VI Ka 223/14

Sygn. akt VI Ka 223/14 WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 29 sierpnia 2014 r. Sąd Okręgowy w Jeleniej Górze w VI Wydziale Karnym Odwoławczym w składzie: Przewodniczący – Sędzia SO Andrzej Tekieli (spr.) Sędziowie SO Klara Łukaszewska SO Tomasz Skowron Protokolant Jolanta Kopeć przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Jeleniej Górze Zbigniewa Jaworskiego po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2014r. sprawy M. O. oskarżonego z art. 278 § 1 kk z powodu apelacji wniesionej przez obrońcę oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Jeleniej Górze z dnia 26 lutego 2014 r. sygn. akt II K 505/13 uchyla zaskarżony wyrok wobec oskarżonego M. O. i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu w Jeleniej Górze do ponownego rozpoznania. Sygn. akt VI Ka 223/14 UZASADNIENIE M. O. oskarżony został o to, że w okresie od 28 lutego 2013r. w K. przy ul. (...), woj. (...), dokonał zaboru w celu przywłaszczenia dwóch akumulatorów marki C. (...) (...) (...), znajdujących się w zaparkowanym samochodzie marki (...) o numerze rejestracyjnym (...), powodując straty o wartości 1300 złotych, na szkodę J. K., to jest o czyn z art. 278 §1 k.k.. Sąd Rejonowy w Jeleniej Górze wyrokiem z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie o sygn. IIK 505/13: uznał oskarżonego M. O. za winnego popełnienia zarzucanego mu czynu opisanego w części wstępnej wyroku, przyjmując, iż wartość akumulatorów stanowiła kwotę 980 złotych tj. występku z art. 278 § 1 k.k. i za to na podstawie art. 278 § 1 k.k. w zw. art. 58 § 3 k.k. wymierzył mu karę roku ograniczenia wolności z obowiązkiem wykonywania nieodpłatnej, kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 (trzydziestu) godzin w stosunku miesięcznym; na podstawie art. 63 §1 k.k. na poczet orzeczonej kary ograniczenia wolności zaliczył oskarżonemu M. O. okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie w dniu 1 marca 2013 roku uznając go za równoważny 2 (dwóm) dniom kary ograniczenia wolności; na podstawie art. 46 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego M. O. obowiązek naprawienia szkody w całości poprzez zapłatę na rzecz pokrzywdzonego J. K. kwoty 980 (dziewięciuset osiemdziesięciu) złotych; na podstawie art. 624 §1 k.p.k. w zw. z art. 17 ust. 1 ustawy o opłatach w sprawach karnych zwolnił oskarżonego M. O. od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych, w tym opłaty. Apelację od powyższego wyroku złożył obrońca oskarżonego, który zarzucił: naruszenie przepisów postępowania, a w szczególności art. 4, 5 i 7 kpk poprzez całkowicie dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wyrażającą się przede wszystkim niewłaściwą oceną wiarygodności zeznań świadków złożonych w toku postępowania karnego, a także nieuwzględniem wszystkich okoliczności przemawiających na korzyść oskarżonego, błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia i mający wpływ na jego treść, polegający na nieznajdującym oparcia w zgromadzonym materiale dowodowym przyjęciu, iż oskarżony M. O. dopuścił się popełnienia zarzucanego mu czynu, w ten sposób, iż dokonał on zaboru akumulatorów z samochodu ciężarowego marki (...) o nr rej. (...), a następnie zbył je w punkcie skupu złomu w K. podczas, gdy prawidłowa, bezstronna i zarazem zgodna z zasadami doświadczenia życiowego analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego nie pozwalała na przypisanie oskarżonemu sprawstwa w zakresie wskazanego występku. Ewentualnie, w przypadku nie uwzględnienia powyższych zarzutów wyrokowi temu zarzucił: rażącą niewspółmierność kary orzeczonej wobec oskarżonego M. O. za czyn opisany w części dyspozytywnej wyroku, wyrażającą się orzeczeniem kary ograniczenia wolności w wymiarze nieadekwatnym do stopnia winy i szkodliwości społecznej czynu oraz nieuwzględniającym dyrektyw wymiaru kary w zakresie prewencji indywidualnej i ogólnej. Stawiając powyższe zarzuty, na podstawie art. 427 kpk w zw. z art. 437 kpk, obrońca oskarżonego wniósł o uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Jeleniej Górze, ewentualnie wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku i uniewinnienie oskarżonego. W przypadku zaś nie uwzględnienia zarzutów apelacji zawartych w punkcie 1 i 2 wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku, poprzez obniżenie wymiaru kary orzeczonej wobec oskarżonego, za przypisany występek, do wysokości nie wyższej niż 10 miesięcy ograniczenia wolności. Sąd Okręgowy zważył co następuje: Apelacja nie była pozbawiona racji co skutkowało uchyleniem zaskarżonego wyroku i przekazaniem sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Nie ulega wątpliwości dla Sądu Okręgowego, że jedynym bezpośrednim dowodem potwierdzającym sprawstwo oskarżonego M. O. odnośnie popełnienia przypisanego mu czynu są jego wyjaśnienia z postępowania przygotowawczego w których werbalnie przyznawał się do jego popełnienia i – niekonsekwentnie – przedstawiał jego okoliczności. Pozostałe dowody, w tym zeznania świadków D. S., P. Ś.