazd był prowadzony przez oskarżonego, który pojazd ten wprawił w ruch i nadał mu kierunek jazdy. Będąc osobą prowadzącą pojazd, czyli osobą spełniającą czynności związane z ruchem pojazdu P. K. znajdował się w stanie nietrzeźwości. Pojęcie stanu nietrzeźwości zostało zdefiniowane w art. 115 §16 k.k., który to przepis stanowi, że stan nietrzeźwości zachodzi wtedy, gdy zawartość alkoholu we krwi przekracza 0,5 promila albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość lub gdy zawartość alkoholu w 1 dm 3 wdychanego powietrza przekracza 0,25 mg albo prowadzi do stężenia przekraczającego tę wartość. Oskarżony P. K., był uprzednio prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w Ostrzeszowie o sygn. akt. II K 620/12 za prowadzenie pojazdu mechanicznego w stanie nietrzeźwości. Nie ma wątpliwości, że oskarżony P. K. w dniu 26 czerwca 2014 roku prowadził pojazd mechaniczny – samochód osobowy marki F. (...) o numerze rejestracyjnym (...) znajdując się w stanie nietrzeźwości, skoro urządzenie kontrolno – pomiarowe do ilościowego oznaczania alkoholu w wydychanym powietrzu wykazało o godzinie 04 03 - 0,30 mg/l alkoholu w wydychanym przez P. K. powietrzu, o godzinie 04 25 - 0,28 mg/l alkoholu w wydychanym przez P. K. powietrzu, o godzinie 04 27 - 0,28 mg/l alkoholu w wydychanym przez P. J. Znamiona strony przedmiotowej czynu zabronionego określonego w art.
oskarżony zrealizował umyślnie, musiał przewidywać i godzić się na popełnienie czynu zabronionego. Odpowiedzialność na podstawie tego przepisu ma bowiem miejsce zarówno wówczas, gdy sprawca ma pełną świadomość, że znajduje się w stanie nietrzeźwości, jak i wtedy, gdy przewiduje, że może znajdować się w takim stanie i na to się godzi. Oskarżony, zważywszy na ilość wypitego alkoholu, na wieczorną godzinę jego spożycia, musiał przewidywać i godzić się, że możne znajdować się w stanie nietrzeźwości i pomimo tego zdecydował się na prowadzenie pojazdu mechanicznego. Podkreślić należy, iż oskarżony podczas badania stanu trzeźwości przyznał się, iż spożywał alkohol. Oskarżony miał obiektywną możliwość zachowania się zgodnego z prawem, a pomimo tego zdecydował się kolejny raz na prowadzenie pojazdu w stanie nietrzeźwości, łamiąc tym samym obowiązujące przepisy prawa i popełniając występek z art.
Ponadto jest on osobą dorosłą, która wie jak alkohol wpływa na organizm człowieka. Przy wymiarze kary Sąd miał na uwadze stopień winy oraz społecznej szkodliwości czynu, którą uznał za znaczną, jak również cele zapobiegawcze i wychowawcze jakie kara ma w stosunku do oskarżonego osiągnąć. Wobec powyższego, Sąd na podstawie art.
kk w zw. z art. 178 a § 4 kk wymierzył oskarżonemu karę 3 miesięcy pozbawienia wolności. W ocenie Sądu, kara wymierzona oskarżonemu spełni w stosunku do niego cele zapobiegawcze i wychowawcze, a ponadto będzie utwierdzała w społeczeństwie przekonanie o konieczności przestrzegania porządku prawnego, zaś dla potencjalnych sprawców będzie wyraźnym sygnałem, że wszelkie działania naruszające prawo, a zwłaszcza te, które stanowią zagrożenie dla życia lub zdrowia, spotykają się ze stanowczą reakcją ze strony organów sprawiedliwości. Jako okoliczności obciążające Sąd brał pod uwagę rodzaj naruszonych reguł ostrożności, oceniając je jako rażące. Należy mieć bowiem na względzie, iż oskarżony prowadząc pojazd mechaniczny w stanie nietrzeźwości stwarzał zagrożenie dla innych uczestników ruchu drogowego. Świadczy o tym wartość stężenia alkoholu w organizmie oskarżonego. Ponadto podkreślić trzeba, iż oskarżony poruszał się w centrum miasta, gdzie mimo wczesnych godzin, na ulicach odbywa się ruch. Zagrożenie dla życia i zdrowia ludzkiego było zatem realne. Zdaniem Sądu poziom alkoholu w organizmie oskarżonego, kształtował się na poziomie uniemożliwiającym bezpieczne prowadzenie pojazdu mechanicznego. Nadto podkreślić trzeba, iż oskarżony prowadził pojazd o świcie, w ruchliwym miejscu, co przy ograniczonych warunkach psychomotorycznych uprzednio spożytym alkoholem, powodowało bardzo ograniczoną percepcję, stwarzając olbrzymie zagrożenie dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Zdaniem Sądu w świetle okoliczności niniejszej sprawy, kara wymierzona