na skutek apelacji wniesionej przez oskarżonego od wyroku Sądu Rejonowego w Kole z dnia 23 października 2013r. sygn. akt II K 1278/12 I. Zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że na podstawie art. 69§1, 2 i 4 kk w związku z art. 70§1 pkt 1 kk wykonanie orzeczonej wobec oskarżonego kary pozbawienia wolności warunkowo zawiesza na okres próby wynoszący 4 (cztery) lata. II. Utrzymuje w mocy zaskarżony wyrok w pozostałej części. III. Zasądza od oskarżonego na rzecz Skarbu Państwa koszty sądowe za postępowanie odwoławcze w tym kwotę 180zł tytułem opłaty za to postępowanie. Robert Rafał Kwieciński Marek Kordowiecki Agata Wilczewska Sygn. akt II Ka 14/14 UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 23 października 2013 r. Sąd Rejonowy w Kole, sygn. akt II K 1278/12 oskarżonego P. A. uznał za winnego tego, że w okresie od dnia 22 kwietnia 2012 r. do dnia 23 kwietnia 2012 r. na drodze od miejscowości Z. w woj. (...) do miejscowości S. i od miejscowości S. do miejscowości K. w woj. (...) prowadził w ruchu lądowym pojazd mechaniczny marki J. (...) o nr rej. (...) w okresie obowiązywania wobec niego zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych orzeczonego wyrokiem Sądu Rejonowego dla Łodzi – Widzewa w Łodzi sygn. akt VII K 116/11 z dnia 07.07.2011 r. za przestępstwo z art.
akt III K 1020/10 z dnia 29.04.2011 r. za przestępstwo z art.
znajdując się w stanie nietrzeźwości – powyżej 0,5 promila alkoholu we krwi, tj. przestępstwa z art.
i za to na podstawie art.
wymierzył mu karę 7 miesięcy pozbawienia wolności. Nadto na podstawie art. 42 § 2 k.k. w zw. z art. 43 § 1 k.k. orzekł wobec oskarżonego zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na okres 4 lat. Apelację od powyższego wyroku wniósł oskarżony zaskarżając go w całości. Na podstawie art. 438 pkt. 2 i 3 k.p.k. oskarżony zarzucił wyrokowi naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na treść orzeczenia a mianowicie: 1. art. 4 i 7 k.p.k. w zw. z art. 410 k.p.k. i art. 424 § 1 pkt. 1 k.p.k. poprzez dowolną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego: - w tym w szczególności w postaci wyjaśnień oskarżonego P. A. w części, jakiej Sąd odmówił wiary twierdzeniom oskarżonego, w których konsekwentnie wskazywał, iż nie prowadził on samochodu w stanie nietrzeźwości w okresie od dnia 22 do 23 kwietnia 2012 r., - zeznań świadka D. N.
podczas gdy przy prawidłowej analizie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie – brak było podstaw do takiej oceny. Podnosząc te zarzuty wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie od zarzucanego mu czynu, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Sąd odwoławczy zażył, co następuje. Apelacja oskarżonego okazała się bezzasadna, aczkolwiek doprowadziła do zmiany zaskarżonego orzeczenia. Na wstępie należy podnieść, że Sąd I instancji dokonał wszechstronnej i kompleksowej oceny zgromadzonego w sprawie pełnego materiału dowodowego, w sposób umożliwiający dokonanie odtworzenia stanu faktycznego, a w konsekwencji prawidłowej kwalifikacji prawnej czynu zarzucanego oskarżonemu. Przeprowadził rzetelną ocenę dowodów wskazując dokładnie, którym z nich i w jakiej części dał wiarę, a którym przymiotu wiarygodności odmówił. Stanowisko swoje w tej kwestii przedstawił w uzasadnieniu orzeczenia prawidłowo stosując zasady logiki , wiedzy i doświadczenia życiowego. Rozważania Sądu I instancji aczkolwiek swobodne nie noszą cech dowolności, a tym samym korzystają w pełni z ochrony przewidzianej w treści art. 7 k.p.k. Odnosząc się do treści apelacji oskarżonego podnieść należy, że zarzut błędu w ustaleniach faktycznych nie może się sprowadzać do samej polemiki z ustaleniami Sądu wyrażonymi w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku – do czego faktycznie sprowadza się apelacja – lecz należy wykazać jakich konkretnie uchybień w zakresie logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego dopuścił się Sąd. Takich wskazań w przekonaniu Sądu Okręgowego w przedmiotowej apelacji brakuje. Sama możliwość przeciwstawienia ustaleniom Sądu orzekającego odmiennych poglądów w zakresie ustaleń faktycznych, opartych na innych dowodach niż te, na których oparł się Sąd I instancji, nie może prowadzić sama w sobie do wniosku o popełnieniu przez ten Sąd błędu w ustaleniach faktycznych. Skarżący we wniesionej apelacji podnosi, iż Sąd niezasadnie odmówił wiary jego wyjaśnieniom w zakresie w jakim wskazywał, iż w dniach 