poprzez uznanie, że złożone w sprawie oświadczenie nie może stanowić podstawy wpisu hipoteki zarówno na rzecz Banku (...)w N. jak i (...) Banku S.A. w P., ponieważ nie zawiera oświadczenia woli żadnego z banków o ustanowienie hipoteki. Wskazując na powyższe skarżący wniósł o dokonanie wpisu hipotek zgodnie z treścią złożonego wniosku. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja uczestnika postępowania nie jest zasadna. Sąd Rejonowy dokonał prawidłowej oceny wniosku oraz dołączonych do niego dokumentów w świetle art.
k.p.c., trafnie uznając, że wpis hipotek umownych z równym pierwszeństwem na nieruchomości wnioskodawcy nie jest możliwy na podstawie załączonego oświadczenia z dnia 1 października 2013 r., stanowiącego wspólne oświadczenie dwóch banków – uczestników postępowania – z tym że podpisanego wyłącznie przez osoby umocowane do reprezentacji Banku (...) w N., zarówno w imieniu tego banku, jak i w imieniu (...) Banku S.A. w P., w stosunku do którego powyższy bank działał jako pełnomocnik. Sąd Okręgowy w pełni akceptuje stanowisko, że oświadczenie, o którym mowa w art. 95 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Prawo bankowe (tekst jednolity – Dz. U. 2012 r., poz. 1376, ze zm.; dalej „Prawo bankowe”), stanowiące podstawę do wpisu hipoteki, nie może być wydane na rzecz i w imieniu jednego banku przez innych bank działający jako jego pełnomocnik. Słusznie wskazał Sąd pierwszej instancji, że literalne brzmienie powyższego przepisu sprzeciwia się takiej praktyce. Wykładnia art. 95 ust. 1 Prawa bankowego zaproponowana przez skarżącego w apelacji nie jest uprawniona i nie uwzględnia szczególnego charakteru tego przepisu, który z racji tego winien być interpretowany ściśle. Fakt, iż w jego treści nie ma żadnego sformułowania oznaczającego brak możliwości działania przez pełnomocnika nie oznacza, że działanie w ten sposób jest możliwe. Z brzmienia omawianego przepisu wyraźnie wynika, że oświadczenie banku, aby mieć moc prawną równą dokumentowi urzędowemu, a tym samym stanowić podstawę wpisu hipoteki w księdze wieczystej, musi być podpisane przez osoby upoważnione do składania oświadczeń w zakresie praw i obowiązków majątkowych banku, a nadto musi być opatrzone pieczęcią banku. Taka konstrukcja wyklucza działanie przez pełnomocnika, nawet jeżeli jest to inny bank. Okoliczność, że uczestnicy postępowania tworzą konsorcjum bankowe niczego w tym wypadku nie zmienia. Konieczność złożenia podpisów przez osoby upoważnione oraz opatrzenia oświadczenia pieczęcią banku wskazuje, że oświadczenie to musi pochodzić od banku, który je wydał, a zatem od banku udzielającego kredytu. Zatem uprawnienie do sporządzenia oświadczenia stanowiącego podstawę do wpisu hipoteki w księdze wieczystej nie może zostać scedowane przez bank będący kredytodawcą na inną instytucję bankową, tak jak chciał tego skarżący. Wymogi formalne oświadczenia wydawanego w trybie art. 95 ust. 1 Prawa bankowego stanowczo sprzeciwiają się możliwości jego sporządzenia przez bank działający w imieniu innego banku na podstawie pełnomocnictwa. Zauważyć chociażby należy, że oświadczenie załączone do wniosku nie ma pieczęci bankowej (...) Banku S.A., a tylko Banku(...)w N.. Tym samym zarzut naruszenia powyższego przepisu nie zasługiwał na uwzględnienie. Przedłożone oświadczenie nie może zostać uznane za wydane przez (...) Bank S.A. w P. w zgodzie z art. 95 ust. 1 Prawa bankowego, albowiem nie pochodziło od tego banku. W tym zakresie nie można zrównać jego mocy prawnej z dokumentami urzędowymi. W konsekwencji nie pozwala ono na wpisanie hipoteki umownej na nieruchomości wnioskodawcy na rzecz (...) Banku S.A. w P.. Sąd Rejonowy prawidłowo uznał, że przedmiotowy wniosek nie zasługiwał na chociażby częściowe uwzględnienie poprzez wpisanie hipoteki na rzecz Banku (...)w N., albowiem z jego treści wyraźnie wynika, że hipoteki umowne miały być wpisane na rzecz obu uczestników postępowania jednocześnie z równym pierwszeństwem. Zresztą wniosek taki został powtórzony także w złożonej apelacji. Zatem biorąc pod uwagę intencje wnioskodawcy oraz uczestników postępowania Sąd pierwszej instancji nie był uprawniony do częściowego uwzględnienia żądania. Sposób sformułowania wniosku, potwierdzony treścią oświadczenia z dnia 1 października 2013 r., a także treścią wniosku apelacyjnego, wskazuje, że zainteresowani chcieli dokonać wpisu dwóch hipotek jednocześnie. Brak takiej możliwości mógł skutkować jedynie oddaleniem żądania w całości. Tym samym zarzut naruszenia art.
również nie był uzasadniony. Mając powyższe na uwadze, Sąd Okręgowy na podstawie art. 385 k.p.c. oddalił apelację uczestnika jako niezasadną.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.