oskarżonemu jest adekwatną sankcją karną za czyn przez niego popełniony, nie przekracza stopnia winy, spełni swe zadania w zakresie prewencji szczególnej i ogólnej. Orzeczona kara 3 miesięcy pozbawienia wolności jest dolnym progiem ustawowego zagrożenia, tak więc nie jest ani surowa, ani rażąco niewspółmierna do wagi czynu, jakiego dopuścił się oskarżony. Czyny tego rodzaju, wobec ich nagminności, wzmagają wzrastające w społeczeństwie poczucie zagrożenia. Oskarżony kierował pojazdem bez żadnej ważnej ku temu przyczyny, z bezmyślności oraz braku poczucia odpowiedzialności. Poprzez swoje nieodpowiedzialne zachowanie rażąco naruszył podstawową w ruchu zasadę trzeźwości. Sąd doszedł do przekonania, iż w stosunku do oskarżonego nie istnieje pozytywna prognoza, która pozwala na zawieszenie wykonania kary pozbawienia wolności. Zdaniem Sądu tylko kara bezwzględna będzie wystarczająca do osiągnięcia wobec sprawcy celów kary i zapobiegnie powrotowi do przestępstwa. Przemawia za tym postawa sprawcy, jego dotychczasowe sposób życia. Podkreślić należy, iż wcześniej wymierzona oskarżonemu kara grzywny nie spełniła swej funkcji i oskarżony ponownie popełnił przestępstwo. Należy uznać, iż zachowania oskarżonego nie były w jego życiu zdarzeniami epizodycznymi. Oskarżony manifestuje negatywną postawę wobec dóbr chronionych prawem. Zadaniem kary bezwzględnej wobec powyższego jest zmiana postawy oskarżonego, która nie jest pozytywna. Obligatoryjne rozstrzygnięcie o środku karnym oparto na treści przepisu art. 42 § 2 kk, albowiem oskarżony w czasie popełnienia przestępstwa przeciwko bezpieczeństwu w komunikacji był w stanie nietrzeźwości. Wysokość orzeczonego środka karnego została dostosowana do stopnia zagrożenia, jakie stanowi oskarżony jako kierowca dla innych uczestników ruchu drogowego, ocenianego na podstawie okoliczności rozpatrywanej sprawy – a w szczególności miejsca popełnienia przestępstwa oraz rodzaju i wagi naruszonej przezeń zasady bezpieczeństwa, w tym zwłaszcza szczególnie wysokiego stopnia jego nietrzeźwości, co dodatkowo potęgowało niebezpieczeństwo, na jakie narażał pozostałych uczestników ruchu. Wobec takich okoliczności czynu Sąd orzekł wobec niego zakaz prowadzenia pojazdów na okres 4 lat, uznając iż tak określony czasokres wyeliminowania z ruchu drogowego oskarżonego jako kierowcy jest konieczny zarówno w aspekcie stopnia społecznej szkodliwości czynu, jak też niezbędny do zmuszenia oskarżonego do bezwzględnego podporządkowania się w przyszłości ustanowionym zasadom bezpieczeństwa w ruchu lądowym, a także z uwagi na cele prewencji ogólnej. Względy te przemawiają za adekwatnym i odpowiednio surowym do ustalonych okoliczności karaniem sprawców takich przestępstw, by przeciwdziałać lekkomyślnemu prowadzeniu pojazdów mechanicznych przez nietrzeźwych kierowców. Powszechnie znane i niepokojące są statystyki policyjne dotyczące ilości wypadków powodowanych przez pijanych kierowców i ich ofiar. Jedną z metod walki z tą plagą jest niewątpliwie właściwa represja karna. Brak bezpieczeństwa na polskich drogach, nagminne łamanie przepisów drogowych przez uczestników tego ruchu wymaga, by stwierdzone przypadki złamania tych przepisów, będące działaniami przestępnymi, zostały zawsze odpowiednio ukarane. Stosownie do przepisu art. 63 §2 k.k. zaliczono na poczet orzeczonego wobec oskarżonego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych okres zatrzymania prawa jazdy od dnia 26 marca 2014 roku do dnia 16 czerwca 2014 roku. Stosownie do treści art. 626 § 1 k.p.k. w orzeczeniu kończącym postępowanie sąd określa kto, w jakiej części i zakresie ponosi koszty procesu. W realiach niniejszej sprawy mając w polu widzenia wysokość dochodów osiąganych przez oskarżonego P. K., a także jego sytuację rodzinną i majątkową, Sąd Rejonowy dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie doszedł do przekonania, że uiszczenie przez oskarżonego kosztów sądowych w pełnej wysokości nie będzie dla niego zbyt uciążliwe. Mając na uwadze powyższe rozważania oraz w oparciu o wskazane przepisy Sąd Rejonowy dla Warszawy – Śródmieścia w Warszawie orzekł, jak w części dyspozytywnej wyroku.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.