po przekazaniu sprawy w przypadkach wskazanych w art. 505 33 k.p.c., art. 505 34 k.p.c. oraz art. 505 36 k.p.c. przewodniczący wzywa powoda do usunięcia braków formalnych pozwu oraz uzupełnienia pozwu, w sposób odpowiedni dla postępowania, w którym sprawa będzie rozpoznana – w terminie dwutygodniowym od daty doręczenia wezwania. W przypadku nieusunięcia braków formalnych pozwu sąd umarza postępowanie. W uchwale z dnia 18 października 2013 r. (III CZP 63/13) Sąd Najwyższy wskazał, iż po uchyleniu nakazu zapłaty wydanego w elektronicznym postępowaniu upominawczym i przekazaniu sprawy do sądu właściwego na podstawie art. 505 34 § 1 w związku z art. 502 1 § 1 i art. 499 pkt 4 k.p.c. sąd - stosując art.
w brzmieniu obowiązującym do dnia 6 lipca 2013 r. - może zawiesić postępowanie bez wzywania powoda do wskazania właściwego adresu pozwanego (art. 177 § 1 pkt 6 k.p.c.). Podejmując powyższą uchwałę Sąd Najwyższy dokonał wykładni art.
w brzmieniu obowiązującym przed nowelizacją dokonaną ustawą z dnia 10 maja 2013 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 654) , czyli w brzmieniu obowiązującym w dacie wszczęcia postępowania w niniejszej sprawie. Przepis ten nakładał na przewodniczącego - po przekazaniu sprawy w przypadkach wskazanych w art. 505 33, 505 34 oraz 503 36 k.p.c. - obowiązek wezwania powoda do usunięcia braków formalnych pozwu oraz uzupełnienia pozwu, w sposób odpowiedni dla postępowania, w którym sprawa będzie rozpoznana - w terminie dwutygodniowym od daty doręczenia wezwania, a w przypadku nieusunięcia braków formalnych obligował sąd do umorzenia postępowania. Sąd Najwyższy wskazał, iż nie stanowi braku formalnego pozwu brak adresu pozwanego powstały w związku niemożnością doręczenia orzeczenia wydanego w elektronicznym postępowaniu upominawczym pozwanemu na adres wskazany w pozwie. Postępowanie w sprawie wszczętej w elektronicznym postępowaniu upominawczym nie kończy się w razie braku podstaw do wydania nakazu zapłaty (art. 505 33 k.p.c.), uchylenia nakazu (art. 505 34 k.p.c.) lub utraty mocy przez to orzeczenie (art. 505 36 k.p.c.), lecz jest kontynuowane przed sądem ogólnie właściwym na ogólnych zasadach procesowych. Wezwanie do usunięcia braków formalnych pozwu na podstawie art.
w brzmieniu obowiązującym do dnia 6 lipca 2013 r. mogło zatem obejmować jedynie dokument pełnomocnictwa (art. 126 § 3 i § 3 1 k.p.c.) oraz dokumenty wykazujące umocowanie do działania za stronę (art. 68 k.p.c.). Nie ma podstaw do przyjęcia, że po przekazaniu sprawy wszczętej w elektronicznym postępowaniu upominawczym sądowi właściwości ogólnej następuje powrót do etapu wstępnego badania pozwu według zasad ogólnych. Sąd Najwyższy podkreślił, iż zakres kontroli przewidzianej w art.
nie jest tożsamy z zakresem badania określonego w art. 130 k.p.c. i nie obejmuje kontroli prawidłowości wskazania adresu pozwanego. Sąd Najwyższy wskazał, że przewodniczący w sądzie właściwości ogólnej nie ma obowiązku wezwania powoda do wskazania prawidłowego adresu pozwanego, gdyż - stosownie do jednoznacznego brzmienia art. 505 34 k.p.c. - wcześniej powinien uczynić to przewodniczący w sądzie, który wydał nakaz zapłaty w elektronicznym postępowaniu upominawczym. W świetle przepisów regulujących ogólne wymagania formalne pozwu, odnoszących się również do pozwu inicjującego elektroniczne postępowanie upominawcze, pozew, który - stosownie do art. 126 § 2 k.p.c. - określa miejsce zamieszkania (siedziby) pozwanego, nie jest dotknięty brakiem formalnym podlegającym usunięciu na podstawie art. 130 § 1 k.p.c. Dotyczy to również sytuacji, w których - po nadaniu biegu sprawie - okazało się, iż miejsce zamieszkania (siedziba) pozwanego zostało wskazane w sposób wadliwy albo nie jest już aktualne. W takim przypadku powód powinien zostać wezwany do usunięcia braku w wyznaczonym terminie, a bezskuteczny upływ tego terminu może skutkować zawieszeniem postępowania na podstawie art. 177 § 1 pkt. 6 k.p.c. (zob. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 14 kwietnia 1967 r., II CZ 25/67, nie publ. i z dnia 19 października 1988 r., I CZ 111/08, nie publ. oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 30 września 2010 r., I CSK 555/09, nie publ.). Pogląd ten należy odnieść również do sytuacji, w której miejsce zamieszkania (siedziba) pozwanego zostało w pozwie wskazane, ale adres ten okazał się nieprawidłowy. Elektroniczne postępowanie upominawcze stanowi szczególną odmianę postępowania upominawczego i nie budzi wątpliwości, że w postępowaniu tym, w razie ujawnienia wadliwego wskazania miejsca zamieszkania (siedziby) pozwanego, sąd ma obowiązek wezwać powoda do usunięcia tej przeszkody - uniemożliwiającej nadanie sprawie dalszego biegu - w oznaczonym terminie pod rygorem zawieszenia postępowania, a więc sankcji o skutkach łagodniejszych, niż wynikające z umorzenia postępowania. W świetle przywołanej regulacji decyzja o umorzeniu postępowania uprzednio prowadzonego w trybie elektronicznego postępowania upominawczego będzie uzasadniona jedynie wówczas, gdy powód nie usunie braków pozwu w sposób odpowiedni dla postępowania, w którym sprawa będzie rozpoznana. Tymczasem w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy niezaopatrzenie Sądu Rejonowego przez skarżącego w aktualny adres zamieszkania strony pozwanej nie może być uznane za brak formalny tego pisma procesowego. W świetle powyższego przepis art.
nie mógł znaleźć zastosowania. Niepodanie prawidłowego adresu strony pozwanej, a podanie już w pozwie takiego, co do którego powód ma uzasadnione przekonanie, że jest on adresem rzeczywistym zamieszkania pozwanego – jak to było w przedmiotowym postępowaniu, nie uzasadnia umorzenia postępowania w oparciu o wskazaną regulację. Powinno zaś prowadzić do rozważenia zasadności jego zawieszenia w oparciu o art. 177 § 1 pkt. 6 k.p.c. Mając powyższe okoliczności na uwadze, Sąd Okręgowy, na podstawie art. 397 § 2 k.p.c. w zw. z art. 386 § 4 k.p.c., orzekł jak w postanowieniu.
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.