(3). W związku z tym dochodzone przez powódkę roszczenie o zapłatę należności na podstawie nakazu zapłaty z dnia 11 grudnia 2006 r. (sygn. akt I Nc 109/06) winno być kierowane również przeciwko synom i B. B.

(1), a nie tylko przeciwko A. B.

(1). Bowiem zgodnie przepisami wszystkie osoby pełnoletnie ponoszą solidarną odpowiedzialność za uiszczanie opłat. Tym samym powódka być może sama pozbawiła się możliwości skutecznego dochodzenia swoich roszczeń. Podobna sytuacja ma miejsce przy prowadzeniu egzekucji na podstawie nakazu zapłaty z dnia 9 października 2009 r. (sygn. akt I Nc 128/09). W/w nakaz zapłaty skierowany jest przeciwko A. i B. B.

(1), podczas gdy dochodzona kwota obejmuje okres, w którym zamieszkiwali w przedmiotowym lokalu synowie wraz z rodzicami. Zdaniem strony pozwanej Sąd dopuścił się naruszenia treści przepisu art. 29b ust. 4 ustawy o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych RP, albowiem przepis ten nie wskazuje w jakiej wysokości winno być odszkodowanie. Obciążenie pozwanej kosztami czynszu i opłat za użytkowanie lokalu w sytuacji, gdy mamy do czynienia z odpowiedzialnością in solidum, lokatorów i gminy, jawi się jako możliwość uzyskania nienależnych kwot. Szkoda w wysokości braku zapłaty czynszu lub odszkodowania jest ryzykiem gospodarczym jaki ponosi każdy podmiot wynajmujący lokale. W ocenie pozwanej brak podstaw ustalenia wysokości odszkodowania z tytułu niedostarczenia lokali socjalnych w oparciu o wysokość zadłużenia osób użytkujących lokale, gdyż taka sytuacja powoduje uzyskanie przez wierzyciela nadzwyczajnych korzyści. Wysokość odszkodowania na poziomie czynszu dotyczy lokatora, a nie pozwanej Gminy. Ponadto strona pozwana podniosła, że brak jest po jej stronie podstawy do domagania się odszkodowania w oparciu o art. 417 k.c., albowiem brak jest związku przyczynowego pomiędzy działaniem bądź zaniechaniem pozwanej a szkodą. Pozwana nie zgodziła się również z argumentacją Sądu Rejonowego w zakresie nieuwzględnienia zarzutu przedawnienia. Powołując się na to, ze pozew został złożony w dniu 22 sierpnia 2011 r., to powódka mogłaby się domagać zapłaty kwot od sierpnia 2009 r. W odpowiedzi na apelację powódka (...) w W. wniosła o oddalenie apelacji i o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu odpowiedzi na apelację powódka przedstawiła stanowisko tożsame z argumentacją Sądu I instancji, sprowadzające się potwierdzenia prawidłowości rozważań Sądu Rejonowego. Ponadto strona powodowa przytoczyła orzeczenia Sądu Najwyższego na poparcie swojego stanowiska. Sąd Okręgowy zważył, co następuje: Apelacja pozwanej Gminy C. okazała się częściowo uzasadniona, co doprowadziło w konsekwencji do zmiany zaskarżonego wyroku. Sąd Okręgowy po dokonaniu kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia stwierdza, że Sąd I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny niniejszej sprawy. Wobec prawidłowości ustaleń faktycznych Sądu I instancji Sąd Okręgowy przyjmuje do dalszych rozważań ustalenia Sądu Rejonowego, nie widząc potrzeby ich powtarzania. Nieuzasadniony okazał się zarzut błędu Sądu I instancji w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, a polegający na przyjęciu, że strona powodowa wykazała bezskuteczność egzekucji należności dochodzonej od pozwanej wobec rodziny (...). Odnośnie tego zarzutu apelacyjnego stwierdzić należy, że Sąd Rejonowy przy czynieniu ustaleń faktycznych w tym zakresie nie przekroczył treści art. 233 § 1 k.p.c., prawidłowo ocenił moc dowodową i wiarygodność dokumentów przedłożonych przez stronę powodową. Z ustaleń faktycznych Sądu I instancji (vide strona 6 uzasadnienia wyroku Sądu Rejonowego) wynika, że Sąd ustalił, iż przeciwko A. B.

(1)zapadł nakaz zapłaty z dnia 11 grudnia 2006 r. (sygn. akt I Nc 109/06), przeciwko A. B.

(1)i B. B.

