kpc przesłanki do odstąpienia od rozstrzygania o istocie sporu w szczególności wobec zupełnie nieuzasadnionego końcowego wniosku pozwanego o „skierowanie sprawy z przyczyn psychiatrycznych, które wymagają oceny lekarza orzecznika ZUS, a które nie mogły być rozpoznawane w kategorii niezdolności do pracy przez biegłego chorób zakaźnych”. Wobec więc powyższego i w świetle wyżej naprowadzonego ustalenia o dalszej częściowej okresowej niezdolności do pracy odwołującej, Sąd I instancji – dokonując oceny prawnej sprawy uznał, że wbrew stanowisku ZUS wnioskodawczyni M. H. także po dniu 30 czerwca 2013 r. spełniła wszystkie konieczne przesłanki nabycia prawa do dochodzonego świadczenia rentowego przewidziane w art. 57 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 1440 ze zm.), mających tu zastosowanie poprzez art. 6 ust. 1 pkt 6 i art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (tekst jedn. Dz. U. z 2009 r. Nr 167 poz. 1322 ze zm.). W podstawie prawnej wyroku powołany także został art.
Wyrok Sądu Okręgowego Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Przemyślu z dnia 4 marca 2014r r. zaskarżony został przez pozwany Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R.. W apelacji z dnia 28 marca 2014 r. (v. k. 35-36) pozwany organ rentowy zarzucając naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 6 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (tekst jedn. Dz. U. z 2009 r. Nr 167 poz. 1322 ze zm.), wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie odwołania wnioskodawczyni. Pomimo tak sformułowanego zarzutu zaskarżenia, apelujący w uzasadnieniu wniesionego środka odwoławczego, kwestionował w istocie prawidłowość procedowania Sądu I instancji, powielając przy tym argumentację z uprzedniego pisma procesowego, w którym postulował wydanie orzeczenia przewidzianego w art.
kpc, z jednoczesnym powtórzeniem uzasadnienia tego wniosku, jako konieczności oceny przez lekarza orzecznika ZUS schorzeń psychiatrycznych odwołującej, które miały być dopiero ujawnione w postępowaniu sądowym. Wnioskodawczyni M. H. wniosła o oddalenie apelacji ZUS (v. k. 47v. – oświadczenie odwołującej złożone na rozprawie apelacyjnej). Sąd Apelacyjny w Rzeszowie, rozpoznając apelację pozwanego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w R., zważył co następuje: Wniesiony przez pozwany organ rentowy środek odwoławczy nie może wywrzeć pożądanego skutku. Przede wszystkim już na wstępie zauważyć należy, że apelacja ZUS wykazuje istotne wady konstrukcyjne zawierając przy tym wzajemnie wykluczające się wnioski. W petitum apelacji podniesiony bowiem został wyłącznie zarzut naruszenia prawa materialnego - przy braku wykazania na czym miałaby polegać zarzucana błędność dokonanej przez Sąd Okręgowy wykładni art. 6 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (tekst jedn. Dz. U. z 2009 r. Nr 167 poz. 1322 ze zm.), a z kolei w uzasadnieniu apelacji skarżący wyartykułował zarzuty odnoszące się de facto do naruszenia przepisów postępowania tu konkretnie art.
Równocześnie stawiając zarzut naruszenia prawa materialnego pozwany ZUS domagał się wydania orzeczenia reformatoryjnego, co w jaskrawej sprzeczności stało z wnioskowanym przy wskazywanym w apelacji zarzucie naruszenia prawa procesowego, wnioskiem o uchylenie zaskarżonego wyroku jak też poprzedzającej go decyzji ZUS i umorzeniem postępowania sądowego z przekazaniem sprawy do ponownego jej rozpoznania przez organ rentowy. Tak czy inaczej w okolicznościach przedmiotowej sprawy przywoływane przez skarżącego w apelacji podstawy zaskarżenia nie występują, a zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego Przemyślu jest – w ocenie tut. Sądu – jak najbardziej orzeczeniem trafnym i odpowiadającym prawu. Nie odnosząc się do zarzutu zaskarżenia w zakresie naruszenia prawa materialnego jako zupełnie absurdalnego i niczym nieuzasadnionego, Sąd Apelacyjny oceniając przyjęty przez Sąd I instancji tryb procedowania chciałby jedynie wyraźnie podkreślić, że – tak jak uznał to Sąd Okręgowy w Przemyślu – nie wystąpiły żadne przesłanki mogące skutkować uchyleniem się przez ten Sąd od rozstrzygnięcia o istocie sporu przy zastosowaniu przewidzianych w art.
kpc rozwiązań, i to nie tylko z tego przywołanego już przez Sąd I instancji względu, że uzasadnienie ZUS o konieczności ponownego skierowania sprawy do postępowania administracyjnego celem oceny psychicznego stanu zdrowia wnioskodawczyni przez lekarza orzecznika było wręcz groteskowe (u odwołującej nie rozpoznano przecież tej natury schorzenia zawodowego i co więcej nigdy nie wykazywała ona prowadzonego w tym kierunku leczenia). Pozyskane bowiem w postępowaniu sądowym dodatkowe wyniki badań specjalistycznych odwołującej na których oparł się opiniujących w sprawie biegły nie mogły być uznane za nowe okoliczności dotyczące stwierdzenia niezdolności do pracy w rozumieniu wyżej powołanego przepisu, jako że: po pierwsze dotyczyły schorzenia rozpoznanego przez ZUS w postępowaniu przedsądowym, a po drugie konieczność ich przeprowadzenia już na tym etapie postępowania wynikała jednoznacznie ze stanowiska lekarza konsultanta, który odnotował, że ich brak uniemożliwia wręcz stwierdzenie uszkodzenia wątroby, czy w końcu dokładne określenie fazy zakażenia, a na tym stanowisku oparł się zarówno lekarz orzecznik jak i Komisja Lekarska Zakładu. Stosownie zaś do § 4 ust. 3 i odpowiednio § 10 ust. 3 rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej z dnia 14 grudnia 2004 r. w sprawie orzekania o niezdolności do pracy (Dz. U. Nr 273 poz. 271 ze zm.), te gremia orzecznicze były w pełni uprawnione do zlecenia przeprowadzenia tych badań, czego jednak zaniechano. W tej więc sytuacji naprawienie tego uchybienia w postępowaniu sądowym przez opiniującego w sprawie biegłego lekarza, który zlecił wnioskodawczyni przeprowadzenie dodatkowych badań było działaniem w pełni uprawnionym, a jego wyniki potwierdziły ostatecznie – czego zda się nie kwestionować i sam skarżący, nie stawiając merytorycznych zarzutów pod adresem opinii biegłego – że stan zdrowia wnioskodawczyni M. H. nie uległ poprawie i jest ona nadal częściowo okresowo niezdolna do pracy w związku z chorobą zawodową pod postacią wirusowego zapalenia wątroby typu B. Z tych wszystkich więc wyżej naprowadzonych względów, podzielając w zupełności ustalenia faktyczne jak i ocenę prawną sprawy Sądu I instancji, na podstawie art. 385 kpc orzeczono jak w sentencji. ZARZĄDZENIE 1. (...) 2. (...) 3. (...)
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.