22 i 23 kwietnia 2012 r. kierując samochodem marki J., nie znajdował się w stanie nietrzeźwości. Należy jednak wskazać, iż Sąd Rejonowy wręcz w sposób drobiazgowy wyjaśnił dlaczego tej części jego relacji nie dał wiary. Przede wszystkim, prezentowana przez niego wersja wydarzeń i wskazywany czas i ilość spożytego alkoholu pozostają w sprzeczności z wynikami opinii biegłego J. T. (k. 86-90, 149a-150, 187v). Charakterystyczne jest przy tym, że oskarżony niemalże za każdym razem w sposób odmienny określa ilość i gatunek spożywanego alkoholu. Podczas przeprowadzenia badania stanu trzeźwości urządzeniem(...)w dniu 23 kwietnia 2013 r. podał, iż spożył 0,1 litra wódki i 1,5 litra piwa (k. 3). W tym samym dniu podczas czynności pobierania krwi celem określenia w niej zawartości alkoholu wskazał, że spożywał jedynie piwo w ilości 1,5 litra (k. 32). Następnie przesłuchany w charakterze podejrzanego w dniu 22 maja 2012 r. wyjaśnił, iż spożywał alkohol ale była to wyłącznie wódka, w ilości 0,5 litra (k. 55). Jednak przesłuchany ponownie w dniu 24 października 2012 r. po raz kolejny zmienił swoje wyjaśnienia podając tym razem, iż na pewno nie wypił mniej niż 0,5 litra wódki i jednego piwa (k. 147). Wskazuje to na nieudolne próby dostosowania przez oskarżonego ilości i rodzaju spożytego alkoholu do wniosków wywołanej w sprawie opinii oraz opinii uzupełniających. Żadne jednak z podawanych przez P. A. ilości nie wykazują korelacji z wynikami przeprowadzonych przez biegłego badań chemicznych. Odnosząc się jednak do ostatnich jego wyjaśnień podczas których wskazał, że wypił tj. 0,5 litra wódki i jedno piwo, wskazać należy, że według biegłego oskarżony musiałby rozpocząć spożywanie alkoholu około 8 godzin wcześniej niż wyjaśnia P. A., czyli w przybliżeniu około godz. 17.00 dnia 22 kwietnia 2012 r. (k. 131). Dopiero wówczas zachowana byłaby korelacja czasowa oraz powiązanie z ujawnionym u oskarżonego, w dniu 23 kwietnia 2012 r. o godz. 7.15 stężeniem we krwi w wysokości 1,15 ‰. Istotnym dowodem w przedmiotowej sprawie, podważającym w znacznej części wyjaśnienia P. A. ale również świadków T. Ś. oraz M. W., są złożone na etapie postępowania przygotowawczego zeznania D. N.
Sąd odwoławczy oddalił także wniosek oskarżonego złożony na etapie postępowania odwoławczego o przesłuchanie w charakterze świadka P. B., albowiem oskarżony we wniosku dowodowym nie wskazał okoliczności na jakie świadek miałby złożyć zeznania, ograniczając się do pustego, ogólnikowego stwierdzenia, że jest on kluczowym dowodem w sprawie i jego zeznania mogą zmienić bieg sprawy. Ponieważ zaś mimo tego ani oskarżony, ani świadek, który wiedział o terminie rozprawy nie stawili się na rozprawę odwoławczą, Sąd uznał, że wniosek złożony przez oskarżonego miał na celu jedynie przedłużenie postępowania. Kierunek apelacji, co do winy obligował Sąd II instancji do kontroli zaskarżonego orzeczenia, także co do orzeczonej wobec oskarżonego kary (art. 447 § 1 k.p.k.). W tym zakresie Sąd odwoławczy uznał, że kara orzeczona względem oskarżonego jawi się jako niewspółmiernie rażąco surowa, co wyraża się w braku orzeczenia środka probacyjnego w postaci warunkowego zawieszenia jej wykonania. Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku pod kątem motywów, które skłoniły Sąd Rejonowy do nieskorzystania wobec oskarżonych z dobrodziejstwa warunkowego zawieszenia wykonania kary, zmusza do uznania, iż Sąd meriti dokonał przedmiotowej oceny uwypuklając fakt uprzedniej karalności oskarżonego. Zdaniem Sądu Okręgowego okoliczność ta, choć istotna dla wymiaru kary, w tym instytucji z art. 69 § 1 k.k., na gruncie niniejszej sprawy nie powinna mieć jednak znaczenia decydującego. W ocenie Sądu Okręgowego fakt uprzedniej karalności nie może z góry dyskwalifikować możliwości skorzystania z dobrodziejstwa, jakim jest warunkowe zawieszenie wykonania kary. Podobny pogląd został wyrażony chociażby w orzeczeniu Sądu Najwyższego z dnia 17 listopada 2011 r. (III KK 198/11 , LEX nr 1109319): gdyby faktycznie sam fakt uprzedniej karalności wykluczał w każdym przypadku pozytywną prognozę kryminologiczną, a tym samym stosowanie środków probacyjnych, czy kar wolnościowych, to niezrozumiała byłaby regulacja zawarta w art. 69 § 3 k.k., która wyjątkowo dopuszcza stosowanie warunkowego zawieszenia wykonania kary pozbawienia wolności nawet wobec sprawcy skazanego w warunkach recydywy specjalnej wielokrotnej. Wcześniejsza karalność oskarżonego z art.