(1)z dnia 9 października 2009 r. (sygn. akt I Nc 128/09), w stosunku do pierwszego nakazu zapłaty postępowanie egzekucyjne zostało umorzone, w stosunku do drugiego nakazu zapłaty do wyegzekwowania pozostała cała należność zasądzona nakazem zapłaty, co znajduje potwierdzenie w dokumentach przedłożonych przez powódkę (vide karta (...)). Zatem brak jest podstaw do uznania, że Sąd Rejonowy w tym zakresie poczynił dowolne ustalenia faktyczne, nie znajdujące oparcia w dowodach przedstawionych przez powódkę. Z uzasadnienia tegoż zarzutu apelacyjnego w treści uzasadnienia apelacji wynika, że pozwana upatruje nieprawidłowości rozstrzygnięcia Sądu Rejonowego w tym, że powódka nie skierowała roszczenia o zapłatę, którego dotyczyło niniejsze postępowanie, przeciwko wszystkim osobom zamieszkującym lokal mieszkalny, w stosunku do których zapadł uprzednio wyrok w przedmiocie nakazania opróżnienia i wydania lokalu mieszkalnego, czym miała pozbawić się możliwości skutecznego dochodzenia roszczenia. Zarzut ten jest o tyle chybiony, że w ogóle nie miał on znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Odpowiedzialność gminy – tutaj pozwanej Gminy C. – za szkodę wynikłą z zajmowania lokalu bez tytułu prawnego przez osobę uprawnioną z mocy wyroku do lokalu socjalnego (tutaj rodziny (...)) na podstawie art. 29b ust. 4 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej w związku z art. 417 k.c. oraz tej osoby (tutaj rodzinę (...)) jest odpowiedzialnością in solidum (por. uchwała SN z dnia 7 grudnia 2007 r., III CZP 121/07). Istotą odpowiedzialności in solidum (tzw. solidarności przypadkowej, pozornej, nieprawidłowej, niezupełnej) jest to, że dłużnicy z różnych tytułów prawnych zobowiązani są spełnić na rzecz tego samego wierzyciela identyczne świadczenie z tym skutkiem, że spełnienie go przez jednego z dłużników zwalnia pozostałych. W niniejszej sprawie odpowiedzialność pozwanej wynika z niedostarczenia lokalu socjalnego osobom, w stosunku do których zapadł wyrok eksmisyjny z orzeczeniem uprawnienia do otrzymania lokalu socjalnego, a ewentualna odpowiedzialność tych osób zajmujących nadal lokal za to samo świadczenie wynika z bezumownego zajmowania lokalu wskazanego w treści wyroku eksmisyjnego. Brak jest jakiejkolwiek podstawy prawnej, aby w tym przypadku wymagać od strony powodowej, aby wykazała dla skuteczności dochodzenia swojego roszczenia, że uprzednio prowadziła egzekucję tych należności od osób zajmujących lokal i egzekucja ta okazała się bezskuteczna. Odpowiedzialność pozwanej Gminy C. nie aktualizuje się dopiero w przypadku wykazania bezskuteczności egzekucji należności w stosunku do osób zajmujących lokal mieszkalny, albowiem nie jest to odpowiedzialność subsydiarna, pomocnicza (vide wyrok SN z dnia 19 czerwca 2008 r., V CSK 31/08). W tym stanie rzeczy zarzut pozwanej jakoby bezskuteczność egzekucji w stosunku do osób zajmujących lokal mieszkalny miała warunkować możliwość dochodzenia przez stronę powodową odszkodowania na podstawie art. 29b ust. 4 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej w związku z art. 417 k.c. jest całkowicie chybiony. Co najwyżej, gdyby pozwana wykazała za pośrednictwem stosownych środków dowodowych (art. 6 k.c. w zw. z art. 232 k.p.c.), że należność dochodzona pozwem (związana z należnościami wynikającymi z zajmowania lokalu przez osoby, których dotyczył wyrok eksmisyjny) została w jakiejkolwiek części zaspokojona przez osoby zajmujące lokal, to prowadziłoby to w okolicznościach niniejszej sprawy do oddalenia powództwa, skoro mamy do czynienia z odpowiedzialnością in solidum pozwanej i tych osób. Jednakże taki dowód przez pozwaną nie został zaoferowany. Bezzasadny okazał się również zarzut naruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego, to jest art. 29b ust. 4 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, a polegający na tym, że do zapłaty za czynsz i opłaty dodatkowe zobowiązane są osoby zajmujące lokal, a nie pozwana, na którą ustawodawca nakłada obowiązek zapłaty odszkodowania bez określenia, iż ma ono odpowiadać wysokości czynszu i opłat za używanie lokalu. Na wstępie zaznaczyć należy, że roszczenie objęte pozwem nie dotyczyło czynszu, a szkody powódki, na którą składały się należności z tytułu bezumownego zajmowania lokalu przez osoby, w stosunku do których orzeczono eksmisję. Zgodnie z art. 29b ust. 4 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej jeżeli gmina nie wykonała wyroku sądowego w zakresie dostarczenia lokalu socjalnego osobie uprawnionej, Agencji przysługuje roszczenie o odszkodowanie od gminy na podstawie art. 417 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny. Ustawodawca w tym przypadku kreując odpowiedzialność odszkodowawczą gminy za niedostarczenie