oraz art. 3 ust. 2 pkt 2 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych). Skutkiem nieopłacenia pisma procesowego jest jego zwrot (art. 130 § 2 k.p.c., art.
k.p.c.), z wyjątkiem jednak przypadków, gdy według przepisów szczególnych skutkiem nieopłacenia danego rodzaju pisma procesowego jest jego odrzucenie. Dotyczy to środków zaskarżenia oraz odwoławczych, w tym zażalenia. Zgodnie bowiem z art. 370 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. zażalenie nieopłacone sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym. W przepisach procedury cywilnej normujących postępowanie toczące się na skutek wniesienia środka odwoławczego, nie ma żadnych szczególnych regulacji odnoszących się uiszczania opłat sądowych od pism procesowych, wobec czego stosuje się w tym zakresie odpowiednio przepisy o postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji (w postępowaniu zażaleniowym na podstawie odesłania zawartego w art. 391 § 1 w zw. z art. 397 § 2 k.p.c.). Odpowiednie zastosowanie znajdują zatem art. 130 § 1 k.p.c. i art.
k.p.c., co prowadzi do wniosku, że powinność wezwania strony do uiszczenia należnej opłaty od wniesionego środka odwoławczego odnosi się tylko do tego rodzaju pism procesowych wnoszonych przez stronę niezastępowaną przez profesjonalnego pełnomocnika. W przypadku zaś, gdy środek odwoławczy w imieniu strony wnosi adwokat, radca prawny, czy rzecznik patentowy odpowiednio stosuje się art.
k.p.c., zgodnie z którym pełnomocnika wnoszącego nieopłacone pismo procesowe nie wzywa się do uiszczenia należnej opłaty. Skutkiem nieopłacenia zażalenia jest odrzucenie takiego pisma procesowego (art. 370 w zw. z art, 397 § 2 k.p.c.). W procedurze cywilnej po zmianach dokonanych ustawą z dnia 5 grudnia 2008 roku o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz niektórych innych ustaw (...)czyli od 1lipca 2009 roku, w dalszym ciągu obowiązują surowsze rygory dotyczące braków fiskalnych pism procesowych będących środkami odwoławczymi) wnoszonych przez podmioty profesjonalne. Normę prawną wyrażoną w uchylonym art.
k.p.c., według której wnoszone przez adwokata, radcę prawnego, czy rzecznika patentowego nieopłacone pismo procesowe będące środkiem odwoławczym, podlega odrzuceniu bez wezwania o uiszczenie tej opłaty (w wysokości stałej lub stosunkowej), można bowiem odkodować z innych, nadal obowiązujących przepisów k.p.c.; w odniesieniu do zażalenia z przepisów art. 370 w zw. z art. 397 § 2 oraz art. 391 § 1 i art.
Uchylenie przepisu art.
nie oznacza, że w procedurze cywilnej odstąpiono od wymogu dokonania przez zawodowego pełnomocnika obliczenia i opłacenia opłat sądowych przy wnoszeniu pism procesowych będących środkami odwoławczymi (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia (...)roku, sygn. akt (...)Pełnomocnik zawodowy wnoszący zażalenie winien zatem obliczyć i uiścić należną opłatę w pełnej wysokości, bądź też złożyć wniosek o zwolnienie strony od jej ponoszenia. Pełnomocnik strony pozwanej nie dokonał żadnej z powyższych czynności, co prowadzi do wniosku, że wniesione przez niego zażalenie dotknięte jest brakiem fiskalnym - nie zostało należycie opłacone. Zażalenie na postanowienie złożyli pozwani i zaskarżając ją w całości wnieśli o jego uchylenie. Orzeczeniu zarzucono:
k.p.c.), stanie prawnym brak jest przepisu pozwalającego na odrzucenie bez wezwania o uiszczenie należnej opłaty stałej lub stosunkowej obliczonej od wskazanej przez stronę wartości przedmiotu zaskarżenia wniesionego przez adwokata środka odwoławczego lub środka zaskarżenia, który nie został w ogóle opłacony lub został opłacony w nienależytej wysokości; oznacza to natomiast konieczność wdrożenia trybu naprawczego określonego w art. 130 § 1 k.p.c. W uzasadnieniu podali, że od zażalenia uiszczono kwotę 30 zł, gdyż zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem (uchwała Sądu Najwyższego z dnia (...) od zażalenia na postanowienie w przedmiocie odrzucenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia w sprawach o prawa majątkowe pobiera się opłatę podstawową. Zatem, taką samą opłatę pobiera się od zażalenia na postanowienie, odrzucające zażalenie na postanowienie o odrzuceniu wniosku o uzasadnienie wyroku. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Zażalenie jest zasadne. Sąd Okręgowy podziela pogląd wyrażony w uchwale Sądu Najwyższego z dnia (...), że podstawę obliczenia opłaty od zażalenia na postanowienie w przedmiocie odrzucenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia w sprawach majątkowych stanowi przepis art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (...) (...) Dokonując wykładni przepisów ustawy o kosztach sądowych w zakresie ustalenia regulacji, która powinna mieć zastosowanie do ustalenia wysokości opłaty od zażalenia na postanowienie w przedmiocie odrzucenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia orzeczenia, należy wziąć pod uwagę specyfikę wniosku o doręczenie uzasadnienia orzeczenia jako czynności procesowej. Wniosek ten nie wszczyna postępowania w sprawie ani jego części, nie ma też żadnego związku z meritum rozstrzyganej sprawy. Tylko w przypadku skargi kasacyjnej jest to czynność warunkująca jej wniesienie. Na skutek złożenia przez stronę w terminie wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia orzeczenia stronie jest doręczany odpis orzeczenia wraz z jego pisemnym uzasadnieniem, co ma na celu szczegółowe wyjaśnienie motywów wydanego orzeczenia (por. uzasadnienie uchwały Sądu Najwyższego z dnia (...)Zastosowanie art. 19 ust. 3 pkt 2 prowadziłoby do tego, że jednakowa co do wysokości opłata byłaby pobierana od zażaleń kwestionujących odrzucenie wniosku o doręczenie wyroków, jak również innych zaskarżalnych orzeczeń rozstrzygających kwestie incydentalne, ogłoszonych na posiedzeniu jawnym, w tym wymienionych w art. 22 u.k.s.c. - niepozostających w związku z meritum sprawy - od których zażalenie podlega stałej, niewysokiej opłacie, oderwanej od wartości przedmiotu sporu albo wartości przedmiotu zaskarżenia. Prowadziłoby to do znacznego i nieuzasadnionego - przy uwzględnieniu rodzaju i stopnia skomplikowania materii rozstrzyganej w postanowieniu o odrzuceniu wniosku o doręczenie uzasadnienia - zróżnicowania wysokości opłat należnych od zażalenia na odrzucenie wniosku o doręczenie uzasadnienia jednego z tych orzeczeń oraz od zażalenia na jedno z rozstrzygnięć wymienionych w art. 22 u.k.s.c. Byłoby to sprzeczne z jednym z celów, jakie zamierzał osiągnąć ustawodawca ustawą z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, tj. uzależnieniem wysokości opłaty od doniosłości i stopnia skomplikowania sprawy ((...) (...)). Niezależnie od tego rację mają żalący się, że w obecnie obowiązującym, po uchyleniu art.
k.p.c., stanie prawnym brak jest przepisu pozwalającego na odrzucenie bez wezwania o uiszczenie należnej opłaty stałej lub stosunkowej obliczonej od wskazanej przez stronę wartości przedmiotu zaskarżenia wniesionego przez adwokata, radcę prawnego lub rzecznika patentowego środka odwoławczego lub środka zaskarżenia, który nie został w ogóle opłacony lub został opłacony w nienależytej wysokości. Oznacza to konieczność wdrożenia trybu naprawczego określonego w art. 130 § 1 k.p.c. (wyrok Sądu Najwyższego z dnia (...)Podsumowując, przy uwzględnieniu, że rozpoznawana sprawa została wszczęta po dniu 1 lipca 2009 roku, w razie wniesienia przez pełnomocnika zawodowego nieopłaconego lub nienależycie opłaconego zażalenia i w każdym przypadku koniecznym jest, przy odpowiednim zastosowaniu normy prawnej zawartej w art. 130 § 1 k.p.c., wezwanie takiego pełnomocnika do uiszczenia opłaty od zażalenia, pod rygorem jego odrzucenia. Mając na uwadze powyższe należało, na podstawie art. 386 §1 k.p.c. w zw. z art. 397 § 2 k.p.c. orzec jak w sentencji. (...) 1. (...), 2. (...) 3. (...) 4. (...) (...)
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.