jednoznacznie wskazuje, iż P. A. nie panuje nad okolicznościami i ilością spożywanego alkoholu. Powyższe zaś może wskazywać, iż jest osobą uzależnioną od alkoholu czemu powinien przeciwdziałać podejmując odpowiednie terapie odwykowe. Pozostaje przy tym osobą bardzo młodą i w ocenie Sądu niezdemoralizowaną w takim stopniu, który uzasadniałby wymierzenie bezwzględnej kary pozbawienia wolności. Wykładnia art. 69 § 1 i 2 k.k. stanowi konsekwencję traktowania kary nie tylko w kategoriach odpłaty za wyrządzone przestępstwem zło, lecz środka racjonalnej polityki karnej za pomocą którego ma się osiągnąć określone cele, w szczególności zapobiec ponownemu popełnieniu przestępstwa przez danego sprawcę. Cel ten zaś można osiągnąć często nie tylko poprzez surowe karanie za popełnione przestępstwo, a więc zadawanie dolegliwości, ale też poprzez dawanie sprawcy szansy, polegającej na tym, że wyrządzone przez niego zło może być mu darowane w całości lub w części pod warunkiem przestrzegania porządku prawnego i wykonania nałożonych na niego zobowiązań. Mimo, że przepis art.69§4k.k. stanowi, że wobec sprawcy przestępstwa określonego w art.
sąd może warunkowo zawiesić wykonanie kary pozbawienia wolności tylko w szczególnie uzasadnionych wypadkach, to w niniejszej sprawie wobec ustalenia, że oskarżony w chwili czynu znajdował się w stanie nietrzeźwości, gdyż zawartość alkoholu w jego krwi przekraczała jedynie stężenie 0,5 promila alkoholu, taki szczególnie uzasadniony wypadek zachodzi. Mając powyższe na uwadze, Sąd odwoławczy na podstawie art. 437 § 1 i 2 k.p.k. zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że na postawie art. 69 § 1,2 i4 k.k. i art. 70 § 1 pkt 1 k.p.k. wykonanie orzeczonej kary 7 miesięcy pozbawienia wolności warunkowo zawiesił wobec oskarżonego na okres 4 lat próby. Wymierzona w ten sposób wobec oskarżonego kara, przy jednoczesnym orzeczeniu środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych na stosowny czteroletni okres, jest w ocenie Sądu odwoławczego wystarczającą reakcją karną, karą sprawiedliwą. Nie podzielając więc zarzutów zawartych w apelacji ani nie znajdując żadnych innych powodów do uchylenia bądź zmiany zaskarżonego wyroku, a branych pod uwagę z urzędu, Sąd odwoławczy orzekł jak w wyroku. O kosztach sądowych za postępowanie odwoławcze orzeczono na podstawie art. 634 k.p.k. i art. 627 k.p.k., zaś w zakresie opłaty orzeczono na podstawie art. 2 ust. 1 pkt. 3 ustawy z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych (Dz. U z 1983, Nr 49, poz. 223 ze zm.). Robert Rafał Kwieciński Marek Kordowiecki Agata Wilczewska
Wyjaśnienie AI na podstawie urzędowego tekstu ustawy. Orientacyjne, nie zastępuje porady prawnej.