lokalu socjalnego odwołał się do ogólnej konstrukcji odpowiedzialności odszkodowawczej jednostek samorządu terytorialnego za szkodę wyrządzoną przez niezgodne z prawem działanie lub zaniechanie przy wykonywaniu władzy publicznej – vide art. 417 k.c. Szkoda w takim wypadku może obejmować stosownie do treści art. 361 § 2 k.c. straty i utracone korzyści. W zależności od okoliczności danego przypadku poszkodowany może wywodzić, że niedostarczenie lokalu socjalnego wbrew orzeczeniu sądu, spowodowało w jego majątku starty lub brak możliwości uzyskania pewnych korzyści. Strona powodowa w niniejszym postępowaniu, mając na względzie treść roszczenia zgłoszonego w postępowaniu przed Sądem I instancji, dochodziła odszkodowania sprowadzającego się do poniesionej straty w postaci braku zapłaty należności przez osoby zajmujące lokal w postaci opłat za używanie zajmowanego lokalu za okres od lutego 2008 r. do lutego 2011 r., przy czym strata została wyliczona stosownie do treści art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej, a obejmowała należność stałą oraz opłaty pośrednie w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. Za taką postać szkody na podstawie art. 417 k.c. gmina ponosi odpowiedzialność, jeżeli jest ona następstwem niedostarczenia lokalu socjalnego (vide wyrok SN z dnia 13 stycznia 2010 r., II CSK 323/09). Zarzut więc pozwanej, że ustawodawca nie określił, że gmina ponosi odpowiedzialność za opłaty związane z zajmowaniem lokalu przez osoby, w stosunku do których orzeczono o prawie do lokalu socjalnego, a które to osoby nadal zajmują lokal, w stosunku do którego zapadło orzeczenie jego opróżnienia i wydania, jest nieuzasadniony. Brak ścisłego określenia co składa się na szkodę w tym wypadku jest uzasadnione ogólną formułą roszczenia odszkodowawczego z art. 417 k.c. w zw. z art. 361 k.c. Brak podstaw również do podzielenia zarzutów pozwanej, aby powódka w następstwie uwzględnienia powództwa w okolicznościach niniejszej sprawy (odnośnie należności w postaci opłat obciążających osoby zajmujące lokal bez tytułu prawnego) mogła uzyskać nienależne kwoty. Jak wskazano wyżej, odpowiedzialność pozwanej Gminy C. jest odpowiedzialnością in solidum z odpowiedzialnością osób zajmujących lokal za należności w postaci opłat za używanie lokalu (w stosunku do gminy jest to szkoda powódki, a w stosunku do osób zajmujących lokal należność z tytułu bezumownego korzystania z lokalu), a ponadto odpowiedzialność jednostki samorządu terytorialnego nie jest w tym wypadku odpowiedzialnością subsydiarną. Również nieuzasadniony okazał się zarzut naruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego w postaci art. 417 k.c. poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy w przedmiotowej sprawie brak było podstaw do przyjęcia, że wystąpił normalny związek przyczynowy między biernym zachowaniem pozwanej Gminy w postaci niezapewnienia eksmitowanym osobom lokalu socjalnego, a poniesioną przez powódkę szkodą. Z okoliczności niniejszej sprawy ustalonych przez Sąd I instancji wprost wynika adekwatny związek przyczynowy w rozumieniu art. 361 § 1 k.c. pomiędzy biernym zachowaniem pozwanej w postaci niedostarczenia lokalu socjalnego wbrew obowiązkowi wynikającemu z prawomocnego orzeczenia sądowego a szkodą powódki sprowadzającą się do straty w postaci nieuzyskania należności z tytułu opłat za używanie lokalu (art. 417 k.c. w zw. z art. 361 § 1 k.c. w zw. z art. art. 36 ust. 1 ustawy z dnia 22 czerwca 1995 r. o zakwaterowaniu Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej). Jak wynika z ugruntowanego orzecznictwa, nie budzi wątpliwości przekonanie, iż pozostaje w normalnym związku przyczynowym z zaniechaniem przez gminę wypełnienia obowiązku dostarczenia lokalu socjalnego osobie do tego uprawnionej, strata właściciela lokalu mieszkalnego spowodowana nieuiszczeniem przez byłego lokatora opłat za używanie zajmowanego lokalu i że za i tę postać szkody gmina ponosi odpowiedzialność na podstawie art. 417 § 1 k.c. (vide wyrok SN z dnia 13 stycznia 2010 r., II CSK 323/09). Wskazać należy ponadto, że związek przyczynowy pomiędzy biernym zachowaniem pozwanej a szkodą powódki świadczy stan faktyczny niniejszej sprawy, z którego wynika, że istnieje długa lista oczekujących żołnierzy u powódki na przydział lokalu, zatem gdyby pozwana dostarczyła lokal socjalny, lokal, który zajmuje rodzina (...) zostałby zwolniony, a powódka mogłaby przydzielić go oczekującemu żołnierzowi zawodowemu, który uiszczałby opłaty związane z zajmowaniem lokalu, a powódka nie musiałaby ich ponosić jak obecnie w zastępstwie rodziny (...). Uzasadnionym, ale tylko częściowo, okazał się podniesiony przez stronę pozwaną w apelacji zarzut naruszenia prawa materialnego, to jest art.